บทที่ 1
มาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?
เปลือกตาสีชาของคนตัวเล็กหนักอึ้งเหมือนมีใครเอาหินมาถ่วง เสี่ยวเฉิงปรือม่านตาอย่างสุดความสามารถ กลิ่นไหม้ของกำยานไม้มันฉุนจนระคายเคืองโพรงจมูก
ฮา~ ฮ๊าดดด เช้ย!!!
หน้าผากชนเข้ากับอะไรบางอย่าง เสียงร้องโอ๊ยของคนร่างใหญ่ที่กำลังคร่อมอยู่ข้างบน มันช่วยเรียกสติของคนที่ผ่านการหลับใหลได้เป็อย่างดี พอเสี่ยวเฉิงลืมตาได้เต็มหน่วย ปรากฏให้เห็นไอ้แก่หัวล้านถอยไปยืนเปลือยล่อนจ้อนอยู่ปลายเตียง
ไอ้แก่ตัณหากลับ ถอยไปนะ ไม่งั้นฉันจะเอาเทียนร้อน ๆ นี่ลนไข่แกให้ไหม้เกรียมเลยคอยดู!
“เอาสิ! แบบนี้ค่อยน่าสนใจขึ้นมาหน่อย”
พุทธโถ!!! พุทธถัง!!! ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ O__O
เสี่ยวเฉิงไม่รู้ว่าไอ้แก่นี่มุดออกมาจากรูส้วมบ้านใคร เธอรู้แค่ว่า มือสกปรกนั่นไม่ควรมาโดนตัวเธอ ถ้าเข้ามาอีกก้าวเดียว รับประกันว่าไอ้แก่นั่นชะตาขาดแน่ เสี่ยวเฉิงปาข้าวของป้องกันตัว แต่ไอ้แก่นั่นยิ่งชอบใจ กระโจนโหยง ๆ เข้าหาสตรีรุ่นราวคราวลูกอย่างน่าสมเพช สาระรูปไม่ได้ต่างจากตั๊กแตนตำข้าวเอาซะเลย
เธอฟาดเชิงเทียนกะเทาะหัวล้านของไอ้เฒ่าจนเืออก คนตรงหน้านิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะร่วงลงไปกองกับพื้น สภาพน่าสมเพชสิ้นดี!
โล่งอก~ ที่ฟื้นขึ้นมาก่อน ไม่งั้นคงได้เป็เมียไอ้แก่นี่ไปแล้ว...
เสี่ยวเฉิงกวาดสายตามองบรรยากาศโดยรอบ มันคือบ้านโบราณที่ทำจากดินเหนียว หน้าต่างทำจากไม้ไผ่สาน หลังคามุงด้วยใบจาก บนขื่อคานและเสาร์บ้านมีกรงเล็กกรงน้อยห้อยเต็มไปหมด ไอ้เฒ่าวิปลาสเลี้ยงสัตว์มีพิษไว้ทำไมกัน?
มุมทิศตะวันตกมีโต๊ะตัวใหญ่และอุปกรณ์สกัดยาครบครัน บนชั้นไม้ที่อยู่ถัดออกไปมีห่อยาวางเรียงเป็ตับ ๆ สิ่งนี้ทำให้เสี่ยวเฉิงประมาณการได้ว่า ไอ้เฒ่าคือหมอยาแน่นอน!
ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลศัลยกรรมในปักกิ่ง แต่เป็ยุคโบราณ…
ชุดที่เสี่ยวเฉิงสวมใส่ ไม่ใช่ชุดคนไข้ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เธอจ่ายเงินหนึ่งแสนหยวนเพื่อทำศัลยกรรมหน้าอกและทำจมูก เหตุผลเดียวที่เสี่ยวเฉิงพอจะนึกออก นั่นก็คือ…
เกิดความผิดพลาดระหว่างผ่าตัด เป็เหตุให้เธอตายโดยไม่รู้ตัว แล้วมาโผล่ที่โลกใบใหม่
เอาล่ะ! หนีออกจากกระท่อมเฮงซวยนี่ให้ได้ก่อน อย่างอื่นค่อยว่ากัน
เสี่ยวเฉิงจงใจใช้สองฝ่ามือผละประตูออก แต่บานประตูถูกดึงจากด้านนอกพอดี ร่างเพรียวผอมของเธอเสียการทรงตัวกะทันหัน ร่างเล็กเอนไปซบบนหน้าอกกว้างของใครบางคน
ใบหน้าของเขาไร้ที่ติ…
คิ้วคมเรียงเส้นเสมือนใช้พู่กันวาด ดวงตาดำขลับทอแสงรัตติกาล กรอบหน้ามีมิติรับกับกรามสันที่เด่นชัด ริมฝีปากหยักโค้งอวบอิ่มเข้ากับสันจมูกคม จับพลัดจับผลูเรียกว่าไร้ที่ติ
เธอไม่รู้ว่าเขาเป็ใคร!
แต่เดี๋ยวก่อนนะ หรือว่าเขาจะเป็พวกเดียวกันกับไอ้แก่!!!
เขามองเสี่ยวเฉิงด้วยสีหน้าร้าย ๆ พลอยให้รู้สึกว่าเธอไปฆ่าใครตายบนหัวของเขาอย่างไรอย่างนั้น วูบหนึ่งเผลอสบตาคู่คมโดยบังเอิญ ทำให้เสี่ยวเฉิงััได้ถึงพลังงานบางอย่าง
มันเป็พลังงานที่เบาหวิวชวนขนลุก เขาดูเ็า ไร้หัวใจ เหมือนูเาน้ำแข็ง
เขาสูงแปดฉื่อ เธอสูงเกือบเจ็ดฉื่อ ผู้ชายอะไรตัวโตไม่พอ ยังตัวหนาเหมือนกระทิงป่าอีก ไม่ได้รู้จักกันเป็การส่วนตัว ยังมีหน้าคว้าแขนเธอไว้อีก เสียมารยาทเกินไปแล้ว!
“ปล่อยนะไอ้ชั่วตัณหากลับ!!!”
คำพูดประโยคเดียวทำคนตัวสูงกว่าเบิกตาโพลง ทำทีว่าจะฉีกร่างเธอเป็ชิ้น ๆ เสี่ยวเฉิงเห็นอย่างนั้นก็กลัวมาก ยังไม่อยากตาย! เธอรีบกลับคำอย่างไว
“โถ ๆ พ่อรูปหล่อ… ไม่เห็นต้องรุนแรงเลย มีอะไรค่อย ๆ คุยกันก็ได้”
เธอพยายามเอาตัวรอดอย่างสุดความสามารถ เสี่ยวเฉิงประมวลผลว่า เอาชนะกระทิงป่าตัวนี้ คงไม่ง่ายเหมือนไอ้ตั๊กแตนตำข้าวที่นอนแผ่กระเจี้ยวอยู่ตรงนั้น ทางที่ดีพูดเอาใจไว้ก่อนน่าจะดีกว่า เผลอเมื่อไหร่ค่อยเผ่นหนี…
จะบ้าตาย!!!
เธออุตส่าห์พูดเอาใจ ทำไมผู้ชายคนนี้ทำเหมือนโกรธยิ่งกว่าเดิมล่ะ เธอพูดอะไรผิดไปงั้นเหรอ นอกจากทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนั์ ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ? เป็ใบ้เหรอ?
“ไว้กลับไปคิดบัญชีกับเ้าที่บ้าน!”
น้ำเสียงโทนทุ้มชวนให้ขนลุก คิดบัญชีบ้าบออะไรกัน ไร้สาระ
-...-’ เห๊อะ!? ก็พูดได้นี่ หึ… ไม่ไปอะ… โง่ตามกลับไป มีหวังโดนฆ่าหมกบ้านแน่ ๆ
มือหยาบใหญ่ของชายแปลกหน้าพยายามลากเสี่ยวเฉิงไปไหนก็ไม่ทราบ ช่วยไม่ได้ ก็แม่บอกว่าอย่าไว้ใจคนแปลกหน้า งั้นลาตรงนี้แล้วกัน!
เสี่ยวเฉิงรวบรวมแรงอย่างกล้าหาญ สูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าเต็มท้อง เธอออกเสียง ‘ย๊า!’ ข่มขวัญกระทิงป่าตรงหน้า ตั้งใจว่าหลุดจากอุ้งมือแล้วจะวิ่งหนีให้ป่าราบ
แต่เชื่อหรือไม่!!! ว่าเรี่ยวแรงที่ถูกรวบรวมอย่างยากลำบากมันมีอยู่แค่จึ๋งเดียว ขายหน้าชะมัด
คนตัวสูงข้องใจกับท่าทางพิลึกพิลั่นของสาวน้อย ด้วยความรำคาญใจ จึงปล่อยมือในขณะที่เธอออกแรง ทำให้ร่างผอมบางของเสี่ยวเฉิงหงายหลังเทิ้มขาชี้ฟ้า ไม่ต่างจากสำนวนที่ว่า หลบพ้นพายุแต่กลับเจอฝนโหมกระหน่ำ
คนนิสัยไม่ดี รังแกผู้หญิง!
เสี่ยวเฉิงเม้มริมฝีปากแน่น ว่าจะไม่พูดแต่อดใจไม่ได้อยู่ดี ขณะที่เธอก่นด่าอย่างเดือดดาล เขายืนมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่ไหวติง เหอะ…ผู้ชายดี ๆ ที่ไหนเขาจะยืนมองผู้หญิงลุกขึ้นเอง เวรกรรมของฉันจริง ๆ หนีไอ้แก่หัวล้านได้แล้วแท้ ๆ แต่ต้องมาเจอไอ้กระทิงป่านี่
เสี่ยวเฉิงกดฝ่ามือลูบก้นเบา ๆ คงระบมไปหมดแล้วล่ะมั้ง!
ในตอนนี้เอง…
เหมือนว่าเสี่ยวเฉิงจะคิดอะไรออก อยู่ดีไม่ว่าดี ความทรงจำบางอย่างก็ไหลทะลักเข้ามาในสมองของเธอ เสี่ยวเฉิงได้รับรู้ว่า ตัวเธออยู่ในร่างของเจินอวี้หลิง
เจินอวี้หลิงคือสาวน้อยวัย 18 ปี ปูมหลังของอวี้หลิงใช่ว่าจะดีนัก นางเติบโตภายใต้การดูแลของหญิงวัยกลางคนผู้มีนามว่าเซียนซิน ผู้มีพระคุณของอวี้หลิงไม่ยอมให้เรียกว่ามารดาบุญธรรม แต่ทว่าให้เรียกว่าป้าบุญธรรมแทน
เจินอวี้หลิงเป็ลูกเต้าเหล่าใครไม่มีใครทราบ รู้เพียงว่าเซียนซินเก็บนางมาจากชายป่าั้แ่เยาว์วัย เซียนซินชุบเลี้ยงเด็กสาวไว้ใช้งาน พอแตกเนื้อสาวก็ขายอวี้หลิงให้กับชายในตำบล
ใช่แล้ว! ชายที่ว่าก็คงหนีไม่พ้นไอ้กระทิงป่าตัวนั้นใช่หรือไม่?
มิน่าล่ะ! ถึงได้ดูโกรธขนาดนั้น คงคิดว่าทาสราคาแพงอย่างอวี้หลิงกำลังหาทางหลบหนีใช่หรือไม่ แต่เอ่อ…พอมาลองคิดดูดี ๆ เสี่ยวเฉิงก็ทำท่าเหมือนจะหนีจริง ๆ นั่นแหละ
แต่ทว่าอวี้หลิงไม่ได้หลบหนีเสียหน่อย นางมาหาไอ้เฒ่าหัวล้านเพื่อทำเสน่ห์ต่างหาก -...-’
เจินอวี้หลิงชอบพอนายจ้างตัวร้ายเอามาก ๆ แต่น่าขันนักที่นายจ้างร่างใหญ่ผู้นี้ไม่เสน่หาในตัวนางเลยสักนิด ตั้งท่าจะใช้งานอย่างเดียว เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นนี่แหละ ผู้ชายที่เ็าและแข็งกระด้างเหมือนก้อนหิน
ไม่รู้ว่ามาทำยาเสน่ห์กันอีท่าไหน ถึงได้ลงเอยที่เตียงนอน เพราะสาเหตุนี้สินะเจินอวี้หลิงถึงได้จากไปก่อนวัยอันควร ์เล่นตลกจับพลัดจับผลูให้ไป๋เสี่ยวเฉิงมาอยู่ในร่างทาสสาวตัวน้อยของกระทิงป่าตัวร้ายเสียอย่างนั้น!
“เ้าเลิกถ่วงเวลาได้แล้ว! เสี่ยวเล่อ เสี่ยวหนิง ยังรออยู่!”
หืมมม… ใครคือเสี่ยวเล่อ ใครคือเสี่ยวหนิง
ชายเ้าของเสียงย่างสามขุมเข้ามาใกล้ เขาอุ้มคนตัวเล็กกว่าพาดบ่าด้วยมือเดียว แรงเหวี่ยงจากกำปั้นเล็ก ๆ ทุบแผ่นหลังรัวเร็ว แรงมือนุ่มนิ่มของเสี่ยวเฉิงทำให้เขาระคายเคืองเท่านั้น
“ปล่อยนะ ปล่อยข้าลงไปเดี๋ยวนี้ ไอ้คนบ้าอำนาจ!”
เสียงแหลมเหมือนนกแก้ว ทำให้คนตัวโตชักจะหมดความอดทน เขาเผลอเหวี่ยงแรงมือใหญ่ฟาดก้นกลมกลึงไปครั้งหนึ่งจนเกิดเสียงป๊าบ! ไม่รู้ว่าที่เงียบไป เป็เพราะจุก หรือเป็เพราะใกันแน่
แต่เงียบไปซะได้ก็ดี ขืนกล้าแหกปากอีก จะไม่ใช่แค่ตีก้น!!!
แค่พบกันหนแรกเขาก็ทำให้หญิงผู้มาจากต่างโลกหมั่นไส้จะตายชัก
หน็อย! ไอ้คนป่าเถื่อนนี่! กล้าตีก้นฉันงั้นเหรอ ด๊ายยยย เดี๋ยวได้เห็นดีกัน!
239
