ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 169: อำลา

รุ่งเช้าของวันถัดมา ณ ประตูเมืองทิศตะวันออกของนครเมฆา

ไม่ได้มีขบวนแห่แหนยิ่งใหญ่ ไม่มีการประกาศอย่างเป็นทางการ แต่ข่าวการเดินทางไกลของ "เทพสงครามผู้กอบกู้" ก็ยังแพร่สะพัดไปทั่วเมือง ผู้คนนับแสนต่างพากันมามุงดูอยู่สองข้างทางอย่างเงียบเชียบ เพื่อส่งวีรบุรุษของพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย

หลิงเซียวในชุดคลุมสีดำตัวใหม่ที่ตัดเย็บจากไหมฟ้า ยืนอยู่อย่างสงบนิ่ง เบื้องหน้าของเขาคือฮ่องเต้ และองค์หญิงรัชทายาทที่มาส่งด้วยพระองค์เอง

"ท่านจะไปจริงๆ หรือ?" องค์หญิงเอ่ยถามเป็นครั้งสุดท้าย แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่แววตาของนางก็ยังแฝงความอาลัยอาวรณ์ "เส้นทางข้ามมหาสมุทรพายุคลั่งนั้นอันตรายยิ่งนัก ไม่มีใครเคยรอดกลับมานานนับร้อยปีแล้ว"

"อันตรายคือสหายของผู้ฝึกยุทธ์" หลิงเซียวตอบพร้อมรอยยิ้มจางๆ "หากปราศจากมัน ชีวิตคงน่าเบื่อแย่"

องค์หญิงถอนหายใจ นางรู้ว่าไม่อาจรั้งสายลมให้อยู่กับที่ได้ นางจึงหยิบถุงหอมใบเล็กที่ปักลวดลายดอกบัวด้วยมือตนเองยื่นให้เขา

"นี่ไม่ใช่ของวิเศษ... แต่เป็นเครื่องรางนำโชค หวังว่ามันจะคุ้มครองท่านในการเดินทาง"

หลิงเซียวรับมาพิจารณาครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บเข้าอกเสื้อ "ขอบคุณ ข้าจะรักษามันไว้อย่างดี"

ฮ่องเต้ก้าวเข้ามาตบไหล่หลิงเซียว "แคว้นเมฆาครามจะเป็นหนี้บุญคุณเจ้าตลอดไป หากวันใดเจ้าเหนื่อยล้า หรือต้องการที่พักพิง... ประตูเมืองแห่งนี้จะเปิดต้อนรับเจ้าเสมอ"

"ขอบคุณฝ่าบาท" หลิงเซียวประสานมือ "ดูแลอาณาจักรให้ดี... ข้าไปล่ะ"

หลิงเซียวหันหลังกลับ เขาเดินผ่านฝูงชนที่แหวกทางให้อย่างพร้อมเพรียง ทหารองครักษ์ทำความเคารพ ชาวบ้านคุกเข่าสรรเสริญ

"ท่านหลิงเซียว! ท่านหลิงเซียว!"

"วีรบุรุษของพวกเรา!"

เสียงเรียกขานดังกึกก้อง แต่หลิงเซียวไม่ได้หันกลับไปมอง เขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ทิ้งเกียรติยศ ชื่อเสียง และความสุขสบายไว้เบื้องหลัง

สำหรับคนอื่น เขาคือตำนานที่กอบกู้อาณาจักร

แต่สำหรับเขา... อาณาจักรนี้เป็นเพียงสถานีพักรถแห่งหนึ่งในเส้นทางอันยาวไกล

เมื่อเขาเดินพ้นประตูเมืองออกมา พื้นที่ราบกว้างใหญ่ก็ปรากฏแก่สายตา ลมแรงพัดปะทะใบหน้า หอบเอากลิ่นไอของทะเลที่อยู่ไกลโพ้นมาแตะจมูก

หลิงเซียวสูดลมหายใจเข้าลึก

"ลาก่อน แคว้นเมฆาคราม"

เขาไม่ใช่อสูรผมเงินแห่งเมืองระฟ้า หรือวีรบุรุษแห่งเมืองหลวงอีกต่อไป... จากนี้ไป เขาคือผู้ท้าชิงที่จะไปพิชิตโลกใบใหม่

หลิงเซียวหยิบ "กุญแจสู่โลกใหม่" ที่ได้จากระบบออกมา มันคือผลึกใสทรงยาวรี เขาบีบมันแตกคามือ!

วิ้ง!

พลังงานประหลาดห่อหุ้มร่างของเขา พร้อมกับความรู้ใหม่ที่หลั่งไหลเข้ามาในหัว... วิธีการสร้างและควบคุม "กระบี่บิน"!

"ไปกันเถอะ... สหาย"

หลิงเซียวลูบกระบี่วิญญาณวายุทมิฬที่เอว เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางสู่ขอบฟ้าใหม่