บอดี้การ์ด โค่นนรก ถล่มสวรรค์

หยางเทียนยืนมองตงตง อยู่ที่ห้องผ่าตัด ผ่านตู้กระจกซึ่ง ปกติเป็นที่สำหรับอาจารย์หมอเท่านั้น ครั้งนี้ หยางเทียนเปิดเผยตัวตน ว่าเป็นใคร ทำให้ผอ.หัวหลง เข้ามาให้การต้อนรับด้วยตัวเอง แล้วให้เข้ามาชมที่ห้องผ่าตัดพิเศษแห่งนี้

“ ตอนนี้เลือดออกในช่องท้องมาก เนื่องจากตับฉีก ทางทีมแพทย์กำลังผ่าตัดช่องท้อง เพื่อตัดตับที่ฉีกขาด เพื่อไม่ให้เลือดไหลมากเกินไป ส่วนกระดูกซี่โครงที่หัก แต่ยังไม่มีเลือดเข้าไปในปอด แต่คงต้องรอดูอาการ ส่วนแผลที่ศรีษะนั้น น่าห่วง ผลแอกซเรย์สมอง ออกมาพบว่ามีเลือดคั่งในสมอง หลังจากผ่าตัดหยุดเลือดที่ตับ เราควรจะเจาะสมองเพื่อดูดเลือดคั่งออกมา เพื่อดูเนื้อสมองอีกทีว่าสมบูรณ์หรือไม่ แต่ว่าอาการหนักแบบนี้ เด็กห้าขวบยากที่จะต้านทานได้จริงๆ”

“ รักษาตามที่ผอ.แนะนำได้เลยครับ ผมจะต้องไปตามหาน้องสาวฝาแฝดของเขาอีกคน ฝากผอ. ด้วยนะครับ”

“ ไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลด้วยตัวเองเลยครับ”

หยางเทียนรีบออกจากโรงพยาบาล  พอนั่งในรถแล้ว  ก็ถีบกระจกหน้ากันกระสุนกระเด็นออกไป ในใจคิดว่า เสร็จเรื่องนี้แล้ว  ต้องไปจัดการกับ เซลล์ขายรถแน่บังอาจหลอกขายฟิลม์กระจกกันกระสุนปลอมให้   กระจกกันกระสุนบ้าอะไร แค่เด็กตกลงมาใส่ก็แตกแล้ว  จากนั้นก็เหยียบทะยานไปตามที่สายใยที่ยังคงอยู่ในร่างของเขาได้บอกเอาไว้ในที่สุดหยางเทียนก็พบ บ้านแห่งความรัก เป็นบ้านที่สร้างอยู่กลางทุ่งนา แต่มี คนเฝ้าอยู่ประมาณ ยี่สิบคนมีอาวุธครบมือ

หยางเทียนไม่มีเวลา จึงบุกเข้าไป แล้วเหวี่ยงเข็มปลิดวิญญาณใส่ รปภ. ข้างหน้าสิบคนตายเรียบ แล้วพังประตูเข้าไป มีรปภ. อีกห้าคน หยางเทียนเคลื่อนไหว ปักเข็มปลิดวิญญาณออกไป ห้าเข็มเข้าลูกกระเดือก ร่วงไปนอนนิ่ง   รปภ.ที่เหลือ ยกปืนยิงใส่ แต่ก็ช้าไป  หยางเทียนสะบัดเข็มปลิดวิญญาณพุ่งเจาะหน้าผากตายหมดเกลี้ยง

หยางเทียนเห็นเจ้าหน้าที่ทั้งผู้ชายและผู้หญิง อีกหลายคนกำลัง ทำการเลี้ยงเด็กๆ บางคนกำลังจะถูกผ่าแยกชิ้นส่วน หยางเทียนยิงเปรี้ยงเข้าที่หัว ของเจ้าหน้าที่ทั้งสี่คน ที่ถือมีดกำลังจะผ่าเด็ก ที่นอนหลับอยู่บนเตียง

“ ชั่วช้าจริงๆ” หยางเทียนโทรหา ผอ. เฉียนคง ให้ส่งคนมาเก็บกวาดที่นี่ แล้วเดินไปถามเจ้าหน้าที่อีก เกือบสิบคน ที่นั่งคุกเข่าตามที่หยางเทียนสั่ง

“ มีใครรู้บ้าง ติงติง ถูกจับไปไว้ที่ไหน”

เจ้าหน้าที่หลายคนสั่นหัว หยางเทียนเห็นชายคนหนึ่ง ซึ่งเคยอยู่บนสะพานลอยในภาพนิมิต เลยกระชากร่างของมันขึ้นมา

“ บอกมา ว่าเอาติงติงไปไว้ไหน”

“ ไม่รู้ผมไม่รู้” หยางเทียนคว้าปืนมา ยิงไปที่ขา  เปรี้ยง ๆ ๆไม่รอถามต่อ ยิงใส่ขาอีกข้าง อีกสามนัด เปรี้ยง ๆ ๆ  ! ไม่ถามต่ออีก  ยิงเข้าที่แขนอีกสองข้างอย่างละสองนัด หยางเทียนเปลี่ยนแม็คกาซีน  แล้วกำลังจะยิงใส่หัวกบาลของมัน

“ บอกแล้ว คร๊าบ  ยอมตั้งแต่สามนัดแรกแล้ว คร๊าบ”

“ บอกมาเร็ว”

“ ส่งไปให้ มิสเตอร์คาร์ล ที่สถานทูตเยอรมันครับ”

“ มันไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง”

“ เขาเป็น ที่ปรึกษาทางวิศวกรรม ของท่านทูตเยอรมัน มาสำรวจสินแร่สำคัญของประเทศอาเซียนครับ”

“ มันพาตัว ติงติงไปทำไมกัน”

“ มิสเตอร์คาร์ล เป็นพวก เอ่อ…  รักเด็ก ยิ่งเล็กยิ่งดีครับ”

“ ไอ้โรคจิต”  หยางเทียนถีบจนร่างมันกระเด็นไป  แล้วเหวี่ยงเข็มปลิดวิญญาณ ปักเข้าใส่ คนในสำนักงานแห่งนี้ จนสลบจนหมด รอให้คนของผอ. มาจัดการต่อ

หยางเทียนเหยียบรถออกไปอย่างรวดเร็ว เพื่อไปที่สถานทูตเยอร์มัน แต่พอมาถึงก็ไม่สามารถเข้าเขตเช่าเยอรมันได้ จึงได้จอดรถด้านนอก แล้วพุ่งตัวออกไป พบว่าในสถานทูต มีกำลังติดอาวุธ อยู่ประมาณสามร้อยคน 

หยางเทียนพยายามส่งสัมผัสไปหาติงติง แต่ว่า สายใยในขาวนวลกลับนำทางหยางเทียนไป ที่ตึกชั้นบนสุด หยางเทียนพุ่งตัวไปในทันที ด้านบนตึกมีคนเฝ้าอยู่สี่คน หยางเทียน ไม่รอช้าปล่อยเข็มปลิดวิญญาณเข้าใส่หน้าผากทั้งสี่คนตายสนิท แล้วถีบประตู เข้าไปในทันที

พบว่าด้านใน มีเด็กหญิงอยู่คนเดียว นอนคว่ำหน้ากับเตียง บนเตียงมีรอยคราบเลือดเต็มไปหมด มีชายชราคนหนึ่ง ยืนแก้ผ้ามองหยางเทียนอย่างตื่นตะลึง

หยางเทียนนำมีดออกจากแหวนมิติ แล้วปราดออกไปข้างหน้า แล้วเชือดพวงสวรรค์ของมันจนขาดกระจุย แล้วเชือดคอของมันจนหลุดออกมาอีก 

หยางเทียนเข้าไปหาเสื้อผ้าคลุมกายให้กับติงติง ที่มีเลือดไหลออกมาไม่หยุด หยางเทียนอดกลั้นน้ำตาไม่ได้ เมื่อเห็นสายใยที่ตามมาเข้ามาโอบอุ้มร่างของติงติงเอาไว้ จนติงติงที่หลับตาอยู่ เปล่งเสียงออกมาอย่างอ่อนแรงว่า

“ พี่ตงตงมาช่วยแล้ว ติงติงเหนื่อย ติงติงเจ็บจังเลย”

หยางเทียนกำลังจะออกไป ก็พบแผนที่แผ่นหนึ่งปลิวเข้ามาใส่หน้า หยางเทียนมองปราดเดียว ก็รีบเก็บเข้าไปในแหวนมิติ แล้วรีบพา ติงติงกลับไปที่โรงพยาบาลอย่างรีบด่วนทันที

หยางเทียนพาติงติงมาถึงโรงพยาบาล ก็ส่งมอบให้หมอช่วยรักษาทันที

หยางเทียนนั่งอยู่ห้องพิเศษ มองเห็น ร่างไร้วิญญาณของตงตง ที่เสียชีวิตไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนที่หยางเทียนจะกลับมาถึง เพราะ สมองที่ถูกผ่าเปิดออกมานั้นเสียหายไปกว่าครึ่ง ยังมีอาการบาดเจ็บอวัยวะภายในอีก เกินที่เด็กน้อยจะทานทนได้

ส่วนห้องผ่าตัดอีกห้อง กำลังช่วยปั้มลมหายใจของ ติงติง ที่อวัยวะภายในฉีกขาด เลือดออกมากเกินไป ทำให้เกิดภาวะช็อค  เด็กตัวแค่นี้กลับต้องมาเจออะไรเช่นนี้ สายใยสีเงินยวง ยังคงวนเวียนอยู่รอบๆ ร่างของ ติงติง จนกระทั่งหยางเทียนสัมผัสได้ถึงความตายอยู่รอบๆ  ยมทูตเจ้าเก่านั่นเอง พอเห็นหยางเทียนทั้งสองยมทูตก็ผงะไปนิดหนึ่ง  แต่เห็นหยางเทียนนั่งเงียบกริบ ก็ได้แต่ทำตามหน้าที่

แล้วเงาวิญญาณของ ตงตงก็ปรากฏ ยมทูตกำลังจูงมือ ตงตงไป แต่ว่าทันใดนั้นเอง สายใยแห่งความผูกพันของติงติง ที่เชื่อมอยู่ระหว่างสองคนก็ขยายใหญ่หนาแน่นขึ้น แล้วดึงวิญญาณของ ติงติงออกมาจากร่างที่ยังมีชีวิต 

หยางเทียนลุกขึ้นยืน กำลังจะเอ่ยห้าม แต่คิดได้ว่าเป็นแบบนี้จะดีกว่า ทั้งคู่จะไม่ต้องแยกจากกันอีก จึงได้แต่นั่งกลับลงไปไม่เอ่ยห้ามอะไร  และแล้ว วิญญาณน้อยๆ ทั้งสองก็จูงมือกันไปพร้อมกับยมทูตทั้งสอง จนหายลับไป  กราฟเส้นชีวิตของติงติง ก็หยุดการเคลื่อนไหวทันที ตี๊ด....

หยางเทียนเดินออกจากโรงพยาบาลหัวเฉียวก็ได้เวลาเช้า แสงอาฑิตย์สาดส่องมาพอดี 

“ ตราบยังมีลมหายใจก็ยังคงสู้กันต่อไปซินะ ” หยางเทียนหายใจลึกๆ สูดอากาศยามเช้าแล้วพยายามลืมเลือนเรื่องน่าเศร้าไปให้หมด

ณ สำนักงานเมฆขาว

หยางเทียนไม่ทันได้เข้าบ้าน ก็ถูกเรียกมารับงานแล้ว

“ ครั้งนี้งานง่ายๆ ต้องการบอดี้การ์ดแค่ คนเดียวไปเรียนเป็นเพื่อนกับ คุณชายเล็กของตระกูลหมิง ชื่อว่า หมิงเจี้ยน เขาเรียนอยู่ที่มหาลัย บลูเฮาส์ ฉันมองแล้วมีแต่เธอคนเดียวที่อายุใกล้เคียงกับเขามากที่สุด”

“ ภารกิจนี้ต้องทำอะไรบ้างครับ”

“ ก็คอยดูรักษาความปลอดภัยให้เขา แค่ภายในมหาลัยเท่านั้น ส่วนหลังจากนั้นเขามีบอดี้การ์ดมารับส่งอยู่แล้ว”

“ กี่วันครับ”

“ สามเดือน ซึ่งเป็นภาคการศึกษาสุดท้ายของเขาแล้ว ก่อนที่จะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ”

“ ได้ครับ แล้วเริ่มงานได้เมื่อไร”

“ วันนี้เลย นี่คือ บัตรประจำตัวนักศึกษาของเธอ”

หยางเทียน ขอเวลาเอารถไปซ่อมกระจกก่อน แล้ว ค่อยไปที่มหาลัยบลูเฮ้าส์

ณ โชว์รูมรถ

“ ไหนบอว่าฟิลม์ที่ติดให้กันกระสุนไง?”

“ โอ้ ฟิลม์ที่ติดไปนั้น เป็นฟิลม์กันกระสุนจริงๆ ไม่เชื่อคุณชายเอาปืนมายิงดูได้เลย หากว่า ยิงผ่านฟิลม์ของเราได้ ทางเราจะยินดีชดใช้ค่าเสียหายให้ทั้งหมดเลย”

หยางเทียนถูกพาเข้าไปทดสอบ ที่ห้องฟิลม์กันกระสุน แล้วใช้ปืนเจาะเกราะ อัดเข้าไป เปรี้ยงๆ ๆ ๆ ฟิลม์กันกระสุนทะลุ ขาดกระจุย  หยางเทียนส่ายหัวแล้วเอ่ยว่า

“ เปลี่ยนเป็นกระจกนิรภัยกันกระสุนไปเลย ราคาเท่าไรก็ช่างมัน ส่วนฟิลม์กันกระสุนนั้น ไปสั่งร้านใหม่เอาที่ดีที่สุด แล้วมาติดใหม่เป็นสองชั้นเลย”  เซลล์ที่หน้าซีด รีบก้มหัวรับคำสั่งในทันที

หยางเทียนเข้าไปในมหาลัย บลูเฮ้าส์ ก็พบว่า ที่นี่เป็นมหาลัยเกรดเอ  เพราะแค่โรงอาหารที่นี่ ก็ดูคล้ายภัตตาคารเสียมากกว่า ส่วนตึกที่เรียนก็ช่างดูโอ่อา ยังกับยานบินอวกาศเลยทีเดียว

แล้วหยางเทียนก็พบกับลูกค้าที่เดินเข้ามาหาหยางเทียน เหมือนรู้ว่าเขาเป็นใคร

“ ฉันคือ หมิงเจี้ยน ต่อไปตามหลังฉัน จำไว้ฉันคือลูกพี่ นายคือลูกน้อง”

หยางเทียนมอง หมิงเจี้ยน ที่รูปร่างอ้วน ดวงตากลมหยี เดินพุงพลุ้ย ลงนั่งที่โต๊ะ  ก็มีเด็กเสิร์ฟเข้ามาสอบถาม ว่าต้องการอาหารอะไร หมิงเจี้ยนสั่งอาหารมาห้าอย่าง

หยางเทียนฟังแล้วก็ได้แต่มองไม่ได้พูดอะไร

“ กิน ถึงเวลากินก็กินซะ ไม่ต้องห่วงฉันเป็นลูกพี่ ฉันเลี้ยงเอง”

“ ได้เลยลูกพี่”

หยางเทียนก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เป็นหมิงเจี้ยนเปิดเผยดี ไม่ได้ถือว่าเป็นนายจ้าง

ขณะที่สองคนนั่งกินอาหารอยู่นั้น ก็มีชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน สี่คนเดินเข้ามา

แล้วเข้ามานั่งกระหนาบข้างหมิงเจี้ยน แล้วลูบหัว ลูบหลังหมิงเจี้ยน แล้วแย่งกินอาหารโดยใช้มือ จับยัดเข้าปากของตนเอง

“ วันนี้ลืมอะไรหรือเปล่า”

“ ไม่ลืม เอาไปเลย  วันนี้ฉันได้เงินสดมาแค่ หมื่นเหรียญเท่านั้น”

หมิงเจี้ยนควักเงินสดในกระเป๋าออกมาจนหมด ชายหนุ่มสี่คนนี้ก็เดินจากไป

“ ลูกพี่จ่ายค่าอะไรให้ พวกมัน” หยางเทียนถามด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

“ ค่าคุ้มครองรายวันไม่มีอะไร ไม่ต้องห่วงฉันมีกระเป๋าเงินอีก สองใบเรื่องแค่นี้เล็กน้อย”

“ ให้ฉันทวงคืนให้เอาไหม”

“ โอ้ย  ไม่ต้องเงินแค่นี้ พวกมันเป็นคนของแก๊งหลงชิง ขืนไปมีเรื่องกับพวกมัน ได้ตายกันพอดี”

“ หากอยากได้เงินคืนก็บอก” หยางเทียนกินข้าวไม่สนใจ

แล้วทันใดนั้น ก็มีสาวสวยเดินเข้ามาใน  โรงอาหาร มากับเพื่อนอีกคน ทั้งสองสวยไม่แพ้กัน หมิงเจี้ยน ถึงกับ อ้าปากตาค้าง มองตามตาละห้อย

“ แม่พลอยจ๋า วันนี้สวยจังเลย”  หยางเทียนมองแล้วอดขำไม่ได้

“ ชอบเธอ แล้วบอกกับเธอหรือเปล่า”

“ จะบ้าเร๊อะ สารรูปอย่างฉัน ใครจะมาสนใจ”

“ ใครจะรู้ ไม่แน่เธอก็อาจชอบลูกพี่ก็ได้” 

“ จริงเร๊อะ”  หมิงเจี้ยนเริ่มคล้อยตาม แต่แล้วก็มีชายหนุ่มมาอีกสองคน มายืนข้างๆ

“ คางคก คิดกินเนื้อหงส์เชียวรึ?”

“ แล้วมันหนักหัว แกหรือไง” หยางเทียนย้อนไปด้วยเสียงที่ราบเรียบ

"ใจเย็นๆ หยางเทียน มันอยู่ชมรมมวยไทยของมหาลัย อย่าไปยุ่งกับพวกมันดีกว่า”

“ ไหนแกว่าไงนะ”   ชายหนุ่มทั้งสองเดินปรี่เข้ามาหาหยางเทียน หมายจะเอาเรื่อง

มันเอาหน้ามาใกล้หยางเทียน แบบประชิด ช่างยั่วตีนโดยแท้ หยางเทียนเลยเอาหัวโขกใส่หน้าผากของมันจนแตกเลือดอาบ หลับทั้งยืน  อีกคนเห็นดังนั้นก็ตกใจ เงื้อหมัดกำลังจะปล่อยออกมา หยางเทียนก็ปล่อยหมัดตรงเข้าไปปากครึ่ง จมูกครึ่งจนเลือดอาบ หงายหลังล้มทั้งยืน คนในโรงอาหารต่างตื่นตะลึง ไม่คิดว่า จะมีคนกล้า หาเรื่องกับ ชมรมมวยไทย

หยางเทียนไม่จบแค่นั้น เอาน้ำสาดใส่ มันทั้งสองคนให้ตื่นขึ้นมา แล้วตบหน้าไปคนละสองทีให้มันฟื้นขึ้น

“ ฉันชื่อหยางเทียน  นี่คือ ลูกพี่หมิงเจี้ยนของฉัน หากพวกแกคนไหนมีปัญหา ก็มาหาลูกพี่ของฉันได้เลย รู้ไหม”

มันสองคนพยักหน้า กำลังจะจากไป

“ เดี๋ยวก่อน เอาเงินในกระเป๋าออกมาให้หมด ต่อไปนี้ หากใครกล้ามารบกวนลูกพี่ใหญ่ของฉันอีก รับรองพวกมันได้หมดตัวแน่”

หยางเทียนไถเงินของสองคนจนหมดกระเป๋า ได้มา สี่พันเหรียญ หมิงเจี้ยน ที่อ้าปากค้าง พูดไม่ออก 

“ นี่นายกำลังทำบ้าอะไรของนายวะเนี่ย  นายรู้ไหม นายกำลังจะฆ่าฉันให้ตายเร็วขึ้นนะเว้ย”

“ ไม่ต้องห่วงไม่มีใครรังแกลูกพี่ได้หรอก” ไม่ทันขาดคำ ไอ้สี่คนที่เพิ่งไถเงิน หมิงเจี้ยนไป ก็เดินปรี่เข้ามา หมายจะอัด หมิงเจี้ยน ที่ไปทำร้าย น้องชายของมันทั้งสองคน

“ หมิงเจี้ยน  เดี๋ยวนี้แกกล้าทำร้ายคนของฉันเชียวเร๊อะ”  มันพูดได้แค่ประโยคนี้

ก็ถูกเท้าของหยางเทียน ถีบเสยเข้าปลายคาง ลงไปนอนสลบ ดิ้นสองที แล้วก็นิ่งไป อีกสามคน พุ่งเข้ามาหมายจับหยางเทียนเอาไว้ แต่เข้ามาไม่ถูกจังหวะ กลับถูกเตะผ่าหมากเข้าไป แล้วอีกสองคนก็ถูก ฝ่ามือของหยางเทียนกระแทกเข้าปลายคาง สลบเหมือด  อีกสองคนที่อยู่ชมรมมวยไทย วิ่งปรู๊ด หนีหายไปทันที

แล้วก็เป็นเหมือนเหตุการณ์เดิม สี่คนนี้ถูกเอาน้ำสาด แล้ว ถูกยึดเงินมาจนหมด

คราวนี้มีรวมของเก่าใหม่ มีมากถึง หนึ่งแสนเหรียญ 

“ ไสหัวไปให้พ้น หากเจอหน้าลูกพี่ฉันอีก ต้องเอาเงินมาจ่ายทุกครั้ง เข้าใจไหม”

สี่คนรีบวิ่งหนีหายไป หยางเทียนเอาเงินวางต่อหน้า หมิงเจี้ยน

“ เป็นไงลูกพี่ พอใจไหม พรุ่งนี้ฉันว่า จะตั้งโต๊ะ เรียกเก็บค่าคุ้มครองทุกคนก่อนเข้ามหาลัยมันซะเลยดีไหม”

“ โอ้ะ โอ่ อย่าทำถึงขนาดนั้นเลย พ่อคุณ นายจะทำให้ฉันอายุสั้นไปแล้ว อาป๊าไปจ้างคนอย่างนายมาจากไหนเนี่ย”

ยังไม่ทันที่หยางเทียนจะตอบ  สองสาวคนสวยก็เข้ามาหา แล้วเอ่ยว่า

“ ลูกพี่หมิงเจี้ยน ฝากตัวด้วยนะคะ”  หมิงเจี้ยน สูดลมหายใจลึกขึ้น แล้วแขม่ว พุงเต็มที่

“ สวัสดี พวกคุณรู้จักผมด้วยหรือครับ” หมิงเจี้ยนพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมทันที

“ เคยเห็นมานาน เพิ่งรู้จักก็วันนี้ ฉันชื่อ พลอยใส นี่คือ แพรวา เพื่อนฉันค่ะ”

“ ยินดี ยินดีที่ได้รู้จักครับ หากมีปัญหาอะไร ก็บอกผมได้ ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ขอให้บอกมา ฮ่า ฮ่า”

“ ขอบคุณมากค่ะ พวกเราเองไม่มีปัญหาหรอกค่ะ แต่ว่า น้องชายของฉัน ถูกพวกชมรมฟุตบอล รังแกบ่อยๆ ถ้ายังไง อยากอ้างชื่อ ลูกพี่หมิงเจี้ยนจะได้ไหมคะ”

หมิงเจี้ยนกลืนน้ำลายดังเอี้อก เพราะ กลุ่มพวกนักฟุตบอล ล้วนมีเส้นสายเป็นทั้งลูกรัฐมนตรี ลูกทหาร ลูกตำรวจทั้งนั้น

“ ไม่มีปัญหาครับ หากมีอะไร ก็โทรเข้ามาหา เบอร์ลูกพี่ผมได้เลย”

หยางเทียนแย่งมือถือ ของ หมิงเจี้ยนไปให้ พลอยใสทันที โดยที่หมิงเจี้ยนได้แต่ยืนตะลึง ไม่ทันได้ห้ามปรามแต่อย่างใด

“ ขอบคุณมากนะคะ เราแลกไลน์กันแล้วนะ มีปัญหาอะไร จะไลน์ไปค่ะ”

สองสาวเดินจากไป หมิงเจี้ยนก็แทบจะเป็นลม

“ ตาย ฉันตายแน่ๆ พรุ่งนี้ฉันคงต้องไปลาออกจาก มหาลัยแล้ว”.....