เซนต์เซย่า ภาคนักรบคนสุดท้าย Saint Seiya The Last Hope

       ทันทีที่สิ้นเสียงกริ่ง  ดวงตาของบันก็ลุกโชน  ก่อนจะดันสองฝ่ามือมาข้างหน้า  พร้อมตะโกนดัง 

“ ไลโอเน็ตบอมเบอร์ ” 

“ เฮ้ย! ” จาบุร้องได้คำเดียว  ก่อนที่จะพบกับดวงไฟขนาดครึ่งตัวคนที่พุ่งออกจากมือของบัน 

“ ตูม ” 

“ อั้ก ” ด้วยความที่จาบุไม่ทันระวัง  จึงถูกลูกไฟก้อนโตกระแทกใส่เข้าอย่างจังจนทำให้ร่างล่ำสันกระเด็นไกลไปพิงเชือกเวทีที่ถักทอจากโซ่ 

“ โอ้ว  นั่นมันอะไรกันน่ะ ” 

“ บ้าไปเเล้ว  หมอนั่นใช้ปืนพ่นไฟนี่นา  ไหนบอกว่าสู้มือเปล่า ” 

“ แต่มันถือปืนพ่นไฟไว้ในมือข้างไหน ”

            เหล่าผู้ชมพากันโห่ฮาด้วยความตื่นตา  แต่ไม่ว่ามองมุมไหน  ก็ไม่ปรากฏอาวุธใดๆอยู่ในมือของเด็กหนุ่มร่างใหญ่  แล้วทำไมเขาถึงโจมตีแบบนั้นได้ล่ะ  หรือจะเป็นเพราะ “พลังคอสโม” 

“ วะ  เหวอ  นะ  นั่น ” กล้าพูดไม่ออก  สองขาสั่นเทาขั้นสุด  และไร้เรี่ยวแรงจนแทบจะทรุดลงไปคุกเข่า  ส่วนเหล่าเซนต์ที่เหลือก็ดูเคร่งเครียดไปตามๆกัน  แม้แต่ชิริวที่นิ่งสุด  ยังแอบเกร็งอยู่นิดๆ  ด้วยรู้ดีว่ากระบวนท่านั้นร้ายกาจเพียงใด 

“ วิชาของเจ้าบันคือปล่อยคลื่นเพลิงออกมาเหรอ ” 

“ อืม  ไม่เบา  เห็นทีจะเล่นไม่ง่ายซะแล้ว ”

           ทว่าเหล่าเซนต์สนใจท่าพิฆาตของบันได้ไม่นาน  ทุกคนก็หันไปมองจาบุ  จึงพบว่าหมอนั่นกำลังนั่งพิงโซ่  ใบหน้าก้มลง  และมีควันดำลอยออกมาจากกายล่ำสันที่สวมครอธม่วง 

“ อย่าบอกนะว่า….” ชุนพูดกับตัวเองเบาๆ  ดวงตาฉายแววเป็นห่วง  แต่อิจิ เด็กหนุ่มผมทรงโมฮ็อคกลับเยาะเย้ย 

“ ฮิ  ฮิ  ฮิ  วางท่าซะใหญ่โต  แต่กลับม่อยด้วยลูกไฟของเจ้าบัน  ดูท่าทางไอ้จาบุคงเป็นพวกเก่งแต่ปาก ” 

“ ฮ่า  ฮ่า  ฮ่า  นั่นสิ  น่าเสียดายนะที่มันไม่ได้ตายด้วยน้ำมือของข้า ” นาจิร่วมผสมโรงด้วย  เพราะยังขุ่นเคืองจาบุจากเหตุวิวาทเมื่อครู่ 

“ หึ  หึ ” ชิริวหัวเราะเบาๆ  แต่นั่นก็เรียกความสนใจจากเพื่อนฝูงได้ทันที 

“ นี่แกหัวเราะทำไม  เจ้าชิริว ” เงกิร้องถามด้วยความสงสัย  ซึ่งตรงกับความคิดของทุกคน  ดราก้อนเซนต์ผู้สุขุมจึงยิ้มเล็กน้อย  ก่อนจะเฉลยความนัย 

“ จาบุยังไม่จบแค่นี้หรอก  ไม่เชื่อพวกนายก็ลองจับพลังคอสโมของจาบุดูสิ  จะเห็นว่ามันไม่ลดลงเลย ” 

“ เออ  จริงด้วย ” ชุนมีทีท่ายินดี  ทำให้หลายคนแปลกใจ  เพราะจาบุถือเป็นคู่แข่งแย่งชิงความเป็นหนึ่ง  จึงน่าจะดีกว่าถ้าต้องล้มแบบไม่ลุก  ทว่าไม่นาน  เหล่าเซนต์รุ่นเยาว์ก็ต้องละวางประเด็น  เพราะสัมผัสได้ชัดเจน  ทุกสิ่งตรงกับคำพูดของเซนต์ดราก้อน 

“ เออ  จริงอย่างที่เจ้าชิริวว่า ”

            ในบรรดากลุ่มบรอนด์เซนต์มีเพียงกล้าที่ยืนเอ๋อรับประทาน  แน่นอนว่าเขาเข้าใจในสิ่งที่ทุกคนพูดคุย  เพียงแต่ว่ามีบางสิ่งที่ติดขัดอยู่  นั่นก็คือ 

“ ชั้นสัมผัสพลังคอสโมของคนอื่นไม่ได้ ”

              เหมือนชุนจะช่างสังเกต  จึงอ่านอารมณ์ของกล้าออก  เพราะสีหน้าของเด็กหนุ่มดันฟ้องอย่างนั้น  เขาจึงเดินเข้ามาใกล้  แล้วถามเบาๆ  เพื่อรักษาหน้า 

“ เซย่า  นายจับพลังคอสโมไม่ได้  ใช่มั้ย ” 

“ อ่า  เอ่อ  นายรู้  เอ๊ะ!  ไม่ใช่ซักหน่อย ” กล้ารีบปฏิเสธ  แต่ยังไงซะ  เขาก็มีสกิลตอแหลที่ค่อนข้างต่ำ  ชุนจึงจับได้ทันที 

“ ไม่เป็นไรน่า  อย่าโกหกเลย  มันไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก  ถึงจะเป็นเซนต์ที่มีพลังคอสโมมากเอาการ  แต่ก็ใช่ว่าจะสัมผัสพลังคอสโมของผู้อื่นได้ทุกคน  เพราะไอ้การทำแบบนี้  มันต้องมีเคล็ด ” 

“ เอ่อ  ของแบบนี้มีเคล็ดด้วยเหรอ ” กล้าถามซื่อๆ  แม้จะเคยดูการ์ตูนเซนต์เซย่ามาเกินสิบครั้ง  แต่เขากลับไม่รู้เรื่องนี้ 

“ ใช่สิ  นายอยากรู้วิธีมั้ย ” ชุนผู้ใจดีรีบบรรยาย  กล้าเลยผงกหัวรับคำรัวเร็ว 

“ อื้อ  เอาสิ ”

          ชุนยิ้มน้อยๆให้กล้าอีกครั้ง  ซึ่งก็อ่อนโยนหวานซึ้งไม่แพ้ผู้หญิงจริงๆเลยทีเดียว  จากนั้นหนุ่มหน้าสวยก็อธิบาย

“ จะว่าไป  เรื่องนั้นก็ไม่ยากอะไร  ส่วนใหญ่เซนต์ผู้ใช้คอสโมมักจะทำได้ทุกคน  แต่ถ้ายังไม่คล่องนัก  หรือคอสโมเพิ่งตื่น  อาจไม่รู้วิธีนี้ ” ชุนพูดจบ  ก็มองกล้าเป็นเชิงสำรวจ  ทำให้เด็กหนุ่มรีบหลบตา  เพราะข้อสันนิษฐานดังกล่าวนั้นเป็นจริง  และเมื่อทิ้งระยะได้แวบหนึ่ง  เซนต์อันโดรเมด้าก็พูดต่อ 

“ วิธีการสัมผัสคอสโมของผู้อื่น  ทำได้โดยการสงบนิ่ง  แล้วเพ่งสมาธิไปยังคนที่เราต้องการตรวจสอบ  เพียงไม่นาน  ก็จะรู้ถึงระดับพลังของคนๆนั้น ” 

“ โอ้  ง่ายๆแค่นี้เองรึ ” 

“ ใช่แล้ว  เซย่า  นายลองทำดูก็ได้ ” ชุนแสดงท่าทีเป็นกันเอง  ด้วยการตบไหล่ของกล้าเบาๆ

           พอจับเคล็ดลับได้  กล้าก็พุ่งสมาธิไปยังจาบุที่นั่งพิงสายโซ่ ไม่ถึงอึดใจ  บรรยากาศโดยรอบก็พลันสงบลง  ก่อนจะประสบกับกระแสพลังแข็งกร้าวที่แผ่ออกมาจากกายของยูนิคอร์นเซนต์ 

“ เอ๊ะ!  นั่นมัน ” กล้าอุทานดัง 

“ ใช่แล้ว  นั่นคือรูปแบบพลังคอสโมของจาบุ ” ชุนยักคิ้วให้กล้าหน่อยๆ

           เมื่อกล้ารับรู้ถึงความสามารถใหม่ที่ควรจะทำได้ตั้งนาน  เขาจึงเริ่มเห่อ  พร้อมลองกับบรอนด์เซนต์รายอื่น  โดยคนแรกก็คือ “ชุน” ผู้เป็นอาจารย์ 

“ อืม  คอสโมของชุนก็แผ่ออกมามากแฮะ  รู้สึกว่ารัศมีจะเข้มและกว้างกว่าจาบุซะอีก  แต่กลับดูอบอุ่น  ไม่เกรี้ยวกราด ”

          แน่นอนว่ากล้าลองวิชากับทุกคน  ทำให้รู้คอสโมของอิจิดูน้อยที่สุด  แต่ก็แอบแหลมคม  ส่วนของเงกิ  บัน  นาจิใกล้เคียงกัน  ทว่าพอเพ่งสมาธิไปที่ชิริว  ก็ทำให้เด็กหนุ่มแทบจะล้มทั้งยืน 

“ โอ้  นะ  นั่นมัน ” 

“ หึ  หึ  ใช่แล้ว  นั่นคือคอสโมของชิริวเขาแหละ  เอาเรื่องเลยใช่มั้ยล่ะ  เซย่า ” ชุนหันกลับมาถาม  ใบหน้ายังคงแย้มยิ้มดุจเดิม 

“ อะ  อ่า  ใช่เลย  สุดยอดจริงๆ ” กล้าปากสั่น  เหตุที่เป็นเช่นนี้  เพราะออร่าสีเขียวที่แผ่ออกมาจากชิริวดูเรียบนิ่งและมั่นคง  บอกให้รู้ถึงความเสถียรขั้นสุด  เด็กหนุ่มจึงเริ่มปาดเหงื่อ 

“ ถ้าไม่ชำนาญการใช้คอสโมจริงๆ  ออร่าจะไม่นิ่งขนาดนี้  เชื่อว่าถ้าถึงเวลาสู้จริง  ชิริวต้องปล่อยพลังที่รุนแรงออกมาได้แน่  นี่เราต้องสู้กับคนแบบนี้จริงๆเหรอเนี่ย ”

            แต่ไม่ทันได้กลัวให้สมใจ  เสียงผู้คนก็เริ่มฮือฮา  ด้วยจาบุค่อยๆยันกายลุกขึ้นยืนโงนเงน  ก่อนจะกล่าวอย่างยากลำบาก 

“ แกนะแก  เล่นทีเผลอนี่หว่า ” 

“ ช่วยไม่ได้  อยากมัวแต่เหม่อมองยัยคุณหนูเอาแต่ใจคนนั้นเอง ” บันยิ้มเย้ย  ก่อนจะตั้งการ์ด 

“ หน็อย  อย่าบังอาจมาว่าคุณหนูนะ ” จาบุเริ่มโกรธ  จึงพุ่งเข้าใส่  แต่ด้วยอาการบาดเจ็บที่เหลืออยู่  เลยทำให้บันหลบหมัดหนึ่งสองได้อย่างง่ายดาย 

“ โห  ปากเก่ง  แต่ทำไม  ต่อยเบาเป็นนุ่นแบบนี้ แถมยังเชื่องช้าจนคุณยายเรียกพี่ ” บันโยกย้ายกายสูงใหญ่มาด้านหลัง  ก่อนจะง้างกำปั้นขึ้นสูง  เพื่อเตรียมฟาดหัว  แต่ไม่ทันได้ปล่อยอาวุธ  ก็ได้ยินเสียง “กร๊อบ” อย่างชัดเจน  สิ่งที่มาติดๆคือความเจ็บปวดแถวลำคอ 

“ อึก ” บันกระอัก  ก่อนจะเซถอยหลัง  และเมื่อหันไปมองอริในชุดครอธม่วง  ก็พบว่าเด็กหนุ่มผู้นั้นกำลังยกขาขวาขึ้นสูง 

“ ไงล่ะ  บัน  แม้หมัดจะไม่หนัก  แต่ดาเมจจากฝ่าเท้าของชั้นก็รุนแรงเอาเรื่องนะ ” ถึงทีจาบุบลัฟบ้าง  และจากคำพูดดังกล่าว  ทำให้บันรู้ทันที  เมื่อครู่นี้เขาโดนอีกฝ่ายหมุนตัวเตะใส่ก้านคอ 

“ อื้อหือ  เจ้าจาบุมันใช้เท้าเก่งนี่หว่า  เตะที  เร็วจนแทบมองตามไม่ทัน  เห็นทีต้องทิ้งระยะห่างซะแล้ว ” เมื่อคิดได้ดังนั้น  บันจึงรวบรวมกำลัง  พร้อมปล่อยพลังเพลิงออกมา 

“ ไลโอเน็ตบอมเบอร์ ” 

“ อึบ ” จาบุร้องคำเดียว  ก่อนพลิกตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด  ทว่าเพลิงลูกที่สอง สาม สี่ก็ตามมาติดๆ 

“ ตูม  โครม  ซูม ” เสียงระเบิดเพลิงดังต่อเนื่อง  แต่ละครั้งล้วนทำให้เหล่าผู้ชมเตลิดไกล  เพราะมันอลังการงานสร้าง  ตั้งแต่เกิดจากท้องพ่อท้องแม่  ไม่เคยเห็นใครทำได้แบบนี้ 

“ เด็กหนุ่มร่างใหญ่คนนี้น่าจะเป็นมนุษย์กลายพันธุ์แบบในเรื่องแฟนตาสติกโพลว์ ” 

“ นั่นสิ  ไม่รู้ว่าเขาจะเหาะได้มั้ย ” 

“ ดูไปก่อน  อาจเกิดอะไรขึ้นก็ได้ในศึกนี้ ” 

“ ท่าทางเด็กหนุ่มในชุดเกราะม่วงจะแพ้แน่ๆ ”

            สารพันเสียงวิจารณ์จากเหล่าผู้ชมพากันดัง  กระแสส่วนใหญ่ไปในแนวทางเดียวกัน  นั่นก็คือจาบุพ่ายแพ้  ทว่าเซนต์ยูนิคอร์นยังคงหลบลูกไฟได้เรื่อยๆ  ดวงตาเปล่งประกายแวววาว 

“ อืม  จบแล้ว  จาบุชนะแน่ ” ชิริวเป็นคนแรกที่สรุป  ส่วนคนที่สองคือชุนที่พยักหน้ารับ  ทว่าทั้งเงกิ  อิจิ  นาจิ  ไม่ค่อยเห็นด้วย  ส่วนกล้านั้นงงเต็ก  เพราะเท่าที่ดู  เขาเห็นจาบุเอาแต่หลบหลีก  แล้วจะคว้าชัยได้กี่โมง

         เพียงพริบตา  ออร่าสีม่วงก็แผ่ออกมาจากร่างจาบุ  มันพัดกระพือจนเหมือนเปลวเพลิงที่ต้องสายลม  ก่อนที่เขาจะถีบตัวกระโดดขึ้นไปข้างบนเต็มแรง  ทำให้ลอยสูงจากพื้นเวทีเกือบสิบเมตร 

“ โอ้  พลังกระโดดอะไรกันนั่น ” ฝูงชนทึ่งไปตามๆกัน  เพราะเพิ่งเคยเห็นอะไรแบบนี้  แต่บันกลับยิ้มกว้าง  สองแขนง้างไปข้างหลัง  เพื่อเตรียมปล่อยทีเด็ด 

“ เสร็จชั้นล่ะ  แกลอยอยู่กลางอากาศแบบนี้  ย่อมไม่อาจเปลี่ยนทิศทาง  ต้องโดนพลังเพลิงของข้าเข้าไปเต็มๆ เตรียมรับไป  ไฟนอลไลโอเน็ตบอมเบอร์ ”

          สิ้นเสียงตะโกนของบัน  สองแขนล่ำสันของเขาก็ถูกเหวี่ยงมาข้างหน้า  พร้อมคลื่นพลังเพลิงที่ใหญ่กว่าไลโอเน็ตบอมเบอร์ถึงเท่าตัว  มันพุ่งตรงไปหาจาบุที่ลอยอยู่กลางอากาศ

สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2