กลิ่นปราณน้ำที่ระเหยจากโคลนเฉอะแฉะบนเนินผาฝั่งตรงข้ามลอยมาปะทะจมูกอย่างเข้มข้น ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเยียบเย็นลงในพริบตาจนผิดวิสัยของป่าชายขอบ หลงเทียนยันกายขึ้นจากพื้นดินเปียกชื้นพลางเช็ดคราบดินโคลนออกจากปลายนิ้ว ชายหนุ่มยังคงจับจ้องรอยกดทับขนาดมหึมาที่ลากยาวลึกหายเข้าไปในดงไม้รกชัฏ ทว่าความเงียบงันพลันถูกทำลายลงด้วยเสียงพุ่มไม้เตี้ยทางทิศตะวันตกมีกิ่งไม้สดเบียดตัวดัง *แกรก... แกรก...* สลับกับเสียงพ่นลมหายใจฟืดฟาดกะปลกกะเปลี้ย
เ้าเหราตวัดปลายหางตั้งชันขึ้นกึ่งกลางลำตัวทันควัน ขาหน้าทั้งสี่ข้างกดปักหลักลงดินส่งแรงะเืเตือนภัยจังหวะสั้นสม่ำเสมอพริ้วแล่นสู่ฝ่าเท้าหลงเทียน ชายหนุ่มหันขวับคว้าด้ามจอบพิเศษขึ้นมาเตรียมพร้อม ม่านใบไม้รกทึบแยกออก เผยให้เห็นร่างของเลียงผาวารีระดับสอง สัตว์อสูรขนาดกลางที่มีหัวและลำตัวคล้ายเลียงผาผสานเกล็ดหนาทึบสีน้ำเงินเทาราวหินใต้น้ำปกคลุมทั่วร่าง บนหัวของมันมีเขาแหลมบิดเป็เกลียวดั่งยอดคลื่นน้ำพุ่งเรียวไปด้านหลัง ใต้คางสลักแผงขนชื้นแนวเกล็ดหนา ทว่ายามนี้ ร่างกายของมันกลับโชกไปด้วยเื สภาพสะบักสะบอมเกล็ดละเอียดหลุดรุ่ยเป็หย่อมๆ แผ่นหลังและสะโพกมีรอยไหม้เกรียมสีดำสนิทลอกร่อน ปราณน้ำที่ควรโชยพัดแผ่รังสีรอบตัวกลับเบาบางจนแทบไม่หลงเหลือ มันพยายามลากขากะเผลกสามข้างหลบหนีภัยลึกลับ ก่อนจะเสียหลักล้มคว่ำลงกระแทกผืนดินโคลน ขวางปากทางออกจากแปลงสมุนไพรอภิบาลเก่าพอดี
“นี่มัน... เลียงผาวารีระดับสอง!” เป่าอุทานเบาๆ แววตาสั่นระริกพลางก้าวเท้าถอยหลังกึ่งก้าว มือกระชับขวานขุดสั้นด้วยแรงตึงเครียด ทว่าความโลภก็แล่นผ่านใบหน้ากะทันหัน “หลงเทียน! สัตว์อสูรระดับสองในสภาพเจียนตายเช่นนี้ หากพวกเราลงมือปลิดชีพมันตอนนี้ ย่อมได้แก่นอสูรวารีระดับสองอย่างง่ายดาย! งานนี้กวนเซิงไม่มีทางหักคะแนนเราได้ และยังทดแทนแต้มภารกิจต่ำๆ นี่ได้อีกด้วย!”
“ช้าก่อน!” หลินเยว่ผู้รับบทบาทเป็หัวหน้ากลุ่มก้าวเท้าขึ้นมาขวางเบื้องหน้าเป่า ดวงตากลมโตสั่นระริกพลางพิจารณาแผลอย่างรอบคอบ “ดูาแที่หลังของมันสิ รอยไหม้สีเข้มและกลิ่นอายอักขระเบาบางเช่นนี้ มิใช่รอยเขี้ยวเล็บจากการต่อสู้แย่งชิงถิ่นฐานของสัตว์อสูรด้วยกันอย่างแน่นอน แต่มันเกิดจากการโดนรีดเค้นพลังปราณน้ำออกจากร่างอย่างทารุณ สัตว์อสูรเจ็บสาหัสไร้ใจต่อสู้เช่นนี้ พวกเราสมควรคิดให้รอบคอบก่อนลงมือ”
“หลินเยว่! พวกเรากำลังเผชิญหน้ากับวงล้อมสัตว์อสูรตื่นตูมรอบด้าน หากไม่ล่าแก่นอสูรมาแลกเบี้ยเลี้ยง แล้วความเหนื่อยยากในวันนี้จะมีความหมายอันใด? ซ้ำสมุนไพรรักษาาแของพวกเรายังต้องใช้อย่างประหยัด หากมอบยาให้มันไปเปล่าประโยชน์ แล้วผู้ใดจะรับประกันความปลอดภัยของทีมเรา!” เป่าหันไปซักถามหลินเยว่หวังหักล้างความคิด
หลงเทียนยืนประเมินสถานการณ์เงียบๆ ก่อนจะเสนอความคิดนอกตำราที่แตกต่างออกไป ชายหนุ่มก้าวไปเสนอแนะต่อหลินเยว่ “ศิษย์พี่หลินเยว่ครับ ผมลองสดับจังหวะชีพจรผ่านเ้าเหราเมื่อครู่แล้ว กระแสชีพจรของมันติดขัดและทรมานจากความช้ำใน ไร้ซึ่งกระแสปราณต่อต้านจู่โจมโดยสิ้นเชิง การสังหารมันตอนนี้เราได้แก่นอสูรจริง แต่กลิ่นคาวเืที่กระจายย่อมล่อสัตว์ร้ายรอบทิศทางให้มาล้อมพวกเรา ผมคิดว่าแทนที่จะสังหารเพื่อชิงผลประโยชน์ เราลองแบ่งสมุนไพรรักษาระดับต่ำสุดพอกแผลประคองร่างมันไว้ แล้วอาศัยประสาทนำทางของสัตว์ป่าหลบเลี่ยงวงล้อมอพยพจะดีกว่า สัตว์อัญเชิญวารีย่อมรู้ช่องทางหนีชื้นรอบเขาวารีอภิบาลนี้ได้ดีที่สุดครับ”
เป่าขมวดคิ้วสับสนกับแิแหวกแนว “ใช้อสูราเ็นำทางเนี่ยนะ? หลงเทียน เ้าเพิ่งเข้าสำนักมาจะไปรู้อะไร หากมันหันมาแว้งกัดหัวพวกเราจะทำอย่างไร”
หลินเยว่นิ่งเงิบครุ่นคิดชั่วครู่ แววตาของนางทอประกายชื่นชมตรรกะประยุกต์ของศิษย์น้องคนใหม่ นางหันไปหาเป่าและออกคำสั่งอย่างเด็ดขาดในฐานะผู้นำขบวน “ศิษย์พี่เป่า ลดขวานลงเถิด ข้าตัดสินใจแล้ว ยาสมานแผลเกรดต่ำนี้พวกเรามีอยู่หลายห่อ หากใช้มันแลกกับแผนที่นำทางที่มีชีวิต ย่อมคุ้มค่ากว่าการสังหารมันเพื่อแลกเศษแก่นอสูรแล้วต้องเอาชีวิตทีมเราไปทิ้งขว้างท่ามกลางกลิ่นเืล่อสัตว์ร้าย”
“ตกลง... ในเมื่อหลินเยว่ตัดสินใจเช่นนี้ ข้าก็ยอมรับฟัง” เป่าถอนหายใจยาวพลางค่อยๆ ลดอาวุธลง ยอมจำนนต่อการตัดสินใจของหัวหน้ากลุ่ม
หลินเยว่ทรุดตัวลงเปิดห่อยา นำผงสมุนไพรพื้นฐานราคาถูกสีเขียวหม่นมาบดผสมน้ำสะอาดพอกลงบนริ้วรอยแผลไหม้ที่สะโพกของเลียงผาวารีอย่างเบามือ ไอเย็นอ่อนๆ จากยาสมานแผลช่วยลดอาการอักเสบเกร็งของกล้ามเนื้อทีละน้อย เลียงผาวารีส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ ดวงตาที่ขุ่นมัวค่อยๆ คืนความกระจ่างใสขึ้นบ้าง มันตะเกียกตะกายดันร่างขึ้นยืนด้วยขาสี่ข้างที่สั่นเทา พยักหัวต่ำลงช้าๆ สามครั้งคล้ายกับยอมรับกติการ่วมเดินทางชั่วคราว ก่อนจะหันหลังเบี่ยงทิศทางเดินนำเข้าสู่แนวซอกหินแคบที่มองดูเหมือนซอกตันไร้ทางออก
“ตามมันไปกันเถอะ” หลินเยว่ส่งสัญญาณและออกเดินนำทีม โดยมีหลงเทียนและเหราคอยเฝ้าระวังหลังขนาบข้างอย่างเหนียวแน่น
---
เส้นทางเดินในซอกหินแคบพาดผ่านหลืบผาสูงชันสองข้างทางจนแสงอาทิตย์รำไรยามเย็นส่องลงมาแทบไม่ถึง ผนังหินแกรนิตมีหญ้ามอสชุ่มฉ่ำและเฟิร์นป่าขึ้นหนาแน่น บ่งบอกถึงไอชื้นปราณน้ำที่ยังสะสมตัวอยู่ใต้รอยแตกหินดินอย่างอุดมสมบูรณ์ ผิดกับป่าชายขอบภายนอกที่เริ่มเหี่ยวเฉา เลียงผาวารีก้าวเดินนำหน้าช้าๆ ร่างกายที่โงนเงนได้รับการระมัดระวังภัยจากจังหวะฝีเท้าของเหราใต้ดิน
ขณะกำลังก้าวเดินอย่างเงียบเชียบ หลงเทียนััได้ถึงแรงสั่นะเืจังหวะเร็วถี่เตือนภัยส่งมาจากเ้าเหราใต้พื้นดิน ชายหนุ่มรีบกระซิบรายงานหลินเยว่ทันที “ศิษย์พี่หลินเยว่ครับ เ้าเหราเตือนว่ามีฝูงจิ้งจอกอัคคีเจ็ดตัวกู่ร้องลาดตระเวนเฝ้าอยู่้าทางลาดเขาด้านหน้าครับ”
หลินเยว่หยุดฝีเท้าทันควัน กวาดสายตามองภูมิประเทศรอบข้างก่อนจะหันมาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเบาแต่เฉียบขาด “ทุกคน หยุดเท้าและซ่อนตัวในเงาหินกิ่งไม้ระย้าข้างผาทันที อย่าขยับเขยื้อนเด็ดขาด!”
ทุกคนนิ่งสนิทใต้คำสั่งและการนำทางของนาง ปล่อยให้ฝูงสัตว์อสูรธาตุไฟวิ่งกระโจนข้ามผ่านหน้าแนวผาไปข้างหน้าโดยไร้ร่องรอยตรวจพบพิกัดของกลุ่มพวกตน
เมื่อขบวนหลุดพ้นช่องหินมาได้ครึ่งชั่วโมง เลียงผาวารีก็หยุดยืนนิ่งอยู่หน้าปากหน้าผาหินแยกเหนือน้ำตกแห้งขอดเก่า หลงเทียนและพวกก้าวขึ้นมาประชิดขอบผาและมองลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะพบกับภาพความผิดปกติทางกายภาพที่อธิบายทุกข้อสงสัย
ที่ก้นหน้าผาลึกขวางลำธารวารีอภิบาลสายหลัก มีคันกั้นดินและกองศิลาขนาดมหึมาถูกก่อตั้งสร้างขึ้นอย่างจงใจ ก้อนหินขนาดหลายคนโอบถูกลากมากองกั้นทับทิศทางน้ำตกเดิมเป็ชั้นๆ เสริมแกร่งด้วยโครงเหล็กและอักขระตราประทับควบคุมธาตุสีครามเรืองแสงจางๆ ปลายคันดินมีท่อดินเหนียวและทางน้ำขุดลอกใหม่บิดเบนน้ำทั้งหมดให้ไหลเบี่ยงทิศทาง มุ่งตรงไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้สู่ก้นบึ้งของป่าลึกอันเป็ดินแดนอันตรายของอสุรกายระดับสูง แทนที่จะปล่อยให้ไหลหล่อเลี้ยงลำรางน้ำสู่แปลงสมุนไพรรอบนอกสำนักตามปกติ
บนผิวดินโคลนเหนอะหนะหน้าแนวคันกั้นหิน ปรากฏรอยประทับเด่นชัดของรองเท้าหนังมนุษย์ฝีมือประณีตลวดลายเมฆาคลื่นยศสูงของสำนัก และรอยขูดดินเป็ทางยาวจากการขนย้ายศิลาอักขระ เห็นได้ชัดว่ามีกลุ่มคนทรงอิทธิพลแอบทำการบิดเบือนแปรเปลี่ยนทิศทางแหล่งต้นน้ำหลักทั้งหมดออกไปเพื่อผลประโยชน์และวัตถุประสงค์ซ่อนเร้นบางประการของตนเอง
เฟิ่งหลิงที่ยืนอยู่ข้างหลงเทียนเบิกดวงตาสีดำขลับกว้างขึ้น แววตาของนางวาวโรจน์ประกายปิติตกตะลึงปนเปไปกับความวิตกกังวล มือเรียวใต้แขนเสื้อครามกระชับกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นางจับจ้องทิศทางน้ำเบี่ยงที่มุ่งหน้าสู่ป่าลึกธาราเมฆตาไม่กะพริบ คล้ายค้นพบเบาะแสสำคัญที่นางเพียรพยายามสืบเสาะค้นหามานานแสนนาน ทว่านางกลับเม้มริมฝีปากแน่นสนิท ไม่เอ่ยเอื้อนถ้อยคำวิเคราะห์ใดๆ ออกมาแม้แต่ครึ่งประโยค
หลงเทียนปัดสายตาคมปลาบจับตามองกิริยาท่าทางที่แปรเปลี่ยนของนางเงียบเชียบ พลางประเมินสถานการณ์ รอยเท้ามนุษย์รองเท้าชั้นดีและตราอักขระประทับที่ปิดกั้นน้ำนี้ ยืนยันว่างานซ่อมลำรางสมุนไพรแห้งขอดนี้ไม่ใช่ภัยพิบัติป่าลึกตื่นตัวทั่วไป แต่มันเกี่ยวข้องกับการสมคบคิดลอบเบี่ยงพลังงานปราณวารีของคนระดับสูงในสำนักที่กำลังดำเนินภารกิจลี้ลับบางอย่างในป่าลึก
เลียงผาวารีส่งเสียงร้องแ่เบาต่ำในลำคออีกครั้ง หันมาพยักหน้าให้หลงเทียนก่อนจะหันหลังกระโจนหายตัวเข้าไปในม่านหมอกชื้นและดงป่ารกทึบด้านข้าง ปลอดภัยจากการตามล่าของสัตว์ร้ายอพยพ
หลงเทียนขยับเข้าไปพิจารณาโคลนเปียกชุ่มข้างแนวกั้นน้ำ ก่อนจะหันไปเสนอความคิดแก่หลินเยว่ “ศิษย์พี่หลินเยว่ครับ ดินโคลนตรงนี้มีรอยคราบปราณน้ำเหนียวแน่นมาก หากพวกเราตักตัวอย่างดินชื้นนี้ใส่กระบอกไม้ไผ่ไปส่งร่วมกับสมุนไพร ก็น่าจะเป็หลักฐานยืนยันภารกิจได้ดีนะครับ เสมียนรับงานจะได้ไม่มีข้ออ้างหักแต้มพวกเราเพราะคิดว่าเราละเลยงานซ่อมชลประทาน”
หลินเยว่พยักหน้ารับอย่างเห็นพ้องทันที “ความคิดนี้ประเสริฐยิ่งหลงเทียน เ้าขูดเก็บตัวอย่างโคลนดินเปียกใส่กระบอกไว้เถิด ข้าจะใช้หลักฐานชิ้นนี้ในการชี้แจงรายงานคดีความเสียหายของระบบน้ำแก่กองคุมงานเอง”
“รีบกลับค่ายพักแรมกันเถอะ... บรรยากาศแถวนี้ชวนให้เสียวสันหลังเหลือเกิน” เป่าเอ่ยเตือนพลางเหลือบมองตราอักขระเรืองแสงบนแนวก้อนหินด้วยความหวาดระแวง
---
แสงแดดยามเย็นทอประกายสีแดงอมส้มสาดส่องลงบนลานค่ายดินเหนียวหนาหน้าชายป่าขอบนอก เสาไม้ปลายแหลมรายล้อมค่ายปักกระบอกคบเพลิงลุกไหม้ส่งประกายไฟกระจัดกระจาย กลุ่มศิษย์ฝึกหัดและศิษย์สายนอกที่เดินทางกลับจากป่าชั้นนอกต่างนั่งจับกลุ่มคุยจอกแจกจอแจ แลกเปลี่ยนคะแนนภารกิจและแก่นอสูรอยู่ที่โต๊ะเสมียนรับส่งงาน
ทันใดนั้น เสียงรองเท้าเหยียบย่ำดินประสานเสียงเชียร์สรรเสริญและฝีเท้าโกลาหลก็ดังขึ้นจากทางเข้าค่ายฝั่งตะวันออก กลุ่มศิษย์สายนอกเสื้อผ้าสีครามสะอาดสะอ้านก้าวเดินจัดขบวนเข้ามาด้วยใบหน้าเชิดสูงนำโดยจ้าวเฟิง อัจฉริยะอันดับต้นสวมเกราะอกหนังสีขาวสลักอักษรทองพราวเสน่ห์ บนไหล่ของศิษย์บริวารสองคนข้างกายโชว์ประคองตะกร้าหวายขนาดใหญ่บรรจุแก่นอสุรอัคคีระดับสองแสงสีแดงวาบวับถึงสี่ก้อน และตรงกลางมีแก่นอสูรหมูป่าไฟระดับสามขนาดเท่ากำปั้นฉายแสงเปลวอัคคีพวยพุ่งพริ้วไหวอีกหนึ่งก้อน สร้างเสียงฮือฮาชื่นชมลั่นค่าย
“ศิษย์พี่จ้าวเฟิงช่างเก่งกาจสมคำร่ำลือ! สามารถสยบหมูป่าอัคคีระดับสามกลางป่าแปรปรวนคว้าแก่นมาได้เพียงผู้เดียว!” ศิษย์ฝึกหัดสายนอกส่งเสียงเชียร์สรรเสริญลั่น
ในจังหวะนั้น ศิษย์บริวารตาแหลมของจ้าวเฟิงคนหนึ่งสบตาเข้ากับกลุ่มของหลงเทียนที่เดินหอบกระบอกไม้ไผ่และห่อสมุนไพรสีมอๆ ก้าวเท้ากะเผลกเข้าค่ายมาด้วยสภาพมอมแมมขี้ดินเกรอะกรังไร้เงาแก่นอสูรคล้องเอว มันพลันยกยิ้มกว้างด้วยความเย้ยหยัน ะโถากถางเสียงดังลั่นจงใจให้คนรอบข้างหันมามอง
“เฮ้! พวกเ้าดูฝั่งนั้นสิ! นั่นมิใช่กลุ่มศิษย์รับใช้ชั่วคราวผู้โชคดีชนะการประลองลืมตาอ้าปากได้เมื่อวานหรอกหรือ? เหตุใดไปทำงานซ่อมลำรางน้ำทั้งบ่าย กลับได้เพียงหญ้าสีมอๆ เลี้ยงม้ากับดินเปียกกลับมาประดับบารมีเล่า! แก่นอสูรสักครึ่งชิ้นยังหาไม่ได้ สมเป็ผู้ไร้ปราณและผู้คัดทิ้งไร้ค่าจริงๆ!”
เสียงหัวเราะเยาะขำขันจากเหล่าบริวารดังรับเสียงแซ่ซ้อง ศิษย์พี่เป่ากำหมัดแน่นล่ำสันสั่นระริก ใบหน้าแดงก่ำข่มโทสะไว้จนเส้นเืขึ้นขมับ หลินเยว่ผู้เป็ผู้นำกลุ่มเอื้อมมือดึงรั้งชายเสื้อเป่าไว้ พลางก้าวขึ้นมาขวางปกป้องศิษย์น้องทั้งสองอย่างนิ่งสงบพร้อมกระซิบเตือน “ศิษย์พี่เป่า หลงเทียน นิ่งไว้ก่อน อย่าไปก่อความวุ่นวายในเขตค่ายพักแรมเป็อันขาด”
จ้าวเฟิงหยุดฝีเท้า ชายหางตาสีดำเ็าคู่นั้นกวาดมองข้ามหัวเป่าและหลินเยว่ มาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหลงเทียนนิ่งงัน สัตว์อัญเชิญอินทรีอัคคีบนไหล่ขวาของจ้าวเฟิงส่งเสียงกรีดร้องขู่ฟู่แ่เบาประคองบารมี
“หลงเทียน... ข้าเคยเตือนเ้าแล้ว ชัยชนะลวงตาบนลานประลองเพราะอาศัยโชคช่วยของกิ้งก่าพิการสี่ขานั่น มิใช่พลังแท้จริงที่จะประคองชีวิตเ้าให้อยู่รอดในผืนป่าแห่งนี้ได้ หากไม่มีฝีมือล่าสัตว์คว้าแก่นอสูรสร้างผลงานจริง ศิษย์รับใช้ก็ยังคงเป็ได้เพียงเศษดินใต้ฝ่าเท้าของสายนอกวันยังค่ำ” จ้าวเฟิงเอ่ยเตือนเสียงเย็นเหยียดหยาม ไร้ความเห็นใจก่อนจะก้าวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปหาเสมียนรับแต้มภารกิจท่ามกลางเสียงเชียร์
ทว่าในวินาทีที่จ้าวเฟิงเดินสวนผ่านร่างไป หลงเทียนกลับหลุบสายตาลงต่ำ จับจ้องมองผิวดินเปียกชื้นที่ติดกรังอยู่รอบขอบพื้นรองเท้าหนังฟอกชั้นดีราคาแพงระยับลายเมฆาของจ้าวเฟิงอย่างวิเคราะห์
โคลนเหนียวหนะสีเข้มกลิ่นอายปราณน้ำะเืที่เลอะเกรอะกรังอยู่บนขอบรองเท้าข้างซ้ายของจ้าวเฟิง... มีสีสันและกลิ่นอายคลื่นพลังงานของปราณวารีหนาแน่นตรงกันทุกประการกับดินเปียกชื้นที่กั้นหน้าผาตรงแนวกั้นเบี่ยงทิศน้ำตกธาราอภิบาลที่ทีมของเขาเพิ่งขูดใส่กระบอกไม้ไผ่ไม่มีผิดเพี้ยน
หลงเทียนยกรอยยิ้มมุมปากขึ้นแ่เบา ั์ตาฉายประกายแววตาสั่นวิเคราะห์ความจริงเื้ั แผนเบี่ยงทางน้ำกั้นคันดินเพื่อขุดล่อวิบัติของสัตว์น้ำระดับสูงนี้ อัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนักอย่างจ้าวเฟิงต้องเป็หนึ่งในฟันเฟืองปฏิบัติการลับลวงพรางนี้อย่างแน่นอน
เขากระชับกระบอกดินเปียกในอ้อมแขนแน่นขึ้น ชัดเจนว่าตัวเลขแต้มภารกิจขูดหญ้าเลี้ยงม้าของทีมเขาอาจจะต่ำเตี้ยเรี่ยราดจนโดนถากถาง ทว่าความลับข้อมูลทางรอดและความจริงเื้ัที่พวกเขากำลังกุมอยู่นั้น... มีน้ำหนักสูงล้ำค่าเกินกว่ายอดคะแนนในหน้ากระดานสายนอกอย่างลิบลับ
586
