ข้านี่แหละ แม่ปีศาจ

"ก๊อก ๆ ๆ "

เสียงเคาะประตูที่ดังทำให้จิ่งรั่วจำต้องลืมตาตื่นขึ้น ร่างกายของนางปวดร้าวระบมยิ่งกว่าถูกทุบตีเสียอีก หญิงสาวค่อย ๆ ลุกขึ้นมาสำรวจร่างกายของตนที่มีแต่รอยฟกช้ำดำเขียวเพราะสามีของนาง มือน้อย ๆ ค่อย ๆ กำผ้าห่มไว้แน่นด้วยความเจ็บแค้นในใจเช่นกัน

"คุณหนูเจ้าคะ รีบลุกขึ้นมาแต่งตัวเถอะเจ้าค่ะ ตอนนี้ได้เวลาคำนับแม่สามีของคุณหนูแล้วนะเจ้าคะ"

"แม่สามีหรือ"

จิ่งรั่วหันไปมองหญิงรับใช้ของตน

"เจ้าค่ะ พระสนมฮั่วในอดีตฮ่องเต้ได้พักอยู่เรือนตะวันออกของจวนอ๋องหุ้ย ดังนั้นตามธรรมเนียมแล้วคุณหนูต้องไปคำนับพระนางทุกเช้าเจ้าค่ะ"

แม้จะรู้สึกเพลียเพราะนอนไม่พอและปวดเมื่อยเนื้อตัว แต่หญิงสาวกลับฝืนลุกขึ้นอย่างลำบากยากเย็นยิ่งนัก บ่าวรับใช้พาหญิงสาวอาบน้ำชำระร่างกายเงียบ ๆ แม้จะเห็นร่างกายของคุณหนูของตนที่มีแต่รอยช้ำแต่หญิงสาวกลับปิดปากเงียบเพราะรู้ถึงหน้าที่ของตนเป็นอย่างดี

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าพระนางเป็นคนเช่นใดกัน"

"พระนางเป็นคนค่อนข้างเจ้าระเบียบและรักอ๋องหุ้ยมากเพคะ"

"พระนาง...."

จิ่งรั่วที่คิดจะถามต่อกลับปิดปากเงียบทันที หญิงสาวแต่งตัวเสร็จจึงตามบ่าวรับใช้ไปยังเรือนแยกทางตะวันออก ตั้งแต่อดีตฮ่องเต้ทรงสวรรคตพระนางได้ทรงขอพระราชทานอนุญาตจากฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเพื่อย้ายออกมาประทับอยู่ในจวนอ๋องหุ้ย องค์ฮ่องเต้ทรงเห็นว่าพระนางนั้นเศร้าโศกพระทัยที่อดีตฮ่องเต้ทรงสวรรคตจึงทรงอนุญาตให้ออกมาประทับกับอ๋องหุ้ยได้

"พระสนมฮั่ว พระชายารองมาคำนับเพคะ"

"ให้เข้ามาได้"

เรือนทางตะวันออกของพระสนมฮั่วนั้นงดงามไม่แพ้ในวัง ไม่ว่าจะเป็นสวนดอกไม้ที่ใหญ่โตและมากมายไปด้วยดอกไม้สีสันต่าง ๆ ออกดอกชูช่ออยู่เต็มไปหมด หญิงสาวค่อย ๆ ก้าวเท้าเข้าโถงเรือนของพระสนมฮั่วแต่กลับได้ยินเสียงสตรีมากอายุเอ่ยขึ้นมาในทันที

"พระชายารอง แม้ท่านจะรับใช้ท่านอ๋องมาเมื่อคืน แต่ตามธรรมเนียมที่ท่านต้องมาคำนับแม่สามีนั้นมิควรละเว้น และที่สำคัญตอนนี้ก็เลยเวลามามากแล้ว ท่านที่เป็นพระชายารองคิดจะให้พระสนมฮั่วรอท่านอีกนานเพียงใดกัน"

จิ่งรั่วรีบเดินเข้ามากลางห้องโถงพบสตรีมากอายุยืนอยู่ด้านข้างพระสนมฮั่ว แม้พระนางจะดูมีอายุแต่ผิวพรรณและความงดงามของพระนางกลับมิได้ลดลงไปแม้แต่น้อย

"รั่วเอ๋อคารวะเสด็จแม่เพคะ"

"ข้าอนุญาตให้เจ้าเรียกข้าว่าเสด็จแม่แล้วหรือ เจ้าที่เป็นเพียงพระชายารองเพียงเพราะแผนการเจ้าเล่ห์นั้น อย่าคิดนะว่าข้าจะไม่รู้ทันเจ้า"

"หม่อมฉัน"

ยังไม่ทันที่จิ่งรั่วจะตอบได้จบประโยคบ่าวรับใช้คนสนิทของพระสนมฮั่วได้เดินเข้ามาตบหน้าหญิงสาวในทันที

"เจ้าไม่รู้หรือว่าหากพระสนมยังพูดไม่จบ มิได้ถามหรือทรงอนุญาตให้เจ้าพูด เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดสิ่งใด"

จิ่วรั่วใช้มือน้อย ๆ ปิดแก้มที่เริ่มบวมแดงนั้นไว้ น้ำตาหญิงสาวเริ่มคลอเต็มเบ้าตาถูกสะกดไว้มิให้ไหลออกมา สายตาที่มองไปทางสตรีทั้งสองเต็มไปด้วยความอาฆาตอยู่ไม่น้อยก่อนจะก้มหน้าลงเพื่อซ่อนสายตาเหล่านั้นไว้

"วันนี้ข้าเหนื่อยแล้ว เจ้าให้นางออกไปเถอะ"

พระสนมฮั่วเอ่ยขึ้นก่อนจะให้บ่าวคนสนิทของตนไล่จิ่งรั่วออกไป หญิงสาวค่อย ๆ เดินออกไปโดยมีบ่าวรับใช้ของตนประคองเดินไปตามทาง 'จิ่งอัน หากไม่เป็นเพราะเจ้า ข้าก็คงไม่ต้องเผชิญกับชะตาชีวิตเช่นนี้ ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้' น้ำตาที่สะกดไว้ค่อย ๆ รินไหลออกมาเป็นทางขณะเดินกลับเรือนของตน

"ท่านแม่ ท่านอย่ารังแกนางนักเลย เดี๋ยวข้าไม่มีใครให้เล่นสนุกด้วย"

อ๋องหุ้ยเดินออกมาจากหลังฉากกั้นของมารดาตน ชายหนุ่มเดินมานอนหนุนตักมารดาอย่างออดอ้อน หญิงมากอายุหัวเราะออกมา

"เจ้าดูลูกชายคนนี้ของข้าสิ นี่เพิ่งแต่งชายารองเข้ามาไม่ทันไร ก็หาว่าข้าจะรังแกนางซะแล้ว"

"โถ่ ท่านอ๋องล่ะก็ หากพระมารดาของพระองค์มิกำราบนางบ้าง ดูจากสายตานางแล้วอีกหน่อยนางคงจะได้กำเริบเสิบสานอย่างแน่นอนเพคะ"

ชายหนุ่มนิ่งคิดสักครู่ก่อนจะลุกขึ้นนั่งข้างมารดาตน

"จริงดั่งที่ท่านแม่กล่าว หากไม่กำราบนางบ้างยามที่ข้าแต่งสนมหรือชายาเอกเข้ามาคงจะมีแต่เรื่องปวดหัวอย่างแน่นอน ข้าโชคดีที่มีท่านแม่คอยดูแลเรือนให้"

ชายหนุ่มพูดพลางเข้าไปกอดมารดาของตน สนมฮั่วหัวเราะชอบใจกับคำพูดเอาใจของบุตรชายตน

"ดูพูดเข้า จริงสิวันนี้เจ้าจะเข้าวังหรือไม่"

"ท่านแม่มีสิ่งใดจะฝากถึงองค์ฮ่องเต้หรือพะยะค่ะ"

"เปล่าหรอก แม่เพียงคิดถึงเรื่องของจิ่งอันพี่สาวของชายารองเจ้า ตอนนี้ใกล้ถึงงานมงคลของคนทั้งคู่แล้วแม่คิดว่าคงยากที่จะจัดการ"

"แต่หากงานแต่งไร้ซึ่งเจ้าสาวล่ะท่านแม่"

"นี่เจ้า..."

"ไม่มีสิ่งใดที่ข้าอยากได้แล้วไม่ได้"

พระสนมฮั่วได้แต่ส่ายหัวไปมากับความรั้นของบุตรชายตน

ในความมืดที่ครอบคลุมเรือนคุณหนูใหญ่จวนตระกูลจิ่ง เงาร่างของสตรีนั่งอยู่บนเตียงเพียงลำพังก่อนจะปรากฏเงาบุรุษสองเงาตรงข้ามเงาร่างสตรีนั้น

"นายหญิง"

"พวกเจ้าช่วยหาของให้ข้าที ตามรายการที่ข้าเขียนให้นี้นะ"

บุรุษในชุดดำรับกระดาษจากมือนายหญิงของตนมาอ่านแต่กลับมิปริปากถามเรื่องที่หญิงสาวต้องการแม้สักน้อย จิ่งอันยิ้มอย่างพอใจ

"ตอนนี้ใกล้งานแต่งของข้าแล้ว อาจมีผู้ไม่ประสงค์ดี ทุกอย่างข้าล้วนเตรียมไว้หมดแล้ว หากเกินกว่าที่ข้าจะจัดการได้พวกเจ้าค่อยออกมาช่วยข้า"

"ขอรับนายหญิง"

"จริงสิ วันหนึ่งหากข้าหายไปของสามสิ่งที่อยู่ด้านท้ายกระดาษนั้นจะนำพวกเจ้าไปพบข้า"

บุรุษในชุดสีดำพิจารณาของสามสิ่งที่หญิงสาวเขียนไว้ท้ายกระดาษ

"นายหญิง นี่เป็นของที่หาได้ไม่ยากอีกทั้งยังเป็นที่นิยมในหมู่สตรี...."

"ถูกต้อง ของทั้งสามสิ่งนี้แม้จะเป็นของที่หาได้ไม่ยากและล้วนแล้วแต่เป็นของที่สตรีนิยมใช้กัน แต่กลับมิมีสตรีคนใดที่ใช้ของทั้งสามสิ่งนี้ร่วมกัน"

ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้าเข้าใจความหมายที่จิ่งอันต้องการจะสื่อ

"ขออภัยที่ข้าน้อยทั้งสองเบาปัญญา"

"มิแปลก เพราะเป็นเรื่องของสตรีเจ้าทั้งสองจึงมิรู้"

เมื่อเสร็จธุระแล้วหญิงสาวจึงโบกมือให้ทั้งสองออกไป ลับตาองครักษ์เงาแล้วหญิงสาวได้นั่งลงพิจารณาสิ่งที่เกิดขึ้น 'สังหรณ์ใจเหลือเกินว่าอีกไม่นานเรื่องจะต้องดำเนินไปตามแกนหลักของเรื่อง เรื่องที่ควรจะต้องเตรียมก็ได้เตรียมแล้ว คงค้างอีก 2-3 เรื่องที่ต้องจัดการ'

"เสี่ยวเถา ๆ"

"เจ้าคะคุณหนู"

แม้หญิงสาวจะนอนไปแล้ว แต่เมื่อได้ยินเสียงของคุณหนูของตนเรียก หญิงสาวรีบลุกขึ้นมาหาจิ่งอันในทันที

"ข้ามีเรื่องจะให้เจ้าจัดการ"

"เจ้าค่ะคุณหนู"