เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

นิยาย Set 'AREA' มีทั้งหมด 4 เ๹ื่๪๫ได้แก่...

เ๱ื่๵๹ที่ 1 เขตลงทัณฑ์ของนายทารัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅

เ๹ื่๪๫ที่ 2 เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส [ยังไม่จบ / EBOOK มา 28 ส.ค 67] ✅

เ๱ื่๵๹ที่ 3 เขตลงทัณฑ์ของนายคลิโอ [~ Coming Soon ~] ❌

เ๹ื่๪๫ที่ 4 เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์ [~ Coming Soon ~] ❌

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

“จากในสัญญาก็จะเห็นว่าผู้กู้ยืมยินยอมจ่ายยอดหนี้ทั้งหมดภายในวันนี้ พวกเราเลยมาขอรับเงินที่ว่านั่นครับ” ฉันได้แต่นั่งสตันเป็๞หุ่นขี้ผึ้ง

เงินหนึ่งล้านจะไปหามาจากไหนทัน!

“มันเป็๞ไปไม่ได้หรอกค่ะ ต่อให้เอาเงินฉันกับแม่มารวมกันมันก็ยังไม่พอเลยค่ะคุณ” แม้จะรู้สึกกลัวคนแปลกหน้าพวกนี้ แต่ความจริงที่ว่าฉันไม่มีเงินจ่ายแม้แต่ครึ่งของจำนวนเงินหลักล้านที่ว่าก็คือเ๹ื่๪๫จริงอยู่ดี

“คิดดีแล้วใช่ไหมครับ” คนจากเขตกลางยกยิ้มชอบใจจนทำเอาความรู้สึกอีกด้านมันเริ่มไม่สู้ดีขึ้นมา

คนพวกนี้ยิ้มเก่งกันเหลือเกิน รวมถึงไอ้หมาตัวใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างหลังฉันด้วย

“ถ้างั้นลองอ่านข้อความตรงตำแหน่งที่อยู่ถัดจากช่องเซ็นชื่อสิครับ เผื่อมันอาจทำให้คุณอยากเปลี่ยนใจ” ฉันทำตามที่เขาแนะนำ แม้จะคิดว่าตัวเองก็อ่านครบแล้วจะให้อ่านอะไรอีกก็ตาม

“ตัวเล็กขนาดนี้ใครมันจะไปเห็นคะ!” ฉันลุกขึ้นอย่างโมโหและยื่นเอกสารไปตรงหน้าพวกเขา แต่สุดท้ายก็ต้องสงบสติอารมณ์ลงเมื่อเห็นชายที่เหลือเริ่มเอามือจับเอว

ซึ่งบริเวณนั้นมันมีสิ่งที่เรียกว่า ‘ปืน’ ซ่อนอยู่

“โทษทีครับ พอดีเด็ก ๆ มันมือไวไปหน่อย” คนจากเขตกลางไม่ได้พูดกับฉันแต่กำลังพูดอยู่กับคนด้านหลังฉันต่างหาก

และเมื่อพูดจบเขาก็หันหลังไปหัวเราะเยาะกับลูกน้องที่ว่านั่นต่อ จนฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่เพ่งเล็งตัวอักษรเพื่ออ่านเนื้อความให้เข้าใจ

ใช้เวลาไม่นานก็ถอดใจความออกมาได้ว่าหากไม่ชดใช้หนี้ตามกำหนดก็ต้องแลกด้วยชีวิต

นี่มัน...มากเกินไปแล้วนะพ่อ! ทำไมต้องไปทำสัญญากับพวกคนบ้าบอนี้ด้วยวะ!

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าพ่อคงไม่เห็นข้อความพวกนี้แน่ เพราะขนาดฉันที่ว่าตาดียังไม่ทันสังเกตเลยด้วยซ้ำ

พวกมันจงใจชัด ๆ

ทีแรกคิดว่าโกงแค่ดอกเบี้ย นี่ยังจะมาโกงเอาชีวิตคนอื่นอีก โอ๊ย! ไอ้พวกคนเฮงซวย!

แบบนี้จะทำไงดี ฉันยังไม่อยากตายนะ! ยังมีความฝันอยากเปิดร้านอาหาร ไหนจะให้แม่ได้อยู่บ้านหลังใหญ่เป็๲คุณหญิงคุณนายอีก แต่ถ้าต้องมาตายเพราะคนที่ไม่เคยเหลียวแลเราสองคนเลยสักครั้งแบบนี้มันไม่ยุติธรรมชะมัด

“...” ระหว่างที่พวกคนจากเขตกลางกำลังหัวเราะอย่างสนุกสนาน ฉันก็ใช้จังหวะนี้หันไปหาไอ้ไนซัสเผื่อว่ามันจะช่วยเหลืออะไรกันได้บ้าง แม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจก็เหอะว่ามันคงไม่สนอะไร แต่พอเห็นสีหน้าเรียบเฉยนั้นตอกย้ำก็ได้แต่รู้สึกถอดใจ

ปัก!

“!” ฉันหันกลับมานั่งหลังตรงเมื่อได้ยินเสียงทุบโต๊ะ

“พวกผมเสียเวลามานานละ สรุปจะจ่ายหรือไม่จ่าย!” จากที่เคยพูดอย่างใจเย็นก็เริ่มขมวดคิ้วไม่พอใจ

ฉันเม้มปากแน่นเพราะไม่รู้ว่าจะตอบกลับยังไงดี

ถ้าขอให้ไอ้ไนซัสช่วยก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน แต่ข้อแลกเปลี่ยนที่ว่าจะเอาอะไรหยิบยื่นไปดีล่ะ

ไนซัส Talk

พฤติกรรมที่ยัยทอมเอาแต่นั่งเงียบมองผมสลับไอ้คนจากเขตกลางทำให้ผมหงุดหงิดจนอยากเดินออกแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะถ้าทำ...ผลที่ตามมามันจะไม่คุ้ม

“ต่อให้มานั่งอ้อนวอนกอดขาอีกรอบก็อย่าหวังจะได้รับความช่วยเหลือ” คำพูดดักทางทำให้สีหน้ายัยทอมหงอยเหมือนหมา แล้วไอ้อาการนั่งตัวสั่นเพราะกลัวตายนั่นก็ถือว่าเป็๲ภาพน่าสนใจที่ผมใช้ดูฆ่าเวลา

“ท่านต้องช่วยเธอครับ” กระทั่งเสียงกระซิบของลูกน้องทำให้เริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์

“...” ผมเงยหน้ามองด้วยสายตาที่คิดว่าพวกมันเองก็คงจะดูออก สุดท้ายพวกมันก็รีบหลบสายตาของผมอย่างที่คิด

ยกเว้นหนึ่งตัวที่คอยเที่ยวกระซิบสั่งการผมทุกครั้ง แม้จะไม่ชอบขี้หน้ามันแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เนื่องจากนายที่แท้จริงของไอ้หมาแสนภักดีตัวนี้ไม่ใช่ผม

“เพราะถ้าท่านไม่ช่วยนายใหญ่จะ...”

“เตรียมเงินให้มันไป” ผมชิงพูดเสียงเรียบก่อนพ่นลมหายใจอย่างรำคาญเมื่อเห็นสีหน้าดีใจของคนจากเขตกลาง

พวกมันรู้ว่าการปกครองของเขตนี้เป็๲อย่างไรเลยใช้จุดอ่อนตรงนี้ผ่านคนที่มีอำนาจน้อยกว่า ถ้าจะโทษใครที่ปล่อยให้ไอ้พวกหมาขี้เรื้อนนี่มาใช้ประโยชน์จากตรงนี้ได้ก็คงต้องโทษพ่อผมที่ให้ความสำคัญกับคนในเขตมากเกินไป

เลยเป็๞อีกเหตุผลที่ต่อให้ตอนนี้ผมจะมารับ๰่๭๫ต่อแล้วก็จริง แต่ผมก็ยังต้องโดนคนของพ่อตามสอดแนมอยู่ดี

คงเพราะเ๱ื่๵๹ที่ผมไม่ได้มีจิตใจอันกว้างขวางเหมือนอย่างพ่อละมั้งท่านเลยไม่ไว้ใจ

หึ! ทีกับลูกชายไม่เคยใส่ใจขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ แต่กับคนแปลกหน้าดันให้ความสำคัญมากกว่าคนในครอบครัว

แต่ก็นะ ถ้าไม่ทำตามเจตนารมณ์ที่พ่อวางไว้ ผลที่ตามมาก็จะไม่ใช่เ๱ื่๵๹ดีเท่าไร

คิดเ๹ื่๪๫พ่อแล้วก็หงุดหงิด แต่พอได้มาเห็นสีหน้าแววตาของยัยทอมที่ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มดีใจ นอกจากความกังวลที่ดูระมัดระวังตัวกว่าเดิมก็ทำเอาผมอารมณ์ดีขึ้นมานิด ๆ

หวาน Talk

“...” หลังจากที่พวกคนจากเขตกลางกลับไปก็เกือบห้านาทีแล้วที่เราสองคนนั่งมองหน้ากันโดยไม่มีใครพูดอะไรสักคำ

ส่วนพวกลูกน้องที่ติดสอยห้อยตามพี่เขาก็ยังไม่กลับมาจากการไปส่งคนพวกนั้นด้วย

ฉันขอกลับมาเรียกพี่เขาดี ๆ แล้วกัน เพราะพี่เขาเป็๲คนช่วยชีวิตฉันไว้แม้จะมีข้อแลกเปลี่ยนที่ยังไม่รู้ว่าคืออะไรก็ตาม

“หนึ่งปี” และแล้วพี่เขาก็เป็๞ฝ่ายเริ่มพูดก่อน

“คือระยะเวลาที่เธอต้องใช้หนี้ให้หมด”

“ฮะ!?” จากที่เอนหลังพิงอย่าง๠ี้เ๷ี๶๯ก็ต้องเด้งตัวนั่งหลังตรง

หนึ่งปีเนี่ยนะ! บ้าไปแล้วหรือไง

“รุ่นพี่คะ รุ่นพี่ก็เห็นว่าบ้านฉันทำงานอะไร และฉันเองก็ยังเรียนไม่จบจะให้เอาเงินแปดเก้าหมื่นจากที่ไหนมาให้รุ่นพี่ได้ทุกเดือนกันคะ!” ฉันพูดอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะการหาเงินหนึ่งล้านภายในหนึ่งปีมันไม่ใช่ง่าย ๆ

“เธอควรดีใจนะที่ผมไม่คิดดอกเบี้ยเพิ่ม แถมยังต้องมารอเงินคืนอีกเป็๲ปี” คำตอบของพี่เขาทำให้ฉันเริ่มจุกอกจนไม่กล้าตอบกลับนอกจากนั่งเงียบยอมรับความจริง

“สัก...สามปีแทนได้ไหมคะ” ฉันเหลือบมองปฏิกิริยาของคนด้านหน้า

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็๞กำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————