บทที่ 26 พ่อหนุ่มคนนี้ช่างร่ำรวยเสียจริง
บางคนมีความระมัดระวังแม้จะแย่งชิงมาได้แต่ก็ไม่กล้ากินลงไปง่าย ๆ
พวกเขาเลือกที่จะรอให้คนที่ใจร้อนกว่ากินก่อนเพื่อดูท่าที เพื่อดูท่าที... เผื่อว่าในนั้นจะมีพิษ
อย่างไรเสียก็เป็ของนำมาแจก
แต่ก็มีบางคนที่ไม่คิดมากนักเพราะล้วนเป็ชนชั้นยากจนในชนบท เมื่อมีคนนำของกินมาแจกจึงไม่ได้คิดซับซ้อนอะไร แจกมาก็กินเลย!
ทันทีที่ของกินเข้าปากทุกคนต่างก็ต้องประหลาดใจ
"หวานเหลือเกิน หอมมาก เนื้อเนียนลื่นคอ... อร่อย! อร่อยจริง ๆ!"
"ไม่เลวเลย! พอไหลลงคอก็รู้สึกสบาย ข้าสูบยาเส้นมาหลายปีแล้วลำคอไม่ค่อยดีมาตลอด พอได้กินสิ่งนี้รู้สึกว่าลำคอผ่อนคลายขึ้นทันที รสชาติก็ดี หวานและมีกลิ่นหอมของยาด้วย"
"จริงด้วย! ชิวหลีเกานี้สุดยอดไปเลย แม่นางน้อยขายอย่างไรหรือขอข้าหนึ่งจิน!"
คนที่ได้ชิมก่อนต่างพากันชื่นชมเป็เสียงเดียว
คนที่เหลือซึ่งยังลังเลอยู่ จึงรีบเริ่มกินกันทันที
พอได้กินทุกคนต่างก็มีสีหน้าผ่อนคลายและพึงพอใจ
คำชมหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย "ข้ามีชีวิตมาจนป่านนี้ยังไม่เคยได้กินของแบบนี้เลย รสชาติคล้ายน้ำเชื่อมทว่าเข้มข้นและกลมกล่อมกว่าทั้งยังหอมกว่ามาก เป็รสของสาลี่แต่ก็ไม่ใช่รสสาลี่เสียทีเดียวแถมยังมีกลิ่นหอมของยาด้วยสรุปคืออร่อยมาก กินแล้วร่างกายรู้สึกสบาย"
นอกจากนี้ยังมีคนสอบถามเื่สรรพคุณทางยาอีกด้วย
"หลานชายข้าสุขภาพไม่ดีมาั้แ่เด็กไอคอกแคกอยู่ตลอด แถมไม่ชอบกินยาเพราะว่าขม หากให้กินชิวหลีเกานี้จะได้ผลหรือไม่"
"แม่นางน้อย สิ่งนี้ให้คนป่วยกินได้หรือไม่ นายท่านของข้าได้รับาเ็ ไอทุกวันเลยขอรับ..."
เจียงเหลียนจูตอบคำถามทีละคน "แน่นอนว่าได้เ้าค่ะ ชิวหลีเกาเดิมทีจัดเป็ยาบำรุงมีโรคก็ใช้รักษา ไม่มีโรคก็ใช้ป้องกัน ช่วยให้ชุ่มคอและระงับการไอเ้าค่ะ"
ทันใดนั้นชายหนุ่มคนหนึ่งก็โยนเงินห้าตำลึงลงตรงหน้าเจียงเหลียนจู "เอามาให้ข้าสองจิน"
คราวนี้คนอื่น ๆ ที่กำลังถามราคาถึงกับอึ้งไปตาม ๆ กัน
พ่อหนุ่มคนนี้ช่างร่ำรวยเสียจริง
หรือจะเป็คนที่แม่นางน้อยจ้างมาช่วยประกาศกันนะ!
จะมีที่ไหนไม่ถามราคาสักคำแต่ควักเงินห้าตำลึงออกมาทันที?
ด้วยราคานี้พวกเขาจะไปซื้อไหวได้อย่างไร ดูท่าแล้วพวกเขาคงไม่มีปัญญาซื้อเสียแล้ว
เจียงเหลียนจูยังคงยิ้มไม่เปลี่ยนแปลง "ทุกท่านไม่ต้องใช้เงินมากขนาดนี้หรอกเ้าค่ะ ชิวหลีเกาของข้าไม่ได้เข้มข้นเป็พิเศษไม่อาจขายราคาสูงเพียงนั้นได้"
"แล้วเ้าขายจินละเท่าไหร่" เซี่ยงโย่วเองก็รู้สึกว่าตนเองวู่วามไปแต่เขาไม่มีทางเลือก หลังจากช่วยนายท่านกลับมาได้ นายท่านได้รับาเ็สาหัสไอทุกวัน พอไอทีไรก็ะเืไปถึงาแตามร่างกายเ็ปจนทนไม่ไหว ในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชา พวกเขามองดูแล้วก็รู้สึกปวดใจ
ในเมืองเล็ก ๆ เช่นนี้ฝีมือของท่านหมอมีจำกัดไม่สามารถจัดยาดี ๆ ให้ได้
นายท่านเองก็ไม่ยอมกลับไปพักรักษาตัวที่เมืองหลวง โดยบอกว่าในเมื่อออกมาครั้งหนึ่งแล้วจะมาล้มเลิกกลางคันเพียงเพราะได้รับาเ็เล็กน้อยไม่ได้
ต้องทำภารกิจให้สำเร็จก่อนจึงจะกลับ
ในที่สุดก็ได้เจอตัวยาที่ดูน่าจะได้ผล เขาจะปล่อยให้หลุดมือได้อย่างไร?
เจียงเหลียนจูยิ้มแล้วกล่าวว่า "วันนี้ข้ามาขายชิวหลีเกาเป็ครั้งแรก จึงลดราคาครึ่งหนึ่งให้ทุกท่านเ้าค่ะ ราคาปกติคือสี่ร้อยอีแปะต่อจิน แต่วันนี้เพียงสองร้อยอีแปะต่อจินเท่านั้นและข้ามีทั้งหมดเพียงสี่จิน ดังนั้นจะไม่ขายเป็จินแต่จะขายเป็ตำลึง ตำลึงละยี่สิบอีแปะเ้าค่ะ"
คราวนี้ชาวบ้านคนอื่น ๆ ต่างก็ดีใจ
สองร้อยอีแปะพวกเขาอาจจะซื้อไม่ไหว แต่ยี่สิบอีแปะพวกเขายังพอมีสามารถซื้อกลับไปให้คนในครอบครัวได้ลิ้มลองของแปลกใหม่กัน
ราคานี้ถือว่ายุติธรรม ไม่แพงจนเกินไป
เซี่ยงโย่วพอได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจ
ตำลึงเดียวจะไปพอกินสำหรับนายท่านได้อย่างไร
"แม่นางน้อย เ้าช่วยเมตตาข้าหน่อยเถิด ที่บ้านข้ามีคนป่วยไอทุกวันอาการหนักมาก หากเ้าไม่ขายให้ข้าสองจิน ขายให้ข้าสักหนึ่งจินได้หรือไม่ ข้ายอมซื้อในราคาปกติ! ขอร้องล่ะ ช่วยข้าด้วยเถอะ"
เจียงเหลียนจูกำลังพิจารณา
ต้าเป่าที่อยู่ข้าง ๆ พูดว่า "ท่านแม่ ท่านตกลงกับเขาเถอะขอรับ เื่พิเศษย่อมต้องจัดการเป็พิเศษขอรับ"
นิสัยของเจียงเหลียนจูคือทนไม่ได้เวลาลูกชายพูดอะไรนางต้องตามใจเสมอ
"ตกลงเ้าค่ะ แต่หนึ่งจินนั้นมากเกินไปใบไม้ที่เตรียมไว้ห่อไม่พอเ้าค่ะ ท่านไปหาภาชนะมาใส่เองนะเ้าคะ"
เซี่ยงโย่วดีใจมากทิ้งเงินสี่ร้อยอีแปะไว้แล้วรีบวิ่งกลับไปเอาโถทันที
ชาวบ้านที่เหลือเริ่มซื้อคนละตำลึง สองตำลึง ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าคอยช่วยเจียงเหลียนจูอยู่ข้าง ๆ คนหนึ่งส่งใบไม้ อีกคนหนึ่งนับเงิน
ต้าเป่าเคยเรียนนับเลขกับหวังเหล่าอู่ผู้เป็บิดา สามารถนับได้ั้แ่หนึ่งถึงหนึ่งร้อย
ั้แ่โบราณกาล หลักการทำธุรกิจคือที่ไหนคนเยอะที่นั่นจะรุ่งเรือง ในเมืองสือหลี่เล็ก ๆ แห่งนี้ ข่าวแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วว่าวันนี้ที่ตลาดมีแม่นางน้อยมาขายชิวหลีเกาซึ่งเป็ของทำเองและอร่อยมาก จากคนหนึ่งบอกต่อถึงสิบคน จากสิบคนบอกต่อถึงร้อยคนต่างพากันมามุงดูและซื้อของแปลก
เจียงเหลียนจูนำชิวหลีเกามาน้อย แม้จะแบ่งขายทีละตำลึงแต่ก็ไม่อาจรองรับจำนวนคนได้ไหว
ดังนั้นในเวลาไม่นานก็ขายหมดเกลี้ยง แม่ลูกทั้งสี่คนช่วยกันเก็บแผง
เจียงเหลียนจูเก็บป้ายชื่อร้านอย่างระมัดระวังเพื่อนำมาใช้ใหม่ในวันพรุ่งนี้
ต้าเป่าและน้อง ๆ ราวกับกำลังฝัน ตกอยู่ในภวังค์อยู่นาน
เงินปลีกจำนวนมากถึงเพียงนี้รวมแล้วได้ถึงหนึ่งตำลึงเงินเชียวหรือ
เมื่อฝูงชนแยกย้ายกันไป เอ้อร์เป่าถามเจียงเหลียนจูว่า "ท่านแม่ ชิวหลีเกานี้ขายได้เงินเยอะขนาดนี้เลยหรือ! ถ้ารู้แบบนี้ เมื่อคืนพวกเราน่าจะกินให้น้อยลงหน่อย เก็บไว้ขายเอาเงินดีกว่า"
เมื่อคืนพวกเขาสามพี่น้องกินไปอย่างน้อยครึ่งจิน
นั่นคือเงินหนึ่งร้อยอีแปะเลยนะ!
อีกอย่างชิวหลีเกาทำมาจากสาลี่ป่าที่ไม่มีใครกิน เท่ากับว่าเป็การค้าที่ไร้ต้นทุนแต่กลับขายได้เงินหนึ่งตำลึง
นี่มันช่างน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
เจียงเหลียนจูยิ้ม "ไม่เป็ไรหรอก พวกเ้ากินไม่อร่อยหรือ เดี๋ยวพวกเรากลับไปเก็บสาลี่แล้วทำต่อก็สิ้นเื่แล้ว"
ต้าเป่าพอได้ยินดังนั้น ฝีเท้าก็เร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว "ไปกันเถอะขอรับ กลับไปเก็บสาลี่กัน"
นี่มันเหมือนกับเงินที่หล่นมาจากฟ้าชัด ๆ!
เขารู้ว่าเงินทองนั้นหามายากอย่างบ้านเศรษฐีในหมู่บ้านที่มีที่ดินทำกิน ทำนาทั้งปีขายธัญพืชยังได้เงินไม่เท่านี้เลย
แค่เข้าไปเก็บผลไม้ป่าในป่ามาแปรรูปก็ขายได้หนึ่งตำลึงเงิน
เมื่อวานเก็บมาน้อย ท่านแม่บอกว่าเก็บมาได้เพียงสิบกว่าจิน แต่ขายได้หนึ่งตำลึงเงิน
ถ้าวันหนึ่งเก็บให้มากขึ้นสักร้อยกว่าจินจะไม่สามารถขายได้สิบกว่าตำลึงเลยหรือ?
ต้าเป่ารีบคิดคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว ฝีเท้าจึงเร่งขึ้นโดยทันที
ความรู้สึกอยากเที่ยวเล่นตอนมาตลาดหายไปจนหมดสิ้น
ตอนนี้อยากกลับไปเก็บสาลี่ป่าในป่าใจจะขาด!
เจียงเหลียนจูดึงเขาไว้ "อย่ารีบร้อนขนาดนั้น เรายังต้องซื้อน้ำตาล น้ำตาลที่บ้านมีไม่พอแล้วและเมื่อวานแม่ขุดสมุนไพรมาได้บางส่วนต้องนำไปขายที่โรงหมอด้วย ที่บ้านยังต้องซื้อของเพิ่มอีกไม่ต้องรีบหรอก"
เอ้อร์เป่าก็ร้อนใจเช่นกัน "ท่านแม่ จะไม่รีบได้อย่างไร เมื่อกี้มีคนในหมู่บ้านเราหลายคนรู้แล้วว่าท่านแม่ใช้สาลี่ป่าทำชิวหลีเกา พวกเขาต้องรู้แน่ว่าสาลี่ป่าของเราเก็บมาจากในป่า ถ้าพวกเขาไปแย่งเก็บก่อนจะทำอย่างไรเล่า ถ้าพวกเรากลับไปช้า สาลี่จะหมดเสียก่อนนะขอรับ"
เจียงเหลียนจูหัวเราะฮ่า ๆ "ไม่เป็ไรหรอก สาลี่ป่าในป่ามีเยอะแยะ ต่อให้คนทั้งหมู่บ้านไปเก็บหลายวันก็เก็บไม่หมดหรอก อีกอย่างต่อให้พวกเขาเก็บไปก็ไม่มีประโยชน์เพราะเคี่ยวไม่เป็ เก็บไปก็เสียเปล่า"
201
