วันต่อมา
นับนอนตื่นสายในวันหยุด เขาไล่เก็บเสื้อผ้าที่พาดอยู่ทั่วห้องใส่ตะกร้าเพื่อจะเอาลงไปซัก วันนี้เขาจะพยายามเก็บห้องให้ได้มากที่สุดก่อนถึงตอนเย็น เพราะเขามีนัดเข้าไปกินจิ้มจุ่มกับกลุ่มเพื่อน
ใช่แล้ว เขาและเหรียญเป็เพื่อนกลุ่มเดียวกัน เขาลงเอาผ้าไปซักชั้นหนึ่งก่อนจะตั้งเวลาในโทรศัพท์แจ้งเตือนผ้าเสร็จ แล้วขึ้นมาจัดการเก็บขยะในห้อง ในหนึ่งสัปดาห์ที่เขาทำงานอย่างหนัก วันหยุดเสาร์ อาทิตย์คือวันสำหรับซักผ้า ทำความสะอาดห้อง และนอน
เสียงโทรศัพท์สั่นครืดอยู่บนโต๊ะ นับเดินไปดูสายเรียกเข้านั้น เ้าของสายคือ ‘ต้อง’ ลูกพี่ลูกน้องเขาเอง
“ฮัลโหล”
“นับ มึง...กูมีเื่จะรบกวน”
“ไม่ให้กวน”
“โอ๊ยยยย ฟังกูก่อน ฟังนะ...มึงฟังอยู่ไหม”
“กูรอมึงพูดอยู่เนี่ย” นับถือโทรศัพท์ไป ไล่เก็บขยะใส่ถุงไป ทำไมพี่เขาต้องพูดเหมือนมีอะไรใหญ่โตด้วยนะ ชอบเล่นใหญ่แต่ไม่มีอะไรทุกที
“ยืมรถมึงหน่อยดิ รถกูต้องเอาเข้าศูนย์”
“แค่เนี้ย? แล้วทำไมต้องเข้าศูนย์”
“ก็เมื่อเช้ากูขับรถไปตลาดกับอีมา ก็ซื้อของเตรียมทำกินกันเย็นนี้แหละ แล้วขากลับอะหมาวิ่งตัดหน้ารถกู”
“อย่าบอกนะว่ามึงชนหมาอะ หยาบช้า”
“ไม่ชนจ้า กูจิตใจดีมากไง กูเลยต้องหักหลบเข้าข้างทาง ทิ่มต้นไม้ซะกระจังหน้ารถกูหลุดทั้งแผงเลย ขนาดกูขับไม่เร็วนะ หมารอดสวยๆ แต่รถกูพังจ้า นี่กำลังเอารถมาศูนย์กับอีมา”
“แล้วจะยืมรถกูกี่วัน”
“สามสี่วันอะมึง กูต้องไปธุระต่างจังหวัด”
“แล้วกูจะเอารถไหนไปทำงาน ทำไมมึงไม่ไปยืมรถป้าวะ” ป้าที่นับหมายถึงคือแม่ของต้องนั่นเอง
“โนๆๆๆ ยืมรถแม่กูได้โดนสาปที่เอารถไปชนน่ะสิ รถมึงนั่นแหละ นะนะนะ แล้วมึงไปยืมรถอาเอา” และอาที่ต้องหมายถึงก็คือแม่ของนับนั่นเอง “ตอนคืนกูเติมน้ำมันให้เต็มถังเลยเอา”
“เออๆ เย็นนี้กูขับเข้าไปให้บ้านพี่มาแล้วกัน”
“โชคดีของกูอะเนอะ มีน้องอย่างมึง”
“น้ำมันเต็มถังนะ ห้ามลืม”
“เอออีดอก”
จบบทสนทนานั้นเขาก็จัดการเก็บห้อง เอาผ้าไปตาก ซื้อข้าวขึ้นมากินบนห้อง เหลือเวลาอีกนิดหน่อยพอให้ได้เล่น Play Station 4 ก่อนจะออกเดินทางไปบ้านของมาและต้อง
มาและต้องเป็เพื่อนสนิทของเหรียญั้แ่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย นับอายุน้อยกว่าทั้งสามคนปีหนึ่ง แต่พวกเขาก็ถือเป็เพื่อนกลุ่มเดียวกัน เนื่องจากใน่มหาวิทยาลัย ต้อง มา และเหรียญเช่าบ้านเดี่ยวไม่ไกลมหาวิทยาลัยอยู่ด้วยกันก่อน เมื่อนับเข้าชั้นปีหนึ่งบ้าง พ่อแม่ของนับและต้องก็เห็นด้วยว่าน่าจะดีถ้าให้นับไปพักกับพี่ นับจึงเข้ามาอยู่ใหม่ในฐานะ Housemate ซึ่งเหรียญกับมาไม่ได้ติดปัญหาอะไร บ้านมีห้องนอนและพื้นที่มากพอสำหรับสี่คน
มาและเหรียญอยู่ห้องเดี่ยวชั้นบน ต้องและนับอยู่ห้องเดี่ยวชั้นล่าง มีคนหารค่าเช่าบ้านก็ช่วยลดภาระค่าใช้จ่ายไปได้เยอะ เอาเข้าจริงนับก็ไม่ค่อยมีเวลาได้อยู่บ้านมากนัก ด้วยคณะที่เขาเรียนต้องทำงานเยอะ เขามักจะหมดเวลาไปกับการตัดโมเดลที่ตึกคณะและนอนค้างที่นั่นเลย บ้านเหมือนมีไว้อาบน้ำและเก็บของ นับรู้สึกแปลกเล็กน้อยที่ต้องมีเพื่อนร่วมบ้านเป็กลุ่มเพื่อนสาว แต่เขาก็ปรับตัวได้ในเวลาต่อมา เริ่มจาก Housemate กลายเป็เพื่อนกลุ่มเดียวกัน
ต่อมาปัจจุบัน หลังเรียนจบสักพัก มาและต้องหุ้นกันเปิดร้านตัดเย็บเสื้อผ้า โดยเช่าตึกพาณิชย์เก่าย่านลาดกระบังของแม่เหรียญในราคาที่ถูกมาก ทำชั้นล่างเป็ร้าน ชั้นสองและสามเป็ที่อยู่อาศัย ดาดฟ้าต่อเติมหลังคาเพื่อปาร์ตี้โดยเฉพาะ
ส่วนเหรียญรับงานฟรีแลนซ์ออกแบบวาดภาพอยู่บ้านกับแม่และน้าซึ่งเปิดเป็ร้านขายกาแฟโบราณเบเกอรี่โฮมเมดแถวลาดกระบัง จนเก็บเงินได้ก้อนหนึ่งเพื่อดาวน์คอนโดอยู่คนเดียว เหตุผลเพื่อความส่วนตัวในการทำงานมากขึ้น
นับเป็มัณฑนากรอยู่ในบริษัท Interior ของรุ่นพี่ เขาเพิ่งย้ายมาเช่าคอนโดเดียวกับเหรียญได้ไม่ถึงปีแต่อยู่คนละตึก เพราะเดินทางไปทำงานสะดวกกว่าอยู่ที่บ้าน
เหรียญใช้ชีวิตประจำวันตามปกติ ในทุกวันเธอต้องตอบไลน์สวัสดีเจ็ดวันที่แม่ส่งมาให้ทุกตีห้าหลังเธอตื่นตอน เปิดดูข่าวการเมืองดูพักหนึ่งแล้วค่อยเริ่มทำงาน ด้วยเธอมีความคิดว่า ชีวิตทำงานฟรีแลนซ์แบบตัวเองผันผวนไปตามเศรษฐกิจ การเมืองและเศรษฐกิจเป็เื่ที่ไม่สามารถแยกออกจากกันได้ การติดตามสถานการณ์บ้านเมืองจึงเป็สิ่งสำคัญในการวางแผนชีวิต
ในขณะเหรียญกำลังนั่งสเก็ตช์งานอยู่ที่โต๊ะเขียนแบบ เสียงเคาะห้องจังหวะอันคุ้นเคยก็ดังขึ้น
ก๊อกๆ ก๊อกๆๆๆ
เธอวางดินสอ ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายเล็กน้อยก่อนเดินไปปลดล็อกประตูให้ เปิดโดยที่ไม่เอ่ยทักทายอะไรกันทั้งสิ้น อีกคนก็เดินเข้ามานั่งบนโซฟา ทุกการเคลื่อนไหวดูเป็ปกติไปหมดแม้ไม่ได้พูดคุยอะไรกัน เหรียญกลับลงไปนั่งที่โต๊ะเขียนแบบ ขณะเธอวาดภาพเขามักจะไม่รบกวนสมาธิเธอ จนกว่าเธอจะเริ่มบทสนทนาก่อน
“มาเร็วจัง ฉันยังไม่ได้แต่งตัวเลย” เธอคุยกับเขาทั้งที่ยังก้มหน้าวาดรูปอยู่
“มารอแกแหละ วันนี้เอารถฉันไปนะ”
เหรียญหันไปหานับ เอียงคอถามด้วยความสงสัย “อ้าว ทำไมเอารถไปอะ แกไม่ดื่มหรือไง” ปกติถ้านัดกันแบบนี้เหรียญกับนับจะนั่งแท็กซี่ไปกลับด้วยกัน หากตั้งใจไปดื่มพวกเขาจะไม่ขับรถ
“ไม่ดื่มครับผม...ถ้าไม่ถึงลังไม่ดื่มครับ” เขาพูดหยอกเข้าให้ เธอห่อไหล่หรี่ตาใส่ให้ความปั่นประสาทของเขา “เออ ดื่มอยู่แล้ว แต่ต้องมันจะยืมรถไปใช้ รถมันเข้าศูนย์”
“อ๋อ ที่หักหลบหมาเข้าข้างทางอะนะ ฮ่าๆๆ” เหรียญนึกถึงตอนเพื่อนโทร. มาหวีดให้ฟังแต่เช้า เธอยังไม่ตื่นดีเสียด้วยซ้ำ มาใตื่นตอนเพื่อนบอกหมาวิ่งตัดหน้า ใจหนึ่งห่วงเพื่อน แต่ก็คงใจเสียถ้าหมาตัวนั้นเป็อะไร และข่าวดีที่ได้คือเพื่อนและหมาปลอดภัย เธอวางระดับความสำคัญของเพื่อนและหมาแปลกหน้าไว้ระนาบเดียวกัน
“เออดิ ยืมรถฉันแล้วให้ฉันไปยืมรถแม่มาใช้ แต่มันไม่ยืมรถแม่มันนะกลัวโดนบ่น” นับเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะนึกอะไรขำๆ ขึ้นมาได้ “เออ หรือฉันจะบอกแม่มันดีวะ”
“ร้ายกับมันอะ” เธอขำในลำคอ ปิดสมุด เก็บดินสอเข้าที่ “งั้นฉันไปเปลี่ยนชุดเลยแล้วกัน แป๊บหนึ่งนะ” นับพยักหน้าตอบ เหรียญเลื่อนประตูกระจกเข้าไปหยิบเสื้อผ้าในห้องนอนแล้วเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ เพื่อความรวดเร็ว เธอไม่ได้แต่งหน้า เดินออกจากห้อง หยิบของใส่กระเป๋าเรียบร้อย “ปะ ไปกัน”
“โคตรเร็ว”
“อ๊ะ! เอานี่ไปด้วย” เหรียญนึกขึ้นได้ว่าลืมของสำคัญ เธอเดินไปหยิบกีตาร์โปร่งที่วางอยู่มุมห้องถือไปด้วย ขาดอันนี้ไปไม่ได้เลย
“ของฉันก็เตรียมใส่หลังรถไว้แล้วเว้ย”
“สองตัวเลยก็ดี”
ระหว่างอยู่บนรถ นับปล่อยให้เหรียญกดเลื่อนวิทยุหาคลื่นไปเรื่อยๆ ทุกครั้งที่ขึ้นรถกับเหรียญ เธอแทบจะไม่ฟังเพลงจากโทรศัพท์เลย ถ้าเขาขับรถคนเดียวไม่ปิดเพลงก็เสียบต่อจากโทรศัพท์ฟังมากกว่า
“เห็นตั้งนานแล้ว ทำไมแกชอบฟังวิทยุวะ”
“ก็เพลงมันสุ่มมาอะ เราเลือกไม่ได้ว่าจะฟังเพลงอะไร แล้วก็ไม่รู้ว่าเพลงต่อไปมันจะเป็เพลงอะไร กดข้ามก็ไม่ได้ แต่โทรศัพท์มันเป็เพลย์ลิสต์เดิมๆ ไม่ชอบก็กดข้าม เดาได้อีกว่าเพลงต่อไปเพลงอะไร ต่อให้ตั้งสุ่มเล่นมันก็เป็เพลงเดิมๆ อยู่ดี วิทยุบางทีมันได้ฟังเพลงที่ไม่ค่อยได้ฟังด้วย บางทีก็เป็เพลงที่เราเกลียด ตื่นเต้นดีออก”
“แหมมม อธิบายซะยาว”
“ก็ตอบที่แกถาม”
“ไม่ใช่ว่ารถตัวเองฟังได้แต่วิทยุกับเทปคาสเซตนะ”
“ก็ด้วย ออกจะคลาสสิค” เหรียญยอมรับ รถคันที่เธอขับเป็รถเกียร์ธรรมดารุ่นเก่า เครื่องเล่นก็เป็แบบวิทยุเทป รถคันแรกที่พ่อสอนเธอขับ ถึงตอนนี้พ่อไม่อยู่แล้วแต่เธอยังรักษาสภาพรถเป็อย่างดี รถคันนี้มีคุณค่าต่อความทรงจำเธอมาก
“เออเนอะ เทปก็หาฟังยากแล้ว แอนะล็อก”
“ใช่มะ” เธอยักคิ้วให้เขาข้างหนึ่ง หน้าตาท่าทางดูภูมิใจที่เขาเห็นด้วยกับสิ่งนี้
นับและเหรียญแวะซื้อเบียร์หนึ่งลังจากร้านขายส่ง ก่อนมุ่งตรงไปหาต้องและมา เมื่อถึงสถานที่นัดหมาย นับถอยรถจอดเทียบรถมาที่จอดอยู่ก่อนแล้วในช่องจอดแคบๆ ของตึกพาณิชย์ พวกเขาช่วยกันขนของเข้าข้างใน ผ่านโซนร้านไปยังโซนครัวได้ยินเสียงต้องกับมาคุยกันแต่เหมือนตีกันมากกว่า เหรียญะโทักทายเพื่อน
“ฮายยย กะเทย”
“มึงสิกะเทย” เสียงต้องด่าดังออกมาจากในครัว
“มีใบไหม” มาะโออกมาเป็ลูกคู่ ทุกคนพากันหัวเราะร่า นี่ปาร์ตี้ยังไม่ทันเริ่มเลยนะ
5K
![[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1765398603_25410050.webp)
