.jpg)
:chocolate bars
.
.
.
.
.
"ไอ้สัส ปวดตัวชิบหาย" ยุนกิขมวดคิ้วมุ่น ยามที่มีสองเมมเบอร์กำลังสลบเหมือดอยู่ข้างกายไม่ห่าง
ยังดีที่เมื่อวานพวกเขาควบกันจนพากันเข้ามาหยุดอยู่ที่เตียง ไม่อย่างนั้นคงได้มีรอยเขียวฟกช้ำเป็จ้ำๆตามตัวเพราะทำกิจกรรมอย่างว่าที่พื้นไปนานแล้ว
แต่ถ้าจะถามว่าเมื่อคืนได้นอนกี่โมงน่ะหรอ เรียกว่าจำไม่ได้เลยจะดีกว่า
"ควยเหอะ"
ยุนกิพึมพำก่นด่าสองพี่น้องอย่างนึกเซ็ง ก่อนจะค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นมานั่ง โดยไม่ลืมที่จะยกแขนจองกุกที่กำลังพาดอยู่บนตัวของเขาออกเสียก่อน
"อือ... พี่ยุน" จองกุกคำรามออกมาให้ยุนกิถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ขณะที่กำลังก้าวลงจากเตียง
"..." ยุนกิขมวดคิ้วมุ่นยามที่ััได้ถึงสะโพกที่โครตปวดจนต้องกัดฟันกรอด ก่อนที่เขาจะพาตัวเองเข้าไปอยู่ในห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายของตน
"หึ" ยุนกิส่ายศรีษะไปมายิ้มๆหลังจากที่เดินออกมาจากห้องน้ำแล้วพบว่าจองกุกกำลังนอนกอดกับเจโฮปอยู่
มือเรียวเสยเส้นผมที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำในสภาพที่พึ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ ก่อนที่เ้าตัวจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ตรงกลางระหว่างศรีษะของคนทั้งคู่ขึ้นมา
ก่อนจะพบว่ามีมิสคอลขึ้นเกินกว่า8สาย
ชิบหายละ
.
.
.
.
.
.
"แม่งเอ๊ย! ไปไหนของเขาวะ" นัมจุนสบถออกมาอย่างหัวเสีย ขณะที่กำลังเดินวนไปวนมาอยู่ด้านหน้าสตูดิโอ วันนี้พวกเขามีนัดอัดซิงเกิ้ลใหม่ด้วยกัน แต่จนถึงป่านนี้แล้วยุนกิก็ยังไม่โผล่หัวมาสักที
นัมจุนเลยทำได้แค่อัดในส่วนของตัวเองที่พอจะอัดได้ไปก่อน เพื่อไม่ให้โปรดิวเซอร์รู้สึกเสียเวลาไปมากกว่านี้
'ขอโทษจริงๆครับ คือพอดีเขาพึ่งโทรมาบอกว่าติดธุระด่วน เลยอาจจะมาเลทนิดหน่อย'
นั่นคือสิ่งที่นัมจุนยกขึ้นมาอ้างเพื่อช่วยไม่ให้มินยุนกิถูกคนอื่นๆว่านินทาลับหลังเอาได้
"เชี่ยพี่! พี่หายไปไหนมาเนี่ย ป่ะ รีบเข้าไปเลย"
"เออๆ" ยุนกิพยักหน้ารับก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังสตูดิโอให้นัมจุนขมวดคิ้วเข้าหากันน้อยๆ เมื่อกี้เขาว่าเขาเห็นอะไรแวบๆนะ
หมับ
"เดี๋ยวพี่"
"อะไร กูสายแล้วไม่ใช่รึไง" ยุนพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ขณะที่อาการปวดหัวตุบๆยังคงไม่จางหาย สงสัยเขาจะแฮงค์แล้วมั้งเนี่ย
"รอยนั่นน่ะ... มันเห็นชัดมากเลยนะ" นัมจุนพูดบอกให้ยุนกิรีบยกมือขึ้นจับคอตัวเองแทบจะทันที เห็นทีว่าเสื้อคลุมของเขามันคงปิดไม่มิด อีกฝ่ายถึงได้สังเกตเห็นแบบนี้
"อ่า..." นัมจุนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เห็นทีว่าเมื่อคืนพี่ยุนของเขาคงจะเล่นจ้ำจี้กับสาวๆมันส์ไปหน่อย ถึงได้ตื่นสายแถมดันมีรอยอยู่เต็มคอแบบนี้
"เอาไงดีวะ กูไม่ได้เอาผ้าพันคอมาด้วยว่ะ"
ยุนกิว่าเสียงเครียดให้นัมจุนหยิบเอากระเป๋าตังค์ขึ้นมา ก่อนจะหยิบเอาพาสเตอร์ที่พกเอาไว้ออกมา เขาฉีกมันด้วยปาก ก่อนจะแปะมันลงบนลำคอของยุนกิเบาๆ
"คงพอจะพรางตาได้บ้างอ่ะ" นัมจุนพูดบอกหลังจากที่แปะไปได้สองอัน ไอ้รอยส่วนที่เหลือมันยังมีปกเสื้อคลุมของยุนกิที่พอจะช่วยปกปิดได้บ้าง ดังนั้นพาสเตอร์แค่สองแผ่นก็คงจะพอ
แล้วอีกอย่าง ถ้าแปะมากเกินไปก็อาจจะทำให้กลายเป็จุดสังเกตได้ง่าย
"เออ ขอบใจ"
ยุนกิตบบ่านัมจุนเบาๆสองทีก่อนจะเดินหายเข้าไปในสตูดิโอก่อน ให้นัมจุนเดินตามเข้าไปทีหลัง
เฮ้อ พี่ชายของเขานี่มันจริงๆเลยสิน่า
.
.
.
"เหนื่อยว่ะ" ยุนพูดบ่นออกมาอย่างนึกเซ็ง หลังจากที่เขาอัดเสียงไปไม่ต่ำกว่าสิบรอบ อาจจะด้วยอาการแฮงค์ที่ยังคงค้างคาไม่หาย เลยทำให้เขาไม่ค่อยมีสมาธิที่จะโฟกัสกับเนื้อเพลงสักเท่าไหร่ แต่ก็ยังดีที่ก่อนหน้านี้เขาพอซ้อมมาแล้วบ้าง จึงทำให้งานนี้ไม่ค่อยหินอย่างที่ควรจะเป็
"หิวอ่ะ ไปหาไรกินกัน"
"อืม ไปดิ"
.
.
.
.
.
.
"แต่หัววันเลยหรอวะ" นัมจุนเลิกคิ้วขึ้นมองคนที่กำลังดื่มโซจูแก้แฮงค์อย่างที่เ้าตัวว่า หลังจากที่พวกเขาเริ่มลงมือทานอาหารบนโต๊ะจนหายไปเกินกว่าครึ่ง
"เออ ไม่ไหวว่ะ ปวดหัวชิบหาย" ยุนกิตอบกลับขณะที่กำลังกระดกโซจูเข้าปาก รสชาติขมปร่าของมันทำให้ยุนรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างบอกไม่ถูก
"เออ ว่าจะถามอยู่ ่นี้เหมือนไอ้มินกับวีดูสนิทกันมากขึ้นเลยนะ"
"อือ แล้วไงอ่ะ"
"ก็... กำลังคิดๆอยู่ ว่ามันอาจจะมีซัมติงกัน" นัมจุนพูดบอกให้ยุนกิถึงกับหลุดขำออกมา
"...?"
"ถ้ามันมี มึงจะทำไง"
"อืม... ก็คงเรียกคุยมั้ง"
"คุยว่า"
"ก็อาจจะถามว่าเป็อะไรกันจริงๆรึเปล่า"
"แล้วถ้าพวกมันตอบว่าเป็ล่ะ"
"เอ่อ... ก็คงจะเตือนๆหน่อยมั้ง"
"ทำไมต้องเตือน มันรักกันก็ดีแล้วไง" ยุนกิถามต่อพลางคีบเนื้อแกะเข้าปาก ท่าทางชิลๆของอีกฝ่ายทำเอานัมจุนถึงกับอ้าปากค้าง
ก็พอเข้าใจอยู่นะว่าพี่ยุนเป็คนง่ายๆ แต่นี่มันก็ง่ายไปป่ะวะ
"เห้ยพี่ มันไม่ได้ง่ายอย่างนั้นป้ะวะ แล้วยิ่งเป็เอ่อ... ผู้ชายด้วยกันอ่ะ"
"ผู้ชายด้วยกันแล้วมันทำไม?" ยุนกิเลิกคิ้วมองหน้านัมจุนนิ่งๆให้เ้าตัวถึงกับแทบยกมือขึ้นมากุมขมับ ก่อนที่นัมจุนจะพยายามอธิบายออกมา
"คือ...ผมไม่ได้เป็พวกเหยียดเพศนะ ก็เข้าใจว่าเพศไหนก็รักกันได้ แต่บางทีมันก็ต้องมีขอบเขต ไม่อย่างนั้นมันอาจจะมีกระแสดราม่าตามมาก็ได้"
"อ่า หรอ"
ยุนกิท้าวคางมองหน้านัมจุน ให้ชายหนุ่มถึงกับเบือนหน้าเสมองไปทางอื่น ก่อนจะหยิบแก้วน้ำอัดลมขึ้นดื่มเพื่อกับกระหาย
ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนัมจุนถึงได้รู้สึกว่ายุนกิกำลังมองเขาแปลกๆ
มันเหมือน... เอ่อ...
เหมือนกำลังอ่อยกันเลย
2K
