จักรพรรดิข้ามกาลเวลา

“หึ!! ดูหน้าเจ้าสิ!!”

หวัง จูเหยียน กล่าวแย้ง แม้ว่าใบหน้าของนางจะดูเรียบเฉยเช่นเดิม แต่ทว่ามุมปากของนางก็ยกขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นรอยยิ้มจากความพอใจ

“ข้าเป็นสหายกับบุตรสาวเสนา จ้าว ซึ่งนางเป็นคนบอกข้าเรื่องนี้ แต่เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าจะสามารถปิดบังจากข้าได้ แม้ว่านางจะไม่ได้บอกข้า!?”

“พี่หญิงรอง ข้าจะกล้าทำแบบนั้นได้อย่างไร!?”

หวัง ชง กล่าวยอมรับ

“ต่อให้ข้ามีความกล้าหาญมากกว่าอีกสิบเท่า ข้าก็ไม่กล้าโกหกท่าน!!”

มีเพียงพระเจ้าเท่านั้น ที่รู้ว่าทำไมนางถึงรับรู้เรื่องต่างๆ ภายในเมืองหลวงได้ ไม่เพียงแต่เพราะว่านางมีอายุมากกว่าเขา เขาจึงต้องเรียกนางว่าพี่หญิงรองด้วยความเคารพ แต่มันยังเป็นเพราะเขาไม่อาจเอาชนะนางได้ด้วยการต่อสู้อีกด้วย

บุรุษที่หลักแหลม ย่อมรู้จักการปล่อยตัวให้ไหลไปตามกระแส ดังนั้น หวัง ชง จึงรีบยอมรับความผิดพลาดของเขา

“ดีจริงๆ ที่เจ้ารู้ตัว!!”

หวัง จูเหยียน อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ สำหรับการแสดงออกของน้องชายคนนี้ หากว่านางไม่ได้สั่งสอนเขาเป็นครั้งคราวแล้วนั้น เขาย่อมไม่มีท่าทีเช่นนี้แน่นอน

“แต่เดิมแล้วข้าจะบอกเรื่องนี้กับท่านแม่ของเจ้า แต่ก็เห็นว่าเจ้าเริ่มมีความคิดมากขึ้นจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา แต่ว่าเจ้าต้องการยืมเงินจำนวนมากเช่นนั้นไปทำอะไร!? เจ้ารู้ไหมว่าเงินกว่าสองร้อยตำลึงทองแม้แต่ข้าก็ยังไม่มีมากเช่นนั้น!!”

“สองร้อยตำลึงทอง!?”

หวัง ชง ตกตะลึง เขารีบเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ พลางคิดว่านางยังไม่รู้เรื่องทั้งหมด

ความกังวลของ หวัง ชง เริ่มสั่นคลอน แม้ว่าเขาจะยังไม่แน่ใจนักก็ตาม แต่มันก็ชัดเจนแล้วว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้ยังไม่รู้อะไรมากนัก

“เสนา จ้าว , จ้าว หลิน!? ข้าไม่รู้ว่าทำไมนางถึงต้องช่วยปิดบังเรื่องนี้!? แต่ทำไมนางถึงได้บอกแค่สองร้อยตำลึงทอง!? หรือว่าจะเป็นเพราะ.....ซู ไป๋!?”

หวัง ชง พอจะเข้าใจอะไรได้บางอย่าง แม้ว่าเขาจะยืมเงินจากโรงเตี๊ยมแปดเทพมาได้สักระยะแล้วก็ตาม แต่ทว่ายังไม่มีข่าวเรื่องนี้แพร่กระจายออกมาแต่อย่างใด

เป็นไปได้มากว่านางเพิ่งได้ยินเรื่องนี้มาไม่นาน

สัญชาตญาณของ หวัง ชง เตือนเขาว่า ซู ไป๋ และคนอื่นๆ มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ พวกเขาต้องการใช้เรื่องนี้มาเล่นงานเขาในอนาคต

ในท้ายที่สุดแล้ว ยิ่งเรื่องนี้ปล่อยเวลานานไปมากเท่าไหร่ หวัง ชง ก็ยิ่งเป็นหนี้พวกเขามากขึ้นเท่านั้น

“หึ!! เจ้าเด็กเหลือขอ!!”

หวัง ชง คำรามลั่นภายในใจ หากเป็นก่อนหน้านี้ที่เขายังเป็นเพียงคนเสเพลแล้วนั้น เขาจะต้องตกหลุมพรางนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

อย่างไรก็ตาม การที่ปล่อยเรื่องนี้ให้ ซู ไป๋ ทำตามที่ต้องการ กลับเป็นการช่วยเหลือเขาปิดบังความจริงจาก หวัง จูเหยียน ได้อย่างดี

“พี่หญิงรอง ข้าเพียงแค่ยืมเงินพวกเขามาทำการค้าเล็กๆ น้อย หากว่าท่านไม่ชอบ ข้าสามารถคืนเงินสองร้อยตำลึงทองให้พวกเขาได้ทันที!!”

หวัง ชง กล่าวพลางกาวเข้าไปนวดแขนของ หวัง จูเหยียน เบาๆ

“หึ!! เจ้าตัวร้าย เจ้ารีบเอาเงินไปคืนพวกเขาซะ!! เจ้าคิดว่าเงินที่ยืมมาจากตระกูล จ้าว จะไม่มีผลตอบแทนงั้นรึ!?”

หวัง จูเหยียน จับมือ หวัง ชง แน่น ขณะที่นางกล่าวออกมา

หวัง ชง กล้าตอบโต้นางได้เช่นไร

“จริงสิ!! พี่หญิงรอง ข้ามีของขวัญมาให้ท่านด้วย!!”

หวัง ชง รีบกล่าว

ความหมายของ ลูกพี่ลูกน้อง คนนี้ เกินกว่าที่เขาคาดเอาไว้ไม่น้อย ราวกับว่าจะไม่มีสิ่งใดสามารถรอดพ้นจากสายตาของนางไปได้ ฉับพลันนั้นมันทำให้แผ่นหลังของเขาอาบชโลมไปด้วยเหงื่อเย็นทันที

เขาควรใช้โอกาสที่มีทั้งหมดเพื่อติดสินบนนางเอาไว้ ไม่เช่นนั้นแล้วมันจะเป็นเรื่องยากที่จะปิดบังความจริงจากนางได้

“โอ้!!”

หวัง จูเหยียน ที่เอนกายอยู่บนแท่นที่พักของนางรีบตั้งตัวตรง พร้อมกับยื่นฝ่ามือออกมา “อะไรล่ะ!? ส่งมาให้ข้าสิ!!”

หวัง ชง ไม่กล้ารอช้าแม้แต่นิดเดียว เขารีบหยิบวัตถุแปลกๆ สีดำออกมาจากแขนเสื้อส่งให้นางทันที

“นี่คืออะไร!?”

หวัง จูเหยียน เหลือบมองไปที่วัตถุประหลาดในมือของ หวัง ชง ด้วยความสับสน

“สิ่งนี้เรียกว่า ที่ดัดขนตา อย่าดูถูกเพียงเพราะรูปลักษณ์ของมันไม่น่ามองนัก ด้วยการหนีบเพียงครั้งเดียวมันจะสามารถดัดขนตาของท่านให้งอนงาม จนคนอื่นๆ ต้องอิจฉาแน่นอน!!”

หวัง ชง กล่าวแนะนำด้วยรอยยิ้ม

ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ของเขาแตกต่างจากคนอื่นๆ นางไม่ชอบทอง หรือเงิน แต่ชอบวัตถุประหลาดๆ ที่ผู้หญิงในอีกโลกหนึ่งใช้กัน

อย่างเช่นตะไบเล็บที่เขาเคยให้นางไปในอดีต และในครั้งนี้ก็คือ ที่ดัดขนตา

ไม่มีสิ่งอื่นทำให้นางพอใจได้ นอกจากการมอบของขวัญด้วยสิ่งของประเภทนี้

นี่คือสิ่ง หวัง ชง ได้เรียนรู้จากการลองผิดลองถูกของเขาเมื่อหลายปีก่อน ขณะที่เขาเล่นอยู่กับ หวัง จูเหยียน นั้น ทันทีที่เขาประดิษฐ์สิ่งของที่ไม่มีอยู่ในโลกนี้ขึ้นมาได้ นางจะเข้ามายินดีกับเขาทันที

หลังจากที่ได้รับของขวัญจาก หวัง ชง นางจะนำของเหล่านั้นไปอวดกับสหายคนอื่นๆ นั่นจึงทำให้นางไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเขาสักระยะ และนั่นก็ทำให้เขามีความสุขเช่นกัน

เช่นในตอนนี้ มันเป็นโอกาสดีที่จะปิดบังความจริงจากนาง

เป็นอย่างที่ หวัง ชง คาดเอาไว้ ทันทีที่นางรับที่ดัดขนตาไปนั้น นางก็รีบหันหน้าไปหากระจกพร้อมกับเริ่มใช้เครื่องมือของเขาทันที

“เจ้าตัวเล็ก!! สิ่งนี้มันวิเศษจริงๆ เจ้าปล่อยเรื่องนี้ให้พี่หญิงรองคนนี้จัดการเอง อีกสองถึงสามวันค่อยกลับมารับดาบของเจ้า!!”

หวัง จูเหยียน ลืมเรื่องที่นางกล่าวค้างเอาไว้ก่อนหน้านี้ไปสนิท นางรีบโบกมือไปมาเพื่อไล่ หวัง ชง ออกไปทันที

“จริงสิ!! อีกครึ่งเดือนก็จะถึงวันครบรอบวันคล้ายวันเกิดของท่านปู่แล้ว อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเจ้า พวกเราได้พบท่านปู่เพียงปีละครั้งเท่านั้น ทำตัวให้ดี และอย่างทำอะไรที่ไม่ดีต่อหน้าท่านปู่!!”

สุดท้าย หวัง จูเหยียน ก็กล่าวเตือน หวัง ชง ออกมาอย่างหนักแน่น

“ข้าเข้าใจแล้ว!!”

หวัง ชง พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะวางดาบจากเหล็กหวู่จือไว้ด้านข้างของ หวัง จูเหยียน

....................

หวัง จูเหยียน จัดการหน้าที่ของนางเร็วกว่าที่คาดเอาไว้ ภายในสามวันดาบจากเหล็กหวู่จือก็ถูกประทับความแข็งแกร่งจนสำเร็จ

“หนักมาก!!”

ทันที หวัง ชง ยกดาบขึ้นมานั้น เขาสัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นของดาบ

หากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วนั้น จะสามารถมองเห็นรอยสลักเล็กๆ บนใบดาบเรียงร้อยต่อกันราวกับเถาของดอกไม้ก็ว่าได้

แม้ว่าภายนอกดาบเล่มนี้จะไม่ได้ดูแตกต่างไปจากเมื่อสามวันก่อนก็ตาม แต่ หวัง ชง ก็สัมผัสได้อย่างแจ่มชัดว่ามันมีบางอย่างแตกต่างออกไป เมื่อดาบอยู่ภายในมือของเขา

***** วูบบบ *****

หวัง ชง เหยียดแขนของเขาออกไปพร้อมกับลงมาอย่างรวดเร็ว ** เปรี๊ยะ ** เสียงปริแตกดังขึ้นภายในร่างกายของเขา อย่างไรก็ตาม เขากลับรู้สึกราวกับว่าดาบเล่มนี้ได้หลอมรวมเข้ากับร่างกาย และกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายของเขาก็ว่าได้

“น่าทึ่งจริงๆ!!”

ในช่วงสั้นๆ หวัง ชง สัมผัสได้ว่าการบ่มเพาะพลังของเขาเพิ่มขึ้นจนถึงขั้นก่อเกิดลมปราณระดับห้า

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นทันทีเมื่อเขากระชับดาบเล่มนี้เอาไว้ในมือของเขา

“ปรมาจารย์ช่างตีเหล็กน่ากลัวจริงๆ!!”

ความแข็งแกร่งที่แผ่ขยายเข้ามาในร่างกายของเขาตอนนี้ มันทำให้ หวัง ชง รู้สึกชื่นชมในตัวของปรมาจารย์ช่างตีเหล็กอย่างมาก

มีข่าวลือว่าปรมาจารย์ช่างตีเหล็กล้วนแล้วแต่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งทั้งสิ้น แม้แต่ เหยา เฟิง ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในแปดอัจฉริยะของเมืองหลวง ก็ไม่อาจเทียบเคียงกับพวกเขาได้

นี่คือความสามารถของลูกพี่ลูกน้องของเขา หลังจากทั้งหมดแล้ว นางมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อลูกหลานของตระกูลชั้นสูงหลายตระกูล มันจึงทำให้นางสามารถทำเช่นนี้ได้

“หวัง ชง ตามที่ท่านได้ขอเอาไว้ ข้าได้ให้ทุกคนออกมาจากถ้ำหมดแล้ว ดังนั้น ท่านสามารถใช้ที่นี่ได้อย่างเต็มที่ อีกทั้งข้ายังจัดผู้พิทักษ์ไว้คอยดูแลรอบนอก และข้ายังได้ออกคำสั่งประหารทันทีที่มีคนล่วงล้ำเข้ามาในช่วงที่ท่านกำลังทำให้เหล็กเย็นลง!!”

ขณะนั้น เสียงหนึ่ง ก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของเขา เมื่อหันกลับไปมองก็พบว่า เว่ย ฮ่าว กำลังก้าวเข้ามาหาเขาพร้อมกับกล่าวออกมา

“อืม ขอบใจมาก!!”

หวัง ชง พยักหน้ารับเบาๆ

ในตอนนี้การตีดาบจากเหล็กหวู่จือเหลือเพียงขั้นตอนเดียวเท่านั้น นั่นคือการหลอมเย็น

“ช่วยข้าระวังที่นี่ไว้ พรุ่งนี้เช้าน่าจะเสร็จ!!”

หวัง ชง กล่าวไปยัง เว่ย ฮ่าว และ หวัง เสี่ยวเหยา ก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปภายในถ้ำ ที่เวลานี้ปากถ้ำถูกปิดไว้ด้วยผ้าสีดำ

ภายในถ้ำว่างเปล่า ไม่มีใครอื่นอยู่อีกแม้แต่คนเดียว

เว่ย ฮ่าว ได้จัดให้ทุกคนออกไปจากถ้ำแล้ว เพื่อให้ หวัง ชง สามารถทำงานของเขาได้อย่างสะดวก

ขั้นตอนสุดท้ายที่อาวุธทุกชนิดต้องผ่านก็คือ การหลอมเย็น อย่างไรก็ตาม หวัง ชง ไม่ต้องการให้คนอื่นๆ รับรู้วิธีการหลอมเย็นของเหล็กหวู่จือ เพราะมันแตกต่างจากการหลอมเย็นของโลหะชนิดอื่นๆ นี่เป็นส่วนสำคัญที่เขาจะใช้ต่อสู้กับชาวอาหรับในการชิงสิทธิ์ครอบครองแร่ไฮเดอราบาด

เปลวเพลิงทั้งหมดภายในถ้ำถูกดับลงตามคำขอของเขา มีเพียงท่อนสนที่ยาวสามฉื่อเท่านั้นที่วางเอาไว้

หวัง ชง ไม่ได้เร่งการหลอมเย็น แต่อย่างใด เขานั่งเงียบๆ บนพื้นเย็นอย่างอดทนเท่านั้น ยังมีเวลาอีกหลายชั่วยามกว่าจะถึงพรุ่งนี้เช้า และเวลาที่เหมาะสมที่สุดในการ หลอมเย็น เหล็กหวู่จือก็คือช่วงที่แสงสว่างแรกเริ่มสาดส่องผ่านความมืดเข้ามา

การหลอมเย็นนั้นแตกต่างจากสองกระบวนการในก่อนหน้านี้อย่างมาก มันใช้เวลาเพียงเล็กน้อยเท่านั้นในการหลอม แต่ทว่ามันเป็นส่วนที่สำคัญที่สุด

“น้องเล็ก!! เจ้าว่าพี่ชายของเจ้ากำลังทำอะไรอยู่ข้างใน!? ก็แค่การหลอมเย็นเท่านั้น ทำไมเขาถึงไม่ยอมให้พวกเราเข้าไป!? เกี่ยวกับเรื่องนี้ข้าได้ถามจากช่างตีเหล็กคนอื่นๆ แล้ว พวกเขาต่างบอกว่ามันเป็นเรื่องง่ายๆ เพียงแค่อุ่นดาบให้ร้อนขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแช่ลงไปในน้ำเย็น ทำไมพี่ชายของเจ้าถึงต้องทำให้มันซับซ้อนเช่นนี้!?”

เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านนอก หวัง ชง รับรู้ได้ทันทีว่ามันเป็นเสียงของ เว่ย ฮ่าว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวัง ชง ก็ยิ้มหยันขึ้นมาทันที

ความสงสัยของ เว่ย ฮ่าว สะท้อนให้เห็นถึงความเข้าใจของช่างตีเหล็กในยุคนี้ ยุคนี้มีความเข้าใจเพียงแค่ผิวเผินเท่านั้น ตราบใดที่เหล็กร้อนขึ้นผ่านความเย็นอย่างฉับพลันนั้น จะทำให้เหล็กมีคุณภาพดีขึ้น

ความจริงแล้วช่างตีเหล็กหลายคนจะแช่ดาบลงไปในน้ำเย็นทันที เมื่อดาบถูกตีเสร็จ มีแม้กระทั่งบางคนที่มองข้ามการหลอมเย็น และปล่อยให้เหล็กเย็นตัวลงด้วยตัวเองด้วยซ้ำ

มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ที่จะรู้ว่าการหลอมเย็นเป็นขั้นตอนสุดท้ายที่สำคัญที่สุด

“มันคงต้องใช้เวลาอีกหกถึงเจ็ดปี กว่าพวกเขาจะเข้าใจความสำคัญของการหลอมเย็น!!”

ความคิดนี้พุ่งขึ้นมาในหัวของ หวัง ชง

ในด้านการตีดาบแล้ว หวัง ชง มีความรู้มากกว่าคนในยุคนี้มาก

หลายคนรู้ว่าดาบจำเป็นต้องผ่านการหลอมเย็น แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ถึงความสำคัญของการหลอมเย็น

การหลอมเย็นจะสามารถทำให้เหล็กมีความแข็งแรง และความยืดหยุ่นในตัวเองมากขึ้น อีกทั้งมันยังช่วยการกัดกร่อนตามอายุขัยของมันได้อีกด้วย นี่เป็นสิ่งที่ทำให้อาวุธนั้นๆ ก้าวสู่อีกขั้นหนึ่งซึ่งแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

อาวุธที่แตกต่างกัน จะมีวิธีการหลอมเย็นที่ต่างกันออกไป

ช่างตีเหล็กชั้นแนวหน้าของโลกได้ย่อใช้วิธีการหลอมเย็นที่ไม่เหมือนใคร

ด้วยระดับความรู้ของช่างตีเหล็กส่วนใหญ่ พวกเขาจึงรู้จักวิธีการหลอมเย็นเพียงแค่การหลอมด้วยน้ำเท่านั้น ซึ่งมันเป็นวิธีที่ไม่ได้คุณภาพ พวกเขาไม่รู้ว่าการหลอมเย็นด้วยน้ำจะทำลายคาร์บอนที่อยู่ในเนื้อเหล็ก

แม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะอยู่ในสภาพสมบูรณ์เช่นเดิมก็ตาม แต่ทว่ามันจะมีรอยแตกเล็กๆ จำนวนมากบนเนื้อเหล็ก ซึ่งทำให้ไม่สามารถใช้งานอาวุธชิ้นนั้นได้นาน

ความจริงแล้วมีบางส่วนที่ถูกทำลายลงทันทีที่ได้รับการหลอมเย็น

เหตุผลที่ดาบ หรืออาวุธอื่นๆ ที่ถูกตีขึ้นมา แตกทันทีหลังจากการหลอมเย็น ก็เป็นเพราะเหตุนี้เช่นกัน

แม้ว่าช่างตีเหล็กส่วนใหญ่จะเผชิญกับเหตุการณ์นี้ก็ตาม แต่พวกเขาก็เลือกที่จะมองข้ามมันไป และโทษวัตถุดิบ หรือการตีเหล็กของตนเองมากกว่า

สิ่งนี้ไม่เพียงแต่เป็นความจริงของทวีปแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น แม้แต่ในแถบตะวันตกอย่างชาวอาหรับที่มีความรุ่งเรืองในการตีอาวุธก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน

และในโลกใบนี้ไม่มีใครสามารถเทียบกับ หวัง ชง ได้ ในด้านการหลอมเย็นอีกแล้ว

................