ทะลุมิติมาสร้างตัวสมัยจีนโบราณ

บทที่ 45 ดวลกลอนกับเมิ่งเสี่ยว

"เจ้า..."

เมิ่งเสี่ยวถูกด่าจนหน้าแดงก่ำ แต่ก็ไม่สามารถตอกกลับได้อีก เขาเองก็รู้ดีว่าฉู่เฟิงพูดถูก บิดาของเขาคงไม่ยอมให้หญิงจากหอนางโลมก้าวเข้าสู่ประตูบ้านตระกูลเมิ่งเป็นอันขาด! แม้แต่เทพธิดาอย่างโอวหยางหลานก็ไม่สามารถ!

"ข้าพูดความจริง พวกเจ้าทำตัวเป็นคนดีมีศีลธรรม แต่ที่แท้ก็แค่พวกหน้าไหว้หลังหลอก หวังจะใช้ความสามารถทางวรรณศิลป์มาหลอกลวงไปวัน ๆ! ว่าอย่างไร เจ้าอยากจะประชันกลอนกับข้าหรือไม่? เช่นนั้นมาเลย! แต่หากผู้ใดแพ้ นอกจากต้องคุกเข่าขอขมาแล้ว ยังต้องจ่ายทองคำร้อยตำลึง! เจ้ากล้าหรือไม่?"

ฉู่เฟิงกล่าวพลางส่งสายตาให้ซวงเอ๋อร์

ซวงเอ๋อร์หยิบถุงเงินออกมา จากนั้นก็เทโครมบนโต๊ะ ปรากฏลูกปัดทองคำมากกว่าสิบลูก!

ทันใดนั้น ทุกคนในห้องก็เบิกตากว้าง คุณชายฉู่ช่างใจกว้างนัก! แค่ดื่มสุราชมดอกไม้ก็พกลูกปัดทองคำมาด้วยมากมาย! 

แม้แต่โอวหยางหลานผู้มีค่าตัวสูง เพียงลูกปัดทองคำลูกเดียวก็เพียงพอให้บรรเลงเพลงได้แล้ว!

"เมิ่งเสี่ยว เชิญเจ้านำทองคำของเจ้าออกมา" ฉู่เฟิงจ้องมองเมิ่งเสี่ยวอย่างเย็นชา 

"ข้า... ใช้สิ่งนี้แทนได้หรือไม่?" เมิ่งเสี่ยว เริ่มแรกอยากจะบอกว่าไม่ได้นำเงินมา แต่เมื่อเห็นสายตาเหยียดหยามจากรอบด้าน ก็ทนไม่ไหวจึงเอาหยกที่สวมติดตัวออกมาวางบนโต๊ะ

"นี่มันแค่ป้ายขยะชิ้นหนึ่ง เจ้าก็ไม่อายที่จะเอาออกมาอวดหรือ?" 

ฉู่เฟิงพูดพลางยื่นมือออกไปจะคว้าแผ่นหยก

แต่ไม่คาดคิดว่ามือน้อย ๆ ของโอวหยางหลานจะขวางเขาไว้ พลางกล่าวว่า "คุณชายฉู่ แผ่นป้ายของคุณชายเมิ่งชิ้นนี้มีค่าถึงทองคำร้อยตำลึง ข้าขอรับรอง ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบแล้ว"

"ฮ่า ๆ เมื่อโอวหยางหลานรับรองแล้ว ข้าย่อมเชื่อ เมิ่งเสี่ยว เจ้าเริ่มได้แล้ว!"

ฉู่เฟิงหัวเราะอย่างโอหัง

มือใหญ่ที่ดึงกลับมาแตะจมูกดมเบา ๆ แล้วหัวเราะคิกคัก

ใบหน้างามของโอวหยางหลานแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อยหลังผ้าโปร่ง เมื่อครู่ไอ้คนไร้ยางอายนี่กล้าคว้ามือนางไว้ แถมยังบีบแรง ๆ อีก!

"ถ้าเช่นนั้นเจ้าฟังให้ดี วรรคบนของข้าคือ ฤดูใบไม้ผลิอ่านหนังสือ ฤดูใบไม้ร่วงอ่านหนังสือ ฤดูใบไม้ผลิและร่วงอ่านหนังสือชุนชิว" เมิ่งเสี่ยวกล่าววรรคบนอย่างคล่องแคล่ว

ในใจรู้สึกภาคภูมิใจมาก นี่เป็นคู่บทกลอนที่ท่านปู่ใช้ทดสอบตน ตอนนั้นเขาใช้เวลาถึงสามวันจึงคิดวรรคล่างออก แถมยังได้รับคำชมเชยจากท่านปู่อีก!

"ดูเจ้าภูมิใจเสียนี่กระไร คู่บทกลอนห่วย ๆ แบบนี้ ข้าพูดออกมาได้ทันที ฟังให้ดี โรงรับจำนำตะวันออก โรงรับจำนำตะวันตก โรงรับจำนำตะวันออกตะวันตกรับจำนำของตะวันออกตะวันตก เอาละ เจ้าแพ้แล้ว แผ่นหยกเป็นของข้าแล้ว"

ฉู่เฟิงหัวเราะอย่างโอหัง ยื่นมือออกไปจะคว้าแผ่นหยก

ใจข้าคิดว่าตนโชคดีนักที่ชาติก่อนตอนเด็ก ๆ ท่านพ่อเคยบังคับให้ดูหนังสือโบราณเล่มหนึ่ง ในนั้นมีโคลงกลอนแบบนี้อยู่มากมาย

“ช้าก่อน เจ้าแค่ไต่ตอบได้ถูกต้องเท่านั้น บัดนี้ถึงตาเจ้าแล้วที่จะตั้งบทกวี!”

เมิ่งเสี่ยวรีบขวางมือใหญ่ของฉู่เฟิงไว้

“ฮ่า ๆ ๆ เช่นนั้นฟังให้ดี เสียงลม เสียงฝน เสียงอ่านหนังสือ มีเพียงข้าที่ไม่ส่งเสียง!” ฉู่เฟิงหยุดครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “รีบคิดให้ไว บุรุษผู้นี้มีเวลาให้เจ้าไม่มาก เวลาเพียงหนึ่งกาน้ำชา หากยังไต่ตอบไม่ได้ แผ่นหยกนี้ตกเป็นของข้า!”

ทันใดนั้น บรรดาบัณฑิตและนักปราชญ์ในห้องต่างขมวดคิ้ว ชายผู้นี้นี่ช่างร้ายกาจนัก การไต่ตอบโคลงกลอนเช่นนี้จะมีเวลาจำกัดสั้นเช่นนี้ได้อย่างไร?

เมิ่งเสี่ยวรู้สึกกดดันในใจ จิตใจเริ่มหวั่นไหว ปากพึมพำ “เสียงลม เสียงฝน เสียงอ่านหนังสือ มีเพียงข้าที่ไม่ส่งเสียง!”

ยิ่งท่อง ยิ่งรู้สึกว่าครึ่งหลังหยาบคายนัก แต่ครึ่งแรกกลับลึกซึ้งยิ่งนัก ครู่หนึ่งก็ครุ่นคิดไม่ตก

ฉู่เฟิงยกถ้วยชาขึ้นดื่มจนหมด มองไปที่โอวหยางหลานพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “แม่นาง ชาก็หมดแล้ว บัดนี้ข้าชนะแล้วใช่หรือไม่?”

“เจ้า… เจ้า...”

โอวหยางหลานมองถ้วยชาที่ว่างเปล่า ครู่หนึ่งก็นึกคำพูดไม่ออก ท้ายที่สุดเขาก็ดื่มชาหมดแล้วจริง ๆ แม้แต่ดื่มอย่างรวดเร็วจนหมดในอึกเดียว ช่างเป็นการรังแกกันชัด ๆ

“กิจการบ้าน กิจการเมือง เรื่องราวในใต้หล้า...” 

เมิ่งเสี่ยวเอ่ยเพียงครึ่งบท ครึ่งหลังยังนึกไม่ออก สมองว่างเปล่า!

ฉู่เฟิงตกใจ เจ้าเด็กนี่ช่างปราดเปรื่อง เกือบจะต่อได้อยู่แล้วเชียวหรือ

"ฉู่เฟิง หากเจ้าสามารถต่อครึ่งหลังให้เข้ากับครึ่งแรกที่ข้ากล่าว ได้อย่างสมบูรณ์ ถือว่าข้าแพ้"

เมิ่งเสี่ยวกล่าวอย่างจนใจ ฉู่เฟิงนั้นเจ้าเล่ห์นัก ไม่ยอมให้เวลาเขาครุ่นคิด 

"ฮ่า ๆ ง่ายจะตาย ข้างบนว่า ‘เสียงลม เสียงฝน เสียงอ่านหนังสือ เสียงใดเล่าข้าไม่สน’ ข้างล่างก็ต้อง ‘กิจการบ้าน กิจการเมือง เรื่องราวในใต้หล้า เรื่องใดเล่าเกี่ยวอะไรกับข้า’ ฮ่า ๆ เจ้าแพ้แล้ว!" 

ฉู่เฟิงหัวเราะลั่นพร้อมกับส่งสายตาให้ซวงเอ๋อร์

ซวงเอ๋อร์รีบเก็บแผ่นหยกอย่างคล่องแคล่ว วางลงในอกเสื้อ นางชื่นชมคุณชายยิ่งนัก

คุณชายหัวเราะเยาะและด่าทอ ที่แท้ก็หลอกเอาเมิ่งเสี่ยวผู้เป็นปราชญ์ได้ กลับไปคงต้องเล่าให้เยว่เอ๋อร์ฟังดี ๆ เยว่เอ๋อร์ชอบบทกวีของเมิ่งเสี่ยวนักหนา! เทียบกับคุณชายแล้วก็ไม่มีอะไรเลย!

"ช่างเป็นคำพูดที่ว่า 'ไม่เกี่ยวกับข้า' ที่ดีจริง ๆ! พรวด!"

เมิ่งเสี่ยวโกรธจนกระอักเลือดออกมา ร่างกายแข็งทื่อจวนจะล้มลง

แต่โอวหยางหลานช่วยพยุงไว้ทันเวลา มือน้อย ๆ แตะหลังของเมิ่งเสี่ยวอย่างรวดเร็วสองสามที ใบหน้าซีดขาวของเมิ่งเสี่ยวจึงมีสีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง!

"ฮึ แพ้แล้วทนไม่ได้ ข้าไม่เล่นด้วยแล้ว"

ฉู่เฟิงย่อมรู้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของตระกูลเมิ่ง พูดจบก็พาซวงเอ๋อร์รีบจากไปอย่างเร่งรีบ

ทำให้บุตรชายคนโตและหลานชายคนโตของตระกูลเมิ่งเกือบโกรธตาย ตระกูลเมิ่งคงไม่ปล่อยไว้แน่ ยังคงต้องหลบไปก่อนจะดีกว่า มิเช่นนั้นถูกคนตระกูลเมิ่งจับกดลงบนเตียงในหอนางโลม คงจะน่าอับอายจริง ๆ

"คุณชาย แผ่นหยกนี้ข้ารู้สึกว่าไม่ธรรมดาเลย ท่านควรมอบให้ท่านหญิงจัดการ"

ซวงเอ๋อร์พูดเบา ๆ พลางหยิบแผ่นหยกของเมิ่งเสี่ยวออกมาจากอก

ฉู่เฟิงรับมา รู้สึกถึงความนุ่มลื่นในมือ อดไม่ได้ที่จะร้องชมในใจว่าดีจริง

แม้ว่าลวดลายแกะสลักบนแผ่นหยกจะประณีตงดงาม แต่ก็ไม่มีอะไรพิเศษนัก เพียงแต่ลวดลายที่แกะสลักนั้นกลับเป็นรูปมังกรครึ่งตัว

"โอ้วว ที่แท้ก็เป็นมังกรไม่สมบูรณ์นี่เอง!" ฉู่เฟิงอุทานออกมาอย่างอดไม่ได้

"คุณชาย แผ่นหยกรูปมังกรแบบนี้มักจะเป็นคู่ ต้องนำไปประกอบกับอีกชิ้นหนึ่งจึงจะเป็นมังกรตัวสมบูรณ์" ซวงเอ๋อร์กล่าวขึ้นลอย ๆ

"แย่แล้ว ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง อาจจะเป็นเรื่องยุ่งยากได้ แผ่นหยกรูปมังกรไม่ใช่ว่าใครก็สวมใส่ได้ แม้แต่ข้าก็ยังไม่อาจ! เมิ่งเสี่ยวผู้นี้ จะเป็นลูกนอกสมรสของท่านพ่อตาข้าหรือ? ไม่ได้ ข้าควรเอาไปจำนำดีกว่า จะได้มีเงินมาใช้บ้าง"

ฉู่เฟิงพูดพลางเตรียมจะไปหาอู๋ซิ่วถิง นางเปิดโรงรับจำนำมาหลายปี มีสายตาและความรู้ดี น่าจะรู้ที่มาของแผ่นหยกรูปมังกรนี้ได้

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเดินไปได้กี่ก้าว ม้าเร็วตัวหนึ่งก็ควบมาแต่ไกล

ฉู่เฟิงขมวดคิ้วพลางเอ่ย "ใครกันนั่น กล้าควบม้าอย่างบ้าคลั่งบนถนนจูเชวี่ย ไม่กลัวถูกจับหรือไร"

ซวงเอ๋อร์รีบดึงฉู่เฟิงให้หลบไปข้างทาง แต่ม้าตัวนั้นกลับส่งเสียงร้องยาว ยกขาหน้าขึ้นสูง แล้วหยุดกะทันหัน

ทันใดนั้นปรากฏหญิงงามริมฝีปากแดง ฟันขาวผ่อง นางสวมชุดรัดรูปแลดูองอาจผึ่งผาย ยิ่งยืนเคียงข้างซวงเอ๋อร์ ผู้สวมชุดเกราะครบครัน ยิ่งแลดูราวกับดอกไม้ที่ผลิบานเคียงคู่ ช่างงามจับตา!

ในใจฉู่เฟิงกลับผุดความคิดชั่วร้าย หากสามารถได้นางจอมยุทธ์ผู้นี้มาเชยชม ให้นางปรนนิบัติรับใช้เคียงข้างซวงเอ๋อร์ คงจะสุขสมยิ่งนัก!

"ท่านโหวน้อย โปรดหยุดฝีเท้าก่อน"

น้ำเสียงของนางนั้นเป็นกลาง ไร้ความเคารพยำเกรง ทว่านางก็ยอมลงจากหลังม้า

"บังอาจนัก เห็นคุณชายของข้าอยู่ตรงนี้ เหตุใดจึงไม่คำนับ"

ซวงเอ๋อร์เอ่ยพลางทำท่าจะเข้าไปจัดการ

"ตู้ลี่เหนียง ขอคำนับท่านโหวน้อย"

นางกล่าวพลางย่อกายคารวะฉู่เฟิง ทำให้ซวงเอ๋อร์ต้องหยุดชะงัก

"ตู้ลี่เหนียง! ฮ่าฮ่า ข้ารู้จักตู้สือเหนียงผู้เลอโฉม นางช่างมีใจมั่นคง ยอมสุ่มเสี่ยงเพื่อคนรัก ทว่ากลับพบเจอคนใจทราม จึงโยนหีบสมบัติลงน้ำ ก่อนจะกระโดดลงไปปลิดชีพตนเอง ช่างน่าเสียดาย น่าเวทนา!"

ฉู่เฟิงจ้องมองตู้ลี่เหนียงผู้งามสง่าในชุดรัดรูปด้วยแววตาเปี่ยมความสนุกสนาน 

"คุณชายอย่าได้แดกดันคุณชายบ้านข้าเช่นนี้เลย คุณชายบ้านข้าน่ะหรือ หากรักใครแล้วก็มั่นคงนัก เช่นเดียวกับความรู้สึกที่เขามีต่อคุณหนูโอวหยางหลาน ข้ากล้ายืนยันได้" ตู้ลี่เหนียงกล่าวอย่างมั่นใจ 

"ฮ่าฮ่า ว่าที่จริงแล้วรักมั่นคงจริงหรือไม่ คงต้องรอดูกันต่อไป ว่าแต่พวกเจ้ามาหาข้านี้ มีธุระอันใดหรือ" ฉู่เฟิงกล่าวพลางหัวเราะเย็น สายตากลับจ้องมองไปที่ชุดรัดรูปของนางอย่างพิจารณา

สายตาของเขาร้อนแรงจนตู้ลี่เหนียงอยากจะลงมือสั่งสอนเสียให้เข็ด แต่ก็น่าเสียดาย... นางทำเช่นนั้นไม่ได้!