กำเนิดใหม่ : เทพยุทธ์จ้าวกระบี่ 【จบแล้ว】

        บทที่ 85 การสังหารนองเลือด!

        “บ้าเอ๊ย!”

        ดวงตาของฉู่อวิ๋นแดงก่ำเขากรีดร้องอยู่ในใจ อยากจะก้าวข้ามภูเขาซากศพถือกระบี่ไปช่วยเหลือมู่หรงซิน

        แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้วเขาอยู่ห่างจากมู่หรงซินร้อยกว่าหมี่ แม้ว่าตอนนี้เขาจะรีบไปช่วยแต่ก็ไม่สามารถไปถึงได้ทันเวลา

        ในขณะเดียวกัน มู่หรงซินก็มองมาด้วยความประหลาดใจใบหน้าของนางซีดลงด้วยความหวาดกลัว นางต้องการสู้กลับแต่เพราะเมื่อครู่ต้องสนับสนุนฉู่อวิ๋น นางจึงใช้ทักษะธนูศรเก้าตะวันไม่เพียงแต่ใช้พลังปราณจนหมดแต่ยังทำให้มือเรียวหยกชาหนึบอีกด้วย

        ดังนั้น ตอนนี้นางจึงไม่มีแรงต่อสู้ทำได้เพียงนั่งรอความตายเท่านั้น

        คนที่มาโจมตีนั้นแข็งแกร่งมากเขาเป็นนักรบระดับเก้าของขอบเขตควบแน่นพลังปราณร่างกายฝึกยุทธ์ของมู่หรงซินไม่อาจต้านทานได้!

        “ตายซะเถอะ!”

        นักรบคำรามด้วยความโกรธ สีหน้าดุร้ายดาบโผขึ้นไปในอากาศ พลังปราณปะทุออกมา โดยตั้งใจจะตัดเอวคอดของมู่หรงซิน

        “ควั่บ!”

        ตัวดาบเร็วมากจนมู่หรงซินมองไม่ทันดวงตาของนางหรี่ลง ได้แต่เพียงมองดูฉู่อวิ๋นที่ยืนอยู่ในทะเลศพจากไกลๆ

        ยามนี้ ดวงตาของนางราวชลธารเปล่งประกายด้วยความอ่อนโยนทุกรูปแบบ ปรากฏรอยยิ้มน้อยๆ แต่งแต้มบนริมฝีปากนางอยากบอกเล่าให้เขาฟังนับพันคำ

        “อ๊าก!!!” เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ จู่ๆฉู่อวิ๋นก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก ในใจราวกับถูกแทงด้วยลูกศรนับพันดอก มู่หรงซินผูกพันกับเขาอย่างอันลึกซึ้งทั้งยังร่วมเดินทางฆ่าสัตว์ปีศาจมากับเขาตลอดทาง เข้าไปในสุสาน บุกประตูเมืองข้ามป่าสีเลือด

        เขาปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้ตายไม่ได้

        เขาจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนี้ตาย!

        “ลาก่อน”

        ข้างแม่น้ำมีเสียงตะโกนเข่นฆ่าชิ้นเนื้อปลิวว่อนไปทั่ว ได้ยินเสียงอำลาอย่างเงียบๆ พร้อมกับแสงดาบที่ส่องกระทบตามู่หรงซินดูโล่งใจและไม่รู้สึกเสียใจนางกำลังจะถูกตัดร่างออกเป็นสองท่อนในวินาทีถัดไป

        “ไม่!"

        ในช่วงเวลาวิกฤติเมื่อมู่หรงซินกำลังจะตาย

        “เจ้ากล้าฆ่านางหรือ!? ตาย!”

        ฉู่อวิ๋นจ้องมองด้วยความโกรธแค้นอย่างไม่คิดอะไรและทำไปโดยไม่รู้ตัวเขาระดมพลังปราณฮุ่นหยวนทั้งหมดในร่างกายทันที รังสีแสงเปล่งออกมาก่อนจะถูกถ่ายเทเข้าสู่กระบี่ชื่อยวน ตัวกระบี่เรืองแสงสีแดงตามอักขระเส้นร่างคล้ายเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ของสวรรค์เก้าชั้นฟ้าช่างเป็นอาวุธสมบัติที่ยอดเยี่ยม!

        เขาตั้งสมาธิแน่วแน่สะบัดแขนอย่างรวดเร็ว และขว้างกระบี่ชื่อยวนออกไปทันที!

        “ควั่บ!”

        ในความว่างเปล่ากระบี่ชื่อยวนกลายเป็นกระแสเปลวไฟ ราวกับมังกรเพลิงที่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสังหารสิ่งมีชีวิตอย่างไม่มีที่สิ้นสุด พยายามเข่นฆ่าทุกสิ่งอย่างไม่หยุดยั้ง!

        “ควั่บ ควั่บ ควั่บ!!!”

        มองเห็นแสงกระบี่แวบวาบบินข้ามอากาศด้วยความเร็วสูง มุ่งสังหารไปทุกทิศทาง!กระบี่มังกรเพลิงทะลุร่างของศัตรูนับไม่ถ้วนจนชิ้นเนื้อขาดวิ่น อวัยวะภายในฉีกขาดแม้แต่นักรบขั้นมหาสมุทรที่ไม่ทันระวังบางคนก็โดนตัดนิ้วขาดไปด้วย

        “ชึบ ชึบ ชึบ!”

        กระบี่ตัดผ่านอากาศ พุ่งผ่านฝูงชนโปรยปรายหยาดโลหิตไปทั่วท้องฟ้า ในที่สุด ด้วยความแม่นยำอย่างยิ่งมันก็ทะลุผ่านด้านหลังศีรษะของนักรบที่โจมตีมู่หรงซิน เจาะกะโหลกของเขา เสียชีวิตในทันที

        ดวงตาของชายคนนั้นเบิกกว้างพร้อมกระบี่ที่หยุดลงเขาล้มลงกับพื้นเสียงดังตึงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองตายอย่างไรจนกระทั่งแสงแห่งความหวังในชีวิตทั้งหมดดับมอดลง

        “ฮู่ว ฮู่ว...” ดวงตาของมู่หรงซินพร่ามัว นางหายใจเข้าลึกๆเมื่อก้มลงมองก็เห็นว่าองค์เอวอันเพรียวบางที่สุดแสนภาคภูมิใจของนางมีเพียงรอยเลือดแต่ไม่ได้ถูกตัดออก

        ทันใดนั้น นางก็รู้สึกตัวดวงตาคู่งามเป็นประกาย อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปที่ฉู่อวิ๋นอีกครั้งหัวใจของนางสั่นไหว เจ้าหนุ่มนี่ช่วยชีวิตนางไว้อีกครั้ง!

        เมื่อเห็นเช่นนี้ฉู่อวิ๋นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกอย่างไรเสียเขาก็ไม่ยอมปล่อยให้มู่หรงซินตายต่อหน้าเขาเป็นแน่ไม่เช่นนั้นเขาจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต

        “รีบดูเร็ว! เจ้านั่นทำกระบี่หายแล้ว!”

        “บัดซบ! เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลยนี่? ตอนนี้ไม่มีอาวุธแล้ว รอดูข้าไล่บี้เจ้าจนจนตายเสียเถอะ!”

        “ทุกคนบุกเลย! ฆ่ามันซะ!ล้างแค้นให้พี่น้องของเรา!”

        ก่อนที่ฉู่อวิ๋นจะได้หายใจนักรบที่แข็งแกร่งสามคนก็พุ่งมาหาเขา อาวุธครบมือที่มาพร้อมความน่ากลัวพวกเขาต้องการใช้ประโยชน์จากการเสียเปรียบของฉู่อวิ๋น ปลิดชีพเขาในทันทีที่เผลอ

        “ควั่บ!”

        เงาของวิญญาณยุทธ์ทั้งสามปรากฏขึ้นพวกเขาทั้งหมดเปิดใช้พรสวรรค์วิญญาณยุทธ์คิดจะสังหารฉู่อวิ๋นด้วยการโจมตีที่ทรงพลังเพียงครั้งเดียวเพราะเจ้าหนุ่มคนนี้แข็งแกร่งเกินไปเขาเข้าสู่สนามรบด้วยระดับหกของขอบเขตควบแน่นพลังปราณทว่าทุกย่างก้าวกลับชโลมเลือด

        ยกเว้นจะเป็นนักรบขั้นมหาสมุทรไม่เช่นนั้นเขาคงหนังเหนียวฟันแทงไม่เข้า

        แต่ถึงกระนั้นกระบี่มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อผู้ฝึกกระบี่ หากไม่มีกระบี่ความแข็งแกร่งของผู้ฝึกกระบี่จะลดลงอย่างมาก และจะตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายนี่เป็นโอกาสดีที่สุดในการฆ่าฉู่อวิ๋น!

        “ฆ่า!"

        “ฆ่า!"

        “โห่——”

        นักรบทั้งสามตะโกนด้วยเสียงอาฆาตมาดร้ายอาวุธทั้งสามบินข้ามท้องฟ้า โจมตีจากทุกทิศทาง เกิดห่าฝนนองเลือดและลมกระโชกแรง

        “หึ! ต่อให้ไม่มีกระบี่ ข้าก็ยังฆ่าพวกเจ้าได้หมดจดอยู่ดี!”

        ฉู่อวิ๋นรวบรวมพลังปราณอีกครั้งกระทืบเท้าอย่างแรงจนศพบนพื้นกระจายออก เขาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ากางปีกโผบินอย่างวิหคปักษา หลีกเลี่ยงท่าสังหารที่มาจากสามทิศทาง

        ทันใดนั้นฉู่อวิ๋นก็พลิกตัวกลางอากาศ เผยฝ่ามือที่เต็มไปด้วยแสงเจิดจ้ามองเห็นแสงฝ่ามือรูปมังกรสามตัวตกลงมาจากท้องฟ้าและพุ่งใส่ศีรษะของนักรบทั้งสาม

        “มังกรหมอบเคลื่อนภพ!”

        “ปัง ปัง ปัง!”

        เงาฝ่ามือเต็มไปทั่วท้องฟ้าราวกับมังกรหมอบที่กำลังตื่นศีรษะของทั้งสามคนถูกทุบจนแตกร้าว เนื้อและเลือดกระเซ็นออกมาจนมองไม่ชัดการตายของพวกเขาช่างน่าสยดสยอง ศพสดใหม่อีกสามศพถูกเพิ่มลงในทะเลศพที่อยู่บนพื้น

        ฉู่อวิ๋นร่อนลงบนพื้นเหยียบย่ำบดขยี้ศพเมื่อครู่ ก่อนจะมองไปรอบๆเขามองเห็นนักรบสองคนที่ระดับสูงสุดของขอบเขตควบแน่นพลังปราณพุ่งเข้ามาจากด้านหลังเพื่อโจมตีเขาอย่างบ้าคลั่ง!

        “กระบี่!”

        คำคำหนึ่งผุดขึ้นมาในใจฉู่อวิ๋นวิ่งไปยังทิศทางของมู่หรงซินทันที

        แม้ว่าตอนนี้เขาจะสามารถใช้ฝ่ามือมังกรพเนจรจัดการกับศัตรูได้แต่ทักษะการต่อสู้นี้ได้รับการฝึกฝนจนถึงระดับเริ่มต้นเท่านั้นจะใช้มันเพื่อต่อกรกับนักรบระดับสูงสุดของควบเขตควบแน่นพลังปราณยังคงฝืนเกินไป

        ต้องมีกระบี่ จึงจะเข่นฆ่าต่อไปได้!

        “ไอ้หนู! จะหนีไปไหน!?”

        “คอยดูข้าหั่นเจ้าเป็นชิ้นๆ เสีย!”

        “บุกเร็ว!”

        “ฆ่า!!”

        ในเวลานี้ ทุกคนต่างบ้าคลั่งร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลและรอยเลือด พวกเขาต่างก็อิจฉาที่เห็นว่าชายหนุ่มอย่างฉู่อวิ๋นไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย

        นักรบหลายสิบคนมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำก่อนจะรีบวิ่งตรงไปยังค่ายแม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บแต่ก็ยังอยากจะฆ่าคนน่าชังอย่างฉู่อวิ๋นเพื่อระบายความคับแค้นใจ

        “แย่แล้ว! คนเยอะเกินไป จอมยุทธ์ฉู่กำลังตกอยู่ในอันตราย!!”เฟิงเยี่ยนตอบโต้กับศัตรูและสังเกตเห็นว่ามีฝูงมนุษย์พุ่งเข้าหาฉู่อวิ๋นก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมา

        “ฟุ้งซ่าน? ตาย!”

        นักรบขั้นมหาสมุทรหลายคนที่ต่อสู้กับเฟิงเยี่ยนต่างรุมล้อมเขาไว้แน่นโจมตีเขาไม่หยุดหย่อน แสงกระบี่ เงาดาบและหมัดมือล้วนพุ่งเข้ามาหาเขายากจะหลุดออกจากวงล้อมได้ เขาทำได้เพียงแค่มองดูอย่างโกรธเกรี้ยวเท่านั้น

        นี่มันจะมากเกินไปแล้วนักรบขั้นสูงสุดของขอบเขตควบแน่นพลังปราณเกือบยี่สิบคนเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อตามฆ๋าฉู่อวิ๋น

        “โฮก! สหายฉู่! โฮกโฮก!!” เมื่อเห็นนักรบหลายคนไล่ตามฉู่อวิ๋นสือเหล่ยก็ตะโกนออกมาเสียงดังด้วยอยากจะช่วยเหลือเขา

        แต่บนร่างกายสูงใหญ่ของเขามีนักรบอีกห้าหกคนที่คอยกัดมือมัดเท้าเขาอยู่พัวพันวุ่นวายเสียเต็มประดาร่างกายกำยำเต็มไปด้วยชิ้นเนื้อและรอยเลือดทั้งใหม่และเก่าเขาปลีกตัวไปไม่ได้จริงๆ

        “ทุกคนบุกโจมตีเสีย!ฆ่าเจ้าหนุ่มเวรนี่และสาวน้อยที่ยิงธนูมาจากด้านหลังนั่นซะ!”

        “ฆ่าพวกมัน!”

        แรงกดดันของนักรบทั้งยี่สิบคนล้นหลามจนกลายเป็นคลื่นมนุษย์อาวุธของพวกเขาคมกริบและพุ่งไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องทำให้ผู้คนในกลุ่มมังกรเหล็กตกตะลึง ช่างน่ากลัวจริงๆ ยกเว้นนักรบขั้นมหาสมุทรแล้วบรรดานักรบระดับสูงสุดของขอบเขตควบแน่นพลังปราณล้วนติดตามฉู่อวิ๋นไป!

        เมื่อหันหลังไปฉู่อวิ๋นก็เห็นคนติดตามมาข้างหลังด้วยพลังอันแรงกล้าเขาอดรู้สึกหนาวสั่นในใจไม่ได้ หากถูกจับได้ขึ้นมาก็คงตายหยังเขียดจริงๆต้องถูกสับเป็นชิ้นๆ จนไม่มีเหลือแม้แต่กระดูกให้เห็น

        “ควั่บ! ควั่บ!”

        ยามนี้นักรบทรงพลังสองคนตามมาทันก่อน แสงกระบี่หนึ่งแดงหนึ่งน้ำเงินสะท้อนวาววับยกโค้งราวพระจันทร์และพุ่งเข้าโจมตี!

        “เชอะ ใช้กระบี่หรือ? พวกเจ้าไม่คู่ควร!”

        ฉู่อวิ๋นแค่นเสียงอย่างเย็นชาก่อนจะหันกลับมาโจมตีด้วยฝ่ามือทั้งสองข้าง แสงฝ่ามือรูปมังกรพุ่งออกมาทำให้กระบี่ทั้งสองเล่มแตกเป็นเสี่ยงๆ ในขณะเดียวกันเขาก็ยังคงถอยหลังต่อไปด้วยแรงส่งจากกระบวนท่าเมื่อครู่ ก้าวเงาบินวาบวับไปในอากาศ

        “ย๊า! ไอ้สารเลว! รับค้อนของข้า!”

        ก่อนที่ฉู่อวิ๋นจะทรงตัวได้ชายที่แข็งแกร่งอีกคนก็พุ่งออกมา ทั่วร่างกายมีชิ้นเนื้อห้อยต่องแต่งใบหน้าน่าสะพรึงกลัว

        เขากระโดดขึ้นไปและร่อนลงมาจากกลางอากาศอย่างรวดเร็วเต็มไปด้วยพลังอันล้นเหลือ ค้อนขนาดยักษ์ในมือเปล่งแสงราวฟ้าร้องและหนักอึ้งราวกับเทพฟ้าร้องลงมาสู่โลก สั่นสะเทือนไปทุกทิศทาง พลังช่างน่าพรั่นพรึง!

        “เป็นพลังที่แข็งแกร่งมาก ใช้วิชาฝ่ามือต้านรับไม่ได้!” ฉู่อวิ๋นตกใจ พลังปราณของชายร่างใหญ่คนนี้น่ากลัวเกินไปคาดว่าความแข็งแกร่งของเขาคงอยู่ที่แปดพันจินซึ่งเป็นจุดสูงสุดของระดับเก้าของขอบเขตควบแน่นพลังปราณ!

        “ฆ่า!!!”

        ค้อนยักษ์ตกลงมากระแทกพื้นจนสั่นสะเทือนฉู่อวิ๋นย่อตัวหลบ เขาพยายามเร่งฝีเท้าอย่างเต็มที่ก่อนจะกระโดดไปข้างหน้าเพื่อหลบเลี่ยงการโจมตีที่น่าหวาดเสียวเมื่อครู่นี้ได้ทันเวลา

        “ตึง!”

        ค้อนฟ้าร้องตกลงกระแทกพื้นพื้นดินแตกแขนงจนกลายเป็นปล่องภูเขาไฟขนาดใหญ่ทั่วท้องฟ้าเต็มไปด้วยฝุ่นควันฟุ้งกระจาย

        แค่คิดก็รู้ว่าหากเมื่อครู่นี้ฉู่อวิ๋นหลบไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้น

        “ค้อนของชายคนนี้ทรงพลังมาก มีเพียงกระบี่ชื่อยวนเท่านั้นที่จะต่อกรกับมันได้!”ดวงตาของฉู่อวิ๋นหรี่ลง เขารีบลุกขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งต่อไปกลุ่มนักรบจากด้านหลังกำลังจะพุ่งเข้ามาอีกครั้งระยะห่างของทั้งสองฝ่ายใกล้กันมากขึ้น

        “ขอข้าดูหน่อยว่าเจ้าจะหลบไปได้อีกนานแค่ไหน!? ฮ่าๆๆ!”

        ชายร่างใหญ่พลาดการโจมตีแต่ไม่ย่อท้อเขากลับหัวเราะเสียงดัง ก้าวไปข้างหน้า และคิดจะโจมตีอีกครั้งกลางอากาศคราวนี้ระยะห่างของเขาเข้าใกล้ขึ้นมาก ฉู่อวิ๋นไม่อาจหลบเลี่ยงได้!

        “โอกาสมาแล้ว ฆ่ามันซะ!”

        “ฆ่า!"

        ฝูงชนวิ่งพล่านราวกับฝูงหมาป่าช่างน่าตระหนกตกใจ เสียงตะโกนเข่นฆ่าดังลั่นจนครอบคลุมไปทั่วบริเวณเล็กๆ นี้

        “กระบี่!"

        ในขณะนี้จิตใจของฉู่อวิ๋นเองก็รับรู้ชัดเจนเขารู้ว่าไม่อาจหลีกเลี่ยงการโจมตีนี้ได้อีกครั้งทำเพียงจ้องมองไปข้างหน้าและสบถด่าในใจ

        ทว่าเสียงตะโกนสาปแช่งรอบตัวเขาช่างน่ากลัวจนฟังไม่เป็นคำซ้ำยังปนเปกันจนฟังไม่ได้ศัพท์

        “ฉู่อวิ๋น!!!”

        ในระยะไกลมู่หรงซินเองก็ทั้งตกใจและเป็นกังวลเมื่อเห็นฉู่อวิ๋นถูกทุกคนไล่ล่านางสูญเสียพลังปราณและไม่อาจช่วยเหลือเขาได้ จึงทำได้เพียงมองดูเท่านั้น

        แต่ในยามนี้ นางรู้สึกได้ถึงวิญญาณยุทธ์ที่ล้นทะลักออกมาจากดวงตาของฉู่อวิ๋น!

        ชายหนุ่มคนนี้ไม่อยากหนี เขาอยากสู้!

        ดวงตาคู่งามของมู่หรงซินเบิกกว้างนางเข้าใจในทันที นางใช้มือซ้ายปิดรอยแผลที่เอว ดึงกระบี่ชื่อยวนออกมาและขว้างมันไปข้างหน้าสุดกำลังพร้อมตะโกนด้วยเสียงอันดัง “รับกระบี่!"

        เมื่อเห็นกระบี่โบราณที่คุ้นเคยพุ่งมาจากท้องฟ้าฉู่อวิ๋นก็หรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือออกไปรับมัน

        “ตึง!"

        ทันใดนั้นค้อนฟ้าร้องของชายร่างใหญ่ก็ฟาดลงมาสายฟ้าวาบวับราวกับงูยักษ์ที่รัดคอจนหายใจไม่ออก

        “ย๊า!!”

        ดวงตาของฉู่อวิ๋นเบิกกว้างและท่ามกลางแสงสายฟ้า เขากระทืบพื้นด้วยขาข้างเดียว ส่งร่างกายให้ล่องลอยอยู่ในอากาศก่อนจะพุ่งไปข้างหน้า เมื่อรับกระบี่ได้ พลังปราณของเขาก็ระเบิดออกมาทันที

        เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ สายฟ้าฟาดสะเปะสะปะ และในขณะเดียวกันค้อนฟ้าร้องก็ตกลงมาจากท้องฟ้าด้วยพลังอันยิ่งใหญ่และหนักหน่วงและกำลังจะโจมตีลงมาอีกครั้ง!

        “ค้อนมารดาเจ้าเถอะ! หักไปซะ!!!”

        ฉู่อวิ๋นถือกระบี่ไว้ในมือขวาก่อนจะร่อนลงพื้น เขาก็ออกแรงส่งเปลี่ยนกระบี่ไปที่มือซ้าย พื้นดินแตกกระจายใช้แรงเหวี่ยงกระบี่ไปในอากาศ ตัวกระบี่ส่องแสงสีแดงกะพริบระยับตา

        “ควั่บ!”

        ในความว่างเปล่าคลื่นกระบี่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ปรากฏดาราเพลิงนับไม่ถ้วนออกมาส่องแสงศักดิ์สิทธิ์แวววาว และปรากฏเป็นลำแสงพุ่งตัดค้อนยักษ์ที่เข้ามาด้วยกระบวนท่าเดียวทำให้มันกลายเป็นลูกตะกร้อเหล็กสองลูกที่ไร้พลังก่อนจะร่วงลงไป

        ขณะเดียวกันแสงกระบี่อันคมปลาบก็ยังไม่หมดซึ่งพลัง มันพุ่งไปในอากาศตัดร่างของชายร่างใหญ่ออกเป็นสองส่วน แยกออกสองข้าง หลั่งเลือดออกมาในพริบตา

        กระบี่เดียวฟันคนขาดเป็นสองท่อน!

        ทุกคนตกตะลึงฉากนี้น่าตกใจเกินไปแล้ว เจ้าหนุ่มนี้ต่อให้อยู่สถานการณ์ร้ายแรงเพียงใดแค่มีกระบี่ก็พลิกกลับมาตอบโต้ได้ น่าเหลือเชื่อจริงๆ

        ความสามารถในการต่อสู้และศักยภาพด้านวิชายุทธ์ของฉู่อวิ๋นแตกต่างจากคนทั่วไปน่าประหลาดใจจริงๆ

        “บ้าไปแล้ว! เด็กคนนี้เก็บไว้ไม่ได้! บุกเลย!”

        “เจ้าหนุ่มนี่น่ากลัวเกินไป ในอนาคตเขาต้องไม่ธรรมดาแน่ต้องฆ่าเขาเสีย!”

        กลุ่มหมาป่าต่างเร่งรุดมาอย่างดุเดือดอาวุธของพวกเขาเรืองแสงก่อนจะก้าวข้ามศพของชายร่างใหญ่มาอย่างไม่สนสิ่งใดเพื่อฆ่าฉู่อวิ๋น

        มิฉะนั้น หากพวกเขาเสียโอกาสนี้ไปการแก้แค้นในอนาคตก็เป็นไปไม่ได้อีก

        “อย่าได้คิดจะฆ่าข้า! อย่าได้คิดจะก้าวผ่านที่นี่ไปเลย!”

        ฉู่อวิ๋นตะโกนอย่างโกรธแค้นและยืนหยัดอย่างภาคภูมิเพื่อความอยู่รอด และเพื่อปกป้องคนที่เขารัก เช่นนั้นก็มาตกตายกันไปข้างหนึ่ง!