หยางโจว ดวงใจมหาเทพเทวะ

ตอนที่ 34 พูดกลับดำเป็นขาว

 " พี่หญิงผิงผิง ท่านคนเดียวท่านก็สามารถเล่นสนุกกับพวกสารเลวเหล่านี้ได้แล้ว "

 " ใช่ ใช่ ท่านพี่หญิงผิงผิง แค่ท่านพี่หญิงคนเดียวก็จัดการเจ้าพวกสารเลวเหล่านี้ได้ทั้งหมดแล้ว ไม่ต้องถึงมือข้า พี่เยี่ยนเอ๋อ และพี่เสวี่ยเอ๋อหลอกเจ้าค่ะ "

 " สามีข้าท่านต้องการให้ข้าจัดการพวกมันเช่นใดดีหรือ "

 " ฮ่า ฮ่า ฮ่า "

 " ผิงผิงภรรยาข้า เจ้าทำอย่างไรก็ได้โดยไม่ให้เจ้าพวกนี้ตายไวจนเกินไป ข้าอยากให้พวกมันทรมาณมากกว่านี้ ให้พวกมันร้องหาความตายเอง และทำให้พวกมันดึงพวกที่เกี่ยวข้องออกมาทั้งหมด ข้าและน้องหญิงทั้งสามจะคอยดูเจ้าเล่นสนุกอยู่ด้านข้างนี้เอง "

 " ได้เลยสามีข้า ถ้าอย่างนั้นข้าจะเล่นสนุกกับพวกมันให้เต็มที่ "

 " ทางด้านคุณชายหยางบุตรชายเจ้าเมืองตระกูลหยางทิศอุดรลำดับเมืองที่ 798 ได้ขับไล่ชาวเมืองที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปทั้งหมดแล้ว และได้ให้ทหารทำการล้อมกรอบหยางโจวและภรรยาทั้งสี่คนเอาไว้ "

 " ฮ่า ฮ่า ฮ่า แม่นางคนงามคนนี้ เจ้าออกมาด้านหน้าเพียงผู้เดียวเจ้าคงคิดได้แล้วซินะว่าข้าบุตรชายเจ้าเมืองคนนี้ คงให้ความสุขความสนุกแก่เจ้าได้มากกว่าเจ้าพิการลมปราณและขั้นยุทธคนนั้น แล้วแม่นางที่แสนงดงามอีกสามคนเล่าไม่อยากมาเล่นสนุกกับข้าและแม่นางคนนี้หรืออย่างไร "

 " มนุษย์เช่นพวกเจ้านี้ช่างน่าขยะแขยงยิ่งนัก เสียแรงที่เจ้าใช้แซ่ตระกูลหยางของสามีข้า ข้าในฐานะนายหญิงคนหนึ่งจะลงโทษคนในตระกูลที่ละเมิดกฏของตระกูลที่ได้ตั้งเอาไว้ ต่อไปจะได้ไม่มีใครเอาคนเช่นเจ้าเป็นแบบอย่างได้อีก "

 " ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าบอกว่าไอ้หน้าอ่อนคนนั้นเป็นประมุขตระกูลหยางและเจ้าและแม่นางทั้งสามนั้นเป็นภรรยาของท่านประมุข ฮ่า ฮ่า ฮ่า ช่างน่าขันยิ่งนักถ้าไอ้หน้าอ่อนเป็นประมุขหยางโจว ข้าผู้นี้ก็เป็นบิดาของมันแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า "

 " บังอาจยิ่งนัก บังอาจกล่าววาจาเช่นนี้ เจ้ากล้ามาล่วงเกินสามีข้า ถ้าอยางนั้นจงตายเสียเถิด ทักษะวิชาฝ่ามือกระดูกสลายวิญญาณ "

 " ตู๊มมม !!! ตู๊มมมม !! "

 " อ๊ากก !! จะ เจ้านางสารเลวบังอาจมาทำร้ายข้าและดวงจิตของข้า ทหาร ทหารฆ่านางผู้หญิงสารเลวนี้มันเป็นปีศาจมารลักลอบเข้ามาดวงดาวของเรา ข้าได้แจ้งท่านพ่อข้าผ่านหยกสื่อสารไปแล้ว ท่านพ่อข้ากำลังมาและท่านพ่อข้าแจ้งท่านปู่ข้าท่านย่าข้าที่เป็นผู้นำทวีปตระกูลหยางทิศอุดรไปแล้วเช่นกัน ว่ามีพวกปีศาจมารแอบลักลอบเข้ามายังดวงดาวสีน้ำเงินของพวกเรา ทหารทุกคนสกัดและฆ่าพวกมันทั้งหมด "

 " ได้ขอรับคุณชาย พวกเราช่วยกันฆ่าพวกปีศาจมารเหล่านี้ ฆ่ามัน จงตายซะ "

 " ตู๊มม ! ตู๊มมม !!! ตู๊มมมม !!!! "

  " เปรี้ยงง ! เปรี้ยงงง !! เปรี๊ยงงงง !!! "

  " เช๊อะ ! แค่ขั้นเซียนยุทธไม่กี่ร้อยคนพวกเจ้าคิดจะทำอะไรข้าได้อย่างนั้นรึ ในเมื่อพวกเจ้าทุกคนเป็นคนในตระกูลหยางของสามีของข้าเช่นกัน ถ้าเช่นนั้นข้าจะปราณีไว้ชีวิตพวกเจ้าทุกคน แต่โทษเป็นก็ยังคงอยู่ในเมื่อพวกเจ้าชอบข่มแหงสตรี ถ้าอยางนั้นข้าจะทำลายสิ่งที่พวกเจ้าใช้สืบพันธ์และเจ้ายังพูดจาพูดใส่ร้ายสามีข้าว่าเป็นคนพิการไม่มีพลังยุทธและขั้นยุทธใด ๆ ข้าก็จะทำให้พวกเจ้าไม่มีพลังและขั้นยุทธใด ๆ เช่นกันพวกเจ้าจงเป็นคนพิการไปซะ "

 " ทักษะวิชาฝ่ามือกระดูกสลายวิญญาณจงทำลายการบ่มเพาะพลังลมปราณและขั้นยุทธพวกมันให้หมดสิ้นจงทำลายความเป็นชายของมันให้หมดสิ้นเช่นกัน พวกเจ้าจงมีชีวิตอยู่ไม่สู้ตาย ทำลายพวกมัน ไป "

 " บึ๊มมม ! บึ๊มมม !!! บึ๊มมมม !!!! "

 " อ๊ากก ! อ๊ากกก !! คุณชายช่วยพวกข้าด้วย อ๊ากกกก !!! พวกข้าไม่ไหวแล้ว คะ คุณชาย อ๊ากกกก !!! "

 " อ๊ากก ! ข้าก็เจ็บปวดเช่นกันพวกเจ้าทนอีกหน่อยท่านพ่อและท่านปู่และท่านย่าข้าจะมาถึงแล้ว อ๊ากกก !! ปล่อยพวกข้าเดี๋ยวนี้นางปีศาจมารร้ายเจ้าใช้ทักษะปีศาจมารร้ายมาทำร้ายพวกข้า คนตระกูลหยางทั้งดวงดาวนี้ไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไว้แน่ " 

 " ขณะนั้นเองเจ้าเมืองตระกูลหยางลำดับเมืองที่ 798 ได้นำกำลังทหารหลายพันคนมาถึงและได้เห็นบุตรชายและทหารของตนเองถูกทำร้ายพลังลมปราณและขั้นยุทธถูกทำลายจนเป็นคนพิการคนหนึ่งเท่านั้น ทำให้เจ้าเมืองหยางโกรธแค้นนางปีศาจมารเป็นอย่างมาก โดยที่เจ้าเมืองหยางไม่ได้สังเกตุเห็นหยางโจวและภรรยาทั้งสามคนเลย "

 " นางปีศาจมารเจ้าบังอาจยิ่งนักมาทำร้ายบุตรชายและทหารตระกูลหยางของข้า เจ้าไม่รู้หรืออย่างไรว่าบุตรชายข้าเป็นลูกหลานของผู้ใดกันทหารจับนางปีศาจมารร้ายและผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งหมด ข้าจะนำมันไปเมืองหลวงตระกูลหยาง ข้าจะได้รับรางวัลและจะได้เป็นใหญ่ในตระกูลหยางเสียที่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ท่านพ่อข้าจะได้ไม่ดูถูกข้าอีกต่อไปแล้ว ลูกชายข้าเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง "

 " ท่านพ่อช่วยข้าด้วยนางปีศาจมารมันทำร้ายข้า มันทำลายพลังลมปราณและขั้นยุทธของข้า ข้าเป็นคนพิการแล้วและนางปีศาจมารนี้มันยังทำลายความเป็นชายของข้าด้วยท่านพ่อ "

 " ว่าอย่างไรนะลูกพ่อ พวกมันบังอาจยิ่งนักที่มาทำร้ายลูกข้าแต่ก็ไม่เป็นไรลูกชายข้า ข้าจะให้ท่านปู่ท่านย่าเจ้าขอน้ำอมฤตและโอสถทิพย์ จากท่านรองผู้นำตระกูลท่านหยางโจวฟงและท่านหยางอี้ซินให้แก่เจ้าเอง "

 " จริงหรือท่านพ่อ แต่ท่านพ่อมีชาวเมืองมากมายเห็นเหตุการณ์นี้ ข้าเกรงว่าจะมีใครไปแจ้งท่านปู่ท่านย่าและท่านรองผู้นำทั้งสองในสิ่งที่ข้าทำขึ้นมา ท่านพ่อก็รู้ท่านปู่ท่านย่านั้นมีความเที่ยงธรรมเป็นอย่างมาก ทั้งยังรักษาตามกฏของตระกูลหยางอย่างเคร่งครัด ข้าเกรงว่าท่านปู่ท่านย่ารู้เรื่องนี้เข้าท่านปู่ท่านย่าคงลงโทษพวกเราตามกฏตระกูลหยางเป็นแน่ "

 " ไม่ต้องหวงลูกข้า ข้าเป็นถึงเจ้าเมืองแห่งนี้ตัวข้านั้นคือกฏของเมืองนี้ ข้าจะสังการจับกุมคนที่เห็นเหตุการณ์นี้ทั้งหมดเอง ก่อนที่ท่านปู่และท่านย่าของเจ้าจะมาถึง ทหารจับกุมชาวเมืองที่อยู่บริเวณนี้ทั้งหมดใครคิดหนีและต่อสู้จงสังหารมันเสีย ไปจัดการได้ "

 " ขอรับท่านเจ้าเมือง พวกเราจับคนบริเวณนี้ทั้งหมดใครคิดหลบหนีหรือต่อสู้ท่านเจ้าเมืองมีคำสังฆ่าได้ทันที จับนางปีศาจมารและผู้ที่เกี่ยวข้องเหล่านี้ไว้ ไป "

 " หยางโจวเมื่อเห็นการกระทำของเจ้าเมืองก็รู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก ผู้ที่เป็นถึงเจ้าเมืองจะจับคนลงโทษทันที่โดยไม่ตรวจสอบความเป็นจริงเสียก่อน ดังนั้นหยางโจวได้ทักษะการอำพรางใบหน้าตนเองและภรรยาทั้งสามเอาไว้ โดยให้ผิงผิงจัดการกับคนเหล่านี้แทนเพราะยังไม่มีใครรู้ตัวตนของผิงผิง เพื่อหยางโจวจะคอยดูผู้ปกครองทวีปตระกูลหยางทิศอุดรที่เป็นพ่แม่และปูย่าของพ่อลูกคู่นี้ ว่าเขาจะปฏิตามกฏของตระกูลหยางอย่างเคร่งครัดหรือไม่ "

 " นางปีศาจมารร้าย ยอมให้พวกข้าจับเสียโดยดีซะ "

 " ในขณะนั้นเองเจ้าเมืองตระกูลหยางโจวลำดับเมืองที่ 798 ก็ได้รับรู้ถึงการมาของพ่อแม่ตนเอง โดยพ่อแม่ของตนเองนั้นมีพลังและขั้นยุทธถึงกึ่งจอมเทพแล้ว จึงได้รับมอบหมายให้ปกครองทวีปตระกูลหยางทิศอุดรแห่งนี้ เจ้าเมืองจึงมีความกังวลใจอย่างยิ่งเนื่องจากยังจับกุมตัวชาวเมืองและหยางโจวและภรรยายังไม่เรียบร้อย เจ้าเมืองหยางโจวลำดับเมืองที่ 798 จึงได้สั่งการทหารทั้งหมดของตนเองควบคุมชาวเมืองและหยางโจวและภรรยาทั้งหมดอย่างไกล้ชิด และยังได้สั่งห้ามไม่ให้มีใครแจ้งเรื่องที่เกิดขึ้นให้พ่อกับแม่ตนเองได้รู้เรื่องราวนี้เด็ดขาด ถ้าใครพูดขึ้นมาจะสั่งประหารพวกชาวเมืองที่พูดทั้งตระกูลจึงทำให้ไม่มีชาวเมืองคนใดที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่กล้าปริปากแม้แต่คนเดียว "

 " จำเอาไว้ถ้ามีใครปริมากแม้เพียงครึ่งคำข้าจะสังหารพวกเจ้าทั้งตระกูลหลังจากท่านพ่อท่านแม่ข้ากลับไปแล้ว "

 " พรึ๊บบ "

 " มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกันรึลูกข้าถึงได้ติดต่อผ่านหยกสื่อสารแบบเร่งด่วนเช่นนี้ การที่เจ้าใช้หยกนี้ติดต่อข้ามา ถ้าเรื่องไม่ร้ายแรงอะไรเจ้าจะต้องถูกลงโทษตามกฏของตนะกูลหยางถึงแม้เจ้าจะเป็นบุตรชายของข้าก็เถอะ "

 " คาราวะท่านพ่อท่านแม่ "

 " คาราวะท่านปู่ท่านย่า "

 " พวกเจ้าทั้งหมดลุกขึ้น แล้วหลานชายข้าทำไมเจ้าจึงถูกทำร้ายได้ ทำไมพลังลมปราณและขั้นยุทธของเจ้าและทหารเหล่านี้จึงหายไปทั้งหมดบอกปู่กับย่ามาสิ ใครกล้าทำร้ายเจ้า "

 " เอ่อ ! ท่านปู่ท่านย่าเรื่องนี้ให้ท่านพ่อข้าเป็นคนเล่ารายละเอียดให้ฟังดีกว่า "

 " ลูกข้าเจ้าจงเล่าเรื่องราวต่าง ๆให้ข้าและแม่ของเจ้าฟังโดยละเอียดสิ เจ้าในฐานะเป็นเจ้าเมืองแห่งนี้คงไม่โกหกหลอกลวงข้าในฐานะผู้ปกครองทวีปตระกูลหยางทิศอุดรแห่งนี้ ซึ่งท่านประมุขหยางโจวไว้ใจข้าให้มาปกครองยังทวีปแห่งนี้เจ้าต้องพูดความจริงเท่านั้น ถ้าเจ้าพูดโกหกแม้แต่คำเดียวถึงแม้ข้าจะเป็นพ่อของเจ้าก็ไม่อาจละเลยไม่ทำตามกฏของตระกูลหยางที่ท่านประมุขหยางโจวได้สั่งเอาไว้ เจ้าเข้าใจหรือไม่อย่าได้โกหกข้าและแม่ของเจ้าเป็นอันขาด "

 " เอ่อ ! ท่านพ่อท่านแม่ท่านได้โปรดเชื้อสิ่งที่ข้าจะพูดต่อไปนี้เถิด ชาวเมืองเหล่านี้สามารถเป็นพยานให้แก่ข้าได้ "

 " ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็เล่ามา อย่าให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว "

 " ได้ขอรับท่านพ่อท่านแม่ เรื่องมีอยู่ว่าบุตรชายข้านำทหารส่วนหนึ่งออกมาตรวจความสงบเรียบร้อยภายในเมืองแห่งนี้ ได้พบเจอกับกองคารวานสินค้าที่นำสิ้นค้ามาขาย ได้ถูกเจ้าคนพิการคนนั้นและภรรยาทั้งสี่คนของมัน พวกมันยังเป็นปีศาจมารมันมักมากในกามพอเห็นหญิงสาวที่งดงามในกองคาราวานนั้น มันซึ่งมีภรรยาที่งดงามถึงสี่คนแล้วม้นยังไม่พอใจ มันจึงให้ภรรยาของมันที่มีพลังยุทธและขั้นยุทธที่สูงที่สุดไปจับหญิงสาวที่กองคาราวานสิ้นค้านั้นมาเป็นภรรยามันอีกคน ซึ่งบุตรชายและทหารที่เห็นเหตุการณ์เข้าพอดี จึงได้เข้าไปช่วยเหลือคนกองคาราวานเหล่านี้ แต่ด้วยพลังลมปราณและขั้นยุทธของบุตรชายและทหารของข้าต่ำกว่านางมาก จึงไม่สามรถต่อสู้กับนางได้ ถึงแม้จะมีกำลังทหารมากกว่าพวกนางก็ตาม แต่ด้วยความที่ลูกชายข้านั้นรักความยุติธรรมแม้แต่ตัวเองและทหารจะต้องตายก็จะไม่ให้ใครมารังแกชาวเมืองผู้บริสุทธ์เหล่านี้ได้เป็นอันขาด "

  " ผิงผิงเองเมื่อได้ยินคำพูดใส่ร้ายของเจ้าเมืองตระกูลหยางจึงได้ระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันที "

  " บัดซบ ! เจ้ามนุษย์สารเลวเช่นเจ้าข้าไม่เคยพบเจอมานับแสนปี ถึงข้าจะเป็นปีศาจมารร้ายข้าก็ไม่เคยพูดจาตลบแตลงและพูดกลับดำเป็นขาวเช่นนี้เป็นอันขาด เจ้าบังคับชาวเมืองเหล่านี้ห้ามพูดความจริงและยังจะสั่งสังหารครอบครัวคนที่จะพูดความจริงทั้งตระกูลของพวกเขาเหล่านี้ เจ้าและลูกชายของเจ้าช่างชั่วช้าเหมือนกันยิ่งนัก และเจ้าซึ่งเป็นพ่อแม่และเป็นปู่ย่าของพวกมันคงจะไม่หูเบาเชื้อคำพูดของเจ้าสารเลวนี้ พวกเจ้าทำให้ประมุขหยางโจวและคนในตระกูลหยางผิดหวังยิ่งนัก ตอนนี้ข้านางปีศาจมารก็พูดความจริงขึ้นมาแล้วเจ้าจะสั่งสังหารข้าและสามีของข้าเลยหรือไม่ "

  " บังอาจยิ่งนักนางปีศาจมารร้ายเจ้าใส่ร้ายข้าและลูกชายข้า ท่านพ่อท่านแม่พวกท่านอย่าไปเชื้อนางปีศาจมารนี้เป็นอันขาด มันและสามีของมันแอบหลบหนีเข้ามายังดวงดาวสีน้ำเงินของเราและยังมาทำร้ายคนในตระกูลหยางของพวกเราด้วย ท่านพ่อท่านแม่พวกท่านต้องฆ่าพวกมันเดี๋ยวนี้เลย ก่อนที่มันจะหลบหนี้ไปเมืองอื่นและทำร้ายคนตระกูลหยางของเมืองอื่นได้ ท่านพ่อท่านแม่ถ้าท่านต้องรีบลงมือฆ่าพวกมันเดี๋ยวนี้ ถ้าท่านยังไม่สั่งฆ่าพวกมันข้าจะสังหารนางปีศาจมารและครอบครัวมันเอง ทหารฆ่านางปีศาจมารและครอบครัวมันเดี๋ยวนี้ "

 " เพี๊ยะ เพี๊ยะ "

 " บังอาจเจ้าเป็นถึงเจ้าเมืองแห่งนี้ และข้าเป็นถึงผู้ปกครองทวีปนี้ เจ้ายังไม่ไต่สวนถวนความอะไรเลย ขนาดอยู่ต่อหน้าข้าเจ้ายังใช้กฏของตนเองมาตัดสินผู้อื่นเจ้าไม่เห็นกฏของตระกูลหยางอยู่ในสายตาเลยหรืออย่างไรกันเจ้าลูกชั่ว "

 " ท่านพ่อแต่นางเป็นปีศาจมารนะขอรับเราไม่ต้องใช้กฏตระกูลหยางมาตัดสินนางและครอบครัวของนางก้ได้ ท่านแม่ท่านได้โปรดช่วยพูดกับท่านพ่อให้ข้าสังหารพวกปีศาจมารเหล่านี้ด้วยเถิด นะท่านแม่ท่านพูดให้ท่านพ่อเปลี่ยนใจด้วยเถิด "