ระบบชดเชยคริติคอล

        เขาเคยคิดว่าเขาสามารถฝึกมันได้ ถ้าเขาได้รับทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์ แต่ภายหลังก็พบว่าทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์ ไม่ได้มีไว้สำหรับใครก็ตามที่ได้รับมันเท่านั้น

        ประการแรก จำเป็นต้องมีความเข้าใจในระดับสูงมาก และแม้แต่ความเข้าใจของเขาอาจจะไม่เพียงพอ

        ประการที่สอง ต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมาก ซึ่งในระดับปฐพีไม่สามารถเปรียบเทียบได้ แม้ว่าจะเป็นสี่นิกายชั้นยอด แต่ก็ไม่สามารถจะใช้มันขนาดนี้ได้ง่ายๆ

        คาดว่าเฉพาะบุคคลสำคัญของนิกายเท่านั้นที่สามารถใช้และเพลิดเพลินไปกับมันได้

        “อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่ามันจะเป็นทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์ แต่กระบวนท่านี้มีพลังแค่ระดับปฐพีขั้นสูงเท่านั้น”

        รอยยิ้มพลันปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าที่ซีดเซียวของเฉินซวง "บรรพบุรุษที่สร้างทักษะการต่อสู้นี้จงใจสร้างกระบวนท่าใหม่ขึ้นมา เพื่อให้คนรุ่นหลัง สร้างกระบวนท่าของตัวเองทีละกระบวนท่า"

        "เข้าใจแล้ว"

        ลู่เสวียนตกตะลึง

        ไม่น่าแปลกใจที่แรงกดดันของกระบวนท่านี้จะอยู่เหนือระดับปฐพีขั้นสูง แต่มันไม่ถึงระดับสวรรค์

        "ร่วงหล่น!"

        ดวงตาของซิ่วหนานชิงกลายเป็นสีฟ้า และนางก็โจมตีด้วยฝ่ามือ

        เงาดวงดาราที่อยู่ข้างหลังนางจู่ ๆ ก็ร่วงหล่นลงมาที่เย่เทียน ราวกับดาวตกที่ตกลงมา และกลิ่นอายแห่งการทำลายล้างก็ปกคลุมทุกคนไว้

        พื้นดินแตกร้าวออก จนกลายเป็นหุบเหวลึก และเศษดินหินก็กระจายขึ้นมา

        บูม!

        เงาร่างดาราพลันปะทะกับเงาร่างคลื่นทะเล

        ทุกอย่างตอนนี้ สามารถอธิบายได้ว่าเป็นภาพแห่งการทำลายล้าง และภาพมายาของคลื่นทะเลก็แตกสลายไปในทันที ไม่อาจต่อต้านได้เลย

        ใบหน้าของเย่เทียนเปลี่ยนไปอย่างมาก

        ทักษะการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ วิชาดาบระดับปฐพีขั้นกลางของเขาไม่สามารถเทียบเปรียบได้

        เงาร่างดารายังคงแข็งแกร่ง ไม่ได้มีพลังลดลงแต่อย่างใด

        เย่เทียนรีบใช้ดาบป้องกัน!

        พัฟ!

        แต่พลังอันแข็งแกร่งก็กระแทกร่างกายราวกับถูกฟ้าผ่า

        เย่เทียนพ่นเลือดออกมาเต็มปาก และเสียงของกระดูกที่แตกหักก็ดังขึ้นมาจากในร่างกายของเขา จากนั้นคนทั้งคนก็ปลิวออกไป

        ถ้าไม่ใช่เพราะมู่หรงปิงหลานที่อยู่ข้างหลังเขา รับเขาไว้ด้วยฝ่ามือ คาดว่าเขาจะต้องกระแทกผ่านยอดเขาหลายลูกกว่าที่จะหยุดลงได้

        “ขอบคุณ ศิษย์น้องหญิง...”

        เย่เทียนรีบกินเม็ดยาสองสามเม็ดเพื่อทำให้ร่างกายที่บาดเจ็บของเขาฟื้นตัวขึ้นเล็กน้อย

        เขารู้สึกอับอายมาก

        มันเป็นเรื่องที่น่าอับอายจริงๆ ที่ถูกคนๆ หนึ่งซัดปลิวไปตรงๆ

        "ฝ่ามือเต๋าหกดารา..."

        มู่หรงปิงหลานมองไปที่ซิ่วหนานชิง และมีคลื่นอารมณ์บางอย่างในดวงตาที่สงบของนาง

        นี่เป็นหนึ่งในทักษะการต่อสู้ระดับสูงสุดของนิกายดาราม่วง

        ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นวันนี้

        ฟูม!

        ผมสีฟ้าของซิ่วหนานชิงค่อยๆ กลับเป็นสีเดิม และร่างกายของนางมีเหงื่อออกอย่างมาก นางหอบเล็กน้อย และใบหน้าของนางก็กลายเป็นสีดอกกุหลาบ

        เห็นได้ชัดว่ากระบวนท่าฝ่ามือของนางนั้น ใช้พลังปราณและแก่นปราณแท้จริงของนางไปอย่างมาก

        “แม้ว่าพลังของฝ่ามือเต๋าหกดาราจะทรงพลัง แต่ก็ต้องจ่ายราคาเป็นจำนวนมาก”

        มู่หรงปิงหลานพลันก้าวเดินมาข้างหน้าอย่างช้าๆ ก่อนจะหยุดอยู่ข้างหน้าซิ่วหนานชิงไม่ไกล "แก่นปราณแท้จริงนั้นง่ายต่อการฟื้นฟู แต่จิตวิญญาณไม่ง่ายนัก เจ้าสามารถต่อสู้กับข้าตอนนี้ได้หรือไม่?"

        ซิ่วหนานชิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ยืนตัวตรง พร้อมกับมีรอยยิ้มสวยๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของนาง พลันกล่าวว่า "ใครบอกว่าข้าจะสู้กับเจ้า?"

        เมื่อคำพูดนี้จบลง ไม่เพียงแต่มู่หรงปิงหลานเท่านั้นที่ตกตะลึง แม้แต่คนอื่นๆ ก็ตกตะลึงเช่นกัน อย่างไม่อาจเข้าใจได้

        ซิ่วหนานชิงแข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มนิกายดาราที่มาไม่ใช่หรือ

        ถ้านางไม่สู้ แล้วใครจะสู้ล่ะ?

        หลังจากพูดจบ ซิ่วหนานชิงก็หันหลังเดินจากไป กลับมาที่ด้านข้างของลู่เสวียน ก่อนจะป้องมือของนางเล็กน้อย

        “ในรอบนี้ ข้าต้องรบกวนศิษย์พี่ลู่ด้วย!”

        เรื่องนี้ ทำให้สายตาของทุกคนมองมาที่ลู่เสวียน!

        เพราะชายหนุ่มคนนี้ไม่มีใครสนใจตั้งแต่แรก!

        "คนนี้เป็นใคร?"

        ไม่เพียงแต่คนจากตระกูลมู่หรง คนจากตระกูลมู่เองก็ด้วย!

        สายตาของแต่ละคนเริ่มสงสัย

        ในสายตาของพวกเขา ลู่เสวียนหล่อเหลา ซิ่วหนานชิงจึงชอบเล็กน้อย และควรจะเป็นซิ่วหนานชิงที่แข็งแกร่งกว่า

        แต่ตอนนี้ ไม่น่าจะใช่แล้ว!

        "ต้องระวังแลัวสิ"

        ดวงตาของมู่กู่ฮั่นหรี่ลงเล็กน้อย

        นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มมองลู่เสวียนอย่างระมัดระวัง

        “ศิษย์พี่ลู่?”

        เหล่าศิษย์จากนิกายดาราก็ตกตะลึงเช่นกัน

        พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าศิษย์พี่ลู่จะได้สู้ในท้ายที่สุด

        ศิษย์พี่ลู่แข็งแกร่งหรือไม่?

        พวกเขาจำได้ว่า เมื่อพวกเขาเห็นอีกฝ่ายบนเรือเมฆา ระดับพื้นฐานการฝึกตนก็ไม่สูงเท่าพวกเขาด้วยซ้ำ

        "ตกลง"

        ลู่เสวียนยิ้มเล็กน้อย

        จากนั้นก็ก้าวไปข้างหน้า

        ตรงข้าม มู่หรงปิงหลานยืนอยู่

        “เก๋อเซี่ย เป็นใคร” (阁下, Géxià, เก๋อเซี่ย หรือ ฯพณฯ เป็นถ้อยคำที่ให้เกียรติเวลาเรียกอีกฝ่าย)

        มู่หรงปิงหลานมองไปที่ลู่เสวียนก่อนถาม

        “นิกายตง… เอ่อ นิกายดาราม่วง ลู่เสวียน”

        ลู่เสวียนเกือบลืม จึงรีบเปลี่ยนคำพูดของเขา

        ระหว่างทางมาที่นี่ ซิ่วหนานชิงได้ขอร้องเขา โดยหวังว่าเขาจะเรียกตัวเองเป็นศิษย์นิกายดาราของนาง

        เพราะท้ายที่สุดแล้ว นิกายดาราม่วงก็เป็นหนึ่งในสี่นิกายชั้นยอด ถ้าต้องให้คนนิกายอื่นมาช่วย ถ้าเรื่องแพร่กระจายออกไป มันก็ดูไม่ค่อยจะดีนัก

        ลู่เสวียนไม่สนใจเรื่องนี้อยู่แล้ว จึงพยักหน้าเห็นด้วย

        “นิกายดารา?”

        มู่หรงปิงหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย

        เนื่องจากซิ่วหนานชิงเลือกที่จะให้ชายหนุ่มคนนี้ที่ชื่อลู่เสวียนสู้ นางจึงต้องมีความมั่นใจในความแข็งแกร่งของเขามาก

        แต่ในบรรดารุ่นเยาว์ของนิกายดารา นางไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย?

        และที่สำคัญก็คือชายคนนี้ไม่ได้ใส่ชุดดารา เขาดูไม่คุ้นเลย และนางไม่เคยเห็นมาก่อนอย่างแน่นอน

        มู่หรงปิงหลานต้องสั่นศีรษะเล็กน้อย ไม่ได้คิดเรื่องนี้อีกต่อไป

        ใครสนเล่า

        นับตั้งแต่เขาจะสู้ให้กับนิกายดารา เขาก็ถือเป็นสมาชิกของนิกายดารา

        แค่สู้ก็เท่านั้น!

        “นิกายดาบสวรรค์ปฐพี มู่หรงปิงหลาน โปรดชี้แนะ!”

        มู่หรงปิงหลานพลิกมือขวาของนาง และดาบยาวที่แปลกตาก็ตกลงมาอยู่ในมือของนาง

        ในเวลาเดียวกัน กลิ่นอายที่เฉียบคมก็พุ่งออกมาจากนาง ราวกับจะตัดท้องฟ้าได้!

        จบบทที่ 59