พิชิตเกมส์วันสิ้นโลก ด้วยระบบผู้กอบกู้

หนอนทรายที่กลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้งราวกับรถไฟความเร็วสูง บิดตัวไปมาอย่างไม่เกรงกลัว

ฝูงชนวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง หลบหนีปากที่น่าสะพรึงกลัวข้างหลัง

“ซี่!”

ทุกครั้งที่มันยื่นปากออกมา ย่อมนำมาซึ่งความตายของผู้รอดชีวิตเป็นกลุ่ม

เคี้ยวกลืนอย่างพึงพอใจ

【โพโทอิ】ชูตัวขึ้นสูง ปากของมันเหวี่ยงร่างครึ่งท่อนจนแหลกละเอียด ผู้ปลุกพลังสายธาตุสองสามคนที่หนีไม่ทันอยู่ไม่ไกลพยายามจะใช้ทักษะอย่างลนลาน

“เร็ว! เร็วเข้า! โจมตีจุดอ่อนของมันสิ!”

เสียงเจือเสียงสะอื้น ผู้ปลุกพลังจากคณะศิลปกรรมคนหนึ่งพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะปล่อยคมวายุ เขาหันไปมองเพื่อนที่ล้มลงกับพื้น กระตุ้นอย่างสุดเสียง

“เร็วเข้าสิโว้ย!”

“เหมือนเมื่อกี้นี้ไง!”

“ศรสายฟ้า!”

“คมวายุ!”

ทักษะสองสายที่ส่องประกายเจิดจ้าพุ่งเข้าใส่ขอบปากของหนอนทราย พร้อมกับขาเคียวสั้นๆ ข้างหนึ่งที่ถูกระเบิดจนแหลกละเอียด

แต่กลับไม่มีผลในการหยุดยั้งเหมือนก่อนหน้านี้

คมวายุที่สามารถตัดแผ่นเหล็กได้ราวกับสายลมที่พัดผ่าน ไม่สร้างความเสียหายใดๆ

หนอนทรายหยุดเคี้ยวหลังจากถูกโจมตี งอตัวครึ่งหนึ่งเล็งไปยังผู้ปลุกพลังที่หน้าซีดเผือด

“ฟุ่บ!”

ทำไม...ทำไมถึงไม่ได้ผล!?

คำถามสุดท้ายในหัวก่อนตาย ผู้ปลุกพลังที่ใช้คมวายุถูกร่างที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงชนจนกลายเป็นหมอกเลือดในทันที

“ไม่ได้ผล! จุดอ่อนเป็นของปลอม! หนีเร็ว! รีบหนีเร็ว!”

ผู้ปลุกพลังที่ล้มลงกับพื้นร้องไห้ฟูมฟาย ภายใต้ความกลัวอย่างสุดขีดก็ใช้ทั้งมือและเท้าคลานถอยหลัง

ราวกับการล่าเหยื่อของงู ร่างมหึมาของหนอนทรายยื่นออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งนำมาซึ่งความตายของผู้รอดชีวิตหลายสิบคน

“ไม่มีใคร...เอาชนะมันได้...”

ผู้ปลุกพลังที่เดิมทีล้อมรอบหลินอันเตรียมจะลงมือพึมพำกับตัวเองอย่างสิ้นหวัง ขาสองข้างสั่นไม่หยุด

“ไม่มีใครเลย...!”

“ฮ่าๆ พวกเราจบสิ้นแล้ว พวกเราต้องตายกันหมด!”

ราวกับถูกกระตุ้นจนเสียสติ เมื่อผู้ปลุกพลังที่เหลืออยู่รวมพลังกันใช้ทักษะอีกครั้งเพื่อพยายามจะขัดขวางหนอนทราย พวกเขาก็พบเพียงความสิ้นหวังว่า ทักษะที่ดูเหมือนจะทรงพลังกลับไม่สามารถแม้แต่จะขัดจังหวะการกินของ【โพโทอิ】ได้

“ข้ารู้อยู่แล้ว! ฮ่าๆ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าอสูรร้ายตัวนี้ก็เหมือนเดิม พวกเราไม่มีทางต่อกรกับมันได้!”

ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ ผู้ปลุกพลังในชุดกีฬาที่เอ่ยปากคนแรกใบหน้าบิดเบี้ยว จากความกลัวตอนที่หนอนทรายปรากฏตัวสู่ความดีใจตอนที่ฆ่ามันได้ และมาถึงความสิ้นหวังในตอนนี้

การกระตุ้นที่รุนแรงต่อเนื่องแทบจะทำลายสติของเขาไปโดยสิ้นเชิง

ข้างหลังหลินอัน คณะผู้บริหารและผู้ปลุกพลังที่หมอบอยู่กับพื้นก้มศีรษะลงจนชิดกับพื้น

ต่างจากนักศึกษาที่คิดอะไรไม่ซับซ้อน หวงเจิ้งในตอนที่หลินอันไม่ตอบคำถามของเขาก็ตระหนักได้ว่าหนอนทรายยังไม่ตาย

เมื่อเขาคิดว่าหลินอันต้องการจะทำอะไร ในใจก็หนาวเยือก

ด้วยประสบการณ์ในวงการข้าราชการมานานหลายปี เขารู้ดีว่าวิธีการที่ดีที่สุดในการปกครองและพิชิตใจคนคืออะไร

แต่รู้เป็นเรื่องหนึ่ง ทำได้เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

เบื้องหลังการกระทำเช่นนี้ต้องอาศัยความเลือดเย็นอย่างที่สุดของผู้ที่วางแผน

มอบความหวังพร้อมกับมอบความสิ้นหวัง มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำลายจิตใจได้อย่างสิ้นเชิง

เมื่อจิตใจถูกทำลาย ก็ปรากฏตัวในฐานะผู้กอบกู้ ทลายกำแพงป้องกันสุดท้ายในใจของผู้คน

ใช้ความตายและเลือดของผู้ปลุกพลังมาขับเน้นความแข็งแกร่งของหลินอัน!

“ได้เวลาแล้ว...”

หลินอันมองดูหนอนทรายที่กำลังไล่ล่าฝูงชนอยู่ไกลๆ อย่างสงบ หลังจากที่เขาปลุกมังกรดำขึ้นมา 【โพโทอิ】ที่ไม่มีสมองก็หลีกเลี่ยงพื้นที่ที่เขาอยู่โดยสัญชาตญาณ

ในฐานะอสูรเหมือนกัน กลิ่นอายของอสูรระดับราชันย์ของมังกรดำทำให้มันหวาดกลัว

หากไม่ใช่เพราะเจ้าตัวเล็กยังอยู่ในช่วงวัยอ่อน ต่อให้เป็นมังกรดำที่โตเต็มวัย เพียงแค่ใช้อำนาจมังกรก็สามารถทำให้【โพโทอิ】ตกใจจนตายได้

“จางเถี่ย ไปสร้างตัวตนหน่อย”

หลินอันออกคำสั่งในช่องสื่อสารของทีมอย่างเรียบเฉย

“รับการโจมตีครั้งหนึ่งแล้วก็แกล้งทำเป็นบาดเจ็บสาหัสถอยออกมา”

“อันจิ่งเทียน นายรับผิดชอบช่วยคนธรรมดา โดยเฉพาะคนที่อ่อนแอ”

“เวินหย่า คอยเสริมพลังจิตให้ทุกคนตลอดเวลา ทำให้ความทรงจำในภายหลังลึกซึ้งยิ่งขึ้น”

“รับทราบ!”

ทั้งสามคนสีหน้าเคร่งขรึมตอบพร้อมกัน จางเถี่ยเปิดใช้งานการกลายร่างเป็นหมีอีกครั้ง พุ่งตรงไปยังหนอนทรายที่อยู่ไกลออกไป

......

“อย่าทิ้งฉันไปนะ! ขอร้องล่ะพาฉันไปด้วย!”

เด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งใบหน้าซีดเผือดใช้สองมือยันพื้น มองดูหนอนทรายที่ตั้งเป้าหมายต่อไปมาที่เขาอย่างสิ้นหวัง

ผู้ปลุกพลังสองสามคนขาสั่นพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะวิ่งหนี หนอนทรายข้างหลังราวกับกำลังเล่นกับเหยื่อ ทุกครั้งที่โจมตีจะกลืนกินเพียงคนเดียว

“พวกเราเป็นเพื่อนกันนะ! หลี่หมิง! หวังฮ่าวหราน! พวกนายไม่ใช่ผู้ปลุกพลังเหรอ! อย่าทิ้งฉันไปสิ!!”

ไม่มีใครหันกลับมา มิตรภาพในอดีตราวกับเรื่องตลก

ผู้ปลุกพลังที่ได้รับการดูแลอย่างดีที่สุดไม่ได้สนใจคำขอความช่วยเหลือของคนธรรมดาเลยแม้แต่น้อย วิ่งหนีราวกับสุนัข

“อย่า...อย่ากินฉันเลยนะ!”

สิ้นหวัง หมดหนทาง

“ซี่!”

หนอนทรายสลัดชิ้นส่วนแขนขาบนปากของมันออก แล้วก็โจมตีในทันที

“พุ่งชนคลั่ง!”

ไกลออกไป เด็กหนุ่มได้ยินเพียงเสียงคำรามหนึ่งเสียง หมีดำตัวหนึ่งพุ่งผ่านหน้าเขาไป ทั่วร่างส่องแสงสีแดงพุ่งเข้าใส่หนอนทรายอย่างรุนแรง

“หมัดหนัก-ถล่มทลาย!”

“ไอ้เดรัจฉาน! กินหมัดปู่แกซะ!”

ฝูงชนที่กำลังวิ่งหนีเห็นจางเถี่ยกระโดดสูงขึ้น หมัดซ้ายพลันขยายใหญ่ขึ้นพุ่งเข้าใส่ท้องของหนอนทราย

หลังจากกินยาอีกครั้ง หมัดของหมีดำก็กลับมาทรงพลังเหมือนเดิม

“ปัง!”

“ซี่!”

【โพโทอิ】เจ็บปวด กรีดร้องโหยหวน ปากที่เดิมทียื่นออกมาก็หดกลับอย่างรุนแรง

เลือดที่เหนียวข้นพุ่งออกมาจากท้อง ย้อมหมีดำจนกลายเป็นสีเลือด

“ยังจะยืนบื้ออยู่ทำไม!”

“หนี!”

จางเถี่ยคำรามหนึ่งเสียง เหวี่ยงหมัดเข้าใส่หนอนทรายอีกครั้ง เพื่อซื้อเวลาให้นักศึกษาที่กำลังวิ่งหนี

น้ำตาแห่งความซาบซึ้งไหลริน นักศึกษาที่ล้มลงกับพื้นรู้สึกว่าหมีดำที่ดูโหดร้ายในตอนนี้ราวกับผู้ช่วยให้รอด เช็ดน้ำตาแล้วก็ลุกขึ้นวิ่งหนี

ฝูงชนที่กำลังวิ่งหนีเห็นการต่อสู้เสี่ยงชีวิตของหมีดำ ในใจก็พลันเกิดความรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

ผู้ปลุกพลังในวิทยาลัยของตัวเองเอาแต่หนีเอาตัวรอด กลับกันคนนอกที่ไม่รู้จักกลับกำลังเสี่ยงชีวิตช่วยพวกเขา

“ซี่!”

สามวินาทีต่อมา

หนอนทรายฟื้นตัวจากการถูกโจมตีจุดอ่อน ด้วยความโกรธแค้นก็บิดตัวอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายที่หนักหลายสิบตันก็ฟาดเข้าใส่ร่างของหมีดำอย่างรุนแรงราวกับแส้

“ปุ๊!”

เสียง "แส้" ดังสนั่น พลังมหาศาลที่สามารถทุบบ้านหลังหนึ่งได้ก็ระเบิดออกในทันที

ภายใต้การโจมตีครั้งเดียว จางเถี่ยกระอักเลือดทั้งร่างปลิวไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ ร่างกายกระแทกกับพื้นปูนที่แข็งแกร่งจนเกิดเป็นหลุมลึก

ซี่โครงยุบ กระดูกขาแหลกละเอียด

หากไม่ใช่เพราะมีเปลือกเกราะสติทเชอร์ที่หลินอันให้มาก่อนหน้านี้ช่วยลดความเสียหาย เขาคงสงสัยอย่างยิ่งว่าตัวเองจะตายคาที่ไปแล้ว

ให้ตายเถอะ หัวหน้าหลินยังบอกให้ผมแกล้งทำเป็นบาดเจ็บสาหัส! นี่มันไม่ต้องแกล้งเลยนี่หว่า!

จางเถี่ยใบหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง แกล้งทำเป็นสลบไป

เมื่อไม่มีจางเถี่ยขัดขวาง หนอนทรายที่ถูกยั่วยุให้โกรธก็ไม่ได้เล่นกับเหยื่ออีกต่อไป ร่างกายที่รวดเร็วอยู่แล้วก็พลันเร่งความเร็วขึ้น พุ่งเข้าใส่นักศึกษานับพันที่กำลังวิ่งหนี

บนเวที หวงเจิ้งภายใต้การชี้นำของหลินอันก็ตะโกนสุดเสียง เสียงที่ถูกเสริมด้วยพลังจิตก็แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว:

“เพื่อนนักศึกษาทุกคน! รีบหนีมาที่ท่านหลินอันนี่เร็ว!”

“ที่นี่ปลอดภัย!”

พูดจบเขาก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับหลินอันโดยตรง

“ตุ้บ!”

คณะผู้บริหารและผู้ปลุกพลังฝ่ายวิทยาลัยทั้งหมดคุกเข่าลงพร้อมกัน เอ่ยปากพร้อมกัน

ผู้ปลุกพลังสายไฟสองสามคนพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะกระตุ้นพลังงานวิญญาณ ส่องสว่างให้ทั้งเวที

ครึ่งหนึ่งถูกบังคับครึ่งหนึ่งเต็มใจ ทุกคนเอ่ยปากอย่างศรัทธาสุดเสียง

“ขอให้ท่านลงมือช่วยวิทยาลัยด้วยเถอะครับ! ขอให้ท่านอภัยให้กับการกระทำที่น่ารังเกียจของพวกเราก่อนหน้านี้ด้วย!”

“ท่านผู้ยิ่งใหญ่! ขอให้ท่านลงมือช่วยพวกเราด้วยเถอะครับ!”

ภายใต้การคุกคามของความตาย ความหวังทั้งหมดในตอนนี้อยู่ที่หลินอัน ไม่มีใครสนใจศักดิ์ศรีอีกต่อไป พวกเขาแค่อยากจะมีชีวิตรอด

ฝูงชนที่อยู่ไกลออกไปได้เข้ามาใกล้เวทีแล้ว ภายใต้การแผ่ขยายของกลิ่นอายมังกรดำ 【โพโทอิ】ก็หยุดนิ่งอยู่กับที่ด้วยความลังเล

เกิดอะไรขึ้น?

นักศึกษาที่วิ่งหนีกระจัดกระจายมารวมตัวกัน มองดูหนอนทรายที่หยุดอยู่ไม่ไกลด้วยความหวาดกลัว

ขอให้ท่านหลินอันลงมือ?

ราวกับซ้อมมานับร้อยครั้ง ผู้ปลุกพลังฝ่ายผู้นำภายใต้การนำของหวงเจิ้งก็พร้อมใจกันประณาม:

“เพื่อนนักศึกษาทุกคน! เดิมทีท่านหลินอันได้ตกลงที่จะลงมือช่วยนักศึกษาแล้ว แต่เนื่องจากผู้ปลุกพลังบางส่วนที่ติดตามเติ้งเหลียนเกิดความโลภ อยากจะทำร้ายท่านหลินอัน! ทำให้การขัดขวางหนอนทรายล้มเหลว!”

“เมื่อเกิดเรื่องนี้ขึ้น พวกเราก็ไม่มีหน้าจะขอให้ท่านลงมือช่วยเหลืออีกแล้ว!”

“แต่ขอให้ท่านผู้ยิ่งใหญ่เห็นแก่ชีวิตของนักศึกษานับพัน ลงมือช่วยพวกเราด้วยเถอะครับ!”

ราวกับนักแสดงที่ดีที่สุด หวงเจิ้งใบหน้าเต็มไปด้วยความสำนึกผิดอย่างไม่มีปิดบัง ตบหน้าตัวเองอย่างแรง

ผู้ปลุกพลังข้างหลังก็เหมือนกับหนอนที่ก้มหัวคำนับ เสียงดังปังๆ

“พวกเราผิดมหันต์! แต่นักศึกษาบริสุทธิ์นะครับ!!”

บนเวที หลินอันสายตาสงบนิ่ง ราวกับไม่หวั่นไหว

ใต้เวที แม้ว่าหวงเจิ้งและคนอื่นๆ จะพูดเร็วมาก แต่ทุกคนก็เข้าใจความหมายโดยรวม

ราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ทุกคนตะลึงอยู่กับที่

ดังนั้น..หนอนทรายทะลวงผนึกออกมาเป็นฝีมือของเติ้งเหลียน ตอนนี้คนตายไปมากมาย วิทยาลัยเกือบจะล่มสลายก็เป็นฝีมือของคนกลุ่มนี้?

เนรคุณ แล้วยังทำร้ายคนอื่นไม่สำเร็จ

ตอนนี้วิทยาลัยหมดหนทางแล้ว ทำได้เพียงหน้าด้านมาขอร้องผู้แข็งแกร่งที่ลึกลับคนนี้?

ในชั่วขณะหนึ่งทุกคนก็รู้สึกว่าวิทยาลัยของตัวเองราวกับเป็นเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่ ไร้สาระและน่าขันอย่างที่สุด