Chapter 1
วันไนท์กับชายแปลกหน้า
ณ ไนท์คลับRD
นวตา ชายหนุ่มวัย 22 ปีสูงเพียง 170 เิเ ผิวขาวซีดตัว เนื้อตัวกรอบบางเรียนจบคณะบริหารธุรกิจและตอนนี้มาฉลองรับปริญญากับแก๊งค์เพื่อน
“อื้อ..”
ไม่บ่อยครั้งนักที่นวตาจะได้มาดื่มเหล้าแบบนี้เพราะปกติเรียนเสร็จก็กลับหอในทันที ไม่อยากจะใช้เงินมากเพราะที่บ้านมีฐานะยากจนและมีแม่คนเดียวที่ส่งเรียนเนื่องจากพ่อเสียั้แ่เกิด
“ไม่ไหวแล้วมั้งตา มึงจะกลับก่อนไหม”
เพื่อนสาวในกลุ่มเมื่อเห็นนวตาดูจะเมามากจึงอาสาจะไปส่งที่ห้อง
“ยังไหว เดี๋ยวกูเดินกลับเอง”
“มึงจะบ้าเหรอ ตรงนี้ไกลจะหอจะตายเดี๋ยวให้ไอ้โอมไปส่งก็ได้”
ในกลุ่มตอนนี้มีเพื่อนผู้หญิงสองคนและเพื่อนผู้ชายอีกสามคน
“เดี๋ยวไปขึ้นแท็กซี่ พวกมึงกินกันต่อเถอะ”
นวตาดูท่าจะทนไม่ไหวจึงขอปลีกตัวออกมาก่อนซึ่งเพื่อนก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเห็นว่าพรุ่งนี้เป็วันอาทิตย์คงจะอยากไปพักผ่อน
ร่างเล็กเดินออกมาจากไนท์คลับแต่แล้วก็ชนเข้ากับแผงอกกำยำของใครคนหนึ่ง
ใบหน้าขาวซีดที่เต็มไปด้วยรอยริ้วแดงหันไปมองพร้อมกับปรือตาเล็กน้อยแต่เพราะด้วยความเมามากจึงไม่ได้เอ่ยคำว่าขอโทษออกไป
"เฮ้ยไอ้หน้าอ่อน มาชนกูแบบนี้แล้วจะไม่ขอโทษหน่อยอ่อ"
แก๊งค์ผู้ชายสามคนเดินย่างกายเข้ามาหานวตาหมายจะหาเื่
"หือ ไม่ได้ตั้งใจ...โทษที"
ด้วยความเมามากจึงทำให้พูดไม่ได้ศัพท์ น้ำเสียงเบาแ่ส่วนร่างกายก็แทบจะยืนไม่อยู่
"ไม่ได้ตั้งใจเหรอ...ไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ งั้นเอานี่ไปแดก!"
หมัดหนักกระแทกลงเข้าที่แก้มนวลของคนตัวเล็กจนล้มลงไปนั่งพับอยู่กับพื้น
ทั้งสามคนย่างสามขุมจะเข้ามาหานวตาแต่แล้วก็โดนผู้รักษาความปลอดภัยด้านในไนท์คลับเห็นเข้าซะก่อน
"เฮ้ย หยุดนะ"
นั่นเป็เพียงภาพสุดท้ายที่นวตาได้เห็นก่อนที่จะสลบเหมืดไปทั้งอย่างนั้นด้วยพิษ แอลกอฮอล์
ณ ห้องวีไอพีชั้นบนสุดของไนท์คลับ
ร่างเล็กบอบบางนอนอยู่บนโซฟาสีแดงสลบไสลไม่รู้เื่รู้ราว ส่วนโซฟาตรงข้ามมีผู้ชายตัวใหญ่กว่านั่งอยู่พร้อมกับถือแก้วน้ำสีอำพันไว้ในมือ
ดวงตาคู่เรียวแสนมีเสน่ห์จากชายหนุ่มที่สูงกว่าร้อยแปดสิบเิเในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำไล่มองนวตาที่นอนหลับไหล
"จะให้ผมประกาศหาเพื่อนในคลับไหมครับเสี่ยหรือว่าจะให้พาไปไว้ที่ไหนดี"
ลูกน้องของดรัณภพเอ่ยถามผู้เป็เ้านายที่นั่งมองพินิจพิเคราะห์ใบหน้าสวยได้รูปของนวตา...มันช่างถูกใจเขาซะเหลือเกิน รู้สึกถูกใจั้แ่คราแรกที่ลูกน้องพามาหาและบอกว่าลูกค้าภายในไนท์คลับถูกกลุ่มนักเลงทำร้าย
"ไม่ต้อง ทิ้งไว้ที่นี่เดี๋ยวกูจัดการเองส่วนพวกมึงก็ออกไปข้างนอกได้แล้ว"
"ครับเสี่ย" ลูกน้องก้มหัวให้กับผู้เป็เ้าอย่างเคารพก่อนที่จะเปิดประตูห้องวีไอพีออกไป ทิ้งให้สองคนนี้ได้อยู่ด้วยกันอย่างใกล้ชิด
"อื้ออ"
ดวงตากลมโตของนวตาเปิดขึ้นพร้อมกับค่อยๆใช้มือยันตัวลุกขึ้นแล้วมองไปทั่วห้อง ภายในห้องวีไอพีแห่งนี้เป็ผนังสีแดงพื้นสีดำและเธอยังนั่งอยู่บนโซฟาสีแดง
นี่มันที่ไหนกันเนี่ย! เธอคิดในใจ
"ฟื้นแล้วเหรอ.."
"คะ คุณเป็ใคร.."
นวตาในตอนนี้ยังไม่มีไม่มีสติมากนักเลยเห็นเพียงใบหน้าเลือนลางของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม แม้ว่ามันจะเลือนลางจนแทบมองไม่เห็นแต่ก็ััได้ว่าคนตรงหน้ามีใบหน้าที่หล่อมาก
ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาหาพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้
"พอดีคนของฉันเห็นนายโดนทำร้ายอยู่หน้าในคลับก็เลยช่วยมา"
"หล่อ..."
นวตาเอ่ยออกมายังพร่ำเพ้อทำเอาคนตัวใหญ่กว่าอย่างดรัณภพถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความมึนงงว่าเด็กหนุ่มตรงหน้า้าจะสื่ออะไร
"อะไร?"
"หล่อมาก...ถูกใจ"
"หึ รู้ว่าฉันหล่อ ไม่ต้องชมด้วยสายตาหวานเยิ้มขนาดนั้นหรอก"
ดรัณภพแสยะยิ้มออกมาถึงแม้ว่าลึกๆภายในใจจะแอบถูกใจคนตรงหน้าก็ตามที
"คุณเคยไหม...?"
"เคยอะไร?"
"เคยเอากับผู้ชายด้วยกันไหม?"
สิ้นคำถามนั้นของนวตาดรัณภพก็ถึงกับนิ่งอึ้งไป ไม่คิดว่าจะเจอคำถามแบบนี้จากคนแปลกหน้า
"ทำไม?"
"มาลองเอากันไหม..."
ด้วยความเมาทำให้เผลอพูดออกไปแบบนั้น มันเป็ด้านมืดในใจลึกๆที่แอบคิดมาโดยตลอดแต่ก็ยังไม่เคยกล้าลองจึงเก็บความซิงเอาไว้จนครบยี่สิบสองปี
เรียนมหาวิทยาลัยจนจบมาสี่ปีก็ยังไม่เคยต้องมือชายใด เมื่อเจอคนหล่อขนาดนี้มาอยู่ตรงหน้าบวกกับอยู่ในสถานที่อโคจรก็ทำให้มีความอยากรู้อยากลองเพราะยังไงก็เรียนจบแล้ว
"กล้ามากนะ...ทำบ่อยจนชินรึไง"
ความสัมพันธ์อย่างว่าเป็สิ่งที่ดรัณภพทำบ่อยแทบจะทุกคืนที่ต้องมาทำงานในไนท์คลับแห่งนี้เพราะมักจะมี เด็กหนุ่มรุ่นๆสักยี่สิบต้นๆมาอ่อยอยู่เป็ประจำซึ่งแน่นอนว่าเขาก็ฟาดไม่เหลือ
เสนอมาก็แค่สนองไป จะต้องไปคิดอะไรเยอะแล้วยิ่งเด็กหนุ่มอย่างนวตาที่ดูทรวดทรงองค์เอวแล้วช่างกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนได้มากขนาดนี้มีเหรอที่ดรัณภพจะปฏิเสธ
"ก็แค่อยากลอง...คุณมาลองกับผมไหมล่ะ"
เชื้อเชิญขนาดนี้ก็ต้องลองดูสักหน่อยว่ามันจะดีขนาดไหน
ดรัณภพยิ้มอย่างถูกใจแล้วช้อนตัวอุ้มนวตาที่นั่งสะลึมสะลืออยู่บนโซฟาขึ้นมาพร้อมกับเดินไปทางประตูห้องนอน
"นี่มันไนท์คลับทำไมมีห้องนอนด้วย..."
นวตาพร่ำเพ้อออกมาเพราะตอนนี้โดนฤทธิ์แอลกอฮอล์ครอบงำทำให้สติสัมปชัญญะอยู่ไม่ครบร้อยเปอร์เซ็นต์
แต่ดรัณภพหรือว่าเสี่ยภพก็ไม่ได้ตอบอะไรออกมา เขาอุ้มร่างบางไปวางไว้ที่เตียงแล้วขึ้นมาคร่อมก่อนจะประกบปากหนาจูบลงไปบนริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อ
“อื้มม”
ความร้อนแผ่ไปทั่วริมฝีปากเล็ก นวตาแทบจะทนไม่ไหวกับััที่ได้รับเพราะนี่มันคือ
จูบแรกของเธอ