ตอนที่ 8 งานวิจัยกับการจับจ่ายใช้สอย
“อืมม..มันอะไรกันวะเนี่ยทำไมแค่การจะซื้อตั๋วดูหนังทำไมมันยุ่งยากขนาดนี้”
ฉันพึมพำขณะที่ต้องเลือกที่นั่งสำหรับการจองตั๋วเพื่อไปดูหนังในโรงหนังในขณะที่เพื่อนไอ้บุญเติมกำลังพยายามช่วยฉันในการเลือกซื้อตั๋วที่นั่งสำหรับดูหนังอยู่
สถานการณ์มันมาถึงตรงจุดนี้ั้แ่เมื่อไหร่คุณกำลังสงสัยอยู่ใช่ไหม
เื่มันเริ่มจากการที่เราจากร้านไอศกรีมสมูทตี้ที่ทำให้บุคคลหน้าหนาสองคนเขินจนหน้าแดงและไม่มีอารมณ์จะนั่งอยู่ที่นั่นอีกต่อไปแล้วเราก็เริ่มออกเดินทางกันต่อ โดยเป้าหมายต่อไปของเราก็คือ โรงหนัง!!!
ฉันและไอ้เติมพยายามทำหน้าหนาเดินออกจากร้านไอกรีมสมูทตี้และนั่งรถต่อเพื่อเข้าไปยังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งเพื่อไปดูหนัง
หลังจากที่เรามาถึงที่ห้างสรรพสินค้าแล้วฉันและบุญเติมก็มุ่งหน้ามาที่ชั้นที่เต็มไปด้วยเครื่องเล่น คาราโอเกะและโรงหนังความจริงก็อยากจะเล่นมันซะทุกอย่างนั่นแหละแต่ดูเหมือนว่าใกล้ได้เวลาที่หนังกำลังจะเข้าฉายแล้วฉันจึงต้องตัดใจจากเหล่าเครื่องต่างๆที่น่าสนใจเหล่านี้
หนังที่เรากำลังจะดูเป็หนังแนวแนว.... ฉันไม่แน่ใจว่านี่มันเรียกว่าแนวอะไรเอาเป็ว่ามันเป็แอนิเมชันสักเื่อาจจะเป็แอนิเมชันแนวๆที่จรรโลงใจ สร้างมิตรภาพอะไรเทือกนั้น พอเหลือบไปมองเวลาในปัจจุบันตอนนี้เวลาบ่ายสองหกนาที ซึ่งหนังรอบถัดไปจะฉายบ่ายสองสิบห้า
“เธอไปซื้อตั๋วแล้วกันฉันจะไปห้องน้ำสักพัก อะนี่”
ไอ้เติมยื่นบัตรอะไรสักอย่างให้ฉันสองใบหลังจากที่ฉันรับมาแล้วไอ้เติมก็เดินจากไป...
“...........”
เหลือเพียงฉันกับพุงที่ยิ่งใหญ่และความรับผิดชอบที่ใหญ่ยิ่งกับการซื้อตั๋วดูหนังครั้งแรกในชีวิตโดยใช้บัตรสองใบ ทำไมเขาถึงให้ฉันเผชิญสิ่งนี้เพียงลำพังกัน
‘บัตรสองใบ???..กับการซื้อตั๋วหนัง ??’
ฉันพยายามพลิกบัตรทั้งสองใบเพื่อที่จะอ่านว่ามันใช้ทำอะไรกันแน่แต่มันมีแค่ตัวเลขกับตัวหนังสือภาษาอังกฤษฉันพอเดาได้ว่าใบหนึ่งควรจะเป็เครดิตการ์ดเพราะหน้าตาของมันคล้ายๆบัตรเอทีเอ็มเลยและอีกใบก็....น่าจะเป็เครดิตการ์ดเพราะหน้าตามันก็เหมือนบัตรเอทีเอ็มเลยเช่นกัน!!แล้วตูต้องทำยังไงวะเนี่ย!!!!!
ฉันจ่ายเงินสดดีมั้ย..เอาเงินตัวเองจ่ายไปก่อนเอ่อ...แต่ไอ้บัตรอีกใบนี่มันมีสัญลักษณ์ของโรงหนังด้วยแฮะอันนี้น่าจะเป็บัตรสมาชิก…มั้ย??โอเคจ่ายเงินสดแล้วใช้บัตรสมาชิกน่าจะได้ส่วนลดอะไรมั้ง....นะ
ฉันทำใจกล้าและเช็คหน้าเพื่อให้มั่นใจว่าหน้าหนาพอแล้วจึงเดินเข้าไปบริเวณเคาเตอร์พนักงานพร้อมกับกล่าวอย่างเป็มิตรว่า
“ตั๋วหนังนี่ขายยังไงคะ?”
พนักงานได้ยินและมองกลับมาที่ฉันอย่างเหยียดๆแต่ด้วยหน้าที่เช็คมาอย่างดีแล้วว่าหนาพอฉันไม่มีปัญหากับสถานการปัจจุบันเลยแม้แต่น้อย
“แล้วแต่ที่ที่คุณลูกค้าจะเลือกนั่งนะค่ะแต่ละโซนก็มีราคาต่างกันไป โดยในจอจะแสดงโซนต่างๆและเรทราคาอยู่ค่ะ”
“แพงจังลดหน่อยได้มั้ยอ่ะ”
“???”
เหมือนพอได้ยินอย่างนั้นทุกหันมามองที่ฉันเป็ตาเดียวคนข้างหลังที่ต่อแถว พนักงานคนอื่นๆ คุยยายที่ยืนอยู่ห่างไปครึ่งโล(เกินไปละ) ล้วนมองมาที่ฉันด้วยสายตาแห่งความเอ็นดูเหลือเกิน(ซะที่ไหนล่ะ)
“แปปนึงนะครับ..”
เสียงผู้ชายดังมาจากทางด้านหลังของฉันและลากฉันออกจากบริเวณที่เคาเตอร์จำหน่ายตั๋วจนมาถึงแถวๆที่นั่งบริเวณใกล้ๆ
“ไม่เคยซื้อตั๋วหนังมาก่อนเลยเหรอครับ”
เสียงจากชายที่ดึงฉันออกมาพูดกับฉัน
ให้ฉันอธิบายลักษณะหมอนี่คร่าวๆ นะ หมอนี่ผมหยิกมีสิวและกระอยู่ประปรายทั่วทั้งใบหน้าทั้งที่จมูก แก้มและหน้าผาก เขาตัดผมสั้นใส่แว่นหนาตาตี่ ส่วนสูงก็น่าจะประมาณ 170 cm เพราะสูงกว่าฉันนิดหน่อยมีไฝบริเวณหัวคิ้วซ้ายและริมฝีปาก้า ริมฝีปากบาง ผิวขาว ถ้าแบบกระชับๆ ก็มันคือไอ้ตี๋หน้าจืด นั่นเอง
จากที่ดูแล้วน้ำหนักไม่น่าจะถึงครึ่งของฉันด้วยซ้ำคิดว่าคงยากที่จะฝึกฝนท่าไม้ตายของฉันละนะ ยังงก็เถอะหมอนี่ก็มีขีดจำกัดทางสายเืเหมือนกันไม่แน่ว่าอาจจะมีพลังสายเนตรก็เป็ได้
“ครั้งแรกเลยค่ะ”
ฉันตอบกลับไอ้ตี๋หน้าจืดนี่ไป
“เอ่อ...คือจริงๆการซื้อตั๋วหนังเนี่ยเค้าไม่ควรต่อรองราคานะครับเพราะมันเป็ราคาที่คิดมาดีแล้ว ก็คล้ายๆกับที่เราไปซื้อตั๋วรถไฟหรือรถร่วม บขส.นั่นแหละครับ เวลาเราซื้อตั๋วพวกนั้นเราต่อราคารึป่าวล่ะ”
“ใช่ ฉันต่อราคาแหละ”
“เขาคงไม่ลดราคาให้ใช่มั้ย”
“เขาลดให้แหละ ก็ไปตีซี้เขาไว้แล้วก็สาธยายว่าบ้านฉันค่อนข้างลำบากยากจน ขนาดที่ข้าวยังไม่มีปัญญาซื้อต้องเช่าเค้ามากรอกหม้อไปวันๆใน่เทศกาลเนี่ยฉันก็อยากจะกลับบ้านเพื่อไปพบกับญาติพี่น้องบ้างอะไรบ้าง ว่างี้”
“เอ่อ.. พี่แกคงออกค่าตั๋วที่ขาดให้เพิ่มสินะรู้สึกสงสารพี่พนักงานขายตั๋วยังไงไม่รู้แฮะ ฉันยกตัวอย่างผิดไปเองแหละ มันไม่เหมือนกันในกรณีนั้นมันเป็สิ่งที่จำเป็แต่ไอ้นี่มันเป็กิจกรรมที่ฟุ่มเฟือยนี่นาเธอไม่จำเป็ต้องดูหนังเพื่อให้สามารถใช้ชีวิตประจำวันนี่นาแต่การเดินทางมันต่างกัน ถ้าเธอไม่มีเงินพอก็ไม่จำเป็ต้องดูก็ได้นิ จริงมั้ย”
“มันก็จริง ฉันมีเงินไม่พอ แต่บุญเติมให้นี่มาบัตรใบนี้น่าจะเป็สมาชิกใช่มะ แล้วก็ไอ้บัตรเครดิตนี่ฉันใช้ไม่เป็ก็เลยกะว่าจะออกเงินตัวเองไปก่อนแต่เพราะวันนี้ทุกอย่างบุญเติมจะเป็คนจ่ายฉันก็เลยไม่ได้พกเงินมาเยอะแล้วบุญเติมก็บอกให้ฉันไปซื้อตั๋วแล้วก็ให้บัตรสองใบนี่มาแล้วหมอนั่นก็ไปเข้าห้องน้ำแล้ว”
“บุญเติมเหรอ??”
“อื้ม.”
“ใช่คนที่หน้าตาหล่อๆป่ะ”
หน้าไอ้เติมลอยมาในหัวฉันสักพักหน้าประมาณนี้ก็น่าจะหล่อนะ
“คิดว่าใช่น่ะ”
“บุญเติม ที่ตอนนี้เรียน ป.เอกอยู่ในแผนกมานุษยวิทยาใช่ป่ะ”
นายแว่นถามฉันอีกครั้งพอนึกดูดีๆแล้ว เหมือนว่าตอนเจอกันครั้งแรกไอ้เติมก็ว่าแบบนั้นแหละความจำใช้ได้เหมือนกันนะเนี่ยฉันผ่านมาตั้งอาทิตย์ก็ยังจำได้ ความจำดีขนาดนี้ทำไมตูยังเรียนไม่จบอีกวะเนี่ย
“น่าจะเติมเดียวกันนั่นแหละ”
“ผมชื่อตี๋ เป็เพื่อนกับบุญเติม เรียนอยู่ ป.โทคณะวิทย์ ”
“ฉันเคี้ยวค่ะ เป็ตัวอย่างวิจัยหรืออะไรสักอย่างอยู่คณะวิทย์ปีห้า กำลังคิดว่าคนเ*ยไรชื่อเคี้ยวอยู่รึป่าวคะ”
“ป่าวหรอกครับ ผมคิดว่าชื่อผมก็เห่ยพอกันคงไปว่าใครไม่ได้”
“ฉันว่ามันเข้ากะหน้าดีจะตาย”
“ผมมีปัญหาก็เพราะมันเข้ากับหน้านี่แหละครับไม่ต้องแนะนำตัวทุกคนก็เรียกผมว่าไอ้ตี๋อยู่แล้ว”
หนุ่มแว่นเหมือนจะพยายามรำลึกถึงคืนวันที่โหดร้ายกับชื่อของเขาซึ่งมันแสดงออกมาทางสีหนาค่อนข้างชัดเจนแววตาที่เศร้าสร้อยของพ่อหนุ่มแว่นนั้นทำให้ฉันนึกถึงตัวเอง
“อย่างนี้นี่เองพอมาคิดแล้วถ้ามีคนเรียกฉันจากสิ่งที่เห็นก็คงไม่พ้นยัยอ้วนดำ อะไรเทือกนั้นเริ่มจะเข้าใจความรู้สึกของนายแล้วล่ะ”
“ผมคิดว่าบัตรเครดิตที่ให้มาคงเป็PayWave ที่มีการจำกัดวงเงินที่ใช้โดยที่ไม่ต้องมีการเซ็นชื่อหรือกดรหัสน่ะครับแค่เลือกโซนที่นั่งแล้วก็ยื่นบัตรนี้ วงเงินน่าจะพออยู่แล้ว เติมถึงให้นี่มา ”(writer:ถ้าตามกฎคนอื่นไม่สามารถรูดบัตรได้นะ)
พ่อหนุ่มแว่นบอกฉันเกี่ยวกับเครดิตการ์ดที่ไอ้เติมให้ฉันมาซึ่งฉันเข้าใจว่านั่นเป็การเลี่ยงไม่ให้ฉันพูดถึงเื่ชื่อของฉันหรือของเขา ‘ไปให้ห่างจากเื่ชื่อซะทีสิยัยอ้วนจัดการปัญหาในมือเอ็งซะสิเว้ย’ ก็ถ้าให้ฉันคิดแทนพ่อหนุ่มแว่นตี๋น้อยก็คงน่าจะประมาณนี้แต่นั่นก็เป็ในกรณีที่ฉันคิดแทนเพราะตี๋น้อยดูไม่น่าจะเป็คนคิดอะไรเทือกนี้ได้คงประมาณ ’เลิกพูดถึงเื่ชื่อผมซะทีเถอะครับ ขอร้องนี่คือเงินทั้งหมดที่ผมมีรับนี่ไปแล้วปล่อยผมไปเถอะครับ’ ประมาณนี้มั้งบางทีฉันควรจะเรียกเขาว่าโนบิตะถ้าไม่ติดว่าฉันกลัวจะได้รับบทแมวอ้วนแล้วละก็นะ.....
“แต่ฉันไม่เคยซื้อเลยอ่ะจะรู้ได้ไงว่าควรจะเลือกที่นั่งที่ไหนหรือโซนไหนดี”
หลังจากหลุดเข้าไปในหัวตัวเองสักพักฉันก็กลับออกมาคุยกะตี๋น้อยจนได้
“เดี๋ยวผมไปซื้อด้วยแล้วกันนะครับส่วนโซนที่นั่งเดี๋ยวผมช่วยเลือกแล้วเดี๋ยวค่อยไปถามบุญเติมทีหลังก็ได้ว่าแต่ละโซนนี่มันต่างกันยังไง”
“อื้ม ขอบคุณมากนายแว่น”
“นายแว่นงั้นเหรอครับ”
“ฉันเห็นว่านายไม่ชอบชื่อตี๋น่ะก็เลยเรียกว่านายแว่นแทน หรือว่านายอยากจะให้ฉันเรียกนายว่าลางสาดดีล่ะ”
“แว่นก็ได้ครับ”
“โอ้..”
“อืม ก็นั่นแหละแค่ซื้อตั๋วหนังทำไมถึงต้องยุ่งยากอะไรขนาดนี้..”
“เอาเป็โซนนี้แล้วกัน”
นายแว่นแนะนำ
“โอ้”
ฉันแตะตรงโซนที่นายแว่นแนะนำและได้ตั๋วหนังมาสองใบและนั่นก็คือประสบการณ์การซื้อตั๋วหนังครั้งแรกของฉัน
“อ้าวฉันหายไปตั้งนาน พึ่งจะซื้อเองหรอกเหรอแล้วไหง เธออยู่กับไอ้ตี๋เพื่อนฉันได้ล่ะเนี่ย..”
เสียงไอ้เติมดังจากทางด้านหลังของฉัน
2K
