วันสิ้นโลก : ผมอัพเกรด 7-ELEVEN จนกลายเป็นฐานสุดท้าย ของมนุษยชาติ

ตอนที่ 40
เด็กผู้รอดชีวิต

ภายในร้านกาแฟที่พังยับเงียบลงอีกครั้ง

เหลือเพียงเสียงหอบของนนท์ และเสียงสะอื้นเบาๆ ของเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่กำลังกอดเข่าตัวสั่นอยู่มุมร้าน

เลือดสีดำของ Mutant Walker ไหลนองเต็มพื้น กลิ่นคาวผสมกลิ่นกาแฟไหม้ลอยคลุ้งไปทั่ว บรรยากาศของกรุงเทพฯ หลังวันสิ้นโลกยังคงหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

เด็กหญิงเงยหน้ามองนนท์ด้วยดวงตาแดงก่ำ

“พี่… พาพิมไปด้วยได้ไหม…”

หัวใจของนนท์หนักอึ้งทันที

ถ้าเป็นโลกเดิม คำตอบคงง่ายมาก

แต่ตอนนี้…

ทุกคนที่เพิ่มเข้ามา หมายถึงอาหารที่ลดลง ความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้น และโอกาสตายของทั้งฐานที่สูงขึ้น

SE-01 พูดขึ้นผ่านหูฟังทันที

“คำเตือน”

“ผู้รอดชีวิตในฐานเพิ่มขึ้น จะทำให้ทรัพยากรลดเร็วขึ้น”

“รู้แล้ว…”

นนท์พึมพำเบาๆ

เด็กหญิงรีบพูดต่อทั้งน้ำตา

“พิมไม่ดื้อ… พิมช่วยงานได้…”

“แม่พิม… ฮึก…”

เสียงของเธอขาดหาย ก่อนจะก้มหน้าร้องไห้อีกครั้ง

ดวงตาของนนท์กวาดมองรอบร้านช้าๆ

มีรอยเลือดลากยาวไปหลังร้าน

เศษเสื้อผู้หญิง

และรอยกัดบนพื้น

เขาไม่จำเป็นต้องถามต่อก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

โลกนี้…

ไม่เหลือที่ให้เด็กอยู่คนเดียวอีกแล้ว

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนจะยื่นมือไปหาเด็กหญิง

“ลุกขึ้น”

พิมเงยหน้าทันที

“พะ… พี่จะพาพิมไปด้วยเหรอ…”

“แค่ห้ามร้องเสียงดัง”

เด็กหญิงรีบพยักหน้าแรงๆ ทันที ราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

ติ๊ง!

[ผู้รอดชีวิตใหม่เข้าร่วม]

[ชื่อ : พิม]

[Safe Zone Population : 10]

[Morale +3]

SE-01 เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้น

“การช่วยเหลือผู้รอดชีวิต มีโอกาสเพิ่มค่าความมั่นคงทางจิตใจของฐาน”

“นายพูดเหมือนเกมเลยนะ”

“โลกปัจจุบันคล้ายระบบคัดกรองผู้รอดชีวิต”

ดวงตาของนนท์หรี่ลงทันที

อีกแล้ว…

SE-01 มักพูดเหมือน “วันสิ้นโลกถูกออกแบบไว้”

แต่ตอนนี้เขายังไม่มีเวลาคิดเรื่องนั้น

เพราะเสียงครางของ Walker เริ่มดังขึ้นจากด้านนอกมากขึ้นเรื่อยๆ

การต่อสู้เมื่อครู่…

ดึงความสนใจพวกมันแล้ว

กรรรรร…

เงาหลายร่างเริ่มเดินผ่านกระจกแตกหน้าร้านช้าๆ

ติ๊ง!

[ตรวจพบ Walker เพิ่มเติม]

[จำนวน : 12]

“ไปกันเถอะ”

นนท์รีบสะพายหน้าไม้ ก่อนคว้ามือพิมแล้วพาออกทางหลังร้านทันที

ถนนด้านนอกยังเต็มไปด้วยซากรถและศพเน่า บางจุดมีควันไฟลอยขึ้นจากอาคารที่ยังไม่ดับ เสียงไซเรนไกลๆ ดังเป็นระยะ ราวกับเมืองทั้งเมืองยังไม่ยอมรับว่ามันตายไปแล้ว

พิมเดินเกาะแขนเขาแน่น

ตัวสั่นตลอดเวลา

นนท์ลดความเร็วลงเล็กน้อย

แม้เขาอยากรีบไปให้ถึงร้านขายยา แต่เด็กคนนี้ไม่มีทางวิ่งตามทันแน่

ทันใดนั้นเอง—

SE-01 พูดขึ้นในหูฟัง

“คำเตือน”

“ตรวจพบมนุษย์ติดอาวุธด้านหน้า”

นนท์หยุดเดินทันที

ฟึ่บ!

เขารีบดึงพิมหลบหลังรถตู้คันหนึ่ง

เสียงฝีเท้าหลายคนดังเข้ามาใกล้

จากนั้น—

กลุ่มชายสี่คนก็เดินออกมาจากหัวมุมถนน

ทุกคนถืออาวุธ

มีทั้งมีด ปืนพก และไม้เบสบอลพันลวดหนาม

เสื้อผ้าของพวกมันเต็มไปด้วยเลือดแห้ง ดวงตาแข็งกระด้างเหมือนพวกโจรเมื่อคืน

แต่สิ่งที่ทำให้นนท์หรี่ตาลง คือสัญลักษณ์สีแดงบนแขนเสื้อของพวกมัน

เป็นรูป “เขี้ยว”

“เจอของกินอีกไหมวะ…”

ชายคนหนึ่งพูดขึ้นพลางถ่มน้ำลาย

อีกคนหัวเราะแหบๆ

“เมื่อเช้าได้ผู้หญิงมาอีกคนไม่ใช่เหรอ”

“ฮ่าๆๆ”

พิมตัวสั่นทันทีเมื่อได้ยิน

นนท์เองก็ดวงตาเย็นลง

พวกนี้…

ไม่ใช่ผู้รอดชีวิตธรรมดา

พวกมันเริ่มรวมกลุ่มกันแล้ว

ทันใดนั้นเอง—

หนึ่งในชายกลุ่มนั้นก็หยุดเดิน

เขาหันมาทางรถตู้ช้าๆ

ดวงตาหรี่ลง

“เฮ้ย…”

“เหมือนมีคนอยู่”

หัวใจของพิมเต้นแรงจนตัวสั่น

นนท์ค่อยๆ ยกหน้าไม้ขึ้นช้าๆ

ถ้าเลี่ยงได้ เขาไม่อยากสู้กับมนุษย์

เพราะมนุษย์ฉลาดกว่า Walker

และอันตรายกว่า

แต่ในวินาทีนั้นเอง—

กรรรรรรร!!!

เสียงคำรามดังขึ้นจากตึกด้านบนทันที

ทุกคนชะงักพร้อมกัน

ดวงตาของนนท์เบิกกว้าง

เพราะเสียงนั้น…

เขาจำได้

Ravager

ตู้มมม!!!

หน้าต่างชั้นสามของตึกแตกกระจายทันที ก่อนที่ร่างขนาดมหึมาจะกระโดดลงมากลางถนน

พื้นคอนกรีตแตกร้าวในทันที

ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ

กลุ่มชายติดอาวุธหน้าซีดเผือดทันที

“เชี่ยเอ๊ย!!”

ร่างของ Ravager ใหญ่กว่าเมื่อคืนอีก

หนามกระดูกบนหลังยาวขึ้น

กล้ามเนื้อหนาขึ้น

และดวงตาสีแดงเข้มของมัน…

กำลังจ้องมาทางนี้

ติ๊ง!

[Ravager]

[ระดับ : 6]

[สถานะ : วิวัฒนาการสำเร็จ]

[คำเตือนสูงสุด]

หัวใจของนนท์เย็นวาบทันที

มันแข็งแกร่งขึ้นแล้ว