ติ๊ด... ติ๊ด...
สัญญาณเสียงเรียกสายโทรศัพท์ดังขึ้นสองสามครั้ง ก่อนที่เครื่องปลายสายจะถูกกดรับสายอย่างรวดเร็ว (“ฮัลโหล เจนนี่จ๊ะ... มีอะไรหรือเปล่าเอ่ย? โทรมาป่านนี้เธอเป็อย่างไรบ้าง โอเคดีไหมจ๊ะ!”) สุ้มเสียงหวานใสละมุนที่เปี่ยมล้นไปด้วยความจริงใจและความเป็ห่วงเป็ใยอย่างลึกซึ้งของ มิ้นท์ ดังแว่วส่งผ่านมาตามสัญญาณโทรศัพท์ทำเอาหัวใจของคนฟังชาวาบ
ทันทีที่ประสาทรับััได้รับรู้สุ้มเสียงที่เปี่ยมล้นไปด้วยกระแสความเป็ห่วงเป็ใยและปราศจากมลทินราคีร้ายใด ๆ ของเพื่อนสนิทสาวสวยกัลยาณมิตรคนเดียวในชีวิตที่เธอไว้เนื้อเชื่อใจมากที่สุด ก้อนความรู้สึกสำนึกผิดชอบชั่วดีและบาปชั่วช้าชิ้นมหึมาพลันแล่นลิ้วขยับขึ้นมาจุกจ่อขัดขวางอยู่ที่กึ่งกลางลำคอระหงของเจนนี่อย่างแสนสาหัสหน่วงหนักปานภูผาศิลาทับจนแทบหายใจไม่ออก
ภาพลักษณ์ของมิ้นท์เพื่อนสาวแสนดีแสนบริสุทธิ์สะคราญตาสดใสที่จะต้องก้าวมาตกหล่นลงในบ่วงบึงนรกคาวอสุจิกามารมณ์โดนร่วมรุมทรมานสรีระและย่ำยีเกียรติยศศักดิ์ศรีเกสรกุหลาบสาวอย่างไร้เกียรติดั่งที่ตัวเธอกำลังเผชิญหน้าตกเป็ของเล่นบำเรอใคร่ของสองพ่อลูกคนใช้ในคฤหาสน์นี้อยู่ในทุกลมหายใจเข้าออก ส่งผลกระทบะเืให้ดวงจิตดวงน้อยของเจนนี่เกิดความร้าวรานแตกสลายระทมทรกรรมแหลกยับเยินไม่มีชิ้นดี เธอสะอื้นไห้ตัวโยนจนกึ่กลางรังนอนสั่นสะท้าน หยาดน้ำตาอุ่นรินไหลพรั่งพรูนองเปียกโชกสองปรางแก้มใสอย่างมิอาจควบคุมบังคับกักเก็บได้อีกต่อไปเลย เจนนี่รู้สึกตัวลีบเล็กลงราวกราบดิน ยอมทรยศแผนการคนชั่วเพื่อความบริสุทธิ์ของเพื่อนรัก
“มิ้นท์... ฮึก... มิ้นท์จ๊ะ... ฟังฉันดี ๆ นะ...” เจนนี่สูดสะอื้นฝืนข่มสัญญานเสียงตนเองมิให้สั่นเครือตื่นตระหนกจนดูผิดปกติ ทว่าหยาดน้ำตาเม็ดโตยังคงพรั่งพรูไหลอาบแก้ม เธอขยับลี้กายเข้าไปซุกตัวอยู่กึ่งกลางมุมมืดหลังชั้นตู้เสื้อผ้าพลางกระซิบวาจารัวเร็วด้วยระดับเสียงเบาเฉียบระแวดระวังภัย
(“เจนนี่จ๊ะ? ทำไมเสียงเธอถึงได้สั่นปานจะร้องไห้แบบนั้นล่ะ เกิดเื่เลวร้ายอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่าจ๊ะ!”) ปลายสายถามกลับกลับมาด้วยความร้อนรนใจอย่างรวดเร็ว
“ฉัน... ฉันขอโทษนะมิ้นท์... ขอโทษจริง ๆ...” เจนนี่ตัดสินใจกลืนความละอายความอดสูแล้วพร่ำเอ่ยบอกความจริง “ฉันถูกตาสอนกับไอ้โจ... พวกคนใช้เลวทรามในบ้านของฉัน... พวกมันร่วมมือวางยาวิปริตและรุมข่มขืนทำร้ายฉันมาตลอดหลายวัน... ฮึก... แถมพวกมันยังตั้งกล้องแอบถ่ายคลิปวิดีโอแบล็กเมล์ฉันไว้ใช้ควบคุมร่างกายของฉันด้วย...”
(“ว่าอย่างไรนะจ๊ะ!!”) เสียงอุทานของมิ้นท์ดังก้องช็อกสะท้านขวัญด้วยความใอย่างคาดไม่ถึง
(“งั้น... งั้นเื่ราวทัศนียภาพกามารมณ์ที่ฉันลอบเห็นเธอโดนรังแกที่โรงรถในค่ำคืนวันนั้น...”) น้ำเสียงของมิ้นท์ขาดห้วงหายไปในความเงียบงันระทึก
“เธอ... เธอแอบเห็นงั้นเหรอ... ใช่จ้ะมิ้นท์... เจนนี่โดนพวกสารเลวข่มขู่บังคับ เจนนี่พยายามต่อสู้ขัดขืนสุดชีวิตแล้วแต่สู้พละกำลังสรีระของพวกมันไม่ได้เลยจำยอมตกเป็ทาสของมัน...” หยาดน้ำตาไหลอาบใบหน้างามอย่างไม่มีวันสิ้นสุดยามระบายความอัปยศที่อัดแน่นเก็บกดในก้นบึ้งหัวใจออกไป
“แล้วคืนพรุ่งนี้... พวกมันขู่เข็ญบังคับให้ฉันโทรศัพท์ล่อลวงเธอให้เดินทางมาหาฉันที่บ้านใหญ่... พวกมันวางแผนตัณหาจะรุมรังแกย่ำยีสรีระร่างกายของเธอให้ตกเป็ทาสกามารมณ์สกปรกอีกคน...” เจนนี่พรั่งพรูบอกความจริงทั้งหมดหมดสิ้น “เจนนี่ไม่มีวันยอมให้มิ้นท์ต้องมาก้าวเผชิญฝันร้ายแบบที่เจนนี่โดนเด็ดขาด... มิ้นท์... อย่าเดินทางมานะ... ห้ามมาเด็ดขาดนะจ๊ะ...”
สัญญาณโทรศัพท์เงียบหายไปครู่หนึ่งอย่างหนักหน่วง ก่อนที่มิ้นท์จะพยายามควบคุมสติสัมปชัญญะกลับคืนมาอย่างแน่วแน่ สุ้มเสียงเพื่อนสนิทแปรเปลี่ยนเป็ความเด็ดเดี่ยวหนักแน่นเข้มแข็ง (“เจนนี่ตั้งสติฟังฉันนะจ๊ะ... ฉันไม่มีวันทิ้งเธอให้เผชิญกับพวกมันลำพังอย่างเด็ดขาด... เราสองคนต้องหาทางจัดการเด็ดหัวพวกมันให้สิ้นซาก”)
“แต่ว่าพวกมันมีคลิปวิดีโออัปยศบันทึกภาพเจนนี่ไว้...”
(“ถ้าเช่นนั้นเราก็ต้องเดินเกมซ้อนแผนลวงให้พวกมันตายใจเสียก่อน... เดี๋ยววันพรุ่งนี้ฉันจะแสร้งทำเป็ยินยอมเดินทางไปพบเธอตามคำเชิญล่อลวงของพวกมัน... แต่ฉันจะแอบโทรศัพท์ติดต่อนัดแนะกับพี่ชายที่ฉันรู้จัก เขาเป็นายตำรวจสายสืบ พร้อมประสานนำกำลังตำรวจนอกเครื่องแบบเข้าไปดักซุ่มล้อมบ้านใหญ่ไว้ล่วงหน้า... ทันทีที่พวกมันตายใจคิดว่าแผนล่อเหยื่อสำเร็จและกำลังเผลอตัวลงมือก่อเหตุ... พวกเราจะส่งสัญญาณให้ตำรวจบุกจู่โจมรวบตัวจับกุมพวกมันคาหนังคาเขาพร้อมพยานหลักฐานและยึดเครื่องโทรศัพท์มือถือที่มันบันทึกคลิปแบล็กเมล์ทั้งหมดมาทำลายทิ้ง... เจนนี่มิต้องหวาดกลัวนะจ๊ะ ยามนี้แสร้งทำเป็พูดเออออตามเกมของพวกมันไปก่อน”)
เมื่อได้รับฟังแผนงานช่วยเหลือและแผนซ้อนแผนลวงเพื่อตลบหลังสองคนรับใช้จากปากเพื่อนรัก เจนนี่รู้สึกตื้นตันใจเหมือนมีลำแสงอาทิตย์สว่างไสวแห่งความหวังประดับส่องสว่างผ่านเมฆดำเข้ามาประคองประคับประคองสติสัมปชัญญะและจิตใจดวงน้อยที่บอบช้ำพังทลายของเธอให้ฟื้นตัวคืนชีวิตชีวาขึ้นมาได้บ้าง “อืม... ตกลงจ้ะมิ้นท์... เจนนี่จะคอยตื่นเต้นรอคอยการมาถึงของเธอนะจ๊ะ...” เจนนี่สูดลมอุ่นหายใจเข้าออกลึก ๆ เพื่อเรียกความมั่นใจรวบรวมขวัญกำลังใจที่เหลืออยู่ “โอเคจ้ะมิ้นท์ งั้นค่ำคืนวันพรุ่งนี้ตามเวลานัดหมายเจอกันที่บ้านของฉันนะจ๊ะ ดูแลตัวเองให้ดีนะเพื่อนรัก”
หลังจากวางสายโทรศัพท์ เจนนี่ก็ถอนหายใจระบายก้อนสะอื้นผ่อนคลายความตึงเครียดอันยาวนาน สติและจิติญญาที่เกือบจะดำดิ่งมอดไหม้ลงสู่ความวิปริตเริ่มกลับคืนมาสว่างไสวอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะผล็อยหลับไปด้วยความเพลียล้าทางสรีระอย่างรวดเร็ว
ทว่า... ที่มุมขอบกำแพงหน้าต่างอีกด้านหนึ่งด้านนอกตัวห้องนอนหรู ไอ้โจค่อย ๆ ยื่นนิ้วดึงหูฟังไร้สายออกจากใบหูอย่างเชื่องช้า ใบหน้าคมดิบเข้มของมันบิดเบี้ยวแสยะยิ้มหยันน่าขนลุกขนชันกึ่งกลางเงามืด
กึ่งกลางตัวระบบเครื่องโทรศัพท์ของเจนนี่... ไอ้โจได้แอบลอบติดตั้งแอปพลิเคชันควบคุมและดักฟังข้อมูลควบคุมระยะไกลไร้สายเอาไว้ั้แ่ค่ำคืนแรกแล้ว ทุกคำพูดคำจาบทสนทนาการวางแผนซ้อนแผนเพื่อตลบหลังพาเ้าหน้าที่ตำรวจมาบุกเข้าจับกุม จึงดังกังวานก้องชัดเจนเข้าสู่ประสาทรับฟังของมันทุกคำอย่างไม่ตกหล่นแม้แต่วาจาเดียว
“หึ... อีคุณหนูแสนร่านแสนอวดดี... ริอ่านคิดจะวางบทเล่นละครน้ำเน่าตลบหลังพวกกูงั้นเหรอคุณหนูเจนนี่...” ไอ้โจพึมพำพึมพำกระซิบกับตัวเองในลำคอด้วยน้ำเสียงแหบต่ำดิบเถื่อนเหี้ยมเกรียม แววตาของมันลุกวาวส่องประกายอำมหิตและตัณหาหื่นกระหายในเงามืดค่ำคืน มันขยับก้าวเดินต่ำกุมความเป็ชายที่จู่ ๆ ก็ตึงคัดชูชันขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงแผนร้ายในวันพรุ่งนี้ “ในเมื่อพวกมึงสองคนเพื่อนรักอยากจะให้สมรภูมิกามารมณ์ในวันพรุ่งนี้ดุเดือดตื่นเต้นเร้าใจและท้าทายเพิ่มขึ้นปานนี้... ผัวคนนี้จะซ้อนแผนลวงลากตัวนังหนูมิ้นท์เพื่อนรักของมึงเข้ามาร่วมวงรุมสังเวยเนื้อบำเรอกามพร้อม ๆ กันไปเลยคอยดู!
พรุ่งนี้คฤหาสน์หลังนี้จะกลายเป็ลานประลองรักบ้าคลั่ง ที่ไร้ความปราณี ฉันกับพ่อจะกระแทกกระทั้นตอกตรึงเรือนร่างของพวกมึงสองคนลีดเดอร์ดาวมหาลัยให้แตกยับคลานตมใต้ฝ่าเท้าจนลืมเื่แจ้งตำรวจไปเสียสนิทเลยทีเดียวเชียวจ้ะ!” มันแสยะยิ้มชั่วร้ายพลางเดินถอยกายกรายลับหายไปกึ่งกลางเงามืดโคนตึกคฤหาสน์ ปล่อยให้สายลมหนาวพัดโบกใบไม้สั่นะเืชวนะเืราวกำลังต้อนรับพายุร้ายที่กำลังจะกระหน่ำซัดกวาดชีวิตสองสาวงามในวันพรุ่งนี้อย่างทารุณเลวร้ายถึงที่สุด
5K
