เครดิตภาพจาก https://wallpaper.dog
พอมาวินหายลับไปจากสายตาจันก็ขยับมานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ใบหน้ายังคงแย้มยิ้มอย่างมีนัยยะอันชวนให้อากิเนะขบคิด
"อืม....ได้อยู่กับคุณจันตามลำพังแล้วจะถามอะไรดี แต่ เอ....ในที่แห่งนี้ นอกจากนายลิงทุกสิ่งล้วนเป็นจินตนาการ แล้วเราจะสื่อสารกับเธอได้ยังไง "
ขณะที่อากิเนะสับสนอยู่นั้น จันก็ร้องทักในเรื่องที่เด็กสาวคิดราวกับเธอเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการอ่านใจ
"อยากจะถามหรือพูดอะไรก็ได้ทั้งนั้น ในโลกแห่งจิตใจไม่มีความลับ "
"เอ๊ะ....นี่คุณ "ใบหน้าของอากิเนะแปรเปลี่ยนเป็นถอดสี เธอถอยหลังหนีไปหลายก้าว ดวงตาจับจ้องจันที่นั่งยิ้มกริ่มอยู่ตลอดประมาณว่ากำลังเพ่งมองสิ่งประหลาดที่ไม่มีตัวตน
ทว่าบุคคลผู้อยู่ในจินตนาการของมาวินยังคงยิ้มสดใสพร้อมเชื้อเชิญเด็กสาวด้วยเสียงที่อ่อนหวาน
"จะตกใจไปทำไม นั่งลงเถอะ อากิเนะ อยากรู้อะไร ก็ว่ามา "
แม้ท่าทีของจันจะดูอบอุ่น แถมรูปร่างหน้าตาก็จัดว่าสะสวย แต่ไม่ทำให้อากิเนะคลายความหวาดกลัว มิหนำซ้ำยังตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม เพราะอีกฝ่ายรู้กระทั่งชื่อจริงของเธอ
"หึ หึ หึ " จันหัวเราะเล็กน้อย ดวงตาคมที่มองอากิเนะ เปล่งประกายขบขันไม่ถึงอึดใจ เธอก็กล่าวเชิญชวน
"สงสัยล่ะสิว่าชั้นรู้ชื่อเธอได้อย่างไร และถ้ามัวแต่ตื่นกลัวรับรองได้เลยว่าเธอจะไม่มีทางรู้คำตอบ ดังนั้น เชิญนั่งลงเถอะ เราจะได้พูดคุยกัน"
อากิเนะยังคงหวาดระแวง แต่พอพิจารณาให้ดีก็พบว่าสิ่งที่จันกล่าวมาไม่เกินความจริง จึงข่มใจ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
ความเงียบเข้ามาเยือนได้ไม่นานจันก็เปิดฉากด้วยการรินน้ำชาให้ พร้อมเอ่ยถามตรงๆ ใบหน้ายังคงยิ้มละไม
"คงสงสัยล่ะสิว่าจินตนาการที่ไม่มีจริงอย่างชั้นคุยกับเธอได้อย่างไร มิหนำซ้ำยังรู้ชื่อจริงของเธออีก "
ถึงอากิเนะจะยังระแวง แต่ด้วยมารยาทอันดีจึงยกแก้วชาขึ้นจิบ แล้วตอบกลับแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
"ใช่ค่ะ ชั้นสงสัยแบบนั้นจริงๆ "
แต่แทนที่เด็กสาวจะได้คำตอบจากจันเธอกลับหัวเราะลั่น ราวกับคนบ้า
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า......."
"เอ๊ะ.....เกิดอะไรขึ้นทำไมคุณจันถึงเป็นแบบนี้ " อากิเนะนึกพะวง แต่ไม่กล้าถามไถ่เพราะไม่แน่ใจว่าบุคคลตรงหน้าคืออะไร ทุกสิ่งดูสับสนปนเปไปหมด
พอจันหัวเราะอย่างบ้าคลั่งได้ไม่นานเธอก็พลันสงบลง จากนั้นก็เอ่ยถามเด็กสาว พร้อมรอยยิ้มที่ดูบิดเบี้ยวนิดๆทำให้กลายเป็นคนสวยดุไปโดยปริยาย
"ขอโทษที่หัวเราะ แต่ชั้นอดไม่ได้จริงๆ สิ่งที่เธอคิด มันตลกมาก "
"ตลก.....ตลกยังไงไหนว่ามาซิ " อากิเนะเริ่มมีน้ำโหนิดๆ เพราะทุกกิริยาที่อีกฝ่ายแสดงออกมามันเหมือนหยามหยันว่าเธอเป็นคนโง่
"หึ หึ หึ ก็ได้ ชั้นจะเฉลยให้ฟังว่าทำไม สิ่งที่เธอคิดถึงดูตลก "จันยิ้มมุมปาก พร้อมเตรียมไขข้อข้องใจให้หมดเปลือก
"เฮือก...."อากิเนะกลืนน้ำลายลงคอ เธอตั้งใจฟังอย่างจริงจัง ส่วนจันก็ทิ้งช่วงไประยะหนึ่งก่อนจะยิงคำถามใส่
"อย่างแรกที่อยากจะพูดคือ.....เธอแน่ใจได้ยังไงว่าชีวิตที่ผ่านมาคือของจริงบางที ทั้งท่านปู่ ดินแดนลี้ลับ และมิตรสหายที่เคยรู้จักมา อาจเป็นเพียงความฝัน"
อากิเนะถึงกับกระอักเด็กสาวไม่เคยมองมุมนี้มาก่อน และถ้าเป็นอย่างที่จันพูดทุกสิ่งที่เจอในตอนนี้ก็คือโลกจริง ส่วนชีวิตในแดนลี้ลับคือความฝันแต่ก่อนจะโดนปั่นไปมากกว่านี้ เธอก็โต้กลับเสียงแข็ง
"ไม่ใช่ ทุกคนในแดนกลี้ลับคือเรื่องจริง คุณจันและโลกของนายลิงต่างหากที่เป็นความฝันเป็นจินตนาการที่ไม่มีตัวตน "
"หึ หึ หึ หัวแข็งไม่ใช่เล่น งั้นขอถาม ถ้าชั้นเป็นเพียงจินตนาการของมาวินแล้วทำไมถึงคุยกับเธอได้ล่ะ " จันยังคงตามติดในประเด็นเก่าข้อสันนิษฐานของเธอดูมีน้ำหนัก ทำให้อากิเนะเริ่มลังเล
"ที่คุณจันพูดมา ก็น่าคิด หรือสิ่งที่เราเจอมาทั้งหมด จะเป็นเพียงความฝัน ถ้างั้นท่านปู่ เพื่อนๆของเราและผู้คนในดินแดนลี้ลับก็ไม่มีตัวตนน่ะสิ "อากิเนะเริ่มเป๋ เพราะแดนลี้ลับเป็นบ้านเกิดเพียงหนึ่งเดียว ถ้าสูญเสียที่นั่นไปเธอคงไร้ตัวตน
เหมือนจันจะอ่านความคิดของอากิเนะออกเธอจึงรีบตอกย้ำไปยังความรู้สึกลังเลที่เพิ่งบังเกิด เพื่อให้เด็กสาวเชื่อถือ
"หลักฐานอีกอย่างนึงที่จะบอกว่านี่คือโลกจริงก็คือ......ความรู้สึก ขอถาม ตอนที่อยู่ในแดนลี้ลับเธอเคยสัมผัสถึงความอิจฉาริษยามั้ย "
เด็กสาวพยายามขบคิด แต่ไม่ว่านึกทบทวนกี่ครั้งก็พบว่าตอนที่อยู่บ้านเกิด ตนไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลยผิดกับตอนนี้ที่มักจะแอบมีความคิดชั่วร้ายขึ้นมาแวบๆ แต่เธอยังไม่ยอมแพ้
"ใช่ ถึงตอนนั้น หนูจะไม่มีความคิดแบบนั้น แต่นั่นก็ยังยืนยันข้อสันนิษฐานของคุณจันไม่ได้"
"หึ หึ หึ......."จันไม่ได้กล่าวคำใดต่อ เธอเพียงแต่หัวเราะเบาๆ แล้วเปลี่ยนอิริยาบถเป็นเหยียดสองขาออกจากนั้นก็เอนกายไปข้างหลังอย่างสบายอารมณ์ ทำให้อากิเนะนึกสงสัย
"คุณจันหัวเราะทำไม "
จันยิ้มเยือกเย็น แล้วกระเถิบกายไปนั่งพิงผนังก่อนจะอธิบายความอย่างแผ่วเบา
"ก็หัวเราะในความไร้เดียงสาของเธอไง ถามจริงเถอะคิดว่าสันดานที่แท้จริงของมนุษย์อย่างพวกเราเป็นยังไง "
อากิเนะตอบไม่ได้มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยนึกถึงมาก่อน เพราะที่ผ่านมา เธอเคยเจอแต่โลกที่แสนบริสุทธิ์ผู้คนมีแต่ความดีงามและซื่อตรง แต่มาตอนนี้ กลับประสบความรู้สึกร้ายๆเป็นระยะทำให้สาวน้อยรู้สึกสับสน
จันทิ้งระยะไปซักหน่อยเพื่อเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้โต้ตอบ แต่พอเห็นว่าคู่สนทนาสิ้นคำเธอก็แถลงถึงความจริง
"เอาล่ะ ในเมื่ออากิเนะยังไม่เข้าใจ ชั้นก็จะอธิบายให้ฟังอีกครั้งสันดานที่แท้จริงของพวกมนุษย์ก็คือ......ความชั่วช้า "
"ไม่จริง ท่านปู่และผู้คนในบ้านเกิดของเราไม่ได้เป็นแบบนั้น คุณโกหก "อากิเนะสวนทันควัน แต่จันก็ตอกกลับในเวลาต่อมา
"ก็ใช่ไง ที่ท่านปู่และผู้คนในบ้านเกิดของเธอไม่ได้เป็นเช่นนั้นเพราะที่นั่นเป็นแค่ความฝัน มันไม่ใช่โลกจริงแบบในตอนนี้เลย "
ดวงตาของอากิเนะกลอกไปมาสิ่งที่ได้ยินค่อนข้างสมเหตุสมผลเลยทีเดียวเพราะถ้าสันดานที่แท้จริงของมนุษย์คือความชั่วช้าชีวิตในแดนลี้ลับที่ปราศจากสิ่งเหล่านั้น ก็น่าจะเป็นแค่โลกสมมุติ
"ใช่แล้ว เพราะแดนลี้ลับเป็นแค่ความฝัน เธอจึงไร้ความรู้สึกชั่วร้าย แต่พอหลุดจากที่นั่นมาได้เธอก็สัมผัสถึงความเร่าร้อนในจิตใจ มันจึงหมายความว่าที่นี่คือโลกจริง ฮ่า ฮ่า ฮ่า....." จันสรุปข้อเท็จจริงเสร็จสรรพปิดท้ายด้วยการหัวเราะใส่
ลำคอของอากิเนะตกลง พร้อมใบหน้าที่ก้มนิ่งน้ำหยดน้อยเริ่มไหลจากดวงตาหวานซึ้งจนร่วงหล่นลงสู่พื้น เพราะสาวน้อยรู้สึกเสียใจด้วยรับรู้ว่าสิ่งเดียวที่ยึดถือมาตลอด เป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง
"อึก อึก อึก....."
"หึ หึ หึ นั่นเธอร้องไห้อยู่เหรอ ยัยกระต่ายน้อย ไม่สิ ต้องเรียกว่า อากิเนะต่างหาก น่าสงสารจัง " แม้ปากจะบอกว่าน่าสงสาร แต่สีหน้าของจันกลับแฝงแววหยามเหยียดและหลังจากนึกสมเพชคู่สนทนาต่างวัยอยู่อึดใจ สาวร่างสูงก็ยื่นข้อเสนอ
"เอาแบบนี้มั้ย เพื่อเห็นแก่ความพยายามที่ผ่านมาชั้นจะทำให้เธอกลับคืนสู่ความฝันที่แสนสุขอีกครั้งเธอจะได้ทุกอย่างมาอยู่ข้างกายตลอดกาล ไม่ว่าจะเป็นท่านปู่ เพื่อนฝูงพี่น้องในบ้านเกิด หรือแม้แต่นายลิง เอ๊ะ ขอโทษ ต้องเรียกว่า.....มาวิน "
มันเป็นข้อเสนอที่เย้ายวนจนเด็กสาวต้องเงยหน้าขึ้นมามองดวงตาหวานซึ้งที่เคลือบน้ำตาดูประหลาดใจ เพราะสิ่งที่บุคคลตรงหน้ายกมาต่อรองตรงกับความต้องการสุดๆ กระนั้น เธอก็ยังไม่วายปฏิเสธ
"ทุกสิ่งที่กล่าวมาคือความต้องการของเราจริง แต่เอ่อ.....นายลิง เราไม่เห็นอยากได้เลย " เด็กสาวพูดจบ ก็ก้มลงเพื่อปกปิดไม่ให้อีกฝ่ายเห็นเลือดสาวที่ฉีดซ่านไปทั่วดวงหน้า
"หึ หึ หึ โอเค งั้นก็ตามคำขอ เธอจะได้ทุกสิ่งยกเว้นนายลิง เอ๊ะ มาวิน "จันยิ้มกริ่ม พร้อมตามน้ำ เพื่อหยอกล้อ
"ละ.....แล้วจะให้เราทำยังไง" อากิเนะเอ่ยถามเสียงสั่น ใบหน้างามที่อ่อนเยาว์ยังคงก้มนิ่ง
"ไม่ยาก ก็แค่ยื่นมือมาจับกัน " จันพูดจบ ก็ยื่นมือขวาออกมาก่อน
อากิเนะดูมีทีท่ากระมิดกระเมี้ยนก่อนจะยื่นมือเล็กบางออกไป แต่ก่อนสัมผัส เธอก็กล่าวด้วยเสียงกระซิบ
"อะ....เอ่อ ที่ว่า....."
ไม่ทันที่เด็กสาวจะพูดจบ จันก็รีบตอบกลับมันเป็นน้ำคำที่ล้วงลึกถึงจิตใจ
"เรื่องที่ว่าไม่ต้องการให้มีนายลิง เป็นเพียงพูดเล่นเท่านั้น ชั้นเข้าใจรับประกันว่าหมอนั่นจะไปปรากฏในความฝันของเธอแน่ "
" อึก....." อากิเนะถึงกับสะอึก เธอพูดไม่ออกสิ่งเดียวที่ทำได้คือ.....จับมือของอีกฝ่าย
สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ
https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter
64K
