ตอนพิเศษส่งท้าย
มื้อค่ำฉลองชัยชนะ — รสชาติที่คุ้นเคย
หลังจากแม่วีและอี่ถูกลากเข้าคุกนรกขุมที่ 8 ไปพร้อมกับเสียงด่าทอที่ค่อยๆ จางหายไป เอื้อยในฐานะผู้ชนะและเ้าของอู่ "วีระชัยการช่าง" (ซึ่งตอนนี้เปลี่ยนชื่อเป็ 'อู่เอื้อยโมดิฟาย') ก็เชิญเดอะแก๊งปาร์ตี้ขยะมาฉลองที่บ้านไม้ทรงไทยหลังเก่า
เอื้อย: "วันนี้เอื้อยดีใจจ้ะพี่ๆ เดี๋ยวเอื้อยไปตำน้ำพริกผักจิ้มให้นะจ๊ะ ส่วนพี่กินรีกับพี่อรหัน รบกวนช่วย 'จัดการ' ปลาในโหลที่วางไว้ตรงชานพักให้หน่อยนะจ๊ะ เอามาทำต้มแซ่บฉลองกัน!"
กินรี: (แสยะยิ้มแบบมีนัยสำคัญ) "จัดให้จ้ะน้องสาว... พี่จะปรุงให้ 'ถึงเนื้อถึงกระดูก' เลยเชียว!"
จังหวะล้อมวงกินข้าว:
กลิ่นหอมของต้มยำปลาโชยไปทั่วบ้าน นีโอกับอ้ายหำที่หิวโซจากการแข่งรถรีบตักน้ำแกงซดโฮกเข้าไปคำใหญ่
นีโอจัง: "โอ้โห! ซื่อเจ้! อรหัน! ฝีมือพวกรุ่นพี่นี่มันระดับเชลล์ชวนชิมชัดๆ ปลาอะไรเนี่ย เนื้อนุ่ม ละลายในปาก แถมน้ำซุปยังนัวเหมือนมีพลังงานบางอย่างสถิตอยู่เลย!"
อ้ายหำ: "จ๊วบ... ใช่ครับพี่ เนื้อปลาเนี่ยมันเหลืองทองอร่าม เคี้ยวง่ายกว่าเนื้อควายธนูเยอะเลย ปลาอะไรเหรอครับพี่กินรี?"
กินรี: (ปาดเหงื่อพลางชี้ไปที่โหลเปล่าริมหน้าต่าง) "ก็ปลาในโหลที่เอื้อยหิ้วมาตลอดทางนั่นแหละจ้ะ... เห็นมันว่ายไปว่ายมาน่าเอ็นดู พี่เลยช่วย 'ส่ง' มันไปอยู่ในท้องพวกเราแทน"
นาทีระทึกใจ:
เอื้อยเดินถือถ้วยน้ำพริกมานั่งสมทบ นางตักชิ้นเนื้อปลาสีทองเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข น้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อยด้วยความตื้นตัน
เอื้อย: "อื้มมม... ฝีมือพี่ๆ นี่สุดยอดจริงๆ จ้ะ กินแล้วเอื้อยรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก รสชาติมันคุ้นลิ้นเหมือนมีแม่มานั่งอยู่ข้างๆ... เหมือนแม่มาสิงอยู่ในร่างเอื้อยเลยจ้ะพี่ๆ ขา... เอื้อยขอข้าวเพิ่มอีกจานนะจ๊ะ จะซดแกงให้เกลี้ยงถ้วยเลย!"
เคร้ง! ช้อนในมือนีโอจังกับอ้ายหำร่วงลงพื้นพร้อมกัน ทั้งคู่นั่งหน้าซีดเผือด "เอ๋อแดก" ของจริง ตาค้างมองดูเอื้อยที่กำลัง "ดูดก้างปลา" อย่างเอร็ดอร่อยด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข
อรหัน: (ยิ้มกว้าง คัพ G กระเพื่อมเล็กน้อยขณะตักหัวปลาให้เอื้อย) "กินเยอะๆ เลยนะจ๊ะเอื้อยจ๋า... พวกพี่ตั้งใจทำ 'เพื่อเอื้อย' โดยเฉพาะเลยนะมื้อนี้ ชัยชนะครั้งนี้มันต้องแลกมาด้วยอะไรที่ยิ่งใหญ่แบบนี้แหละจ้ะ!"
[AI เอคโค่]: "แจ้งเพื่อทราบค่ะนายท่าน... ค่าความสยองขวัญพุ่งทะลุเพดานค่ะ! ตอนนี้ิญญาปลาบู่ทองในกระเพาะเอื้อยกำลังส่งสัญญาณ Error รัวๆ ค่ะ แนะนำให้นายท่านรีบกินน้ำตามเยอะๆ ก่อนที่ 'ความจริง' จะติดคอะเิออกมานะคะ!"
นีโอจัง: (กระซิบเบาๆ กับอ้ายหำ) "หำ... กูว่าเราเตรียมยาดมสองรูไว้ให้เอื้อยเถอะ... ถ้าพรุ่งนี้นางรู้ว่าสิ่งที่ดูดก้างอยู่คือแม่ตัวเอง อู่นี้ได้รับน้องใหม่เป็ิญญาอาฆาตแน่ๆ!"
อ้ายหำ: "ผมว่า... ผมขอตัวไปอ้วกหลังบ้านก่อนนะพี่..."
มะเขือแม่ — ศึกชิงิญญาสู้ฟันในหม้อแกง (ฉบับ...คนเห็นผี)
ค่ำคืนนั้น... ลมพัดเอื่อยพัดพากลิ่นแกงป่ามะเขือเปราะั์หอมฟุ้งไปทั่วอู่ “เอื้อยโมดิฟาย” เอื้อยนั่งยิ้มหวาน ตักมะเขือลูกโตสะท้อนแสงสีทองระยิบระยับเข้าปาก เคี้ยวอย่างละเมียดละไมราวกับกำลังเสพความทรงจำ
เอื้อย: “อื้ม... รสชาตินี้แหละจ้ะพี่ๆ อบอุ่นเหมือนเดิมเลย...”
ทันใดนั้น— นีโอจังชะงัก อ้ายหำช้อนค้างกลางอากาศ เพราะเหนือชามแกงของเอื้อย ไอร้อนค่อยๆ รวมตัวกันเป็ร่างเงาผู้หญิงผมยาว ใบหน้าซูบลึก ดวงตาโบ๋ดำสนิท... และเงานั้นค่อยๆ ยื่นมือซีดยาวออกมา "ลูบหัว" เอื้อยอย่างนุ่มนวล
เอื้อย: (หลับตาพริ้ม) “พี่ๆ จ๋า... มะเขือลูกนี้มันแปลกมากเลย พอเคี้ยวเข้าไปแล้ว เอื้อยรู้สึกเหมือนมีมืออุ่นๆ ของแม่มาลูบหัวเอื้อยอย่างอ่อนโยนเลยจ้ะ... อบอุ่นจังเลย...”
นีโอจัง: (กระซิบสั่นๆ) “หำ... มึงเห็นมือผีนั่นลูบหัวนางไหม...”
อ้ายหำ: “เต็มตาเลยพี่... แถมเงานั่น... มันเริ่มหันมามองแรงใส่เราแล้วพี่!”
อรหัน: (มองงงๆ คัพ G กระเพื่อมตามจังหวะเอียงคอ) “เป็อะไรไปเ้าคะนายท่าน? เห็นจ้องหัวน้องเอื้อยตาไม่กระพริบเลย หรือว่ามีขี้นกตกลงมาใส่เหรอเ้าคะ?”
กินรี: (ตักมะเขือเพิ่มให้เอื้อยอีก 3 ลูกโตๆ) “นั่นสิคะ ทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้ ของอร่อยแบบนี้ต้องซ้ำจ้ะน้องเอื้อย กินเยอะๆ เลยนะจ๊ะ พี่ตักให้!”
ขณะที่สองสาวตักมะเขือเพิ่มให้เอื้อย ิญญาที่เคยลูบหัวเอื้อยก็แสยะยิ้มจนปากฉีกถึงรูหู! มันละมือจากหัวเอื้อยแล้วพุ่งนิ้วซีดยาวตรงมาที่คอของนีโอจังและอ้ายหำทันที!
นีโอจัง: “หำ!! มันจะคว้าเราแล้ว!!”
กร๊วบ! เอื้อยเคี้ยวมะเขือคำใหม่
“อ๊าาา—!!” เสียงกรีดร้องแ่เบาดังขึ้น ร่างิญญาบิดงอทันทีเหมือนถูกฉีกจากข้างใน มือที่กำลังจะถึงคอนีโอจังสั่นกระตุกอย่างรุนแรง
นีโอจัง: “หำ!! มึงเห็นใช่ไหม!! จังหวะเอื้อยเคี้ยว ิญญามันโดนขยี้ตามมะเขือ!!”
อ้ายหำ: “เห็นพี่!! มะเขือมันสู้ฟันเอื้อยจนิญญาดิ้นเร่าๆ เลยพี่!”
นีโอจัง: “แดก!!”
อ้ายหำ: “ห๊ะ!?”
นีโอจัง: “แดกเข้าไป!! กินมันก่อนที่มันจะกินเรา!! ถ้าพวกเราไม่ช่วยกันเคี้ยวตอนนี้ ยัยเงาหัวโหลนี่ได้บีบคอเราตายคาจานแกงแน่!”
ไม่รอคำตอบ นีโอตักมะเขือเข้าปากคำโต อ้ายหำตามทันทีแบบน้ำตาไหลพราก ทั้งสองรุมเคี้ยวมะเขือสีทองเสียงดัง กร้วบ! กร้วบ! อย่างบ้าคลั่ง
กินรี: (มองแบบทึ่งๆ) “ว้าว! บทจะหิวก็กินกันดุเดือดเชียว ตักข้าวเพิ่มไหมคะนายท่าน?”
อรหัน: “นั่นสิเ้าคะ เห็นคุณหำเคี้ยวไปร้องไห้ไป สงสัยจะซึ้งในรสชาติมะเขือแม่นะเ้าคะเนี่ย” (พูดไปก็ตักแกงเติมให้เอื้อยไปพลาง)
**[AI เอคโค่]:** “แจ้งเตือนค่ะนายท่าน... ระดับความเพี้ยนพุ่งทะลุขีดจำกัด การกำจัดผีด้วยการย่อยสลายกำลังไปได้สวยค่ะ เคี้ยวต่อไปอย่าหยุดนะคะ!”
ไม่กี่อึดใจ ชามแกงก็ว่างเปล่า เงานั้นหายวับไปพร้อมกับเสียงเรอของอ้ายหำที่เต็มไปด้วยความสยอง นีโอนั่งปาดเหงื่อพลางมองหน้าเอื้อยที่ยิ้มแป้นอย่างมีความสุขโดยไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่คือศึกชิงิญญา
เอื้อย: “งั้นพรุ่งนี้เอื้อยจะทำเมนูใหม่จาก 'พริก' ที่งอกข้างต้นมะเขือให้กินนะจ๊ะ”
ลมเย็นพัดผ่าน พร้อมเสียงกระซิบแ่ๆ... “เผ็ดนะลูก...”
นีโอ & อ้ายหำ: “...กูไม่ไหวแล้วหำ / ผมก็ไม่ไหวพี่...
281
