จอมอาคมกู้บัลลังก์

เปลวไฟสีส้มแดงลุกพรึ่บขึ้นบนหลังคาของยุ้งฉางหลวง...มันแลบเลียเลื้อยไปตามแนวหลังคาที่ทำจากฟางและไม้อย่างรวดเร็ว...ราวกับอสรพิษร้ายแห่งอัคคีที่กำลังจะกลืนกินเสบียงอาหารซึ่งเป็นดั่งหัวใจของเมืองทั้งเมือง

เสียงหัวเราะอันเย็นชาของสะโดะดังขึ้น...มันคือเสียงหัวเราะของผู้ชนะ

"ช้าไปแล้ว...ไอ้หนู" มันกล่าวเย้ยหยัน "ในขณะที่แกกำลังเล่นอยู่กับข้า...เมืองของแก...ก็กำลังจะลุกเป็นไฟ!"

คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในใจของคำอินทร์ยิ่งกว่าคมดาบใดๆ

เขาเสียท่าพวกพม่าแล้ว

ความรู้สึกผิดและสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่เขาราวกับคลื่นยักษ์

เขาคือผู้ที่ตรวจพบแผนการนี้...เขาคือผู้ที่นำทหารมาที่นี่...แต่เขากลับไม่สามารถหยุดยั้งมันได้...เขาปล่อยให้ศัตรูบรรลุเป้าหมายไปต่อหน้าต่อตา!

หากยุ้งฉางนี้ถูกเผาจนหมดสิ้น...ต่อให้ชนะศึกในคืนนี้...เมืองชากังราวก็จะต้องเผชิญกับความอดอยากและล่มสลายในที่สุด...

เขาติดอยู่ในกับดักที่สมบูรณ์แบบ...เบื้องหน้าคือสะโดะ แม่ทัพนักฆ่าที่ฝีมือทัดเทียมกับเขาและยังไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ...ส่วนเบื้องหลังคือหายนะที่กำลังจะกลืนกินเมืองทั้งเมือง...

เขาจะทำอย่างไร...เขาจะเลือกทางไหน...

ในเสี้ยววินาทีแห่งความสับสนนั้นเอง...ภาพของชาวบ้านที่ล้มตาย...ภาพของมะลิที่นอนไร้วิญญาณ...ภาพของผู้อพยพที่สิ้นหวัง...และภาพของเจ้าพระยาเพชรพิไชยที่มอบความไว้วางใจให้แก่เขา...ก็ซ้อนทับกันขึ้นมาในหัว!

ไม่! เขายังแพ้ไม่ได้!

ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ...เขาก็จะยังไม่ยอมแพ้!

คำอินทร์ตัดสินใจในเสี้ยววินาที! เขาไม่สามารถสู้ศึกสองด้านได้ในเวลาเดียวกัน...เขาต้องเชื่อใจคนอื่น...และสร้างโอกาสขึ้นมาด้วยตนเอง!

เขาหันไปตะโกนสุดเสียง...ไม่ใช่ไปยังเหล่าทหารองครักษ์ที่กำลังต่อสู้อยู่...แต่ตะโกนลงไปยังเบื้องล่าง...ที่ที่เหล่าชาวบ้านกำลังวิ่งหนีตายกันอย่างโกลาหล!

"พี่น้องชาวชากังราว! ฟังข้า!" เสียงของเขาที่อัดแน่นไปด้วยพลังจากแก่นอาคมดังกังวานไปทั่วบริเวณ "อย่าเพิ่งหนี! เสบียงของพวกเรากำลังจะถูกเผา! หากยุ้งฉางไหม้...เราทุกคนก็ต้องอดตาย! เร็วเข้า! ช่วยกันตักน้ำ! ช่วยกันดับไฟ!"

แล้วเขาก็หันไปตะโกนสั่งเหล่าทหารองครักษ์ที่เหลืออยู่ "พวกเจ้า! อย่าสนใจศัตรูบนกำแพง! ไป! ไปช่วยชาวบ้านดับไฟ! ปกป้องยุ้งฉางไว้ให้ได้! นี่คือคำสั่ง!"

มันคือคำสั่งที่บ้าบิ่น...คือการเดิมพันที่เสี่ยงที่สุด...คือการทิ้งแนวป้องกันบนกำแพง...เพื่อไปรักษาอนาคตของเมือง!

เหล่าทหารองครักษ์ลังเลไปชั่วขณะ...แต่เมื่อเห็นเปลวไฟที่กำลังโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ...และได้ยินเสียงปลุกใจของคำอินทร์...พวกเขาก็ตัดสินใจเชื่อ! พวกเขาทิ้งศัตรูเบื้องหน้า...แล้วรีบวิ่งลงจากกำแพงไปยังยุ้งฉางทันที!

บัดนี้...บนกำแพงส่วนนี้...จึงเหลือเพียงคำอินทร์...ที่ต้องเผชิญหน้ากับสะโดะและหน่วยลอบสังหารที่เหลืออยู่...ตามลำพัง

"กล้าดีนี่...ที่ยังมีแก่ใจไปสั่งคนอื่น" สะโดะแสยะยิ้ม "แต่แกจะไม่มีโอกาสได้เห็นหรอก...ว่าไฟนั่นจะมอดดับหรือไม่"

พูดจบ...มันก็พุ่งเข้าใส่คำอินทร์อีกครั้ง! เพลงดาบคู่ของมันรวดเร็วและอำมหิตยิ่งกว่าเดิม!

คำอินทร์รู้ดีว่าเป้าหมายของเขาในตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว...เขาไม่จำเป็นต้อง "ชนะ" ...แต่เขาต้อง "ยื้อเวลา"!

เขาต้องตรึงศัตรูทั้งหมดไว้ที่นี่...ให้นานที่สุด! เพื่อให้คนข้างล่างมีเวลาพอที่จะควบคุมเพลิง!

การต่อสู้จึงเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง...แต่ครั้งนี้...คำอินทร์ไม่ได้สู้เพื่อที่จะฆ่า...แต่สู้เพื่อที่จะรอด!

เขายกดาบขึ้นตั้งรับ...เพลงดาบของเขาเปลี่ยนจากรุกเป็นรับอย่างเต็มรูปแบบ...เขาใช้ทุกกระบวนท่าที่หลวงปู่เคยสอน...เน้นความมั่นคง...ปัดป้อง...และเบี่ยงเบนการโจมตี...

แต่เพียงแค่การตั้งรับนั้นไม่เพียงพอ...เขาต้องทำอะไรที่มากกว่านั้น...

คำอินทร์ตัดสินใจทำในสิ่งที่เสี่ยงที่สุด...เขาจะใช้พลังมายาในระดับที่ใหญ่กว่าเดิม...แม้ร่างกายจะเพิ่งจะหายจากอาการบาดเจ็บและอาจจะทนรับภาระไม่ไหวก็ตาม!

เขาหลับตาลงชั่วพริบตา...โคจรพลังจากแก่นอาคมทั้งหมดที่เค้นออกมาได้...แล้วแผ่จิตออกไปรอบบริเวณ!

"อสุรา...กำแพงมายา!"

วูบ! วูบ! วูบ!

ทันใดนั้น...ที่ปลายกำแพงทั้งสองด้านของจุดที่พวกเขากำลังต่อสู้กันอยู่...พลันปรากฏร่างของเหล่าทหารสยามจำนวนนับร้อย! พวกเขาสวมเกราะเต็มยศ...ถือหอกและดาบ...กำลังวิ่งตรงมายังจุดปะทะพร้อมกับเสียงโห่ร้องกึกก้อง!

ภาพของกองทัพเสริมที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน...ทำให้สะโดะและเหล่าทหารของมันต้องชะงักไปทันที!

พวกมันหันมองซ้ายขวากันอย่างสับสน! เป็นไปได้อย่างไร! ทหารเหล่านี้มาจากไหน!

มันคือภาพมายาที่คำอินทร์สร้างขึ้น! เขาสร้างภาพของกองกำลังเสริมขึ้นมาเพื่อข่มขวัญและซื้อเวลา!

แต่การสร้างภาพมายาขนาดใหญ่นี้...มันสูบพลังของเขาไปอย่างมหาศาล! เลือดกำเดาเริ่มไหลทะลักออกจากจมูก...ศีรษะของเขาปวดหนึบราวกับจะระเบิด...ภาพเบื้องหน้าเริ่มสั่นไหว...

สะโดะซึ่งเป็นยอดฝีมือ...มันจ้องมองกองทัพเสริมนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์...แล้วมันก็สังเกตเห็นความผิดปกติ...เงาของทหารเหล่านั้น...มันดูโปร่งแสงและไม่มั่นคง...

"แก...ไอ้เด็กเจ้าเล่ห์!" มันตวาดลั่นเมื่อรู้ว่าตนเองถูกหลอก "นี่มันเป็นแค่ภาพลวงตา! ฆ่ามัน!"

ในขณะเดียวกัน...ณ ประตูเมืองทิศใต้...

การรบเริ่มซาลง...เมื่อแม่ทัพพม่าเห็นว่าแผนก่อวินาศกรรมน่าจะสำเร็จแล้ว...มันจึงสั่งให้ทัพหน้าถอยกลับไปตั้งหลัก...

พลันมีทหารม้าเร็ววิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงานเจ้าพระยาเพชรพิไชย

"เรียนท่านเจ้าคุณ! เกิดเพลิงไหม้ที่ยุ้งฉางหลวงฝั่งตะวันออกขอรับ! คาดว่าเป็นฝีมือของหน่วยลอบสังหารของข้าศึก!"

ใบหน้าของเจ้าพระยาเพชรพิไชยซีดเผือดลงทันที! ท่านเข้าใจแผนการทั้งหมดของศัตรูในบัดดล!

"บัดซบ! เราถูกหลอก!" ท่านสบถออกมา "แล้วคำอินทร์เล่า! เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน!"

"เขา...เขานำทหารองครักษ์ไปสกัดพวกมันขอรับ! แต่ตอนนี้ขาดการติดต่อไปแล้ว!"

"ทัพหน้าถอย! ทหารม้าเร็วตามข้าไปที่ยุ้งฉางตะวันออก! ที่เหลือตรึงกำลังไว้ที่ประตู!" ท่านเจ้าเมืองออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว...แล้วรีบควบม้าคู่ใจมุ่งหน้าไปยังจุดที่เกิดเหตุทันที...ในใจร้อนรุ่มดั่งไฟ...ภาวนาขอให้เด็กหนุ่มคนนั้นยังคงปลอดภัย...

กลับมาที่กำแพงฝั่งตะวันออก...

ภาพมายาของคำอินทร์ได้สลายไปแล้ว...เขายืนหอบหายใจอย่างหนัก...เรี่ยวแรงแทบจะไม่เหลือ...ร่างกายใกล้จะถึงขีดจำกัดเต็มที

สะโดะและหน่วยลอบสังหารที่เหลืออยู่ประมาณห้านาย...กำลังเดินเข้ามาปิดล้อมเขาอีกครั้ง...รอยยิ้มของพวกมันเต็มไปด้วยความอำมหิต...

"หมดลูกเล่นแล้วสินะ...ไอ้หนู" สะโดะกล่าวเสียงเย็น "คราวนี้...จะไม่มีปาฏิหาริย์อะไรมาช่วยแกได้อีกแล้ว"

คำอินทร์ยกดาบขึ้นมาอย่างยากลำบาก...แผ่นหลังของเขาชนเข้ากับเชิงเทิน...เขาไม่มีที่ให้หนีอีกต่อไป...

เบื้องล่าง...เปลวไฟที่ยุ้งฉางยังคงลุกโชน...แม้จะมีชาวบ้านและทหารช่วยกันดับไฟอย่างสุดความสามารถ...

สถานการณ์...เลวร้ายถึงขีดสุดแล้ว...