(จบแล้ว)ระบบร้านอาหารสามเวลาต่างโลก พระเอกเก่ง+เน้นอาหารไทย

ตอนที่ 93 พ่อครัวจากเมืองหลวง

“อ่า ตาเกลมาตรงนี้สิ...นี้คือท่านไวเคานต์นิค ขุนนางแห่งราชอาณาจักรลูนาเทีย”

เมื่อคาห์นได้นำพาขบวนกลุ่มของไวเคานต์นิคและภรรยา เข้ามานั่งเพื่อหลบแดดอยู่ภายในร้าน

ทางด้านคาห์นก็ได้เรียกหา คุณตาเกลที่กำลังจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำอาหาร เพื่อเตรียมมันให้พร้อม หลังจากไลท์กลับมาจากข้างนอกอยู่นั่นเอง

“สวัสดีครับ...เอ่อ ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ!” คุณตาเกลและคุณยากเฮลีย์ ต่างก็รู้สึกสับสนงุนงง ทำตัวไม่ถูกที่ จู่ๆ ร้านของตนเอง ก็มีขุนนางมานั่งอยู่ภายในร้าน

“คำราชาศัพท์ที่พวกเจ้ากำลังพูดมีไว้สำหรับราชวงศ์อันสูงศักดิ์เท่านั้น...ทางเรานั้นเป็นแค่ขุนนาง” ไวเคานต์นิค เมื่อเห็นสองตายายที่ดูจะไม่รู้ความหมายของคำราชาศัพท์ว่าควรใช้เฉพาะกับผู้ที่มีเชื้อสายราชวงศ์

ทางเขาก็รีบแก้ไข ไม่ให้พวกเขาก่อความผิดพลาดขึ้นในทันทีและเมื่อแก้ไขความเข้าใจผิดได้แล้ว

ทางด้านไวเคานต์นิคก็ปล่อยให้ คาห์นเป็นคนบอกเล่าถึงจุดประสงค์และการมายังป่าดาราฉายของตนเองให้กับสองตายายได้รับฟัง

“ท่านไวเคานต์มาเพื่อจัดการกับหมาป่าสีชาด...และอาจจะต้องขอหยิบยืมใช้ห้องครัวของร้านอาหารสามเวลา เพื่อจัดเตรียมอาหาร จะได้หรือไม่? แน่นอนว่าทางไวเคานต์จะมีค่าตอบแทนให้” คาห์นก็พึ่งจะทราบถึงเรื่องดังกล่าวนี้ ว่าทางด้านของไวเคานต์นิคและครอบครัวได้จัดเตรียมพ่อครัวประจำตัวมาด้วยตัวเอง

ซึ่งพ่อครัวที่ว่านั้นก็คือ ชายร่างท้วมที่ตอนนี้กำลังเดินเพ่นพ่านสอดส่องร้านอาหารสามเวลาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตอยู่นั่นเอง

“คือว่า เรื่องนี้...ท่านคาห์นควรไปพูดกับไลท์เองจะดีกว่า อย่างที่ทราบดี ร้านแห่งนี้ พวกเราได้มอบให้กับไลท์เป็นคนดูแลไปแล้ว”

คุณยายเฮลีย์ จึงไม่สามารถตัดสินใจหรือตอบตกลงได้ตามที่คาห์นร้องขอ

ถึงแม้เธอจะเป็นคนหัวอ่อนและจิตใจดี แต่คุณยายเฮลีย์ก็ไม่ใช่คนที่ทำอะไรโดยพลการ โดยไม่ปรึกษากับไลท์ ที่ตอนนี้ไลท์ได้เป็นคนดูแลร้านนี้ให้กับเธอแบบเต็มตัวแล้ว

แม้ในทางกฎหมาย ร้านแห่งนี้จะยังคงเป็นของพวกเขา หรือจะให้ลงลึกก็คือเจ้าของร้านแห่งนี้หรือที่ตรงนี้ จริงๆ ก็คือ ‘มาร์คัส’ ผู้เป็นลูกชายของเธอ

แต่ในทางสัญญาใจ ร้านอาหารสามเวลา เธอและสามีได้มอบมันให้กับไลท์ไปแล้ว...ไฉนเลยที่เธอจะผิดคำสัญญานี้ได้

“อืม เอาเป็นว่าฉันแจ้งเรื่องนี้ให้กับพวกคุณทราบเอาไว้ก่อน แล้วจะไปขออนุญาตกับไลท์ให้เป็นกิจจะลักษณะอีกที” คาห์นเองก็ไม่ชอบใจและอึดอัดใจกับเรื่องนี้เหมือนกัน

ด้วยความที่รู้จักกับไวเคานต์นิคและครอบครัวมาอย่างยาวนาน ทำให้คาห์นก็พอจะรู้จักพ่อครัวร่างท้วมคนนี้อยู่บ้าง

พ่อครัวคนนี้มีชื่อว่า ‘กามิน’ เป็นพ่อครัวที่ค่อนข้าง มั่นใจในการทำอาหารของตัวเองทั้งอาหารคาวและอาหารหวาน และด้วยการทำอาหารที่เป็นเลิศนี้เอง ทางด้านตระกูลของไวเคานต์นิคก็ได้ว่าจ้างให้มาเป็นพ่อครัวประจำตัว

อีกทั้งยังมีร้านอาหารที่ตั้งชื่อตามชื่อของตัวเองว่า ‘ร้านอาหารกามิน’ เปิดอยู่ในเมืองหลวง และมีชนชั้นสูงจำนวนมาก ให้การยอมรับในความอร่อยอีกด้วย

อย่างไรก็ตามแม้ กามินจะได้รับการยอมรับในเรื่องของการทำอาหารในหมู่ของชนชั้นสูง ซึ่งตัวของคาห์นเองก็เคยยอมรับว่า อาหารที่กามินเป็นคนทำ นั้นอร่อยล้ำเลิศ

แต่ทว่า...ในตอนนี้ วันที่คาห์นได้เปิดโลกและได้รู้จักกับอาหารฝีมือของไลท์ ความคิดที่เคยมองว่า กามินนั้นเป็นพ่อครัวที่ยอดเยี่ยมก็ไม่ใช่แบบเดิมอีกต่อไป

ส่วนอาหารของใครจะล้ำเลิศกว่ากัน คาห์นเองนั้นก็ไม่กล้าฟันธง เนื่องจากคำพูดของไลท์ที่ได้เคยพูดกับเขาเอาไว้ว่า ‘อาหารนั้นไม่ใช่การแข่งขัน’ อาหารล้วนมีหน้าที่ ทำให้ผู้คนอิ่มท้องและมีความสุข

บางครั้งอาหาร อาจถูกปากและไม่ถูกปาก อร่อยและไม่อร่อย มันก็สุดแล้วแต่ลิ้นของใครของมัน

ฉะนั้นแล้ว ใครใคร่ชอบรสชาติแบบไหน ก็เลือกรับประทาน ‘ที่ใช่ที่ชอบ!’ นั่นแหละดีที่สุดแล้ว

“การที่ฉัน กามิน คนนี้มาใช่ห้องครัว ถือว่าเป็นที่เชิดหน้าชูตาของร้านเล็กๆ นี้อยู่แล้ว จะไปขออนุญาตทำไมให้ยุ่งยากเสียเวลา” ชายร่างท้วมเดินก้าวอาดๆ เข้ามาหากลุ่มของคาห์น คุณตาและคุณยายที่กำลังพูดคุยกันอยู่

“ท่าน กามิน กรุณาระวังคำพูดด้วย” คาห์นส่งสายตาดุๆ เพื่อตักเตือนพฤติกรรมที่กำลังแสดงออกมาของอีกฝ่าย

เพราะถึงอย่างไร ร้านอาหารสามเวลา ก็คือร้านอาหารที่คาห์นนั้นรักและชื่นชอบ ถึงแม้จะเป็นร้านอาหารที่ตั้งอยู่บ้านนอกคอกนา แต่รสชาติของอาหารที่คาห์นนั้นรู้สึกต่อร้านนี้ นั้นสูงล้ำ เสียยิ่งกว่าร้านอาหารในเมืองหลวงเป็นไหนๆ

“ระวังคำพูด?! เฮ้อ รู้ไหมว่าอาหารหนึ่งจานที่ฉันทำนั้นมีราคาเท่าไรและมีคนรอต่อคิว กินมันมากมายขนาดไหน? การที่ฉันต้องมาทำอาหารในร้านอาหารโทรมๆ แห่งนี้ ถ้าไม่ใช่ว่าเป็นเพราะท่านไวเคานต์นิคขอร้อง ฉันก็ไม่คิดที่จะมาเหยียบที่นี่หรอก” พูดจบ กามินก็สะบัดหน้าจากไป

ทิ้งให้คาห์น ยืนหน้าเขียวคล้ำ กัดฟันกรอดด้วยความเดือดดาลอยู่เพียงลำพัง

“อย่าคิดมากเลย...ร้านอาหารของฉันก็โทรมเหมือนที่เขาพูดจริงๆ นั่นแหละ ฮ่าฮ่า” ตาเกล ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับดูแคลนร้านอาหารของเขาเลยสักนิด เขาตบไหล่ของคาห์นเบาๆ ว่าไม่จำเป็นต้องโกรธแทนตนเอง

เพราะต่อให้อีกฝ่ายจะพูดจาไม่ดีสักแค่ไหน สุดท้ายร้านอาหารสามเวลาก็ยังต้องเปิดขายอาหารตามปกติอยู่ดี

คุณตาเกลและคุณยายเฮลีย์ได้กลับไปทำงานในส่วนตัวเองตามเดิม โดยตัวหญิงชราได้เข้ามาจัดโต๊ะภายในร้านที่ไลท์ได้เป็นคนจัดระเบียบเอาไว้ตามปกติ

กอปรกับด้านในห้องครัว ทางด้านคุณตาเกลก็ได้ลงมือ หั่นผักและจัดเตรียมเนื้อสัตว์ตามประเภทเช่นเดียวกัน

ซึบ...ซึบ...ซึบ~! เสียงหั่นผักได้ดังลอดเข้ามาในตัวร้าน ที่ขบวนกลุ่มของไวเคานต์นิคกำลังนั่งกันอยู่เงียบๆ เพื่อรอจัดเตรียมที่พักที่กำลังจัดตั้ง อย่างเป็นจังหวะ

แน่นอนว่าทุกคนต่างหันมองไปตามเสียงที่ได้ยิน ด้วยความทึ่ง แม้แต่ตัวภรรยาของไวเคานต์ก็ยังต้องเหลือบมองและกล่าวชมในใจ ‘โอ้! ทักษะการใช้มีดของชายชราผู้นี้ ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ’

‘นี้สินะ คือสาเหตุที่คาห์นและกลุ่มเจ้าหน้าที่ ต่างก็ชื่นชอบร้านอาหารแห่งนี้ ดูท่าจะเป็นร้านอาหารที่พอจะเข้าท่าอยู่บ้างสินะ’ ไวเคานต์นิค พูดกับตัวเองอยู่ภายในใจ

ทั้งนี้ทั้งนั้น พูดคนที่ได้ฟังเสียงการหั่นผักของคุณตาเกล ล้วนแล้วแต่ไม่ใช่พ่อครัวหรือไม่เคยเข้าครัวกันมาก่อน จึงไม่รู้ว่าการหั่นผักของคุณตาเกล ที่สอดรับเป็นจังหวะนั้นไม่ใช่เรื่องที่ใครจะทำกันได้ง่ายๆ

แต่สำหรับ กามิน ที่จัดว่าเป็นพ่อครัวแถวหน้าของเมืองหลวง มีหรือจะไม่รับรู้ได้ถึงการหั่นผักของคุณตาเกลในครั้งนี้!

‘บ้าน่า เป็นไปไม่ได้! ตาแก่นั้น ทำไมถึงหั่นผักได้เก่งกาจขนาดนี้!’ กามิน ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ ราวกับเห็นผี

มืออ้วนๆ ของมัน จู่ๆ ก็สั่นเทา เมื่อสัมผัสได้ถึงตัวตนอันแข็งแกร่งจากชายชราที่อยู่ในห้องครัว

อย่างไรก็ตามด้วยความที่มีทิฐิสูงล้ำ กามินยังคงไม่เชื่อว่าชายชราอย่างคุณตาเกล จะสามารถใช้มีดได้เก่งกาจแบบนี้ ดังนั้นคราวนี้จึงตั้งใจมองเข้าไปในห้องครัว อย่างโจ้งแจ้งเปิดเผย

ก่อนจะพบว่า ความเร็วและการหั่นอันเป็นจังหวะจะโคน ของคุณตาเกล นั้นเป็นของจริง และนี้เอง ทำให้กามินรู้สึกเหมือนถูกท้าทาย

การใช้มีดกามินนั้นสุดแสนจะภาคภูมิใจและต้องฝึกฝนมานานแสนนาน กว่าจะทำได้คล่องแคล่วและชำนาญแบบนี้ กลับถูกชายชราจากบ้านนอกคอกนา ทำมันได้ง่ายๆ เช่นนี้

และในระหว่างที่กามินกำลังเหมือนกับถูกท้าทาย จู่ๆ ทุกคนที่อยู่ในร้านก็พลันได้ยินเสียงของสองตายาย เจ้าของร้าน กำลังพูดคุยตอบโต้กันอยู่ โดยมีใจความดังนี้

“ตาแก่หั่นผักให้เร็วกว่านี้สิ เดี๋ยวก็ไม่ทัน ไลท์กลับมาหรอก!”

“ฉันก็ทำได้เร็วสุดแค่นี้แหละ” คำพูดของคุณตาเกลที่ตอบออกมา ทำให้กามินรู้สึกเบาใจลงไปได้บ้าง ที่อย่างน้อยๆ ฝีมือของชายชราก็ยังพอจะเทียบเท่ากับตน หรืออาจจะขี่กันเพียงเล็กน้อย

แต่ใครเล่าจะรู้? ว่าคำพูดของชายชราที่พูดในประโยคแรก เป็นเพียงการพูดถึงฝีมือของชายชราเอง หาใช่ฝีมือของคนในร้านที่ถูกพูดถึงในประโยคต่อท้าย

“ฉันไม่ใช่เด็กๆ พวกนั้นนะ ที่จะหั่นได้เร็วกว่านี้” น้ำเสียงของชายชราดูท้อแท้อย่างเห็นได้ชัด เพราะนี้คือความเร็วในการหั่นผักที่ตนเองในตอนนี้จะทำได้แล้ว

ผิดกับ โทมัส จิม เอลล่าและแอล ที่แม้เด็กๆ พวกนี้จะเริ่มเรียนรู้การทำอาหารเพียงไม่กี่วัน ก็ดูจะแซงหน้าเขาในเรื่องของการหั่นผักไปเสียแล้ว

ยิ่งเด็กๆ พวกนี้ มีไลท์คอยสอนอยู่แทบตลอดทั้งวันด้วยแล้ว คาดว่าอีกไม่เกินเดือน ฝีมือการหั่นของเด็กๆ คงจะเหนือกว่าตนเองไปหลายขุม

‘เมื่อกี้ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม...ตาแก่คนนี้บอกว่า มีคนหั่นได้เร็วกว่านี้อีกเหรอ? เฮ้อ ไม่มีทางเป็นไปได้ อย่างน้อยเด็กที่ว่านี้ก็คงอายุพอๆ กับฉัน หรือแก่กว่าฉันล่ะมั้ง’ กามินพยายามปลอบใจตัวเอง

แต่แล้ว ทันใดนั้นเอง ด้านหน้าของประตูทางเข้าร้านอาหารสามเวลาก็มีเสียงของ แมท กำลังเอ่ยคำทักทายดังขึ้นมา

“ท่านไลท์กลับมาแล้วเหรอครับ? ซื้อของมาเต็มเลย ให้ผมช่วยถือนะครับ” แมทขันอาสาด้วยความร่าเริงและแข็งขัน

พร้อมกับเผยให้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มวัย 28 ปี ที่เดินเข้ามาภายในร้าน ส่วนทางด้านโทมัส จิม เอลล่าและแอล ก็ได้วิ่งหลังไวๆ ไปเข้าด้านหลังของประตูร้าน ซึ่งทางด้านของกามินก็ได้เหลือบไปเห็นถึงพวกเขาพอดิบพอดี

‘เด็ก? ไม่จริง! เด็กที่ว่านี้ คงเป็นชายหนุ่มคนนั้นเสียละมั้ง!’ กามินตอนนี้แทบจะฟุ้งซ่านจนคิดไม่ตกแล้ว

ส่วนทางด้านของไลท์เอง เมื่อเดินเข้ามาภายในร้านก็ได้พบเข้ากับ ไวเคานต์นิคและครอบครัวเป็นครั้งแรก โดยมีคาห์น เป็นตัวกลางช่วยแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกัน

“สวัสดีครับ ผมไลท์...เป็นพ่อครัวที่ร้านอาหารแห่งนี้ครับ” ไลท์แนะนำตัว

“เธอเองสินะที่ชื่อว่า ไลท์! พอดีเคยได้ยิน คาห์นและหัวหน้าหน่วยพูดถึงอยู่บ่อยๆ ไม่คิดว่าจะยังเป็นหนุ่มแบบนี้” ไวเคานต์นิคยิ้มรับให้กับการทักทายระหว่างพวกเขา

แต่ยังไม่ทันที่จะได้สานสัมพันธ์ไปมากกว่านี้ ทางด้านไลท์ก็ได้พูดขึ้นมาว่า

“ท่านไวเคานต์เชิญตามสบาย ผมขอตัวไปเตรียมทำอาหาร สำหรับเปิดร้านก่อนนะครับ”

ไม่มีคำพูดเอาอกเอาใจให้เกินความจำเป็น ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นถึงขุนนางผู้สูงศักดิ์...แต่ถึงอย่างนั้น ไลท์ก็ยังคิดถึงลูกค้าที่กำลังรอกินอาหารของเขา ก่อนเสมอ!

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

ถ้าใช่ถ้าชอบ...ฝากกดหัวใจหรือกดติดตามนิยาย

หัวใจและการติดตามของนักอ่าน ช่วยให้นักอ่านคนอื่นๆ ผ่านเข้ามาเห็นนิยายเรื่องนี้ได้มากขึ้น...ขอบคุณครับ

เข้าไปร่วมพูดคุยกับไรท์หรือสมาชิกนักอ่านคนอื่นๆ ได้ที่แฟนเพจตามลิงค์ด้านล่างเลยนะครับ

www.facebook.com/writelazy