บทที่ 30 คุณมันช่างไม่รู้จักให้เกียรติตัวเอง
ทว่าชายหนุ่มที่อยู่ปลายสายกลับเหมือนจะอ่านความคิดของเสิ่นเมิ่งออก “อีกครึ่งชั่วโมง ถ้าคุณหนูเสิ่นไม่มาปรากฏตัว ผมจะไปทวงหนี้ด้วยตัวเอง”
“อย่าค่ะ! ฉันไปเอง! ฉันจะไปให้ตรงเวลา!” เสิ่นเมิ่งรีบพูดแทรกขึ้นมาแทบไม่ทัน ‘อวิ๋นโม่เทียนเป็ใคร ถ้าให้เขามาทวงหนี้ด้วยตัวเอง เขาจะไม่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเชียวเหรอ?’
“ดีมาก ผมรอคุณอยู่” ชายหนุ่มที่อยู่ปลายสายหัวเราะเบา ๆ แล้ววางสายไป
เสิ่นเมิ่งนวดขมับตัวเองอย่างหนักใจ ตอนนั้นเธอต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ถึงได้ไปขอความช่วยเหลือจากคนของอวิ๋นโม่เทียนเพื่อลักพาตัวเมิ่งเจียงอวี่มา ตอนนี้ก็ดี แก้ปัญหาเล็ก ๆ ไปได้เปาะหนึ่ง แต่กลับไปก่อเื่ใหญ่กว่าเดิมมาแทน
‘อวิ๋นโม่เทียน ผู้ชายคนนี้ช่างน่ารำคาญจริงๆ!’ ถึงแม้จะบ่นในใจ แต่เสิ่นเมิ่งก็ยังเก็บของแล้วออกเดินทางไปยังโรงงานร้างแถบชานเมือง
ชานเมืองทางตะวันตก โรงงานร้าง
เมิ่งเจียงอวี่ถูกมัดข้อเท้าห้อยหัวลงกลางโถงโรงงาน ใบหน้าถูกซ้อมจนเหมือนหัวหมู เืไหลย้อนกลับไปกองรวมกันอยู่บนหัว ทำให้ใบหน้าที่เดิมทีจัดว่าหล่อเหลากลายเป็สีเืหมู
เขาอ้าปากพูดด้วยเสียงที่ปนไปด้วยเื ฟันหน้าหายไปหนึ่งซี่ เหลือเพียงช่องโหว่สีดำ พูดจาไม่ค่อยชัด “พี่ชายทุกท่าน ไว้ชีวิตผมเถอะ ผมไม่มีเงินจริง ๆ พวกคุณควรจะไปหาผู้หญิงคนนั้นสิ เธอ…”
“ผัวะ!”
เขายังพูดไม่ทันจบ ก็มีรองเท้าบูทหนังยาว ๆ เตะเข้ามาที่จมูก เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความโกรธและดูถูกเหยียดหยามดังขึ้น
“ยามคับขันยังคิดขายผู้หญิง นายยังกล้าเรียกตัวเองว่าผู้ชายอีกเหรอ? เสิ่นเมิ่งตาบอดไปแล้วแน่ ๆ ถึงได้ไปชอบคนไร้ค่าอย่างนาย!”
“อึก! แค่ก ๆ ๆ…” เืกำเดาที่พุ่งออกมาไหลย้อนกลับเข้าไปในปาก ทำให้เมิ่งเจียงอวี่สำลัก เขาพยายามกลืนเืลงคอพลางประจบประแจง “ใช่ ๆ พี่ชายพูดถูก ผมไม่ใช่ผู้ชาย ผมมันไร้ค่า! แต่ว่าเสิ่นเมิ่งถึงจะโง่ไปหน่อย แต่หุ่นเธอก็ไม่เลวนะ เอวเล็ก ขาเรียวยาว ยั่วน้ำลายสุด ๆ ถ้าพี่ชอบ ก็ลองเล่นสนุกดูได้”
“ผัวะ!” คราวนี้เตะเข้าที่ปากของเมิ่งเจียงอวี่อย่างจัง เตะจนฟันหลุดออกมาสองซี่ เขาเอามือกุมใบหน้าด้วยความเ็ป ได้ยินเสียงเ็าและโกรธเกรี้ยวของชายคนนั้นดังขึ้นข้างหู
“เรียกนายว่าคนไร้ค่าก็ยังยกย่องเกินไป สวะอย่างนาย สมควรเรียกว่าขยะ!”
อวิ๋นโม่เทียนกำลังจะเตะซ้ำ ลู่ิที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบวิ่งเข้ามา บอกด้วยน้ำเสียงแ่เบา “ลูกพี่ คุณหนูเสิ่นมาถึงแล้วครับ”
“มาถึงก็มาถึง ให้เธอรออยู่ข้างนอก!” อวิ๋นโม่เทียนอารมณ์เสีย น้ำเสียงไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด ความโกรธที่ไม่ทราบสาเหตุปะทุขึ้นในใจ แต่ก็ไม่รู้จะระบายออกไปที่ไหน
ลู่ิมองลูกพี่ของตัวเองด้วยความแปลกใจอดไม่ได้ที่จะคิดในใจ ‘ลูกพี่เป็อะไรไป ความแค้นระหว่างเขากับคุณหนูเสิ่นไม่ใช่ว่าจบลงไปแล้วั้แ่เมื่อคืนหรอกเหรอ?’
ถึงแม้จะไม่เข้าใจ แต่เขาก็เชื่อฟัง ยังไม่ทันได้ก้าวขาออก เสียงลมก็พัดผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็ว
‘ลูกพี่เพิ่งบอกให้คนอื่นรอ แต่กลับวิ่งออกไปเสียเอง!’
เสิ่นเมิ่งยืนถือเงินอยู่ที่ประตู มองเห็นร่างสูงใหญ่กำลังเดินตรงมาแต่ไกล เธอจึงรีบหยิบกระเป๋าเงินออกมา ยิ้มแย้มเดินเข้าไปหาเขา
“คุณชายอวิ๋น นี่คือค่าอาหารที่คุณ้าค่ะ รวมทั้งหมดสองพันหยวน คุณ…”
“ทำไมคุณถึงไม่รู้จักให้เกียรติตัวเองแบบนี้!” ชายหนุ่มตรงหน้า จู่ ๆ ก็พูดประโยคนี้ขึ้นมาด้วยสีหน้าโกรธจัด เขากัดฟัน ขมวดคิ้ว บิดข้อมือของเธออย่างแรง “ในเมื่อคุณทำตัวง่าย ๆ แบบนี้ แล้วจะมาทำเป็ผู้หญิงเรียบร้อยต่อหน้าผมทำไม!”
“คุณชายอวิ๋น คุณพูดอะไรของคุณ” เสิ่นเมิ่งตื่นตระหนก
‘ฉันก็แค่มาจ่ายเงิน ผู้ชายคนนี้ทำไมถึงได้มาด่าว่าฉันไม่รู้จักให้เกียรติตัวเองั้แ่ครั้งแรกที่เจอ?’
1K
![[จบ] ทะลุมิติชาตินี้ ฉันขอใช้ชีวิตในชนบทอย่างสุขสำราญยุค 70 by ไหหม่า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718784120_32759598.webp)
