ปังๆๆๆๆๆ
กรี๊ดดดดดดดดดด
เสียงปืนกับเสียงกรีด้องดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับเหล่าฝูงคนที่วิ่งหนีตาย
กันจ้าละหวั่นนาราที่พึ่งพ้นประตูห้องน้ำมามองเห็นการณ์ต้องหน้าอย่างตก
ตะลึง
"นี่มันเื่บ้าอะไรกันเนี่ย!!!"นาราเอ่ยออกมาพร้อมมองกลุ่มชายชุดดำที่ยิง
สาดะุใส่กันพร้อมกับเริ่มตั้งท่าจะออกวิ่งตามฝูงชนไปแต่ไม่ทันไรก็มี
ชายวัยกลางคนใส่สูทสีเงินมาจับแขนเธอไว้ชะก่อน
หมับ
"รีบไปกันเถอะครับคุณหนู!!"นาราหันไปมองชายคนนั้นพร้อมชายชุดดำอีก
นับสิบที่ยิงตอบโตอีกกลุ่มกลับไปอย่างตกตะลึงพรางคิดในใจเป็เื่แล้วไง
แต่ก็ไม่ทันได้คิดอะไรมากชายคนนั้นก็ออกแรงลากเธอให้ตามไปยังทางออก
ที่รถได้จอดเปิดประตูรอรับอยู่ด้านนอกแล้วทันทีที่เธอกับเขาขึ้นไปนั่งเรียบร้อย
แล้วรถก็รีบเคลื่อนตัวออกไปทันทีและตอนนี้เองที่เธอเห็นว่ารถที่เธอนั่งเป็รถที่ขับ
อยู่ตรงกลางระหว่างรถประกบหน้าหลังข้างล่ะห้าคันอย่างกับหนังที่เธอเคยดูอะไรมัน
จะขนาดนั้น
"คุณตงครับเราจะกลับคฤหาสกันเลยไหมครับ?"ทั้งรถตกอยู่ในความเงียบต่างฝ่ายต่าง
ไม่พูดอะไรจนคนขับรถเอ่ยถามคนที่อยู่ข้างๆฉันออกมา
"อืม..เราจะกลับไปตั้งหลักกันก่อน!!"ชายคนที่ชื่อตงเอ่ยตอบคำถามของคนขับรถกับไป
อย่างไม่ใช่เื่สำคัญอะไรจนเสียงโทรศัพท์ราคาแพงในกระเป๋ากางเกงดังขึ้น
ติ๊ด
"ว่าไง?!!"ตงกดรับโทรศัพท์อย่างรวดเร็วพร้อมกับกรอกเสียงลงไป
"คุณตงครับเกิดเื่ให้แล้วคุณนลินถูกยิงตอนนี้นอนรักษาตัวอยู่ที่ห้องไอซียูครับ!!"คำพูดที่ได้ยิน
เพียงแค่นั้นทำเอาตงถึงกับหน้าถอดสีพร้อมจ้องหน้าฉันนิ่งก่อนจะกันไปเปลี่ยนคำสั่งกับคนขับรถ
"อาจิ้งเราจะไม่ไปที่คฤหาสแล้วแต่เราจะไปบ้านรักษาบดินเดชากัน!!"
"ครับ!!"อาจิ้งตกปากรับคำก่อนจะพูดใส่เครื่องมือสื่อสารที่แนบอยู่บนหูกับรถคันอื่นๆใช้เวลาเพียงไม่
นานขบวนรถนับสิบคันก็มาจอดอยู่ในบ้านรักษาบดินเดชาจนเ้าของบ้านอย่างอาเฉินต้องออกมาดู
"อาตงทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?!!"อาเฉินเอ่ยถามออกมาทันทีที่เห็นว่าคนที่ออกจากประตูรถเป็ใครก่อนจะต้อง
แปลกใจอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนที่มากับอาตงเป็นาราลูกสาวของเขาไม่ใช่นลินถึงสองคนนี้จะเป็ฝาแฝดกัน
แต่ไม่มีทางที่เขาจะแยกสองคนนี้ไม่ออก
"มีเื่จะมาคุยนิดหน่อยนะ!!..สบายดีไหมอาเฉิน?!!"อาตงเอ่ยถามพร้อมกับเหลือบสายตามองไปทางนารา
เล็กน้อย
"อืม!!..งั้นก็ตามมา!!..นาราขึ้นห้องไปได้แล้วแม่มีเรื่อวจะคุยด้วย!!"อาเฉินเอ่บบอกอาตงพร้อมกัยออกคำสั่ง
กับลูกสาวก่อนจะเดินนำออกไปยังเรือนรับรองกล้วยไม้ที่อยู่ด้านนอกทันที