“กว่าจะมาได้นะครับคุณธารา...” น้ำเสียงประชดประชันซะไม่มี ไม่ใช่ใครหรอก ไอ้ทีไงจะใครหล่ะ ตอนนี้ทุกคนมากันครบละ เหลือฉันนี่แหละ “เออ ก็มาแล้วไง รีบเข้าเรียนเหอะอาจารย์พ่อด่าไม่รู้ด้วยนะโว้ย” แล้วฉันก็เดินจ้ำอ้าวออกไปไม่รีรอ
วิชานี้เรียนหนักเรียนโหด 4 ชั่วโมงเต็ม เหนื่อยชะมัด แถมวันนี้มีว๊ากน้องอีก ไหนจะต้องซ้อมร้องเพลงอีก ตายแน่ๆๆ ทันทีที่ฉันเดินออกมาจากห้อง“ธาร ขอคุยด้วยหน่อยดิ” ธิน ที่ยืนรอหน้าห้องอยู่แล้วเรียกฉัน“นี่พวกมึงไปก่อนนะ เดี๋ยวกูตามไป” ทันทีที่ฉันเห็นพี่ชายฝาแฝดรออยู่ ฉันก็ไล่ให้พวกเพื่อนไปก่อน เพราะนอกจากอลิซ ก็ไม่มีใครรู้ว่าฉันกับเขาเป็นพี่น้องกัน“เออๆ” อลิซตอบฉัน แล้วลากสามหน่อนั้นไป แต่พวกมันก็หันหลังมามองอย่างสงสัย“พี่ธานินทร์บอกจะมาหาวันอาทิตย์นี้ ทำตัวให้ว่างด้วย ไปละ” ธินเดินเข้ามาพูดแค่นั้นแล้วเดินไป ไม่ต้องแปลกใจหรอกที่ไม่มีใครรู้ เพราะเวลาเช็กชื่อเราใช้บัตรนักศึกษาแสกน นอกจากใครที่ไม่เผือกจริงๆอะนะ เช่น อลิซไง“อืมจะพยายาม..” ที่มหาลัยฉันกับธินก็จะคุยกันน้อยๆแบบนี้แหละ แต่ที่บ้านอ่ะนะ อีกอย่างเลยยยยย
ที่ลานเกียร์วิศวะ“อีลิซ สรุปธารากับธินนี่มันยังไงว่ะ กูเห็นแบบนี้มาจะสามปีละ” ไอ้ทีถามขึ้น“ธุระ!!!!!” ในกลุ่มเราหมายถึง อย่าเผือก เป็นอันจบ“เออ กูไม่รู้ก็ได้” ไอ้ทีหันไปตะโกนใส่อลิซดัง
“พี่ธารครับ วันนี้พี่จะขึ้นว๊ากมั้ยครับ” ทันทีที่ฉันเดินมารวมกลุ่ม ตั้ม เฮดว๊ากปี 2 เดินเข้ามาถาม“พวกเราจัดการไปเลย พรุ่งนี้ประกาศหาสายรหัสหนิ งั้นพรุ่งนี้พี่จะค่อยลงว๊ากละกัน”“ครับ” แล้วตั้มก็เดินไปลานเกียร์“วันนี้แยกย้ายโว้ย!!” แล้วฉันก็หันไปหาเพื่อนในกลุ่มทั้งสี่คน “อืม” ทุกคนพยักหน้าตกลง เชื่อเถอะ ไอ้สามหน่อต้องไปแคสเกมส์ต่อแน่เลย
22.00 น. หลังจากกลับถึงห้องฉันกะว่าจะพักสายตาสักหน่อย ค่อยลุกขึ้นมาทำงาน อาจารย์พ่อ เปิดเทอมวันแรกก็มีงานเลยให้ตายสิ เฮ้ออออ แต่ที่ไหนได้ดันหลับยาวเลย นี่ตื่นมาเพราะหิวข้าวนะ555.................ไลน์................ธารสุดสวย: หิวข้าววะ ไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อยยยยยยยอลิซสวยสุด: ชะนี ดึกดื่นขนาดนี้ อ้วนนนนนนนนนนนธารสุดสวย: ไอ้สามหน่อพวกมึงอยู่ห้องใครบอกกูมา กูรู้พวกมึงแคสเกมส์อยู่ทีหล่อโลกลืม: มึงรู้ก็อย่าทักมา มันสะดุดเนี๊ยยยยยยธารสุดสวย: จำไว้เลยนะมึง!!
“ไปคนเดียวก็ได้วะ” แล้วฉันก็หยิบกระเป๋าตังค์ ไปซื้อของ ที่เซเว่นก็ได้วะหลังจากซื้ออาหารฉันก็ตัดสินใจนั่งกินในนี้แหละ ช่วงดึกคนน้อยอยู่เป็นเพื่อนพนักงานก็ได้ว่ะ ขณะที่ฉันมองด้านนอกผ่านกระจก ฉันก็เห็นเอเลี่ยน อุ้ย!! ไม่ใช่ๆ ทำไมวันนี้ดูแตกต่างลุกเซอๆ ก็หล่อแฮะ ก็ใช้ได้ อ๊ะ!!! เขาหันมา“.....” ฉันรีบก้มหน้าตักอาหารเข้าปากทันที ไม่มีพิรุธๆๆๆ“ไง?” ใครมาทักวะ ฉันจึงกันไปมองตามเสียงทักทาย“เหอะ” ฉันมองเค้าอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วหันหน้ากลับมา“นี่เธอ!! คนเขาอุตส่าห์ทักทาย”“ใครขอ?” ฉันตอบแบบขอไปที“ฉันพูดดีๆกับเธอนะ” หมอนี่ยังคงพูดว่าฉันไม่หยุด จะทำอะไรก็ไปทำสิวะ“ฉันไม่ต้องการ!” ฉันเปรยตามองเรียบนิ่ง “กะอีแค่ถ่ายรูปจะอะไรกันนักกันหนาวะ!!” หนอยยยยยย ไม่ได้สนิทกันไม่มีสิทธิ์มาวะนะเว้ยยยยยยยยยย“นายจะไปทำอะไรก็เรื่องของนายสิ”ฉันคิ้วขมวดมุ่นบ่งบอกว่าตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์มาคุยด้วยหลังจากนั้นสักพัก เขาก็เดินกลับมาพร้อม มาม่าคัพที่ร้อน และนั่งลงข้างๆฉัน“นี่ฉันถามอะไรหน่อยสิ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงดูเศร้าแปลกๆ “ฉันไม่ตอบ” แต่ใครจะสนละ เศร้าก็เรื่องของเขาฉันมากินข้าวจะกลับละ“ฉันยังไม่ทันถามเลยนะ...” หึๆ ฉันไม่รอให้เขาถามหรอก ฉันจึงเก็บของ แล้วลุกออกหมับ แล้วเขาก็จับแขนฉันไว้เพื่อให้ฟังคำถามเขาก่อน ฉันจึงหันมามองหน้าเขาที่นั่งอยู่ ในระดับสายตา ถ้ายืนขึ้นมาจะไม่สูงเท่าเสาไฟหรอวะ“.....”ฉันยังคงมองนิ่ง“ที่เธอบอกว่าไม่สวย เธอคิดอย่างนั้นจริงๆหรอ” จากที่เขาหลบตามองพื้นเพื่อครุ่นคิคคำถาม เขาก็เงยหน้ามาสบฉัน“เอ่อ...อืม” ฉันไม่รู้จะตอบยังไง ตอบใช่ไปก่อนละกัน ว่าแต่ทำไมต้องทำหน้าเศร้าขนาดนั้น ฉันไปเผาบ้านเขารึไง“.....” เขาเงียบ และพยักหน้าตามคำตอบฉัน ถึงกับบ้าเลยหรอเนี้ย“เป็นแฟนกับฉันนะ” ฉันที่กำลังสะลัดข้อมือจากการจับของเขาถึงกับชะงัก“ห๊ะ!!” เค้าบ้าไปแล้วจริงๆค่ะ ทุกคนนนนนนนนนส์“มาเป็นแฟนกัน!!”เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โอ้ววว สูงจังแหะ...ฉันเลยเงยหน้ามองเขา นี่คิดจะทำอะไรของเขากันแน่“ไม่!! นายบ้าไปแล้วรึไง!!” ฉันพูดพร้อมสะลัดข้อมือ ออกจากเขา แล้วเดินออกมา เขาบ้าจริงๆๆๆเชื่อฉันนนนน
27K
![พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] + EBook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635342606_33131621.webp)
