ตอนที่ 169 นักฆ่า
ตื๊ดๆ!!
"อุ๊ย?! .."
กริชเพชรสะดุ้งโหยง..ถุงมือของเขาสั่นสะท้านขึ้นเหมือนมันมีชีวิต คล้ายๆ กับมือถือตั้งระบบสั่นไว้ เมื่อกล่องทองเปิดออกเห็นก้อนดิน สามก้อนวางเรียงรายกันสามสี เขียว แดง เหลือง คล้ายกับว่าดินสามก้อนนั้นมีความสัมพันธ์กับถุงมือที่ได้มาจากอาณาจักร อมนุษย์ ของกริชเพชร
"ข้าให้หนึ่งร้อยห้าสิบล้านดอร์..."
กริชเพชรกล่าวขึ้นขณะเหลือบตามองไปที่ดินสามก้อนนั้นอีกครั้ง แบบสนใจ ทุกคนต่างหันมามองหน้ากริชเพชร แม้จะรู้ดีถึงแหล่งที่มาของดินสามก้อน ว่ามาจากอาณาจักรดึกดำบรรพ์ของทวีปที่เจ็ด แต่เมื่อไม่รู้จักที่มาที่ไปมันใช้ทำอะไรทุกคน ต่างก็ไม่ค่อยใส่ใจสิ่งนั้นมากนัก
"หนึ่งร้อยห้าสิบล้านดอร์ครั้งที่หนึ่ง.."
เสียงของสือหงษ์ขานราคาอีกครั้ง เมื่อทุกคนเงียบกริบไม่ได้มีใครเสนอราคาแข่ง กับกริชเพชร คนตระกูลใหญ่กับคนของหนึ่งจักรพรรดิเชื้อสายกษัตริย์อสูรพฤกษา ก็ไม่มีใครใส่ใจเพราะไม่อาจคาดเดาความคิดของกริชเพชร ว่าคนผู้นี้จะทำอะไรกันแน่ บางครั้งก็ปั่นราคาบางครั้งก็ซื้อจริงจัง จึงทำให้พวกเขาจับต้นชนปลายไม่ถูก คนผู้นี้กำลังใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรอีกครั้ง
"หนึ่งร้อยห้าสิบล้านดอร์ครั้งที่สอง...."
เสียงขานราคาดังขึ้นอีกทุกคนต่างจ้องมองไปที่กริชเพชร เขาหาได้สนใจแต่กลับใส่ใจในกล่องนั้นอย่างจริงจัง เหมือนกำลังอยากจะให้ใครเสนอราคาต่อจากเขาอีก เมื่อเห็นเช่นนั้นทุกคนต่างไม่กล้าเสนอราคาต่อไป กลัวเสียเงินเปล่าๆ
"หนึ่งร้อยหกสิบล้านดอร์..."
เสียงแผ่วเบาของเล็กตันหญิงสาวดังขึ้น นางหลิ่วตา มองกริชเพชรเหมือนทุกคน คล้ายกับว่าสนใจชายผู้นี้ขึ้นมาเขามีอะไร? น่าค้นหา ดังนั้นจึงเสนอราคาเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อย ถ้าเขาไม่ประมูลต่อก็จะซื้อมันไปดูเล่น
กริชเพชรสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนที่จะ ค่อยๆ เอนตัวลงบนเก้าอี้นั่งของตัวเองหาได้สนใจผู้อื่น คล้ายกับว่าเขาหาคนซื้อดิน สามก้อนนั้นได้แล้ว ช่วยการค้าให้กับสือหงษ์เพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อยก็ยังดี หญิงสาวยิ้มที่มุมปากมองชายหนุ่มที่น่ารักคนผู้นี้ ดีเหลือเกินทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ก็พยายามปั้นแต่งให้กับนาง
"หนึ่งร้อยหกสิบล้านดอร์ครั้งที่หนึ่ง..."
เสียงเจื้อยแจ้วของสื่อหงษ์ดังกังวานมากกว่าเก่าเหมือนกำลังบอก ชายที่แสนดีอย่างกริชเพชรว่าไม่ต้องทำอะไรอีกแล้ว แค่นี้ก็ได้ใจนางไปเต็มๆ อยากจะกลับไปจัดให้ชายหนุ่มอีกสักดอกตอบแทนผลงานในวันนี้ ที่เขาส่งเสริมการประมูลของ
นางให้ได้กำไรมากมาย เล็กตันก็ยิ้มที่มุมปากเหมือนกัน นางแค่สนใจชายหนุ่มคิดเสนอราคาออกไปเล่นๆ เท่านั้น เสียเงินอีกหนึ่งร้อยหกสิบล้านดอร์ก็คิดว่า ทำเงินตกหายนิดหน่อย
"สามร้อยล้านดอร์.."
กริชเพชรเสนอราคาขึ้นอีกตาจ้องมองไปที่ดินสามก้อนนั้นอย่างสนใจและอยากได้ ทุกคนต่างเบะปากรู้จักเล่ห์เหลี่ยมของชายหนุ่ม ว่าเขาต้องปั่นราคาอีกครั้ง
"ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ยังนำกลับมาเล่น..อีกคิดว่าพวกค่าโง่หรือไร..ไอ้บ้าเอ้ย..กวนโอ๊ยยิ่งนัก..ข้าจะต้องระดมกำลังจับเจ้า มากระทืบให้กระอักเลือดให้สาสมใจ แล้วกรีดเนื้อเจ้าเป็นชิ้นๆ กินทีละคำให้สมกับความแค้น และความอับอายขายขี้หน้า.."
คุณชายซินซุนกล่าวกับลูกน้องของตนไม่ดังนักแต่ก็ทำให้กริชเพชรได้ยินอย่างชัดเจน เหมือนกับเขากำลังกล่าวอาฆาต
ชายหนุ่มข้างๆ อยากให้กริชเพชรรู้ว่าตนรู้ทันความคิดของเขา ไม่ต้องมาปั่นราคาประมูลกับไอ้ดินแสนธรรมดาสามก้อนนั้น ทุกคนในห้องประมูลต่างก็เข้าใจแบบเดียวกันทั้งสิ้น ดังนั้นดินที่กริชเพชรอยากได้เหลือเกินเขาประมูลได้ ในราคาถูกแค่สามร้อยล้านดอร์
กริชเพชรเปิดเผยความในใจต่อหน้าทุกคน ว่าเขาสนใจเจ้าสิ่งนี้ อยากให้ทุกคนเข้าใจผิดคิดว่าเขากำลังปั่นราคาเจ้าดินไร้ค่าทั้งสามก้อน เพื่อจะได้ไม่มีใครกล้าประมูลต่อจากเขา ดังนั้นชายหนุ่มจึงได้ดินที่มีความสัมพันธ์ กับถุงมืออมนุษย์ของเขามาครอบครองอย่างง่ายดาย โดยไม่มีใครใส่ใจ
กริชเพชรมั่นใจร้อยเปอร์เซนต์ว่ามันต้องมีประโยชน์แน่ไม่อย่างนั้น ถุงมือเนรมิตของเขาจะไม่แสดงอาการตื่นเต้นดีใจจนสั่นสะท้าน กระตุ้นเขาด้วยพลังของมัน
"คุณชายโจวก๋วยพวกเรากลับกันเถอะ.."
เสียงของหมาล่ากล่าวขึ้น นางรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ เพราะสายตาของสามตระกูลใหญ่ต่างจับจ้องมาที่กริชเพชรอย่างกระหายเลือด แบบชัดเจนเหมือนกับว่า ถ้าชายหนุ่มออกจากนครเมื่อไหร่ต้องจับเขา กินเล่นเป็นขนมกรุบกรอบ
แน่นอน กริชเพชรพยักหน้ารับ เห็นด้วยกับหมาล่า แล้วนำกล่องทองที่บรรจุดินสามก้อนนั้น ใส่เข้าไปในถุงนิมิตอาการสั่น ของถุงมือก็หยุดลงมันพอใจในสิ่งที่กริชเพชรกระทำ
"คุณชายโจวก๋วย..ข้าว่าเจ้าแน่จริงๆ นะกินหัวใจเสือดีหมีมากระมั้ง จึงกล้าปั่นหัวผู้ยิ่งใหญ่ของอาณาจักรอสูรพฤกษา ยังไงก็รักษาตัวด้วย.."
คุณชายมินจูกล่าวขึ้นขณะเดินผ่านกริชเพชร ชายหนุ่มพยักหน้ายกยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก เขาย่อมรู้ดีว่าสร้างศัตรูไว้มากมายในงานประมูลครั้งนี้ แต่มันจำเป็นจริงๆ เพราะชายหนุ่มต้องการแผนที่และก้อนดินมาครอบครอง จึงจำเป็นต้องประมูลตัด
หน้าแข่งกับคนเหล่านี้ โดยไม่เต็มใจสักเท่าไหร่ เพราะว่ามันไม่ใช่นิสัยของกริชเพชร ที่ต้องการต่อสู้กับใครหรือนำตัวเองไปในจุดเสี่ยง แต่ครั้งนี้จำใจต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมในการประมูลแผนที่ เพื่อจะเป็นเครื่องนำทางไปเอาของวิเศษ มาช่วยองค์หญิงเจ้าเฟิง และหลงไป๋ที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้
"คุณชายโจวก๋วยข้าเล็กตันยินดีที่ได้รู้จักท่าน..."
สาวสวยยกยิ้มให้ชายหนุ่มแม้ว่ามันจะเป็นรอยยิ้มที่จางๆ แต่ก็เป็นครั้งแรกที่ทุกคนในงานประมูลเห็นใบหน้าที่เย็นชาของนาง ที่แสนเรียบเฉยแต่ขณะพูดกับชายหนุ่ม กลับมีรอยยิ้มนิดๆ ขึ้นมาทำให้คุณชายมินจูเดือดดาลอย่างเคียดแค้น
"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันแม่นางเล็กตัน เป็นเกียรติยิ่งนักที่ได้รู้จักท่าน.."
กริชเพชรยกมือคารวะหญิงสาวอย่างเกรงใจ เล็กตันยกยิ้มขึ้นสูงอีกนิด นางสนใจชายผู้นี้ยิ่งนักเขาเป็นอะไรที่น่าค้นหา
กายอสูรแม้ว่าจะต่ำต้อย ห่างจากนางหลายขุม แต่กลับมีใจกล้าแข่งประมูลแผนที่สำคัญใบนั้น เขาต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ต้องมีกำลังขวัญที่กล้าแข็ง ถ้าไม่เช่นนั้น คงจะไม่กล้าต้านสามตระกูลใหญ่แห่งนครอสูรพฤกษา โดยไม่มีใครหนุนหลังแบบนี้
"ร้านค้าที่พักของข้าอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ขอเชิญคุณชายโจวก๋วยไปนั่งจิบชาสักครู่ได้หรือไม่ ข้ามีเรื่องอยากเรียนถามคุณชาย.."
เล็กตันกล่าวขึ้นเบาๆ ขณะมองหน้ากริชเพชร นางเป็นคนตรงเหลือเกิน คิดเยี่ยงไรก็พูดออกไป ไม่ได้สนใจคนรอบข้าง ขณะเชิญคนแปลกหน้าไปที่พักของตัวเองดื้อๆ
"แม่นางเล็กตันเจ้าคิดดีแล้วหรือ ที่จะนำคนผู้นี้ไปที่พักของเจ้า.."
เสียงสือเล้งถามขึ้นอย่างไม่พอใจ พร้อมกับเขม่นมองกริชเพชรเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ
"ท่านพี่สือเล้ง..นี่เป็นเรื่องของข้าเราไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดกัน ทำไม? ท่านจึงมาจุ้นจ้านกับเรื่องของข้าเช่นนี้ ข้าจะชวนใครไปร้านของข้าเกี่ยวอะไรกับท่านด้วยเล่า อย่าคิดว่าท่านเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในนครหลวง แล้วจะมาก้าวก่ายคนตระกูลเล็กของข้า"
กริชเพชรหันไปมองหน้าหมาล่าให้นางช่วยตัดสินใจ หญิงสาวยกยิ้มสูงชำเรืองตาขอความเห็นจากสื่อหงษ์ ที่ตอนนี้กำลังเดินเข้ามาเห็นพี่ชายของนาง กำลังวิวาทะกับกริชเพชรและแม่นางเล็กตัน
"ไปสิ..คุณชายโจวก๋วย..ร้านของแม่นางเล็กตันเป็นร้านที่สะสมพวกสมุนไพรอย่างดี ท่านอาจจะได้สมุนไพรสำหรับไว้ปรุงยาอันสำคัญ จากร้านของนางก็ได้นะ ท่านเป็นนักปรุงสมุนไพร ไม่ไปร้านขายสมุนไพรแล้วจะไปซื้อวัตถุดิบที่ใดเล่า..คริคริ! .."
เสียงหัวเราะอย่างแจ่มใสของสือหงษ์เหมือนกำลังจะปั่นหัวกริชเพชรเล่นเอาสนุกขำๆ เพราะนางรู้ดีว่ามีหลายคนหึงหวง ในเสน่ห์เขาที่โปรยออกไป จนสาวๆ คลั่งไคล้ยิ่งกว่าเน็ตไอดอลหรือดาราระดับซุปเปอร์สตาร์เสียอีก
"เฮ่อๆ ...เจ้าเก่งกล้าสามารถจริงๆ เลยนะ..ยังไงก็ระวังหน่อยก็แล้วกัน..เดี๋ยวจะไม่มีหัวตั้งอยู่บนบ่า"
มินจูกล่าวขึ้นอย่างเยือกเย็น แววตาปรากฏความอาฆาตแค้นขึ้นมาอย่างเหลือกำลัง เขารู้สึกว่าสาวๆ ทั้งหมดที่นี่ กำลังหลงใหลคลั่งไคล้ชายหนุ่มหน้าขาวนักปรุงยาผู้นี้ แม้ว่ากายอสูรของมันจะต่ำต้อย แต่กับโปรยเสน่ห์ให้พวกสาวๆ หลงใหลได้อย่างน่าแปลกใจ
สือหงษ์ขอตัวกลับไปดูแลกิจการที่โรงเตี๊ยมของนางก่อน เพราะต้องเคลียร์ค่าใช้จ่ายของลูกค้าที่นำของเข้าประมูลโดยตระกูลของนางเป็นคนกลาง กริชเพชรขอตัวจากหญิงสาวติดตามแม่นางเล็กตันไป
ส่วนคนของสามตระกูลใหญ่และคนของราชสำนักต่างสลายตัวไปอย่างรวดเร็วเหมือนพวกเขากำลังไปเตรียมการอะไรสักอย่าง ชั่วไม่กี่อึดใจหอการประมูลก็เงียบเชียบลงอย่างรวดเร็ว
เล็กตันสั่งให้คนรับใช้นำเกี้ยวมารับกริชเพชรและหมาล่ากับเสี้ยวนาบี เดินทางไปยังร้านของนางที่อยู่เขตนครด้านใต้ ห่างจากโรงเตี๊ยมตระกูลสือประมาณสิบลี้
วูบๆ ๆ!!
วาบๆ ๆ!!
ขณะทั้งหมดกำลังเดินผ่านดงไผ่เขียวกริชเพชรก็ขมวดคิ้วขึ้น ดวงตาของเขาส่องประกายเจิดจ้าเร่งเร้า พลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้นปกคลุมร่างพร้อมกับ เรียกเกล็ดอาวุธเทพออกมาสวมเป็นชุดเกราะ เพราะพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของเขาที่ส่งออกไป ตรวจสอบรอบบริเวณรัศมียี่สิบวา ค้นพบว่ามีคนดักซุ่มกระจายล้อมดงไผ่ที่พวกเขากำลังผ่านไป
"แม่นางหมาล่าน้องเสี้ยวนาบีระวังพวกเราถูกซุ่มโจมตี.."
เสียงกริชเพชรร้องเตือนสองสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ
ควับ! ควับ! ควับ!
ตูม! ตูม! ตูม!
เสียงตูมดังสนั่น กริชเพชรคว้าข้อมือสองสาวระเบิดเกี้ยวออกแตกกระจายไปเต็มท้องฟ้า พุ่งทะยานลอยกลางอากาศ หลบหนีลูกไฟขนาดยักษ์ สามลูกที่พุ่งตรงเข้าหาเกี้ยวที่กริชเพชรโดยสารมา
"บังอาจ.."
เสียงของเล็กตันดังกัมปนาท หน้าตาที่สดสวยเย็นชาของนางบิดเบี้ยวปั้นยาก ด้วยความโกรธระเบิดเงาร่างขนาดใหญ่ออกจากตัว
"กริ๊ดดดดดดดดด!! "
ตูมมมมม!!
ร่างจำแลงของหญิงสาวทรงอำนาจด้วยพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ระดับราชันขั้นที่หนึ่ง ก่อให้เกิดเป็นมังกรขาวคอยาวกางปีกบนเวหา ปากกรีดร้องอย่างเดือดดาล ในมือร่างจำแลงของเล็กตันปรากฏ มีดดาบลายมังกรขาวขนาดใหญ่ ตวัดออกไป เป็นลูกไฟจากปลายดาบ พุ่งพลังแสงขาวนวลระเบิดเข้าหาลูกไฟสีแดง ที่เข้าจู่โจมกริชเพชรเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
"หึๆ!! "
ปรากฏชายชุดเขียวเปลือยกายท่อนบน นอเขาสีเขียวทั้งสองข้างงอขึ้นสูง ผิวขาวดุจหิมะผมยาวสยายปลิวไสวไปในอากาศยามต้องลม ถือทวนใหญ่ส่งประกายขาวสีฟ้า บนหัวของมันเร่งเร้าพญางูขาวยักษ์ดุจมังกรเทพยดา เลื้อยทะยานอยู่
บนฟากฟ้า คนผู้นี้กายอสูรของมันต้องอยู่ในระดับราชันย์ขั้นที่สอง อย่างไม่ต้องสงสัย
คนของอสูรเวหารุกล้ำเข้ามาในเขตแดนตระกูลเล็กบังอาจยิ่งนัก เจ้าจู่โจมคุณชายโจวก๋วยแขกของข้า ไม่ทราบต้นสายปลายเหตุด้วยเรื่องอะไร.."
เสียงเล็กตันตะโกนถามอย่างเดือดดาลหลังจากที่นางประมือกับคนผู้นี้ ระเบิดพลังที่รุนแรงปะทะกับมัน จนดงไผ่กระจัดกระจายฉีกราบเป็นหน้ากลองรัศมีเกือบสองร้อยวา
"สายตาของแม่นางช่างเฉียบแหลมยิ่งนัก..มองปราดเดียวก็รู้ได้ทันที ว่าข้ามาจากดินแดนอสูรเวหา แม่นางหลบไปเถอะข้าไม่ต้องการมีเรื่องกับคนตระกูลเล็ก ข้าเพียงแต่รับเงินเขามาให้สังหารคนผู้นี้ อย่างอื่นข้าไม่สนใจพวกเราเป็นนักฆ่ารับจ้างเด็ดหัวคนเท่านั้น แม่นางหลีกทางให้พวกเราสามมังกรเวหาเถอะ..ถ้าไม่อยากเดือดร้อน"
.............................................................................................................................................................................................
2.40M
