ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 67: หุบเขาอสูรคำราม

ภาพของขุ่ยหลางที่แขนแหลกละเอียดและคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหลินฟานนั้น ได้สลักลึกลงไปในจิตใจของทหารหน่วยพิเศษทุกคน

แต่หลินฟานกลับไม่ได้แสดงท่าทีเยาะเย้ยหรือหยิ่งผยองออกมา เขากลับเดินเข้าไปหาขุ่ยหลางที่กำลังทนความเจ็บปวดอย่างเงียบงัน... แล้ววางมือลงบนไหล่ข้างที่แขนหักของเขา

"ท่านรองแม่ทัพ!" ขุ่ยหลางเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ

หลินฟานไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่ส่งพลังปราณที่อ่อนโยนและบริสุทธิ์สายหนึ่งเข้าไปในแขนที่แหลกละเอียดของขุ่ยหลาง

พลังปราณของแก่นแท้ทองคำไม่เพียงแต่จะทรงพลังในการทำลายล้าง แต่ยังเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งชีวิตมหาศาล! กระดูกที่แตกละเอียดค่อยๆ ถูกจัดเรียงเข้าที่ เส้นเอ็นที่ขาดวิ่นค่อยๆ ประสานกันใหม่ ความเจ็บปวดที่รุนแรงค่อยๆ ถูกบรรเทาลงด้วยความอบอุ่นที่น่าอัศจรรย์!

ขุ่ยหลางเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ! การรักษาที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้... มันคือพลังระดับเทพเซียนชัดๆ!

ไม่นานนัก หลินฟานก็ถอนมือกลับ "กระดูกของเจ้าเชื่อมต่อกันหมดแล้ว แต่ยังต้องใช้เวลาอีกสองสามวันกว่าจะกลับมาใช้การได้เต็มที่"

ขุ่ยหลางพยายามขยับแขนข้างนั้น... แม้จะยังเจ็บอยู่บ้าง แต่เขาก็สามารถขยับได้จริงๆ!

เขามองหลินฟานด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง... ความยำเกรงและความหวาดหวั่นได้แปรเปลี่ยนเป็น... ความภักดีอย่างสมบูรณ์แบบ!

เขาไม่ได้แค่แข็งแกร่ง... แต่ยังเปี่ยมด้วยความเมตตา! นี่คือผู้นำที่แท้จริงที่พวกเขาพร้อมจะสละชีวิตให้!

"ขอบคุณท่านรองแม่ทัพ!" ขุ่ยหลางโค้งคำนับศีรษะจรดพื้น!

ทหารอีกเก้านายก็โค้งคำนับตาม! บัดนี้... หน่วยพิเศษอสนีบาตทมิฬได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้การนำของหลินฟานแล้ว!

แม่ทัพเถี่ยเสวี่ยเยี่ยนมองภาพนั้นด้วยความพึงพอใจ นางรู้ดีว่านางได้เลือกคนที่ถูกต้องแล้ว

นางเรียกทุกคนเข้ามาในกระโจมบัญชาการเพื่อประชุมภารกิจครั้งสุดท้าย

เบื้องหน้าของพวกเขาคือแผนที่สามมิติขนาดใหญ่ที่แสดงภูมิประเทศของ "หุบเขาอสูรคำราม"

"นี่คือเส้นทางที่พวกเจ้าต้องเดินทางผ่าน" เถี่ยเสวี่ยเยี่ยนกล่าวพลางชี้ไปยังหุบเขาที่คดเคี้ยวและอันตราย "มันเต็มไปด้วยสัตว์อสูรระดับสูงที่ถูกพลังปราณอสูรกลืนกินจนบ้าคลั่ง ภูมิประเทศเต็มไปด้วยหุบเหวและกับดักธรรมชาติ และที่อันตรายที่สุดคือ 'แอ่งพลังปราณอสูร' ที่หนาทึบ ซึ่งสามารถกัดกร่อนจิตใจของผู้ฝึกตนจนเสียสติได้"

"จงจำไว้... ภารกิจของพวกเจ้าคือการ 'แทรกซึม' ไม่ใช่การต่อสู้" นางย้ำ "พวกเจ้าต้องหลีกเลี่ยงการปะทะที่ไม่จำเป็นทั้งหมด และมุ่งหน้าไปยัง 'แก่นผนึก' ที่อยู่ใจกลางดินแดนอสูรให้เร็วที่สุด"

"พวกเจ้ามีเวลาเพียงสามวันเท่านั้น... ในช่วงที่ผนึกอ่อนกำลังลงมากที่สุด พวกเจ้าต้องไปให้ถึงแก่นผนึกและเปิดใช้งาน 'ศิลาผนึกสวรรค์' ให้ได้ หากพลาดจากช่วงเวลานี้ไป... ผนึกอาจจะพังทลายลงอย่างสมบูรณ์!"

จากนั้น เถี่ยเสวี่ยเยี่ยนก็ได้มอบอุปกรณ์พิเศษที่ราชวงศ์จัดเตรียมไว้ให้แก่ทุกคน

ชุดเกราะหนังอสูรที่สลักยันต์ต้านทานพลังปราณอสูรไว้... ยันต์ซ่อนเร้นกลิ่นอาย... และโอสถแก้พิษอสูร...

และสุดท้าย... นางได้นำกล่องศิลาโบราณกล่องหนึ่งออกมา แล้วมอบมันให้แก่หลินฟานอย่างเคร่งขรึม

"นี่คือ 'ศิลาผนึกสวรรค์'" นางกล่าว "จงรักษามันไว้ให้ดีกว่าชีวิตของเจ้า... เพราะมันคือความหวังเดียวของอาณาจักร และมีเพียงแก่นแท้ทองคำที่บริสุทธิ์ของเจ้าเท่านั้นที่จะสามารถเปิดใช้งานมันได้"

หลินฟานรับกล่องศิลามาด้วยสองมือ สัมผัสได้ถึงพลังอันศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่ออกมาจางๆ

เมื่อการเตรียมการทุกอย่างเสร็จสิ้น...

หน่วยพิเศษอสนีบาตทมิฬทั้งสิบเอ็ดนาย... ก็ได้มายืนอยู่หน้าทางเข้าหุบเขาอสูรคำราม

มันคือรอยแยกขนาดมหึมาบนเทือกเขาที่มืดมิดและน่าสะพรึงกลัว... ลมที่พัดออกมาจากข้างในนั้นเย็นเยียบจนถึงกระดูกและแฝงไว้ด้วยเสียงโหยหวนของเหล่าอสูรที่มองไม่เห็น... หมอกสีดำทมิฬที่เต็มไปด้วยพลังปราณอสูรลอยปกคลุมอยู่ราวกับม่านแห่งความตาย

นี่คือประตูสู่นรกบนดินอย่างแท้จริง

หลินฟานมองเข้าไปในความมืดมิดนั้น... ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่งและแน่วแน่

เขาหันไปมองลูกทีมทั้งสิบคนที่ยืนอยู่ข้างหลังด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น

"ไปกันเถอะ"

เขากล่าวสั้นๆ... แล้วก้าวเท้าแรก... เข้าสู่หุบเขาอสูรคำราม.

ภารกิจที่อันตรายที่สุดในชีวิตของเขา... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ!