ย้อนกลับมายุค 90 พร้อมพลังปลูกพืชวิญญาณ

บทที่ 33 ฟ่านซีซี เธอคอยดูเถอะ!

ฟ่านซีซีเพิ่งจากไปได้ครึ่งชั่วโมง คนในโรงเรียนจำนวนมากก็รู้เรื่องที่มีนักข่าวมาสัมภาษณ์ฟ่านซีซีแล้ว

พอถึงเวลาเลิกเรียนตอนเย็น เกือบทั้งโรงเรียนรู้เรื่องที่ฟ่านซีซีได้รับทุนการศึกษา แต่บางคนบอกว่าหนึ่งแสน บางคนบอกว่าสองแสน

ไม่ว่าจะเป็นจำนวนเท่าไหร่ ก็ทำให้คนอิจฉาริษยาอย่างมาก

ส่วนเถียนซือซือ เมื่อได้ยินข่าวนี้ก็โกรธจนควันออกหู ฉีกสมุดหลายเล่ม และเตะกำแพงไปหลายสิบครั้ง

ทำไม? ทำไมฟ่านซีซีถึงได้รับทุนการศึกษาอะไรนั่น?

เห็นชัด ๆ ว่าวันนั้นเธอก็อยู่ที่โรงพยาบาลด้วย เธอก็ช่วยเหลือเด็กสองคนนั้นเหมือนกัน

ไม่สิ ถึงแม้เธอจะดูแลแค่อันฉีเอ๋อร์ก็ตาม ถ้าจะขอบคุณ ก็ควรมีส่วนของเธอด้วยสิ!

หนึ่งแสนหยวนเชียวนะ ชาติที่แล้วเธออยากได้มาก แต่เธอไม่ได้มีส่วนร่วม

คราวนี้เธอพยายามมีส่วนร่วมแล้ว แต่กลับไม่ได้

ไม่ให้เธอก็ช่างเถอะ ทำไมถึงต้องให้ฟ่านซีซีด้วย

ไม่ยุติธรรม! ช่างไม่ยุติธรรมเกินไปแล้ว!

คิดได้ดังนั้น เธอก็รีบตรงไปที่ห้องครูใหญ่ทันที

เธอต้องบอกความจริง แน่นอนว่าฟ่านซีซีต้องจงใจปิดบังความจริง ทำให้นักข่าวและคนที่มอบรางวัลเข้าใจผิด

แต่พอเธอหาครูใหญ่เจอและอธิบายเหตุผลให้ฟัง ครูใหญ่กลับมองเธอด้วยสีหน้าแปลก ๆ

“เธอเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า ทุนการศึกษานี้ไม่ใช่ฟ่านซีซีเป็นคนตัดสินใจ และยิ่งไม่ใช่พวกเราเป็นคนตัดสินใจ ส่วนเรื่องที่เธอช่วยเหลือเด็กสองคนนั้น ทำไมพวกเขาถึงไม่ขอบคุณเธอ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน บางทีเธอคงต้องถามตัวเองดูนะ”

ฟ่านซีซีช่วยเหลือคนอื่นโดยไม่รู้สึกว่าตัวเองได้ทำอะไรให้ใคร แต่เถียนซือซือคนนี้กลับวิ่งมาเรียกร้องความดีความชอบ ทำไมคนที่ได้รับคำขอบคุณถึงไม่มีเธอ นี่แหละคือความแตกต่าง

ในฐานะผู้นำโรงเรียน เขาไม่สามารถตำหนิอะไรได้ตรง ๆ แต่ก็ยังพูดอย่างรับผิดชอบว่า “อย่าคิดมากเลย ตั้งใจเรียนเถอะ! เราช่วยเหลือผู้อื่นไม่ควรมีจุดประสงค์หรือต้องการให้คนสำนึกบุญคุณถึงจะทำ กลับไปได้แล้ว!”

เถียนซือซืออยากจะพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายก็ต้องจากไปด้วยความไม่เต็มใจ

เธอคิดว่าการได้เกิดใหม่อีกครั้ง เธอจะเหยียบฟ่านซีซีไว้ใต้เท้าและได้ทุกสิ่งที่ต้องการ แต่ความจริงกลับพิสูจน์ว่าเธอยังคงไร้เดียงสาเกินไป

ในตอนแรกเธอคิดว่า แค่เธอดีพอก็เพียงพอแล้ว ฟ่านจิ่นเฉิงจะต้องเห็นค่าและชอบเธออย่างแน่นอน แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอ ‘ไม่ร้าย’ พอต่างหาก

ฟ่านซีซี เธอคอยดูเถอะ!

……

ณ ร้านอีเหริน

ฟ่านซีซีกำลังกินมื้อเย็น ฟ่านจิ่นซินมองเธอเป็นระยะ เหมือนอยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่ก็พยายามอดกลั้นเอาไว้

จนกระทั่งใกล้จะกินข้าวเสร็จ ฟ่านจิ่นซินก็เอ่ยปากถามในที่สุด

“ฟ่านซีซี ทุนการศึกษาที่เธอได้ มูลค่าหนึ่งแสนหรือสองแสนกันแน่”

ฟ่านซีซียังไม่ทันได้เอ่ยปาก ฟ่านจิ่นเฉิงก็ขมวดคิ้ว “เธออยากทำอะไร?”

ฟ่านจิ่นซินครางในลำคอ และไม่ได้พูดอะไรออกมา แค่เธอสงสัยเลยถามไม่ได้หรือไง?

ฟ่านมี่มี่ที่กลับมาก่อนและรู้เรื่องราวทั้งหมดพูดขึ้นเบา ๆ ว่า “สองแสนค่ะ! พี่รองของฉันโชคดีจริง ๆ คนอย่างเราอิจฉาแทบตาย”

ฟ่านจิ่นซินกัดฟัน ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ เธอไม่อยากพูดหรอกว่า เธอก็อิจฉาจะแย่อยู่เหมือนกัน

“เธอมีแผนจะเอาเงินไปทำอะไรเหรอ?” ฟ่านเจวียนเจวียนถามด้วยความอยากรู้

วันนี้ตอนที่เธอได้ยินเรื่องนี้ก็ตกใจเหมือนกัน เธอรู้สึกว่าน้องสาวคนที่สองของเธอช่างโชคดีเกินไปแล้ว บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองถ้วย แลกกับเงินสองแสน นี่มันโชคหล่นทับชัด ๆ!

ฟ่านซีซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ฉันตั้งใจจะซื้อไม้ดอกไม้ประดับไปบริจาคให้โรงเรียน เพื่อปรับปรุงภูมิทัศน์”

“หา?” ฟ่านเจวียนเจวียนทำสีหน้าประหลาดใจ ไม่คิดว่าจะได้ยินคำตอบนี้

แต่พอฟ่านจิ่นเฉิงได้ยิน ก็เห็นด้วยกับแผนการนี้ทันที “ได้สิ ใช้เงินไปซะ จะได้ไม่มีใครคอยมาคิดเล็กคิดน้อย ปรับปรุงภูมิทัศน์โรงเรียนก็ดี เป็นสวัสดิการที่ทั้งครูและนักเรียนได้ประโยชน์ร่วมกัน”

จริง ๆ แล้ว ฟ่านจิ่นซินอยากจะพูดมากว่า ฟ่านซีซีมีพื้นที่เพาะปลูกกว้างขวางขนาดนั้น ยังต้องไปซื้อไม้ดอกไม้ประดับที่ไหนอีก แค่ขนจากที่ของตัวเองไปก็พอแล้ว

แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปบอกว่าฟ่านซีซีทำไม่ถูก เพราะยังไงซะ การปรับปรุงภูมิทัศน์โรงเรียนก็เป็นการทำความดี

ส่วนฟ่านจื้อซิงและเฉินเยว่อิง เมื่อรู้ความคิดของลูกสาวแล้ว พวกเขาก็สนับสนุนอย่างเต็มที่

“ว่าแต่พื้นที่เพาะปลูกก็ต้องปรับปรุงใหม่พอดี ส่งต้นไม้ไปสักชุดก็ดี จะได้ไม่ต้องกังวลว่าจะได้รับความเสียหายตอนสร้างห้องเรียนวาดรูป” 

“ซีซี จะให้พ่อหาคนขับรถบรรทุกมารับต้นไม้ที่ลูกจะบริจาคไหม แล้วลูกจะบริจาคเมื่อไร?” ฟ่านจื้อซิงถาม

ฟ่านซีซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “พรุ่งนี้เลยค่ะ! พรุ่งนี้เช้าหนูจะไปบอกครูใหญ่ก่อน แล้วตอนเที่ยงพวกเราก็ช่วยกันขนต้นไม้ไปโรงเรียน จะได้ไม่รบกวนเวลาเรียน”

“ดี งั้นพรุ่งนี้ตอนเที่ยงนะ”

หลังจากตกลงเรื่องที่จะทำในวันพรุ่งนี้เสร็จ ฟ่านจิ่นเฉิงก็พาฟ่านซีซีกลับบ้าน 

ก่อนนอน ฟ่านซีซีแอบดึงฟ่านจิ่นเฉิงเข้ามาในห้องของเธอ

“พี่จิ่นเฉิง พี่ว่างไปสมัครเรียนขับรถวันเสาร์อาทิตย์นี้ไหม?” 

“หืม เธออยากซื้อรถเหรอ?” ฟ่านจิ่นเฉิงรู้ทันความคิดของฟ่านซีซีทันที

ฟ่านซีซียิ้มกว้างพลางพยักหน้า “ใช่ วันนั้นฉันซื้อของจนเงินหมด ไม่มีเงินกลับบ้าน ฉันอิจฉารถที่วิ่งอยู่บนท้องถนน ถ้าบ้านเรามีรถ จะไปไหนมาไหนก็สะดวก” 

ฟ่านจิ่นเฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ ฉันจะไปสมัครพรุ่งนี้เลย วันหยุดค่อยไปเรียน แล้วก็จะติดโทรศัพท์บ้านด้วย ถ้าคราวหน้าเธอใช้เงินหมด ไม่มีเงินนั่งรถ ก็โทรหาฉันได้ ฉันจะได้ไปรับถูก”

ฟ่านซีซีถึงกับเอามือกุมขมับ วันนั้นที่ไม่มีเงินนั่งรถ เป็นความผิดพลาดของเธอ ครั้งหน้าเธอจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว 

“นอนเร็ว ๆ นะ จะได้โตไว ๆ” ฟ่านจิ่นเฉิงยื่นมือไปลูบหัวเด็กสาวเบา ๆ ก่อนจะปิดประตูให้เธออย่างเบามือ 

เมื่อไรกันนะเขาถึงจะเข้าห้องของซีซีได้อย่างเปิดเผยโดยไม่ต้องออกมาแบบนี้ 

อยากให้เด็กน้อยของเขาโตเป็นสาวเร็ว ๆ จัง!

……

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ่านซีซีผู้ใจบุญตื่นแต่เช้า เธอตั้งใจที่จะไปบริจาคต้นไม้ เธอยังแวะไปที่พื้นที่เพาะปลูกเพื่อดูแลต้นไม้ของเธอเป็นพิเศษ

เรื่องการติดต่อกับครูใหญ่ก็ราบรื่นดี ในฐานะโรงเรียนที่เพิ่งย้ายมาใหม่ พวกเขาให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อมอย่างมาก 

ครูใหญ่ยินดีเป็นอย่างยิ่งกับการบริจาคอย่างใจกว้างของฟ่านซีซี เขาถึงกับไม่กลับบ้านตอนเที่ยงและนำคณะครูที่อยู่โรงเรียนมาต้อนรับการบริจาคต้นไม้ของเธอ

ไม้ดอกไม้ประดับที่นำมาบริจาคนั้นมีจำนวนมาก มากกว่าที่ครูใหญ่และคณะครูคิดไว้เสียอีก

ไม้ดอกไม้ประดับทั้งหมดถูกขนลงมาจากรถบรรทุกจนเต็มสนามของโรงเรียนมัธยมปลายที่สาม 

“มันต้องใช้เงินเยอะมากแน่ ๆ!” ครูคนหนึ่งพูดเบา ๆ ด้วยความรู้สึกทึ่ง 

“ใช่แล้ว แถมดอกไม้พวกนี้ก็ยังสวยมากอีกด้วย!”

“ฉันว่าพวกมันสามารถปลูกในสวนดอกไม้ขนาดใหญ่ได้เลยนะ”

“ส่วนกระถางต้นไม้พวกนี้ ฉันว่าห้องเรียนละหลาย ๆ กระถางก็น่าจะได้”

ฟ่านซีซีแค่บริจาค ไม่ได้สนใจวิธีการจัดวาง ดังนั้นเธอจึงไม่ได้แสดงความคิดเห็นใด ๆ เกี่ยวกับการสนทนาของเหล่าครู

หัวหน้าฝ่ายวิชาการช่วยตรวจนับจนเสร็จแล้วถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า “นักเรียนซีซี ครั้งนี้เธอนึกยังไงถึงบริจาคต้นไม้เยอะแยะขนาดนี้ แถมทุกต้นยังคุณภาพดีมากด้วย ฉันว่าบางต้นนี่ราคาแพงมากเลยนะ”