สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 52

“เอาล่ะค่ะคุณลุงสตีฟพร้อมใช่มั้ยคะเมื่อคืนได้นอนเต็มอิ่มหรือเปล่า !!” ซาช่าถามสตีฟ

“อืม แล้วเด็กๆล่ะ” สตีฟพยักหน้าพลางถามกลับ

“ค่ะ” ซาช่าพยักหน้า

“เต็มค่า !!/อิ่มค่า !!” ไอรี่และไอวี่ตอบอย่างร่าเริง

“นี่ทั้งสองคนจะพูดแยกคำแบบนั้นไม่ได้คะ เดี๋ยวคุณลุงก็ฟังไม่เข้าใจหรอก” ซาช่าดุฝาแฝดทั้งสอง

เข้าใจเฟ้ยตรูไม่ได้โง่ขนาดนั้น !! สตีฟประท้วงอยู่ในใจ

“เอาล่ะค่ะถ้าอย่างนั้นเราก็ไปกันเถอะเดี๋ยวจะกลับมาไม่ทันพระอาทิตย์ตกดิน” ซาช่าพูดก่อนจะยื่นอะไรบางอย่างลักษณะกลมๆเหมือนกระดุมให้สตีฟ

“นี่อะไรเหรอ” สตีฟรับมาอย่างสงสัย

“เครื่องมือสื่อสารค่ะใส่เข้าไปในหู เอาไว้ใช้ติดต่อกันค่ะ” ซาช่าพูดสตีฟได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะใส่มันเข้าไป

“ได้ยินหรือเปล่าคะ” ซาช่าทดลองพูดเบาๆดู

“โอ้ได้ยินๆ นึกไม่ถึงเลยว่าอุปกรณ์สื่อสารจะพัฒนามาจนเหลือขนาดเท่ากระดุมแล้วนึกว่าจะเป็นแบบวิทยุอะไรแบบนั้นซะอีก” สตีฟพูดออกมา

“ถ้าอย่างนั้นรีบไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์กันเถอะค่ะเราจะได้ออกเดินทางกันสักที” ซาช่าเดินนำไปตามด้วยสองฝาแฝดและสตีฟที่ต้องกลายเป็นคนเดินตาม

หลังจากขึ้นมาบนเฮลิคอปเตอร์ซาช่าก็บอกให้ทุกคนคาดเข็มขัดนิรภัย ส่วนสตีฟหลังจากคาดเข็มขัดเสร็จเขาก็หันซ้ายหันขวาจนทำให้ซาช่า สงสัยว่าเป็นอะไร

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะคุณลุงหรือว่าเข็มขัดมันแน่นไป” ซาช่าถาม

“เปล่าแค่สงสัยน่ะว่าทำไมคนขับยังไม่มา” สตีฟถามซาช่า

“คิกๆ /ฮิๆๆๆ” สองฝาแฝดหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินสิ่งที่สตีฟถามส่วนซาช่ามองสตีฟแปลกๆเหมือนกับมองดูตัวประหลาดยังไงยังงั้น

“คือแบบนี้ค่ะคุณลุงเฮลิคอปเตอร์สมั้ยนี้นั้นไม่จำเป็นต้องใช้คนขับแล้วค่ะ มันสามารถบังคับได้ด้วยโปรแกรมที่ถูกติดตั้งมากับเครื่องค่ะ ส่วนวิธีบังคับนั้นก็แค่ใช้แทปเล็ตเครื่องนี้ที่อยู่บนเครื่อง” ซาช่าอธิบายก่อนจะหยิบแท็บเล็ตที่ติดตั้งอยู่บนเครื่องขึ้นมาและระบุพิกัดเข้าหมายจุดที่จะบินไปทันที ส่วนสตีฟได้ยินคำอธิบายก็พยักหน้ารัวๆ

นี่ตรูเป็นบ้านนอกเข้ากรุงหรือไงฟระ เฮลิคอปเตอร์สมัยนี้มันไม่ต้องมีคนขับแล้วงั้นเหรอเนี่ย อ๊ะจริงสิจะว่าไปรถเมล์ก็ไม่ต้องมีคนขับแล้วนี่เนอะสงสัยจะหลักการเดียวกัน สตีฟคิดในใจเงียบๆ

“พร้อมนะคะ” ซาช่าถามสตีฟอีกครั้ง

“อืม.” สตีฟพยักหน้าก่อนซาช่าจะกดปุ่มเทคออฟทันที

วี้ !!! เสียงปีกเครื่องเฮลิคอปเตอร์หมุนก่อนมันจะค่อยๆลอยขึ้นทันที

สตีฟแปลกใจอย่างมากที่เฮลิคอปเตอร์เครื่องนี้เสียงเบามาก

“แปลกใจที่เสียงมันเบาสินะคะเพราะเฮลิคอปเตอร์เครื่องนี้ใช้วิทยาการใหม่ซึ่งเลียนแบบการขยับปีกของแมลงปอ จึงทำให้เสียงเวลาขึ้นบินมันเบามากๆค่ะถ้าไม่ใช่พวกสัตว์กลายพันธ์ที่หูดีๆจำพวกสายพันธ์สุนัขก็จะไม่ได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์นี้หรอกค่ะ” ซาช่าเห็นสตีฟทำหน้าสงสัยจึงอธิบายออกมาโดยสตีฟไม่ต้องถาม

“เครื่องจะถึงในอีกสิบห้านาที เตรียมตัวให้พร้อมด้วยนะคะทุกคน” ซาช่าพูดกับทุกคนบนเครื่อง

“โอ้ !!x2” สองแฝดตอบรับอย่างร่าเริงส่วนสตีฟพยักหน้าเบาๆ

สิบห้านาทีต่อมา

“ถึงแล้วค่ะน่าจะเป็นแถวๆนี้ เอาล่ะคะจะลดระดับเพดานบินแล้วนะคะ” ซาช่าพูดหลังจากมาถึงกลางเมืองโซโนรา

และเมื่อลดระดับเพดานบินลงมาแล้วซาช่าก็เปิดใช้สกิลเรดาร์ของเธอทันที

“มีแต่สัตว์กลายพันธ์ระดับ ร้อยยี่สิบถึงร้อยสามสิบทั้งนั้นเลยค่ะแถวนี้ ขอหาเจ้าตัวที่ดูแล้วจะเป็นบอสของที่นี่ก่อนนะคะ” ซาช่าพูดพลางบังคับเครื่องให้บินวนอยู่แถวๆนี้

สตีฟเหลือมองออกไปนอกหน้าต่างมองดูที่ด้านล่าง

“โหสัตว์กลายพันธ์เยอะเลยนะเนี่ยจากที่เห็นเป็นพันตัวเลยมั้งเนี่ย” สตีฟพูด

“เพราะเมืองถูกพวกมันยึดไปแล้วพวกสัตว์กลายพันธ์ที่หลบซ่อนตัวอยู่ตามที่ต่างๆจึงออกมาค่ะ” ซาช่าพูด

“แต่แถวนี้ไม่มีเลเวลต่ำๆเลยแฮะแปลกจัง” สตีฟสงสัย

“พวกสัตว์กลายพันธ์มันก็เลเวลขึ้นได้นะคะ” ซาช่าพูด

“เลเวลอัพงั้นเหรอ” สตีฟพูดอย่างแปลกใจจริงสิเขายังไม่รู้เลยว่าเลเวลของสัตว์กลายพันธ์มันขึ้นได้อย่างไรดูเหมือนสตีฟจะสงสัยและแสดงออกมากไปหน่อยซาช่าจึงพูดอธิบายให้สตีฟฟัง

“พวกมันนั้นก็เหมือนมนุษย์เราที่ฆ่าสัตว์กลายพันธ์แล้วเลเวลอัพนั่นแหละค่ะ แต่กลับกันถ้าพวกมันฆ่ามนุษย์ได้พวกมันก็จะเลเวลอัพเหมือนกันเพียงแต่พวกมันไม่มีข้อจำกัดเรื่องความห่างของเลเวลก็เท่านั้นค่ะ ดูเหมือนพวกมันจะใช้จำนวนในฆ่าเพื่อให้เลเวลอัพ” ซาช่าพูดทำให้สตีฟขนลุกซู่ทันที อย่างนี้เจ้าพวกเลเวลหลายร้อยมันต้องฆ่ามนุษย์ไปมากเท่าไหร่กัน

เฮลิคอปเตอร์ของพวกสตีฟบินวนอยู่สักพักซาช่าก็อุทานออกมา

“อ๊ะเจอแล้วค่ะเลเวลหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสี่ คุณลุงจัดการไหวหรือเปล่าคะ” ซาช่าถาม

“น่าจะไหวนะ” สตีฟพยักหน้าขนาดเขาไปชนกับเจ้าโกทแมนเลเวลเกือบสามร้อยมายังรอดมาได้แล้วนับประสาอะไรกับเลเวลแค่หนึ่งร้อยเจ็ดสิบสี่

“ถ้าอย่างนั้นคุณลุงมุ่งเน้นไปจัดการที่ตัวเลเวลมากที่สุดเท่านั้นนะคะ ส่วนตัวอื่นๆให้สองแฝดจัดการไปเพราะคุณลุงจัดการไปก็ไม่ได้เลเวล แถวๆนี้สองแฝดน่าจะเอาอยู่เพราะมันมีแต่พวกเลเวลไม่เกินหนึ่งร้อยสามสิบ” ซาช่าพูดก่อนจะบังคับให้เฮลิคอปเตอร์ไปจอดบนตึกขนาดใหญ่แห่งหนึ่งซึ่งมันมีลานจอดเฮลิคอปเตอร์ด้วย

เมื่อลงจอดทุกคนก็ลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ก่อนซาช่าจะแบ่งงานซึ่งสตีฟเชื่อฟังอย่างดีเพราะสตีฟเชื่อว่าซาช่านั้นมีประสบการณ์ในการเป็นฮีโร่มากกว่าเขาแน่นอนก็นะเธอเลเวลตั้งหนึ่งร้อยสี่สิบเอ็ด การจะมาถึงเลเวลขนาดนี้คงใช้เวลาหลายปี

“คุณลุงมุ่งหน้าไปทางเหนือ เจ็ดร้อยเมตรค่ะ ส่วนไอรี่และไอวี่ คอบคุ้มกันและจัดการสัตว์กลายพันธ์รอบๆตึกนี่นะคะ ส่วนฉันจะสั่งการจากบนนี้เอง” ซาช่าพูดก่อนทั้งสามคนจะแยกย้ายกันไป สตีฟและสองแฝดค่อยๆปีนลงจากตึกโดยใช้บันไดหนีไฟ

“โหดูสิพวกมันมาต้อนรับเราเพียบเลยล่ะไอรี่ !!” ไอวี่พูดออกมาเมื่อมาถึงด้านล่างเธอไม่รอช้ารีบหยิบโล่ออกมาจากกระเป๋ามิติทันที

หน้าต่างโล่ที่สร้างขึ้นจากแร่ไวเบรเนี่ยม

“โล่นั่นมัน เหมือนเคยเห็นที่ไหนแฮะ” สตีฟพูดออกมาหลังจากเห็นไอวี่หยิบโล่ลายธงชาติอเมริกาออกมา

“โล่หนูเจ๋งใช่มั้ยคุณลุง นี่น่ะยืมมาจากพิพิธภัณฑ์เลยนะ” ไอวี่ยิ้มจนเห็นฟัน

“อย่ามันแต่โชว์สิไอวี่ มันจะเข้ามาแล้วนะ” ไอรี่พูดพลางหยิบหอกของเธอออกมาบ้าง

หน้าต่างหอกลองกินุสว่ากันว่าหอกเล่มนี้เคยใช้แทงพระเยซูมาแล้ว

“หอกที่เคยใช้แทงพระเยซูงั้นเหรอระบบมันบ้าป่ะเนี่ยจะเป็นไปได้ไง” สตีฟพูดออกมาอย่างสงสัย (ตำนานเรื่องหอกลองกินุสจากที่ลองหาข้อมูลมามีเยอะมากเลยครับผมเลยเลือกหยิบตำนานเกี่ยวกับพระเยซูมาซึ่งมันว่าเอาไว้ว่าหอกเล่มนี้ใช้แทงพระเยซูเพื่อตรวจสอบว่าพระองค์ตายจริงหรือไม่)

คุณลุงคะรีบไปจัดการเจ้าบอสนั่นเถอะค่ะ ทางนี้ปล่อยให้ไอวี่และไอรี่เป็นคนจัดการ ไอรี่คะฝากเปิดทางให้คุณลุงด้วย เสียงของซาช่าดังขึ้นในหูของทั้งสามคน

“ได้เลยคร่า !!!!” ไอรี่ตอบรับเสียงดังก่อนจะหันมาหาสตีฟ

“พร้อมนะคะคุณลุงพอหนูให้สัญญาณแล้วมุ่งหน้าไปทางเหนือได้เลย” ไอรี่บอก

“อื้อ” สตีฟพยักหน้า

“พร้อมนะไอวี่” ไอรี่หันไปหาแฝดของเธอ

“พร้อมแล้วไอรี่เอาเลย” ไอวี่ตอบก่อนไอรี่จะง้างแขนมาด้านหลังไอรี่ทำและทำในสิ่งที่สตีฟไม่คาดคิด

ตู้ม !! ฟิ้ว !! ฉัวะ !! ฉัวะ !! ฉัวะ !! ฉัวะ !! ฉัวะ !! ฉัวะ !! หอกพุ่งไปด้านหน้าทะลุสัตว์กลายพันธ์ที่กำลังวิ่งเข้ามาตัวแล้วตัวเล่าสตีฟได้แต่มองและอ้าปากค้างเพราะตอนแรกสตีฟนึกว่าไอรี่จะขว้างหอกออกไปเสียอีกแต่ที่ไหนได้ เธอดันอยู่ในท่าปาหอกและให้ไอวี่แฝดของเธอใช้โล่ตบมันให้พุ่งไปเสียอย่างนั้น เสมือนกับเธอเป็นเครื่องยิงโดยไอวี่เป็นคนสับไก

“รีบไปสิคะคุณลุงแล้วก็ฝากเก็บหอกแล้วปามาทางนี้ด้วยนะคะ” ไอรี่พูดหลังจากเห็นสตีฟยังนิ่งอยู่

“อะ อะ อืม...” สตีฟตอบกลับไปอย่างงงๆ ก่อนจะรีบวิ่งไปทันที

ฟุ่บ !! ร่างสตีฟที่เคยยืนอยู่ข้างๆทั้งสองคนหายไปทันทีก่อนจะไปปรากฎอยู่ข้างๆหอกที่เสียบเจ้าสัตว์กลายพันธ์พวกนี้จนกลายเป็นเนื้อบาบีคิว สตีฟไม่รอช้าดึงหอกออกมาจากร่างของพวกมันและโยนกลับไปให้สองแฝดทันที

“รับให้ดีล่ะ !!!” สตีฟบอกทั้งสองคน

ฟิ้ว !!! หอกถูกโยนขึ้นไปบนฟ้าก่อนจะลอยไปทางสองแฝดอย่างแม่นยำ

หมับ !! ไอรี่กระโดดรับหอกเอาไว้ได้อย่างสวยงาม

รีบไปต่อเลยค่ะ สัตว์กลายพันธ์แค่ไม่กี่สิบตัวพวกนี้เอาอยู่ค่ะ เสียงของซาช่าดังขึ้นอีกครั้ง

“เข้าใจแล้วว่าแต่ถามหน่อยสิทำไมสองแฝดนั่นถึงโจมตีแบบนั้นล่ะ” สตีฟถาม

เพราะว่าไอวี่มีค่าความแข็งแกร่งสูงกว่าไอรี่ยังไงล่ะคะ ลองนึกถึงสกิลของเธอให้ดีๆสิคะ ซาช่าพูด

แบบนี้นี่เองไอวี่นั้นโล่จะป้องกันการโจมตีได้จึงต้องมีค่าความแข็งแกร่งมากกว่าศัตรูเธอจึงเน้นฝึกที่ค่าความแข็งแกร่ง ส่วนไอรี่นั้นกลับกันเธอจะต้องมุ่งเน้นไปที่ค่าพลังกาย ดังนั้นจึงใช้วิธีการโจมตีแบบนั้นสินะ เด็กพวกนี้ช่างคิดจริงๆ สตีฟที่คิดตามได้ก็ยิ้มออกมา

ตอนนี้อยู่ห่างจากเป้าหมายอีกสามร้อยเมตรค่ะ ซอยด้านหน้าเลี้ยวซ้ายเลยค่ะศัตรูกำลังเคลื่อนที่อยู่ ซาช่าพูด

“รับทราบ” สตีฟตอบก่อนจะมุ่งหน้าไปตามทิศที่ซาช่าบอกเมื่อสตีฟวิ่งเลี้ยวซ้ายเข้าซอยมาซาช่าก็บอกว่าเป้าหมายนั้นอยู่สุดซอยให้ตรงไปได้เลย

เมื่อวิ่งมาสุดซอยสตีฟก็เห็นสัตว์กลายพันธ์ตัวหนึ่งไม่สิเรียกว่าสัตว์จะถูกกว่าเพราะมันไม่เหมือนสัตว์กลายพันธ์เลยสักนิด

“ซาช่าเป้าหมายอยู่ตรงหน้าใช่มั้ย” สตีฟถามเพื่อความแน่ใจ

ใช่ค่ะเป้าหมายอยู่ตัวเดียว เลเวลหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสี่ค่ะ ซาช่าพูดเธอนั้นไม่เห็นว่าเป้าหมายเป็นตัวอะไรเพราะเธอเห็นแค่เลเวลของมันเท่านั้น

หน้าต่างอัลปาก้าทมิฬ Level : 174สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ขนนุ่มที่สุดในโลกอยู่ในตระกูลอูฐ ว่ากันว่ามันเป็นสัตว์ที่น่ารักและรักสงบแต่เมื่อยามมันโมโหและโกรธมันจะดุร้ายเป็นอย่างมาก

หยับ !! หยับ !! หยับ !! เสียงเจ้าตัวอัลปาก้าขนสีขาวกำลังเคี้ยวอะไรสักอย่างอยู่

“นะ นะ น่ารักโฮก !!” สตีฟอุทานออกมาก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆมัน

แหมะ !! แหมะ !! เสียงสิ่งที่เจ้าอัลปาก้ากำลังกินหยดแหมะๆลงพื้นก่อนสตีฟจะต้องเผลอหยุดเดินและมองเจ้าอัลปาก้าอย่างตกตะลึงเพราะสิ่งที่กำลังหยดจากปากของมันคือเลือด และเมื่อสตีฟมองดูสิ่งที่อัลปาก้ากำลังกินอยู่ให้ชัดๆมันคือแขนของมนุษย์ไม่ใกล้ไม่ไกลมีร่างของมนุษย์ที่น่าจะตายมาแล้วหลายวันนอนขึ้นอืดอยู่

คุณลุงคะเป็นอะไรไปคะหรือว่ามองไม่เห็นตัวมัน เป็นสัตว์กลายพันธ์ที่มีสกิลหายตัวงั้นเหรอคะ !! ซาช่าถามเพราะจู่ๆจุดของสตีฟในเรดาร์ก็หยุดเดินไปเสียอย่างนั้น

จบ...

error loaded