ตอนที่หนึ่งร้อยสาม แผนการของโอตะ
ผมตระหนักว่าข้อได้เปรียบของผมจะลดน้อยลงเรื่อยๆเมื่อเวลาผ่านไปทำให้ผมแทบจะใช้วิธี speed run เดินทางมาที่นี่ให้เร็วที่สุดเพรามันมีบางวิธีการที่หากผมคำนวณได้ถูกต้อง
ผมน่าจะเลื่อนสถานะเป็นระดับขั้นปลายของThe Strength ได้
โดยไม่ต้องผ่านช่วงขั้นกลางที่จะต้องเสียเปรียบด้านความสามารถพิเศษของไพ่ใบอื่นๆอีกต่อไป
แน่นอนนั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าแผนการของผมนั้นคำนวณอย่างถูกต้อง
แม้ผมจะสามารถกล่าวอย่างถ่อมตัวได้ว่าผมคืออัจฉริยะแต่อะไรที่เกี่ยวกับเทพเจ้าก็ทำให้ผมจำเป็นต้องระแวงไว้ก่อนแม้ว่าสิ่งนั้นจะเป็นสติปัญยาและความรู้ของตนเองก็ตาม
ดังนั้นตอนนี้ผมก็ฝึกตามมาตรฐานที่ควรจะฝึกไปก่อนนั่นเอง
แต่ในสายตาของเขาเงินเขาทอง
การพัฒนาตนเองของโอตะนั้นรวดเร็วมากกว่าที่คนธรรมดาจะสามารถมีได้
เพราะพวกโยวไคนั้นยึดติดกับความคิดว่าการที่ปีศาจหรือโยวไควจะเก่งขึ้นเเพราะมีชีวิตหลายร้อยปีนั้นคือเรื่องธรรมดา
หรือแม้แต่มนุษย์ที่พวกเขายอมรับว่าสามารถสู้กับพวกเขาได้หากได้รับการฝึกมานับสิบปี
แต่การก้าวหน้าเพียงชั่วพริบตานี้พวกเขายังไม่เคยเจอมาก่อนแม้พวกเขาจะคิดว่ามนุษย์ก้าวหน้าได้รวดเร็วแล้วก็ตาม
แต่ก็เป็นความก้าวหน้าที่แตกต่างไปจากความก้าวหน้าของมนุษย์
มนุษย์มักจะใช้ทักษะประสบการณ์ต่างๆของตนเองชดเชยพลังกายและความรวดเร็วที่สูงกว่าของโยวไค
แต่โอตะราวกับว่าทำตรงกันข้าม
เขาเอาชนะด้วยร่างกายที่เหนือกว่าและพลังที่มากกว่า
สำหรับโยวไคแล้วการกระทำของโอตะนั้นคล้ายกับปีศาจหรือโยวไคมากกว่ามนุษย์ด้วยกันนั่นเอง
โอตะโยนขนมให้กับโยวไคทั้งสองเพื่อสร้างค่าความสัมพันธ์
“ขอบคุณที่ติดตามผมผมคงต้องอาศัยการแนะนำของทั้งสองคนอีกมาก”
ผมก้มศีรษะคำนับตามมารยาทที่ดีของแดนอาทิตย์อุทัย
ผมโยนขวดน้ำให้คานาเอะและพวกเรานั่งทานขนมกันสักพักเพื่อเติมพลังก่อนที่จะไปด่านถัดไป
ยิ่งรีบก็ยิ่งช้านั่นคือคติของผม
แต่นั่นคือเรื่องที่ผมคิดเท่านั้นโชคชะตามีแผนการอย่างอื่นที่ต้องการให้เกิดขึ้น
The dice is cast
ลูกเต๋านั้นได้ทอยออกไปแล้ว
การพบเจอกันที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้เกิดขึ้นเพราะทำเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นไปได้