พู่กันเนรมิต

บทที่ 47 

เวลาที่ดีที่สุด

เมื่อได้ยินคำเหล่านี้ เซียวหลงก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ในเวลานั้นเขาถูกทอดทิ้งเพียงเพราะการฝึกฝนของเขาหายไป และเขาก็รู้สึกว่า อยู่ไม่สู้ตายเช่นเดียวกัน

ยิ่งไปกว่านั้นเซียวฝานและคนอื่น ๆ ไม่เพียง แต่การฝึกฝนที่หายไป แต่ร่างกายของพวกเขาก็ไม่สมบูรณ์อีกด้วย อารมณ์ของพวกเขาจะไม่สิ้นหวังไปมากกว่านี้หรือ?

แต่เซียวหลงยู่ปากเล็กน้อย ทันใดนั้นเขาก็ยิ้มออกมา

“ หนึ่งปีที่แล้ว แก่นวิญญาณของข้าถูกทำลาย และการฝึกฝนของข้าก็หายไปเช่นกัน? แต่ตอนนี้ข้าไม่ได้รับความแข็งแกร่งกลับคืนมาหรือ?” เซียวหลงมองไปที่ฝูงชนและพูดอย่างจริงจัง

ทันใดนั้นผู้อาวุโสสี่ก็ดวงตาสว่างขึ้นและแววตาแห่งความหวังลึกล้ำ ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา: "นายน้อย เจ้าหมายความว่า เจ้ามีวิธีที่จะช่วยเราซ่อมแซมแก่นวิญญาณได้จริงหรือ? เพื่อที่เราจะได้รับความสำเร็จกลับคืนมา เหมือนอย่างที่เจ้าทำในตอนนี้ ?”

เซียวหลงพูดตามความเป็นจริง "ถึงตอนนี้ ข้าก็ไม่สามารถรับประกันได้ แต่ในอนาคต ข้าจะหาทางช่วยให้ท่านซ่อมแซมแก่นวิญญาณได้อย่างแน่นอน!" เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวหลง 

ในที่สุดความหวังอันริบหรี่ก็ปรากฏขึ้นในสายตาของผู้อาวุโสสามและผู้อาวุโสสี่ 

ถ้าเซียวหลงสามารถทำให้พวกเขาได้รับการฝึกฝนคืนมาได้  แต่พวกเขาจะสูญเสียแขนขาทั้งหมดไปแล้ว แล้วพวกเขาจะทำอย่างไร?

แต่ผู้ฝึกตนที่อยู่ในระดับอาณาจักรกงหวู่สามารถทำสิ่งต่าง ๆได้มากมายด้วยวิธีการ "ควบคุมวัตถุ" แม้ว่าจะไม่มีแขนขาก็ตาม

อย่างไรก็ตาม เซียนฝานเต็มไปด้วยใบหน้าที่มืดมน และถอนหายใจยาว

"น่าเสียดาย แม้ว่าเจ้าจะสามารถช่วยฟื้นฟูการฝึกฝนของเราได้ แต่เจ้าก็ไม่สามารถช่วยเราฟื้นฟูแขนขาและใบหน้าของเราได้ เราจะออกไปพบผู้คนตอนนี้ที่ดูไม่ใช่ทั้งคนหรือผีได้อย่างไร?"

เซียวฝานรู้สึกหดหู่ใจมากและพูดอย่างขมขื่น อย่างไรก็ตามเขายังเด็กมาก และใส่ใจกับรูปลักษณ์ของเขา

ที่สำคัญกว่านั้น ด้วยสภาพร่างกายในปัจจุบันของเขา เขาจะนำความสุขมาสู่เหลียนเอ๋อในอนาคตได้อย่างไร?

เมื่อได้ยินคำพูดของ เซียนฝาน เรื่องรูปลักษณ์ อาวุโสสามและผู้อาวุโสสี่ก็มืดครึ้มอีกครั้ง

แม้ว่าพวกเขาจะอายุมาก และไม่ได้ให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์ภายนอกเท่ากับเซียวฝาน แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกอึดอัดมาก ที่มีใบหน้าที่ไม่ใช่คนหรือผี อย่างไรก็ตาม ใบหน้าเซียวหลงปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ

“ ไม่ต้องกังวล อีกไม่นานข้าจะรักษาท่านได้อย่างสมบูรณ์ และทำให้ท่านกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้” เซียวหลงกล่าวด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

เซียนฝานตกตะลึง จากนั้นเขาก็ดีใจเป็นอย่างมาก และพูดด้วยความตื่นเต้น: "เซียวหลง..สิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริงหรือ ? เจ้าจะทำให้พวกเราหายดีจริงหรือ?"

เซียวหลงพยักหน้าและพูดด้วยความจริงเพียงครึ่งและเท็จครึ่งหนึ่งว่า: "ในช่วงเวลาก่อนหน้านี้ ข้าโชคดีที่ได้รับโอกาส และได้รับความสามารถที่น่าทึ่งบางอย่าง โปรดเชื่อข้า ข้าสามารถทำให้เจ้าฟื้นตัวได้อย่างสมบูรณ์

“ ข้าเชื่อในตัวเจ้าแน่นอน!” เซียวฝานตื่นเต้นมาก จนเขาหัวเราะ“ ข้าเคยบอกไว้เมื่อหนึ่งปีก่อนว่า เจ้าจะโชคดี หากเจ้ารอดจากภัยพิบัติ ฮ่าฮ่าดูเหมือนว่าสิ่งที่ข้าพูดจะเป็นความจริง! แต่ข้าไม่ได้คาดหวังว่า เจ้าจะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้! "

ผู้อาวุโสสามและผู้อาวุโสสี่ลอบพยักหน้าอย่างมีความสุข

แม้ว่าพวกเขาจะยังไม่รู้แน่ชัดว่า "โชคดี" ของเซียวหลงคืออะไร? แต่พวกเขาสามารถสรุปได้ว่า "โชค" ของเซียวหลง จะต้องไม่ธรรมดา เพราะเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อทั้งหมด ที่พวกเขาได้ตระหนักในตอนนี้!

“ บางทีในอนาคตอันใกล้นี้ พวกเราตระกูลเซียวก็สามารถจะโผล่พ้นเงาของอาวุโสใหญ่ได้เช่นกัน!” ผู้อาวุโสสามบ่นพึมพำกับตัวเอง และใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวัง

อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่ได้ถามต่อว่า "โชคดี" ของเซียวหลงคืออะไร?

พวกเขารู้แต่ว่า "มหาลาภ" ใด ๆ จะทำให้คนนอกอยากมีอยากได้ ความลับดังกล่าว เมื่อรั่วไหลออกไป มีแนวโน้มที่จะนำหายนะครั้งใหญ่มาสู่เซียวหลง ดังนั้นเพื่อป้องกันการรั่วไหลของความลับ จึงเป็นการดีกว่าที่จะไม่ต้องรับรู้สิ่งเหล่านี้!

เมื่อเห็นเซียวฝานและคนอื่น ๆ ไม่ได้ถามต่อ เซียวหลงแอบโล่งใจ เขาไม่ต้องการปล่อยให้การดำรงอยู่ของ "ระบบพู่กันเทพเจ้า" เป็นที่รู้จักของบุคคลภายนอก

ท้ายที่สุดแล้ว "ระบบพู่กันเทพเจ้า" มีความสามารถในการต่อต้านสวรรค์ที่หลากหลาย และน่าตกใจ เมื่อรั่วไหลออกไป เกรงว่าจะทำให้โลกปั่นป่วน!

"หากเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบนโลก ข้าจะต้องถูก" นักวิจัยทางวิทยาศาสตร์ "เอาไปชำแหละเหมือนหนูอย่างแน่นอน!" เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เซียวหลงก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

“ อย่างไรก็ตามผู้อาวุโสรองยังตกอยู่ในอันตราย ท่านต้องช่วยเขาโดยเร็ว!” ทันใดนั้นเซียวหลงก็หรี่ตาของเขา และพูดแค่นเสียงต่ำ

ดวงตาของผู้อาวุโสสามจ้องมองอย่างดุร้ายกล่าวว่า: "อะไรกันสารเลวพวกนั้นจ้องจะทำร้ายผู้อาวุโสรองงั้นรึ?”

"ใช่ เซียวหลงกัดฟันของเขาและพูดด้วยเสียงเบาๆ:" ระหว่างทางข้าได้ยินมาว่าผู้อาวุโสห้า นำผู้บัญชาการที่เหลือจำนวนมาก สร้างค่ายกลปิดผนึกผู้อาวุโสรองไว้ในห้องฝึกฝนของเขา ในขณะที่ผู้อาวุโสใหญ่ไปพบตระกูลหลี่เพื่อขอความช่วยเหลือ อาวุโสรองจะต้องตายอย่างแน่นอน? " เซียวหลงไม่ได้ปิดบัง เขาให้ข้อมูลสั้น ๆ เกี่ยวกับข้อมูลทั้งหมดที่เขาได้รับจากเซียนหาน

"อะไรนะ?" ผู้อาวุโสสามโกรธมาก“ เดรัจฉานตัวนั้นสมรู้ร่วมคิดกับคนนอก เพื่อทำร้ายคนในตระกูลเดียวกันจริงหรือ?”

ผู้อาวุโสสี่กลอกตาและกัดฟันแล้วพูดว่า "ไอ้สารเลวนี่ มันบ้าไปแล้วหรือ เขาต้องการส่งมอบตระกูลเซียวไปให้คนนอก?"

แต่เซียวฝานขมวดคิ้วและเป็นกังวล: "เซียวหลงเจ้าแน่ใจหรือว่า จะช่วยผู้อาวุโสรองได้ ความแข็งแกร่งของผู้อาวุโสใหญ่ และผู้อาวุโสทั้งห้าไม่ได้ต่ำกว่าเซียวผิง 

หากเขาได้รับความช่วยเหลือจากคนนอก เกรงว่าผู้อาวุโสรองจะไม่สามารถเทียบได้ แล้วพวกเจ้าจะสู้กับพวกเขาได้หรือไม่?”

เซียวหลงไม่พูดและตกอยู่ในความเงียบ เซียวฝานพูดถูก ความสำเร็จของผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสห้า คือระดับ 10 และระดับ 8 ตามลำดับ และความช่วยเหลือที่พวกเขาไปร้องขอมา จะต้องอยู่เหนืออาณาจักรหยูคง

ตอนนี้เซียวหลงไม่สามารถต่อต้านกองกำลังดังกล่าวได้ อย่างง่ายดาย

"แต่ตอนนี้ เราไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับพวกเขา" เซียวหลงถอนหายใจเบา ๆ และกล่าวว่า "สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการช่วยเหลือผู้อาวุโสรองก่อน"

“ เจ้าแน่ใจหรือว่าจะช่วยอาวุโสรองได้” เซียวฝานยังคงไม่สบายใจเล็กน้อย และลังเลที่จะถาม

เซียวหลงพยักหน้าและกล่าวอย่างเคร่งขรึม "เจ้าสามารถมั่นใจได้ว่า มีข้อตกลงระหว่างข้ากับผู้อาวุโสใหญ่ เราอาจสามารถช่วยชีวิตทุกคนได้!"

ในวันที่เซียวหลงเพิ่งได้รับระบบพู่กันเทพเจ้า ด้วยความช่วยเหลือของเซียวหนู เซียวหลงและเซียนฟ่างได้ทำข้อตกลงกัน เซียวหลงรู้สึกว่า นี่เป็นเวลาที่ดีที่สุดในการใช้ข้อตกลงนั้น

ในเวลาเร่งด่วนเซียวหลงและคนอื่น ๆ ย่อมไม่ได้ทิ้งพวกเขาไว้ที่คุกใต้ดิน เพื่อความปลอดภัยของ เซียนฝานและคนอื่น ๆ เซียนหลงจึงตัดสินใจพาคนทั้งหมดไปกับเขาชั่วคราว

"อย่างไรก็ตาม รอข้าสักครู่!" เซียวหลงต้องการออกจากคุกใต้ดินอย่างปลอดภัย  เมื่อเซียวหลงกลับไปที่คุกใต้ดินอีกครั้ง และนำคนทั้งหมดออกไป ปรากฏรถม้าขนาดใหญ่และหรูหราอยู่ที่ประตูของคุกใต้ดิน