Yume ราชันไร้บัลลังก์

บทที่ 44 บุกดินแดนเทพ (2)

            เพียงไม่กี่อึดใจทหารเทพ10 นายก็ถูกฆ่าตาย ความเร็วในการฆ่านี้นับว่าเร็วมากหากคิดถึงจำนวนคนในกลุ่มที่มีเพียง5 คน

            แต่เมื่อมองไปยังทหารเทพอีก90 คนที่ยังเหลือ ความเร็วระดับนี้ยังไม่มากพอที่จะตัดสินผลแพ้ชนะได้

            เมื่อเห็นผลลัพธ์จากการฆ่าในช่วงเวลาไม่กี่อึดใจสีหน้าของอัลเบิร์ตก็เปลี่ยนเป็นยุ่งยากใจ ภายในใจของมันไม่มีความคาดหวังถึงชัยชนะใดๆเลย

            สิ่งเดียวที่ทำให้มันยอมร่วมมือกับยูเมะก็เพราะยูเมะขอให้ช่วยเท่านั้นส่วนผลลัพธ์สุดท้ายจะเป็นยังไงนั้น อัลเบิร์ตไม่ได้คิดถึงเลยสักนิด

            แต่ถึงจะไม่คิดถึงผลลัพธ์ก็ไม่ได้หมายความว่าอัลเบิร์ตจะไม่รู้สึกกดดันต่อผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นยิ่งมองเห็นความพ่ายแพ้ลอยอยู่ตรงหน้า ก็ยิ่งทำให้มันรู้สึกกดดันมากขึ้นไปอีก

            ทว่าแรงกดดันนี้กลับทำให้จิตวิญญาณนักสู้ภายในตัวของอัลเบิร์ตตื่นขึ้นมาทำให้รอยยิ้มยุ่งยากใจกลายเป็นรอยยิ้มกว้างที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี

            “เอาฟระ!! ตายเป็นตาย!!”

            สิ้นเสียงตวาด อัลเบิร์ตก็โยนซองธนูอีกซองหนึ่งลงไปข้างกายจากนั้นใช้นิ้วคีบลูกศรขึ้นมาทีเดียว 5 ลูกจากนั้นน้าวสายแล้วยิงออกไปในอึดใจ

            สกิลธนูถูกใช้ออกไปในทันทีส่งผลให้ลูกศร 5 ดอกที่บินออกไปแตกออกเป็นลูกศร 50 ดอกตกลงไปยังขบวนทัพของทหารเทพสร้างความวุ่นวายปั่นป่วนให้กับพวกมันไม่น้อย

            ความวุ่นวายนี้ช่วยถ่วงเวลาให้อีกเล็กน้อยแต่ก็ไม่ส่งผลกระทบมากนัก ความได้เปรียบจากตอนเริ่มแรกก็ค่อยๆ ลดลงอย่างรวดเร็ว

            เมื่อทหารเทพแนวหลังหลุดออกจากสถานะชะงักงันลูกศรจำนวนมากก็ถูกยิงออกมา ทำให้การต่อสู้เริ่มหยุดชะงัก

            ชีอาเป็นคนแรกที่ได้รับผลกระทบแม้ว่าเธอจะไม่ได้ยืนอยู่ในวงล้อมของทหารเทพ แต่เธอก็ยังเป็นแนวหน้า ฝนลูกศรที่ตกลงมานั้นคุกคามเธอมากทีเดียวทำให้เธอต้องพลิกกระบี่กลับมาต้านรับ จนการโจมตีสะดุดติดขัด

            อัลเบิร์ตกับนิกกี้คือคนที่สองและสามที่ได้รับผลแม้ทั้งสองจะยืนอยู่แนวหลัง แต่ระยะยิงของทหารเทพที่ยืนอยู่บนกำแพงนั้นย่อมไกลกว่าทั้งสองเป็นธรรมดาทำให้ลูกศรจำนวนไม่น้อยบินมายังทั้งสอง ทำให้การโจมตีหยุดชะงักไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

            ยังดีที่นิกกี้กางกำแพงเวทมนตร์ขึ้นมาป้องกันตัวเองและเมโลดี้อยู่ก่อนทำให้เธอไม่ถึงกับรวนเรจนเสียขบวน

            แต่สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงเลยก็คือคนที่ควรจะได้รับผลกระทบมากที่สุดอย่างยูเมะ กลับแทบไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เลยอีกทั้งยังสามารถยืมลูกศรของศัตรูมาใช้เป็นอาวุธได้อย่างเหนือความคาดหมาย

            ด้วยการ‘ปัดป้อง’ เล็กน้อย ทิศทางของลูกศรที่พุ่งตรงมาก็เบี่ยงออกไปด้านข้างจนเจาะเข้าใส่ดวงตาหรือไม่ก็ลำคอของทหารเทพที่อยู่ด้านหลังได้อย่างแม่นยำ

            ลูกศรนี้ไม่ถึงกับทำให้ทหารเทพเหล่านั้นตายแต่ก็ทำให้พวกมันหยุดชะงักไปเพราะอาการบาดเจ็บสาหัส

            ยูเมะที่ยืนอยู่ในวงล้อมยังสามารถขยับตัวได้อย่างลื่นไหลโดยที่แทบไม่หยุดชะงักดาบที่ทิ่มแทงออกไปเลยจำนวนชีวิตของทหารเทพที่หลุดลอยไปเพราะคมดาบในแต่ละวินาทีนั้นไม่ได้ลดลงเลยแต่กลับเพิ่มมากขึ้นทุกขณะ

            ราวกับยูเมะกำลังทำความคุ้นเคยกับสกิลชุดใหม่ทำให้ประสิทธิภาพในการฆ่าเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

            เมื่อเห็นความสามารถที่น่าทึ่งของยูเมะอัลเบิร์ตก็รู้สึกเดือดพล่านจนกู่ร้องออกมาแล้วยิงธนูสนับสนุนไปอีกหลายดอก

            “อัลไม่ต้องกด! เน้นฆ่า!!”

            ขณะที่อัลเบิร์ตพยายามสะกดแนวหลังของศัตรู ยูเมะก็ตะโกนออกมาโดยไม่หันกลับมามองดาบในมือยังคงทิ่มแทงออกไป ปลิดชีพทหารเทพไปอีกหนึ่งนายได้อย่างน่าประทับใจ

            อัลเบิร์ตที่ได้ยินเสียงตะโกนก็ไม่ลังเลเลยถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมยูเมะถึงสั่งให้ทำแบบนี้แต่มันก็ตัดสินใจเชื่อในตัวเพื่อนแล้วหยุดการสะกดแนวหลัง ก่อนจะหันกลับไปใช้วิธีเดิมใช้ศรดาบยิงปลิดชีพทหารเทพไปทีละนายๆ

            แรงกดดันทั้งหมดของแนวหลังจึงตกไปอยู่ในมือของนิกกี้ทำให้สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด มีหลายครั้งที่เธอถูกกดดันจนใช้สกิลไม่ทัน

            แต่ทุกครั้งที่เกิดปัญหาเมโลดี้ที่ยืนอยู่แนวหลังจะก้าวออกมาด้านหน้าเธอแล้วดีดสายเครื่องดนตรีเพื่อใช้สกิล‘ม่านเสียงคุ้มกัน’ ออกมา

            การสนับสนุนของเมโลดี้ทำให้นิกกี้พอจะหายใจได้บ้างทั้งสองจึงร่วมมือกันได้ดีขึ้น สลับกันสนับสนุนทำให้พอจะฝืนทนต่อการโจมตีของศัตรูไปได้อีกระยะหนึ่ง

            ส่วนชีอานั้นเธอแทบจะถูกกดไว้โดยสมบูรณ์ ด้วยการโจมตีจากลูกศรจำนวนมากและคมดาบและหอกที่พุ่งเข้าใส่ทำให้เธอถูกยันถอยกลับมาทีละก้าวๆ ด้วยความร้อนใจ

            “ไม่ต้องฝืนชีอา ต้านเอาไว้ ถ่วงเวลาให้ผมก็พอ!”

            โดยไม่รู้ว่ายูเมะหันกลับมาเห็นสภาพของชีอาตอนไหน แต่เขาก็ตะโกนออกมาทำให้ชีอาที่ร้อนรนสงบลงได้เล็กน้อย ก่อนจะฝืนใจตอบรับกลับไปแล้วเริ่มตั้งรับอย่างมั่นคงพยายามสกัดการโจมตีทั้งหมดเอาไว้เพื่อถ่วงเวลาให้กับยูเมะ

            ในสภาพเช่นนี้แรงกดดันส่วนใหญ่จึงตกไปอยู่ที่ยูเมะซึ่งถ้าเป็นกลุ่มผู้เล่นอื่น สภาพเช่นนี้คงไม่ต่างอะไรจากคนที่ถูกปล่อยให้ตายเป็นเหมือนตัวล่อที่ทำหน้าที่แบกรับความเสียหายให้กับทีม เป็นการเสียสละรูปแบบหนึ่ง

            แต่ยูเมะไม่ได้เป็นแบบนั้นแม้ลูกศรเกือบทั้งหมดจะถูกยิงมายังตน แม้คมดาบและหอกจะพุ่งเข้ามาทิ่มแทง ทว่ายูเมะก็ยังอาศัยการก้าวเท้าสลับไปมาหลบหลีกไปได้อย่างคล่องแคล่ว

            สกิลย่นระยะถูกใช้ออกมาไม่ขาดทำให้ยูเมะแทบจะปรากฏตัวขึ้นทุกที่ในวงล้อมของศัตรูทำให้ทหารเทพที่ใช้อาวุธระยะประชิดยากที่จะจู่โจมได้

            ขณะที่พลธนูที่แนวหลังนั้นหากพวกมันมีสติปัญญามากกว่านี้ พวกมันคงจะสิ้นหวังไปแล้วเพราะลูกศรเกือบทุกดอกที่เห็นว่าจะโดนตัวนั้นล้วนแต่ถูกเบี่ยงออกไปยังสหายของมัน ทำให้พวกมันเกิดความลังเลใจที่จะยิงออกมา

            ผลลัพธ์นี้ไม่เด่นชัดนักเพราะพวกมันถูกควบคุมด้วยAI ของเกมที่ผ่านการพัฒนามาเป็นอย่างดีส่งผลให้การตัดสินใจของพวกมันรวดเร็วมาก

            ความลังเลใจจึงมีน้อยจนแทบมองไม่เห็นแต่เมื่อความลังเลใจเกิดขึ้นกับพลธนูส่วนใหญ่ มันก็ส่งผลกระทบต่อเนื่องไปจนเริ่มส่งผลต่อการต่อสู้ในที่สุด

            ผลลัพธ์นี้มองดูเหมือนไม่มีประโยชน์แต่มันก็ทำให้ยูเมะมองเห็นความหวังสายหนึ่งจนเกิดเป็นความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้ต่อไป

            ‘ยังไหว AI ของเกมไม่ได้สมบูรณ์ขนาดนั้นพวกมันกำลังจะถึงขีดจำกัดแล้ว..ส่วนเรา ถ้าทุกคนยังทนไหวก็น่าจะผ่านประตูไปได้’

            ยูเมะครุ่นคิดอย่างเคร่งเครียดขณะที่ก้าวไปอย่างต่อเนื่องไม่ได้หยุดประสาทสัมผัสทั้งหมดแผ่ออกไปเพื่อสัมผัสกับการเคลื่อนไหวรอบตัว ความคิดก็หมุนอย่างรวดเร็วเพื่อวิเคราะห์ที่มาและตำแหน่งของเสียง

            สมาธิของยูเมะถูกใช้ออกมาจนถึงขีดสุดอย่างที่ไม่เคยใช้มาก่อนมันทำให้เขารู้สึกเหนื่อยมาก แต่ก็ตื่นเต้นมากเช่นกันเพราะตอนนี้เขาแทบจะมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวผ่านทางจิตใจได้เลย

            ความรู้สึกเหนือธรรมชาตินี้ทำให้ยูเมะตื่นเต้นมากมันทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองได้กลายเป็นยอดมนุษย์ไปแล้ว

            นอกจากนั้นก็ยังทำให้ยูเมะเกิดความมุ่งมั่นแรงกล้ามากขึ้นไปอีก

            หากค่าสถานะ1.1 ยังมีพลังมากขนาดนี้ เช่นนั้นค่าสถานะ 1.2 จะมีพลังมากขนาดไหนเพียงแค่คิดยูเมะก็ตื่นเต้นจนแทบจะห้ามตัวเองไม่ได้แล้ว

            ความตื่นเต้นทั้งหมดถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นสมาธิทำให้การเคลื่อนไหวของยูเมะแหลมคมมากขึ้นไปอีก

            ในตอนนี้หากผู้พัฒนาเกมได้มาเห็นภาพของยูเมะในตอนนี้ร้อยทั้งร้อยก็คงจะคิดเหมือนกันว่ายูเมะกำลังใช้โปรแกรมโกงในการเล่นเกม

            เพราะการเคลื่อนไหวของยูเมะเป็นอะไรที่เหนือมนุษย์มากการหลบในระยะเส้นขน การแทงดาบโดยไม่ต้องปรายตามอง การปัดธนูใส่ศัตรูไปจนถึงการก้าวเท้าที่หลบเข้าไปในจุดบอดของศัตรูได้อย่างสมบูรณ์

            ทุกการเคลื่อนไหวของยูเมะเกือบจะเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบเขาก้าวไปยังจุดที่ดีที่สุดหลบรอดจากวงล้อมของศัตรูไปได้โดยไม่ได้รับความเสียหายใดๆ

            การโจมตีทั้งหมดใช้พลังได้อย่างพอเหมาะปราณที่ปะทุออกมาใช้ออกไปได้อย่างสมบูรณ์ มันเกือบจะเรียกได้ว่าใช้คุณสมบัติของปราณ‘อสุรา’ ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบเลยทีเดียว

            แม้ว่าในอดีตยูเมะจะใช้ปราณอสุราได้ค่อนข้างดีและใช้มันสร้างชื่อจนกลายเป็นเทพอสูรอาชูร่า

            แต่เขาก็เลิกใช้ปราณอสุราไปนานแล้วเนื่องจากจุดอ่อนของมันชัดเจนเกินไป ทำให้ศัตรูของเขาจับทางได้จนยากที่จะใช้งานได้เขาจึงเปลี่ยนไปใช้สกิลเสริมพลังชนิดอื่น ซึ่งสุดท้ายก็จบลงที่สภาวะปีศาจที่ใช้งานได้คล้ายกันแต่ด้อยกว่าในด้านของการปะทุพลังอย่างต่อเนื่อง

            สกิลประเภทปราณนั้นมีจุดแข็งและจุดอ่อนที่ชัดเจนมากหนึ่งคือมีพลังปะทุที่ทรงพลังที่สุดในสกิลเสริมพลังทุกสายแต่ก็มีจุดอ่อนที่รุนแรงพอกันนั่นคือสภาวะ ‘อ่อนโทรม’ หลังจากใช้พลัง

            ทว่าปราณอสุรานั้นมีความพิเศษที่ไม่เหมือนปราณชนิดอื่นมันสามารถสะสมรอบปราณเป็น ‘วัฏฏะ’ ได้และสามารถแบ่งใช้พลังจากการโคจรปราณออกมาเป็นส่วนๆทำให้สามารถปะทุปราณออกมาได้อย่างต่อเนื่องโดยไม่มีช่วงเวลาที่ปราณอ่อนโทรม

            ตราบใดที่ยังมีรอบปราณสะสมเหลืออยู่ผู้ใช้ปราณอสุราก็แทบจะไม่ต้องพบเจอกับช่วงเวลาที่ปราณอ่อนโทรมเลย

            ทว่าปราณชนิดนี้ก็มีจุดอ่อนที่ร้ายแรงพอกันอยู่จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของมันคือ หากการโจมตีพลาดเป้าหรือส่งพลังออกไปได้ไม่หมดปราณจะตีกลับและส่งผลให้เกิดสภาวะปราณอ่อนโทรมที่ยาวนาน เท่ากับจำนวนรอบปราณที่สะสมเอาไว้ทั้งหมด

            จุดอ่อนนี้เป็นจุดอ่อนถึงตายที่ทำให้มีคนใช้ปราณชนิดนี้น้อยมากและมันก็เป็นจุดอ่อนที่ศัตรูของยูเมะใช้เล่นงานเขาทำให้เขาต้องเลิกใช้ปราณอสุราด้วยเช่นกัน

            ทว่าจุดอ่อนนี้กลับไม่มีความหมายอะไรสำหรับยูเมะในตอนนี้เลยเนื่องจากมอนเตอร์ไม่ได้มีฉลาดขนาดนั้น พวกมันไม่รู้วิธีใช้งานจุดอ่อนของปราณอสุรา

            นอกจากนั้นยูเมะในตอนนี้ก็ต่างจากเดิมมากเขาสามารถควบคุมการโจมตีของตัวเองได้อย่างแม่นยำทำให้การโจมตีแต่ละครั้งไม่มีทางพลาดเป้าอีกทั้งยังใช้พลังได้อย่างพอเหมาะไม่มากเกินไป ไม่น้อยเกินไปจึงไม่เกิดอาการปราณตีกลับ

            นอกจากนั้นด้วยการควบคุมการโคจรปราณด้วยตัวเองโดยไม่พึ่งพาระบบสนับสนุนทำให้รอบปราณสะสมได้เร็วกว่าปกติมาก

            การบุกเดี่ยวของยูเมะจึงเปรียบได้กับราชสีห์ที่กระโจนเข้าไปในฝูงแกะไม่ว่าจะก้าวไปตรงไหน ทหารเทพหนึ่งนายก็จะต้องล้มลงตรงนั้น ทุกครั้งที่แทงดาบออกไปหนึ่งชีวิตจะต้องหลุดลอย

            ยิ่งต่อสู้สภาวะของยูเมะก็ยิ่งแหลมคมราวกับกำลังใช้ชีวิตของทหารเทพเป็นหินลับคม ลับคมดาบให้กับตัวเองส่งผลให้แรงกดดันที่ทุกคนได้รับลดลงทีละน้อย

            สีหน้าของอัลเบิร์ตกับนิกกี้เปลี่ยนไปอย่างต่อเนื่องความรู้สึกเหลือเชื่อฉายชัดอยู่ในสายตาของทั้งสอง จนต้องหันกลับมามองหน้ากันโดยไม่ได้ตั้งใจ

            “ไอ้หมอนั่น..มันโหดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!!นี่มันเกือบจะเป็นการดวลเดี่ยวกับกองทัพทหารเทพเลยนะ!!”

            อัลเบิร์ตสบถออกมาด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อจนเผลอหยุดมือไปชั่วขณะก่อนจะรู้สึกตัวและรีบยิงธนูสนับสนุนจนฆ่าทหารเทพไปอีกสองนาย นิกกี้เองก็รู้สึกเหมือนกันทว่าเธอคุมมือของตัวเองได้ดีกว่า จึงไม่หยุดมือเลยสักครั้ง แต่เธอก็แอบยิงพลาดไปสองสามครั้งเหมือนกัน

            ชีอาเองก็ตกตะลึงมากแต่ถ้าเทียบกับอัลเบิร์ตและนิกกี้ที่คุ้นเคยกับยูเมะมาก่อนแล้วยูเมะในความทรงจำของเธอก็เป็นอะไรที่น่าเหลือเชื่อมานานแล้วจึงไม่ตกใจเท่ากับทั้งสอง

            ส่วนเมโลดี้นั้นเธอเพียงยิ้มหวานด้วยความชื่นชมอยู่เบื้องหลังโดยที่ไม่มีใครสามารถมองเห็นรอยยิ้มของเธอได้

            สุดท้ายการบุกเดี่ยวของยูเมะก็จบลงโดยเขาไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆเลยนอกจากรอยขีดข่วนบนใบหน้าที่เกิดจากความอ่อนล้าหลังจากใช้สมาธิมากเกินไปจนหลบพลาดไปเล็กน้อย

            นอกจากรอยข่วนที่แทบไม่นับเป็นความเสียหายยูเมะก็อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์พร้อม ค่าพละกำลังของเขายังเหลือด้วยซ้ำต่างจากอัลเบิร์ตที่หมดแรงไปตั้งแต่ก่อนที่การต่อสู้จะจบแล้ว นิกกี้ก็พลังเวทหมดหลอดชีอาก็ทรุดลงไปก่อนทั้งสองเสียอีก

            จะมีก็เพียงเมโลดี้ที่เป็นกวีที่ยังสามารถบรรเลงเพลงต่อไปได้โดยไม่เหนื่อยแรง

            เมื่อการต่อสู้ที่ยากที่สุดในส่วนแรกของดินแดนเทพจบลงทั้งกลุ่มก็ทรุดลงนั่งพัก ต่างคนต่างหยิบเอายาฟื้นฟูออกมากินไม่ขาดเพื่อเร่งฟื้นฟูพละกำลังและพลังชีวิตที่เสียไป

            ส่วนยูเมะนั้นเขาเพียงหยิบยาเม็ดออกมากินจำนวนหนึ่งแล้วโคจรปราณเงียบๆ เพื่อใช้คุณสมบัติของปราณฟื้นฟูพลัง

            ‘ฉิวเฉียดเลยจริงๆ 5 คนดูจะฝืนเกินไปบ้างจริงๆ แต่ก็น่าจะไหวละนะ’

            ยูเมะถอนหายใจออกมาเบาๆ ขณะมองดูเพื่อนๆ ที่ทรุดลงนั่งด้วยความเหนื่อยอ่อนขณะที่คิดคำนวณถึงแผนการของตนเองและความยากง่ายของดินแดนเทพในส่วนที่เหลือ

            ประตูทางเข้านั้นเป็นจุดที่ยากที่สุดของดินแดนเทพในด้านของการใช้กลยุทธ์เนื่องจากเป็นการต่อสู้ที่จะเกิดขึ้นในทันทีที่เข้ามาดินแดนเทพทำให้ใช้กลยุทธ์ได้ค่อนข้างจำกัด ทำให้การจะผ่านจุดนี้ไปได้นั้น จำเป็นต้องอาศัยความแข็งแกร่งที่มากพอ

            ซึ่งถ้าสามารถผ่านจุดนี้ไปได้ส่วนที่เหลือก็ไม่ได้ยากเกินกว่าที่จะผ่านไปแล้ว อย่างน้อยจุดอื่นๆก็ยังสามารถใช้กลยุทธ์หรือตัวช่วยบางอย่างมาช่วยสนับสนุนการต่อสู้ได้

            ผิดกับประตูหน้าที่ทำได้เพียงปะทะกันตรงๆด้วยกำลัง จึงทำให้มันเป็นจุดที่ยากที่สุดของดินแดนเทพ

            สำหรับกลุ่มที่มีคนเพียง 5 คนแล้ว ประตูทางเข้าจึงเป็นจุดที่ยากที่สุดของดินแดนเทพไปโดยปริยายซึ่งการที่สามารถผ่านจุดนี้ไปได้โดยไม่เสียใครไปสักคนก็ทำให้ยูเมะเบาใจได้ในระดับหนึ่งแล้ว

            “พวกเราจะพักกันก่อน พอฟื้นพลังได้ระดับหนึ่งแล้วผมจะขอเข้าไปก่อน”

            “เอาจริงดิ! จะเล่นบทลอบสังหารเรอะ!”

            “ราวๆ นั้น ถึงจะไม่ได้จัดสกิลมาเป็นสายลอบสังหารแต่คิดว่าคงไม่มีปัญหาถ้าจะฆ่าทหารเทพที่มากันเป็นหน่วยย่อย”

            “ก็จริงนะ ถ้าเป็นแกตอนนี้ละก็หน่วยย่อยไม่กี่คนคงจัดการได้ในพริบตาเลยสินะ”

            คิดแล้วอัลเบิร์ตก็หัวเราะเบาๆ ด้วยความตื่นเต้นขณะที่ภายในใจก็เริ่มคิดถึงความท้าทายของตนเองบ้าง

            “งั้นทางนี้ขอเล่นด้วยก็แล้วกัน ขอพื้นที่ตรงหอคอยก็แล้วกัน”

            “เอาสิ! ถ้ามั่นใจก็ลุยเลย”

            ยูเมะย่อมไม่ปฏิเสธข้อเสนอของอัลเบิร์ตอยู่แล้วเพราะถ้าดูจากความแม่นยำในการยิงธนูของอัลเบิร์ตในตอนนี้หากยึดจุดยุทธ์ศาสตร์ตรงหอคอยได้การจะเก็บทหารเทพสักหน่วยหรือสองหน่วยก็ไม่ใช่เรื่องยาก

            “งั้นฉันไปช่วยตานี่ก็แล้วกันยังไงก็ต้องมีคนเก็บงานใช่ไหมล่ะ”

            “ครับ ฝากด้วยนะครับนิกกี้”

            ขณะที่ฟังยูเมะกับอัลเบิร์ตตกลงกัน ชีอาก็เริ่มสับสนเพราะเธอไม่เคยมาที่ดินแดนเทพมาก่อนเธอจึงฟังไม่เข้าใจว่าทั้งสองพูดอะไรกัน

            เมโลดี้ที่อยู่ใกล้ๆจึงช่วยอธิบาย ทำให้เธอเข้าใจและนึกอยากที่จะช่วยด้วย แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะช่วยยังไง

            เมื่อยูเมะสังเกตเห็นท่าทีเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่างของชีอาเขาก็ยิ้มออกมาบางๆ แล้วเสนองานให้กับเธอ

            “คุณชีอาไปกับเมก็แล้วกันครับ ผมอยากให้ช่วยจัดการกับคลังแสงของพวกมันถ้าเป็นไปได้ช่วยขโมยอาวุธเทพออกมาสักหลายๆ ชิ้นพวกเราจะได้ผ่านด้านแรกได้ง่ายหน่อย”

            “ค..ค่ะ! ให้ฉันจัดการเองค่ะ!!”

            แม้จะไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่เธอก็พอจะเข้าใจบทบาทบางอย่างของอาวุธเทพที่ยูเมะพูดถึงเนื่องจากเธอศึกษาข้อมูลของดินแดนเทพมาส่วนหนึ่งเช่นกันเพียงแต่ข้อมูลเหล่านี้เป็นเหมือนรายละเอียดพื้นฐานของดินแดนเทพที่มีคนแบ่งปันกันทำให้ความเข้าใจของเธอมีจำกัด

            ขณะที่ยูเมะกับอัลเบิร์ตนั้นคุยกันโดยใช้ความเข้าใจที่ได้จากประสบการณ์ลงดินแดนเทพในอดีตทำให้ชีอาไม่เข้าใจ

            “งั้นก็ตกลงตามนี้นะครับ พัก 10 นาที ฟื้นฟูพลังเสร็จแล้วผมจะไปก่อน”