แต่หลังจากที่ะโเถียงกันไปเถียงกันมาได้ไม่นาน พวกเราก็กลับมาปาประทัดใส่กันอีกครั้ง
ปั้ง ๆ !!! .. ปั้ง ๆ !!!
กรี๊ดดดด
"เดี๋ยวก่อน!! พี่ไนท์หยุดก่อน ๆ !!"
"ห๊ะ....?"
'ได้ยินเสียงอะไรแว่ว ๆ หรือเราจะหูแว่วไปแล้ว?'
อยู่ๆก็มีเสียงเด็กผู้หญิงเรียกชื่อเราดังแทรกขึ้นมา ทำให้เราหยุด ก่อนจะโผล่หน้าออกไปดู ว่าใครเป็คนเรียกชื่อเรา
ปั้ง!!!
ผลก็คือเราหยุดแต่ไอ้นุ๊กมันไม่หยุด และการที่เราโผล่หน้าออกไปดู ก็ทำให้ประทัดของไอ้นุ๊กมาะเิใกล้ ๆ เราพอดี
"ใครมาอีกวะเนี่ย!"
เราก็เริ่มชักจะหงุดหงิด ที่มีคนมาทำให้เราพลาดท่า จนเกือบโดนประทัดของไอ้นุ๊กะเิใส่
"นี่เปรี้ยวเอง พี่ไนท์หยุดปาก่อน! หยุดแป๊ปนึง หนูขอเดินแป๊ปนึง!"
เปรี้ยว เด็กผู้หญิงที่เป็ลูก ของลูกน้องแม่เลี้ยงของเรา อายุน้อยกว่าเรากับนุ๊กปีนึง
เปรี้ยวโผล่หน้าออกมาจากหลังบันได ทางที่จะลงมาจากชั้นสอง
"อ้าวเนี่ย..ก็หยุดแล้วนี่ไง ก็รีบเดินลงมาดิ"
"คิก ๆ โอ้ยพี่ไนท์อย่าเพิ่งปามานะ เดี๋ยวขอหนูเดินแป๊ปนึง.."
เสียงหัวเราะแปลก ๆ ของอีเปรี้ยวทำให้เราฉุกคิด ถึงเื่ที่เราได้รู้มาจากกลุ่มเพื่อนก่อนหน้านี้ ในบรรดาเด็กผู้หญิงที่มาชอบหรือมาติดพันกับนุ๊ก หนึ่งในนั้นก็มีชื่ออีเปรี้ยวรวมอยู่ด้วย
'หรือว่า.. พวกมันจะรวมหัวกันมารุมเราวะ?'
"เปรี้ยว!! จะเดินเสร็จรึยัง?"
"คิก ๆ ๆ เดี๋ยวสิพี่ไนท์เนี่ย..หนูกำลังรีบเดินอยู่ พี่อย่าเพิ่งมาปานะ! (คิก ๆ ....คนบ้า!)"
"......" เราที่ได้ยินคำแปลก ๆ ตรงประโยคหลังเราเลยรู้ว่ามันน่าพูดอยู่กับไอ้นุ๊ก
ฟู่วววว ปั้ง!!!
ประทัดถูกโยนมาหาเราอีกครั้ง แต่ดูเหมือนไอ้นุ๊กจะปามาช้าลง
"อีเปรี้ยว!! ถ้ามึงไม่รีบเดินไป กูจะปาอีกรอบแล้วนะ!"
ตอนนี้เราเริ่มโมโหกับพฤติกรรมของพวกมันทั้งสองคนจริง ๆ แล้ว
'ทำเป็หัวเราะกันคิกคัก รักกันมากใช่มั้ยได้ เดี๋ยวมึงได้เจอประทัดลูกบอลกูแน่!!'
"เปรี้ยว! พี่จะนับหนึ่งถึงสิบ ถ้านับถึงสิบแล้วมึงยังเดินไปไม่พ้น กูไม่รับผิดชอบนะ.."
"เดี๋ยวสิพี่ไนท์ ไปแล้ว ๆ ไปแล้วเนี่ย...คิก ๆ ๆ "
"หนึ่ง!! ....."
"คิก ๆ ๆ "
ฟู่ววว ปั้ง!!!
ในระหว่างที่เรากำลังนับ ก็จะมีเสียงคิกคักของอีเปรี้ยว สลับกับเสียงประทัดของไอ้นุ๊กลอยมาอยู่ไม่หยุด
"แปด.... เก้า...... สิบ!!!"
ฟู่ววว ปั้ง!!! ปั้ง!!! ปั้ง!!!
เสียงประทัดดังพร้อมกันทีเดียวสามครั้งติด
นั่นเป็เพราะระหว่างที่เรากำลังนับ เราเอาชนวนของมันมาพันกัน และเราก็จุดแล้วปาทีเดียวพร้อมกันสามลูก
"โอ้ยยย ฮือออ..พี่ไนท์!! ..ปามาใส่หนูทำไมเนี่ย!!!"
หลังจากที่ได้ยินเสียงร้องของอีเปรี้ยว เรากับไอ้นุ๊กต่างก็หยุดปา
"อะไร?!! อย่ามาหลอกให้ออกไปโดนไอ้นุ๊กปาเลย พี่ไม่โง่หรอก!"
"จริง ๆ เนี่ยแขนหนูเป็แผลเลย เจ็บอ่ะ ฮืออออ"
"อะไร? จริงอ่ะ?"
"จริง ๆ เนี่ยไม่เชื่อมาดูเลย ฮือออ.. พี่นุ๊กก็หยุดปาก่อนด้วย ให้พี่ไนท์มาดูเลย ฮืออออ"
"อะไร? ไม่ใช่โดนประทัดของไอ้นุ๊กหรอ? รู้ได้ไงว่าเป็ประทัดจากของพี่?"
"รู้สิ ก็หนูเห็นอยู่!!"
"มั่วป่าว? ประทัดของมันกับของพี่ก็หน้าตาเหมือนกัน"
"ก็หนูเห็น.. ฮึก ๆ มันลอยมาจากทางฝั่งพี่อ่ะ!"
'เอ้า..กลายกูเป็คนผิดคนเดียวซะงั้น!'
"อ้าวหรอ.. แต่กูให้มึงรีบเดินไปแล้วก่อนที่จะปา พี่มองไม่เห็นหรอกนะว่ามึงอยู่ตรงไหน เพราะกูหยุดนับให้มึงรีบเดินไปแล้ว!!"
"ก็หนูกำลังรีบเดินอยู่ไง แต่พี่ปามาก่อน.."
"กูหยุดปาให้เดินแล้ว แล้วกูบอกแล้วก่อนจะปา ช่วยไม่ได้ค่ะมึงเดินช้าเอง!"
"หนูเป็แผลเลยเนี่ย ทำไงดีต้องเป็แผลเป็แน่เลย"
"เื่ของมึงค่ะ!!"
"ฮืออออ หนูจะบอกแม่!"
"เื่ของมึงค่ะ..เชิญ! คราวนี้มึงรีบ ๆ วิ่งไปเลยนะ ก่อนที่กูจะปาอีกรอบ ไป๊!!!"
"ฮือออออ หนูบอกแม่แน่!!!"
แม่ของอีเปรี้ยวเป็ลูกน้องของแม่เลี้ยงเรา และแน่นอนว่าหลังจากอีเปรี้ยววิ่งร้องไห้ไปสักพัก แม่อีเปรี้ยวก็เดินมาตามเราให้เราไปหาพ่อ เพื่อเคลียร์เื่ที่เกิดขึ้นกับอีเปรี้ยว
สรุปเราก็ถูกพ่อสั่งห้ามเล่นประทัดอีก พร้อมกับให้ขอโทษอีเปรี้ยวกับแม่ ซึ่งเราก็ยอมทำตามโดยดี ส่วนนึงก็เพราะสงสารอีเปรี้ยวเหมือนกัน
แต่อีกส่วนนึงในใจก็คือ..
'สมน้ำหน้า ให้เดินตั้งนานไม่รีบเดิน มัวแต่ดัดจริตอยู่นั่นแหละ'
หลังจากเื่วันนั้นไอ้นุ๊กมันก็มักจะพูดแซะเรา เื่ที่ปาประทัดใส่อีเปรี้ยวอยู่บ่อย ๆ
“เฮ่ย ๆ พวกมึงอย่าไปอยู่ใกล้มันนะ เดี๋ยวมันจะประทัดปาใส่มึง” นุ๊กคอยพูดใส่เราแบบนี้ทุกครั้งที่เดินสวนกัน
แล้ววันนี้ก็เป็อีกครั้งที่มันหาเื่มาทะเลาะกับเรา จนพวกกลุ่มเพื่อนคนอื่น ๆ ก็เข้าใจว่ามันกับเราไม่ถูกกัน เพราะเราไปปาประทัดใส่อีเปรี้ยวจนเป็แผล
"มึงเป็อะไรมากมั้ยเนี่ย? กูปาใส่มันแล้วจะทำไม?
..หรือมึงชอบอีเปรี้ยว? สงสัยจะชอบมันมากเลยดิ!"
"กูจะชอบใครมันก็เื่ของกู!!" นุ๊กตวาดใส่เรา
"กูก็ไม่ได้อยากรู้หรอกว่ามึงชอบใคร มึงจะชอบใครก็เื่ของมึงเถอะ!! แต่กูถามจริง ๆ เหอะ มึงเป็เหี้#$%อะไรกับกูนักหนา ถึงมาหาเื่ทะเลาะกับกูทุกวันเลยเนี่ย ห๊ะ?!!!"
"เอ้า...บุหรี่หมดั้แ่เมื่อไหร่วะเนี่ย?" มันทำเป็ไม่ได้ยินแล้วก้มดูบุหรี่ในกล่องเหล็ก
คราวนี้มันไม่ตอบกลับแบบทุกที แต่เลือกที่จะทำทีเป็ไปซื้อบุหรี่แทน แล้วหลังจากวันนั้นมันก็ไม่มาหาเื่ทะเลาะกับเราอีก แต่กลับกลายเป็ว่าถ้ามีโอกาส มันก็มักหยอก ๆ แบบแกล้ง ๆ ไม่ได้พูดหรือทำอะไรรุนแรง หรือทำให้เราโกรธแบบจริง ๆ อีก
จนในที่สุดเราก็ได้รู้ว่า นุ๊กกำลังคบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเรียนอยู่ด้วยกัน เป็คนรุ่นกันกับนุ๊กมีชื่อว่า "ตาล" อาศัยอยู่แฟลตเดียวกันกับเราแล้วก็นุ๊ก แต่บ้านของตาลจะอยู่ที่ชั้นสี่
ตาลเป็เด็กเรียน นิสัยเรียบร้อย และดูเหมือนจะเป็ในพวกกลุ่มประธานนักเรียนในขณะนั้น ตอนที่เราจบจากโรงเรียนวัดก็ได้มีการเปลี่ยนแปลง คือการสร้างโรงเรียนแห่งใหม่ ทำให้รุ่นของเรา นับเป็รุ่นสุดท้ายที่จบจากโรงเรียนหลังเก่า
รุ่นของเราเลยถูกพวกครูเรียกว่า "รุ่นก่อนหนึ่ง" และรุ่นของพวกนุ๊ก ที่ได้เริ่มเรียนในโรงเรียนแห่งใหม่เป็รุ่นแรก เลยได้นับว่าเป็ "รุ่นที่หนึ่ง"
การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นหลังจากที่ห้างเวิล์ดเทรด ได้รับการปรับปรุงใหม่เป็ "เซ็นทรัลเวิล์ด" แล้วได้มีการตัดถนนเพื่อเชื่อมเส้นทาง ระหว่างสยามพารากอนกับเซ็นทรัลเวิล์ด ซึ่งจะผ่านหน้าโรงเรียนใหม่พอดี
หลังจากนั้นปีถึงสองปี โรงเรียนแห่งใหม่ก็สร้างเสร็จ แล้วโรงเรียนก็ถูกย้ายมา อยู่ตรงถนนที่ตัดใหม่อย่างในปัจจุบัน
เรากับตาลได้รู้จักกันมาบ้าง เพราะเป็เด็กกิจกรรมเหมือนๆกัน และตาลก็เป็เด็กคนหนึ่งที่ตั้งใจเรียนเพื่อขอรับทุนเหมือนกับเรา
จากที่นุ๊กชอบมาคอยหยอกเรา ทำให้เรากับนุ๊กค่อย ๆ กลับมาสนิทกัน เมื่อสิ้นปีมาถึงเทศกาลปีใหม่ก็ได้วนกลับมาอีกครั้ง หลังจากดูย่าเสร็จเราก็ออกไปหาเพื่อนเพราะเป็่วันหยุดเทศกาล
ข้อดีอย่างเดียวของการมีบ้านใกล้จุดรวมตัวของวัยรุ่นในชุมชนสำหรับเราก็คือ เราสามารถแวะมาดูย่า และเดินกลับไปหาเพื่อนได้โดยใช้เวลาไม่นาน
คืนนี้พวกวัยรุ่นก็นัดรวมตัวกันมากกว่าปกติ แต่ดูเหมือนว่าคืนนี้นุ๊กจะเซ็ง ๆ หลังจากผ่านการดูพลุและเค้าดาวน์ เราที่เห็นนุ๊กดูดบุหรี่อยู่ เลยตัดสินใจลองขอไปนอนบ้านนุ๊กดู
"คืนนี้กูไปนอนบ้านมึงได้ป่ะ?"
"อือได้" นุ๊กตอบมาเรียบ ๆ
และนี่ก็เป็ครั้งแรกที่เราได้นอนด้วยกันกับนุ๊ก
ถึงแม้พ่อแม่กับพี่สาวของนุ๊ก จะรู้สึกแปลก ๆ ที่มีเราขอมานอนด้วย แต่พวกเค้าก็ยอมอนุญาต เพราะเห็นว่าดึกแล้ว เราหัวใจเต้นแรงอีกครั้งเหมือนกับตอนนั้น เราเลยพยายามข่มตาให้หลับ แต่ว่าเราก็รู้สึกได้ถึงสายตาของคน ที่มองผ่านความมืดมา
ซึ่งในห้องมีแค่นุ๊กกับเรา เราเลยมองกลับไปตามสัญชาตญาณ และเราก็เห็นว่านุ๊กกำลังนอนตะแคงหันมามองหน้าของเราอยู่
"มึงนอนไม่หลับหรอ?" เราที่เห็นมันทำตัวแปลก ๆ ก็เลยลองถามดู
“…….”
แต่มันไม่ตอบ แต่หลังจากนั้นมันก็ทำเป็ขยับหมอน เหมือนคนนอนไม่ถนัดแล้วเขยิบเข้ามาหาเรา แต่ก็ไม่ได้เขยิบมามาก แล้วก็นอนมองหน้าเราแบบนิ่ง ๆ ต่อไป
'มันจะทำอะไรของมันวะ? หรือมันอยากให้เราทำอะไร?'
ตอนนี้เราก็เริ่มเข้าสู่วัยรุ่นแล้ว และเราก็พอจะรู้ แล้วก็เข้าใจอะไรมากขึ้นกว่าตอนนั้น ถึงเราจะยังบริสุทธิ์อยู่ แต่เราไม่ได้กลัวจัมโบ้จุ๊ดจู้เหมือนตอนเด็ก ๆ อีกแล้ว
เราที่เห็นมันเอาแต่นอนมองเฉย ๆ ก็เลยทำแบบมันเหมือนกัน คือลองแกล้งขยับเข้าไปหาบ้าง พอเราขยับไปไม่นาน มันก็ขยับเข้ามาใกล้อีก ในตอนนี้เราก็เอาแต่มองตากัน แต่ในความคิดเรา
'หึ..คิดว่ากูจะหันหน้าหนีเหมือนตอนเด็กอ่ะหรอ? เหอะ! ก็มาเส้!'
'กูก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าใครจะหยุดแล้วยอมแพ้ก่อนกัน?'
เราขยับเข้าไปหามันอีกครั้ง แต่การขยับของเราในครั้งนี้ ถ้ามันกล้าจะขยับมาอีก หน้าของเรากับมันก็แทบจะชิดกัน เหมือนตอนที่เคนเล่นซ่อนแอบ
'มา.. วัดใจกันไปเลย เอาสิมึงจะทำยังไง?'
เราสองคนยังคงมองตากันอยู่ตลอด ซึ่งเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันกำลังคิดอะไร เราเลยคิดที่จะเดาจากการกระทำของมันแทน และแล้วมันก็ขยับอีกครั้ง หมอนของมันเลื่อนจนชิดกับหมอนของเราไปแล้วก่อนหน้านี้
ทำให้ตอนนี้หน้าของพวกเราเกือบจะอยู่ใกล้กันมากๆ แล้วมันก็จ้องตาเราอีกครั้ง เหมือนกับกำลังถามเราว่า
'กูก็อยากรู้ว่ามึงจะทำยังไงต่อ?'
'นี่มึงกำลังท้าทายกูใช่มั้ย? ได้!!'
ตอนที่เรากำลังจะขยับตัวตอนนั้นเอง มันก็พลิกตัวเอาแขนมาคร่อมอยู่บนตัวเราแล้ว เหมือนกำลังทำท่าคล้ายการวิดพื้น ถึงแม้ว่าขามันยังอยู่ที่เดิม แต่ตัวครึ่งบนของมันก็มาอยู่เหนือที่ตัวของเราแล้ว
แค่มันงอแขนลง ตัวเราก็จะถูกตัวมันพาดทับพอดี เราใที่อยู่ ๆ มันพลิกตัวเข้ามาหาแบบกระทันหัน แต่เรายังมองตาของกันและกันอยู่ตลอด โดยที่ไม่มีใครพูดอะไร เราสองคนต่างนิ่งทำอะไรต่อไม่ถูก
ไม่นานมันก็กระพริบตาช้า ๆ แล้วก็ถอนหายใจกลับไปนอนตามเดิม แต่ว่าคราวนี้มันนอนหันหลังให้เรา!
'โห..นี่มึงหยามกูขนาดนี้เลยหรอ? กูจะไม่ยอมปล่อยมึงไปเหมือนตอนนั้นแน่'
เราที่ตั้งสติได้จับไหล่ดึงพลิกตัวมันกลับมา แล้วก็จูบมันทันที แต่ว่ามันกลับนิ่ง เลยทำให้เราหยุดแล้วถอนหน้าออกมา เพื่อที่จะมองหน้ามันว่ามันจะทำหน้ายังไง
ตอนที่เราถอนหน้าออกมานั้นเอง มันก็ใช้มือข้างนึงกอดเรา แล้วก็ใช้มืออีกข้าง ดึงคอเรากลับไปจูบมันอีกครั้งก่อนที่จะพลิกตัวเราลง
ครั้งนี้เราเลยเป็ฝ่ายที่ได้กอดมันคืนบ้าง แล้วมันก็จูบเรา
พอจูบกันไปสักพักเครื่องเราก็เริ่มจะติดแล้ว เราเลยพลิกตัวมันกลับลงมา แล้วเริ่มที่จะถกชายเสื้อมันขึ้น
พร้อมกับค่อย ๆ ใช้ปากขบไปเบา ๆ ที่จุดอ่อนไหวข้างขวาตรงหน้าอกของมัน ก่อนจะใช้ลิ้นเลียแบบลูกแมวที่กำลังกินนมจากชาม ส่วนมือของเราก็คลำไปที่นุ๊กน้อยของมัน ที่ตอนนี้กำลังแข็งเต็มที่
กลิ่นบุหรี่อ่อน ๆ ที่ติดตามตัว ผสมกับกลิ่นตัวของผู้ชายแรกรุ่น ยิ่งทำให้อารมณ์ของเรายิ่งเตลิด ดูเหมือนครั้งแรกของเราก็น่าจะทำได้ดีอยู่มั้ง จนมันถึงกับเผลอส่งเสียงครางออกมาเบา ๆ
เราที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งได้ใจ มือที่กำลังคลึงนุ๊กน้อยอยู่ก็เปลี่ยนเป็จับขอบกางเกงชั้นนอก ไปพร้อม ๆ กับขอบกางเกงใน แล้วดึงลงมาทีเดียวพร้อมกัน
พร้อมกับเอาปากครอบไปที่นุ๊กน้อยของมันทันที การกระทำของเราทำให้มันกระตุกจนตัวงอ เกร็งจนกล้ามท้องขึ้นเป็ลูกคลื่นตามประสาของนักกีฬา ไม่นานจากการกระตุกเกร็งก็เริ่มผ่อนคลาย
มันเอามือมาลูบหัวของเราเบา ๆ ไปตามจังหวะขึ้นลงของคอเรา มันหายใจแรงแล้วครางออกมาเบา ๆ อีกครั้ง เราใช้ลิ้นเล่นกับหัวนุ๊กน้อยของมัน ก่อนที่มันจะค่อยดึงเรากลับไปกอด แล้วกระซิบที่ข้างหูเรา
"ดึกแล้วเค้านอนกันหมดแล้ว นอนกันเถอะ.."
แล้วเราก็แยกออกจากกัน โดยที่เราก็ไม่รู้ว่ามันกำลังคิดอะไร
'หรือว่าเราจะทำได้ไม่ดี?' เราอดที่จะคิดมากไม่ได้
แต่แล้วหลังจากวันนั้นอีกสองวัน มันก็มากระซิบบอกเราว่า
"คืนนี้..กูขอไปนอนบ้านมึงบ้างนะ"
*ใครที่ได้อ่านมาถึงตรงนี้แล้ว รัรฝากแชร์ตอนที่ชอบ แล้วติดแท๊ก #ไนท์นุ๊ก เป็กำลังใจให้รัรหน่อยนะ
ตอนที่14-จบ และตอนพิเศษ จะเปิดให้อ่าน วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2568 เวลา 11:45
3K
