บันทึกราชันย์เทพอสูร

        ขณะประคองฝ่าเท้าขาวราวหยกของเซียวหนิงเอ๋อร์เอาไว้ในมือผิวอ่อนนุ่มช่างสบายมือนัก นั่งอยู่ในตำแหน่งนี้เนี่ยหลีมองเห็นเรียวน่องขาวผ่องแน่นกระชับของเซียวหนิงเอ๋อร์ ช่างงดงามสมบูรณ์แบบนัก

        “เจ้าอย่าเข้าใจข้าผิด ข้าแค่ช่วยรักษาอาการป่วยให้เจ้าคนที่ข้าชอบคือเยี่ยจื่ออวิ๋น ข้าดีใจที่ได้รู้จักกับเจ้าหวังว่าพวกเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันในอนาคตข้างหน้า” เนี่ยหลีอธิบายขณะจ้องมองใบหน้าชวนมองของเซียวหนิงเอ๋อร์

        ได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี สองไหล่ของเซียวหนิงเอ๋อร์สั่นสะท้านเล็กน้อยนางพยักหน้าและพึมพำเบาๆ “อืม” แล้วไม่พูดไม่จาแต่เล็กจนถึงบัดนี้ นอกจากบิดาของนางแล้วเนี่ยหลีเป็นบุรุษเพียงคนเดียวที่ได้สัมผัสตัวนางทว่าคนที่เนี่ยหลีชื่นชอบกลับเป็นเยี่ยจื่ออวิ๋นเซียวหนิงเอ๋อร์คิดมาถึงตรงนี้จมูกก็รู้สึกแสบตื้อขึ้นมา

        เนี่ยหลีกุมเท้าเล็กๆ ของเซียวหนิงเอ๋อร์ ปลายนิ้วกดลงบนจ้ำแดงและเริ่มถูนวดเบาๆ

        “อา” เซียวหนิงเอ๋อร์อดที่จะส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดมิได้

        “ครั้งแรกย่อมต้องเจ็บมากหน่อย เจ้าอดทนอีกนิด” เนี่ยหลีพูดทันใดนั้นก็คิดถึงอะไรบางอย่าง สักพักก็อายขึ้นมา ตนกุมเท้าของเด็กสาวอยู่และยังพูดจาเช่นนี้ฟังดูออกจะกำกวมเกินไปสักหน่อยแล้ว เซียวหนิงเอ๋อร์แม้เป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบสามปีทว่านางแต่เล็กจนเติบโตอยู่ในครอบครัวชนชั้นสูงปกติคงต้องมีความรู้อยู่บ้างไม่ว่ากับเรื่องใดๆเด็กสาวบางคนในรุ่นราวคราวเดียวกันนี้ก็แต่งงานมีลูกแล้ว

        เซียวหนิงเอ๋อร์ก้มหน้างุดๆ แก้มแดงระเรื่อและอดที่จะบังเกิดความรู้สึกพิกลขึ้นมาในใจไม่ได้

        แก้มแดงระเรื่อของเซียวหนิงเอ๋อร์ยิ่งชวนมอง เนี่ยหลีเห็นแล้วใจไหววูบเซียวหนิงเอ๋อร์เป็นสตรีงดงามเท่าๆ กับเยี่ยจื่ออวิ๋น แม้เพิ่งอายุสิบสามแต่ก็สามารถทำให้ผู้คนจิตใจหวั่นไหวได้แล้ว เด็กหนุ่มๆ ในชีวิตหนก่อนต่างพูดกันไม่ว่าจะเป็นเซียวหนิงเอ๋อร์หรือเยี่ยจื่ออวิ๋น ทั้งสองล้วนเป็นเทพธิดาที่พวกเขาใฝ่หาเยี่ยจื่ออวิ๋นงดงามสง่า เซียวหนิงเอ๋อร์เย็นชามีเสน่ห์ ทั้งคู่ล้วนเป็นนางในฝัน

        แต่เมื่อคิดถึงเยี่ยจื่ออวิ๋น เนี่ยหลีก็เลิกคิดฟุ้งซ่านแล้วเวลานี้ตั้งใจจดจ่อกับการรักษาเซียวหนิงเอ๋อร์

ภายใต้การนวดอันอ่อนโยนของเนี่ยหลีเซียวหนิงเอ๋อร์รู้สึกเจ็บปวดยิ่งยวดในตอนแรกทว่าต่อมาก็ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นจากฝ่ามือของเนี่ยหลีที่ถ่ายทอดไปถึงหลังเท้าของนางผ่านไปครู่หนึ่ง รู้สึกทั้งร้อนและเหมือนถูกเข็มทิ่ม ทั้งคันทั้งชาเซียวหนิงเอ๋อร์อดที่ส่งเสียงครวญครางออกมาคำหนึ่งมิได้ จากนั้นก็พลันเขินอาย

        รอยจ้ำเกิดขึ้นมาร่วมหกเจ็ดเดือนแล้วตลอดเวลาที่ผ่านมานางต้องเจ็บปวดเพราะมันอย่างแสนสาหัสเซียวหนิงเอ๋อร์ได้แต่อาศัยกำลังใจของตนอดทนต่อความเจ็บปวดนี้ อย่างไรก็ตามไม่ว่านางจะมุมานะเพียงใด ความเจ็บปวดนี้ก็ทรมานนางอยู่ตลอดเวลาเซียวหนิงเอ๋อร์เดิมทีคิดว่าการรักษารอยจ้ำนี้คงต้องเจ็บปวดยิ่ง แต่นางต้องแปลกใจการนวดของเนี่ยหลีนุ่มนวลยิ่งนักนางรู้สึกว่าความเจ็บปวดที่ทรมานนางมาโดยตลอดกำลังบรรเทาลงไปมาก

        เซียวหนิงเอ๋อร์อดน้ำตารื้นขึ้นมามิได้ ไม่มีผู้ใดรู้ว่านางต้องทนเจ็บปวดมากเพียงใดทุกๆ คืน นางจะแอบร้องไห้ พอปาดน้ำตาที่ไหลรินออกมา นางก็จะฝึกยุทธ์ต่อไปนางไม่เคยคิดว่าหลังจากที่เนี่ยหลีนวดให้ ความเจ็บปวดจะลดลงไปถึงเพียงนี้ในใจจึงเต็มไปด้วยความยินดี

        ใต้แสงจันทรา ใบหน้าของเนี่ยหลีเด่นชัด สีหน้าจริงจัง เห็นใบหน้าของเนี่ยหลีจิตใจของเซียวหนิงเอ๋อร์สั่นไหวทำให้นางยากจะสงบใจได้

        “เสร็จแล้ว” เนี่ยหลีหยุดมือและยิ้ม “ครั้งต่อไปยังจะมีความเจ็บอยู่บ้างแต่ก็มิใช่ปัญหาใหญ่โตต่อการฟื้นฟูร่างกาย”

        “อืม” เซียวหนิงเอ๋อร์พยักหน้า สองแก้มของนางแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง“ข้ายังมีรอยจ้ำที่อื่นอีก เจ้าช่วยนวดให้ข้าได้หรือไม่?”

        “ยังมีรอยจ้ำอีกรึ?” เนี่ยหลีตกใจครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จริงสิ... คงต้องมีที่อื่นอีกหากรอยจ้ำของเซียวหนิงเอ๋อร์มีอยู่แต่ที่เท้า คงไม่พอที่จะทำให้นางต้องป่วยอยู่ถึงสองปีเป็นแน่คงต้องมีจุดที่สาหัสกว่านี้อยู่ “ตรงไหนรึ?”

        เซียวหนิงเอ๋อร์รู้สึกขัดแย้งในใจ หากนางให้เนี่ยหลีนวดแค่หลังเท้านี่ยังพอรับได้ แต่หากเป็นที่ตรงนั้น... เซียวหนิงเอ๋อร์ลังเลอยู่ครู่ใหญ่สองแก้มของนางก็แดงระเรื่อจนร้อนผ่าว เขินอายยิ่งนัก

        “หากไม่สะดวก...” เนี่ยหลีเริ่มพูดเมื่อเห็นสีหน้าของเซียวหนิงเอ๋อร์ เนี่ยหลีพลันคิดได้ว่ารอยจ้ำนี้คงจะอยู่ในบริเวณที่ไม่ค่อยสะดวกนัก

        “เนี่ยหลี คนที่เจ้าชอบคือเยี่ยจื่ออวิ๋นใช่หรือไม่?”

        “ถูกต้อง” เนี่ยหลีพยักหน้าและหวนนึกถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในชาติที่แล้วเขาและนางผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน แค่เพียงคิดถึงหัวใจของเขาก็พลันเต็มไปด้วยความสุข เมื่อเขากลับมาเกิดใหม่เขาจะต้องปกป้องเยี่ยจื่ออวิ๋นให้จงได้

        ขณะนี้เซียวหนิงเอ๋อร์เมื่อได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี ไม่ทราบว่าในใจมีความรู้สึกเป็นอย่างไรบ้างเนี่ยหลีเป็นบุรุษคนแรกที่ทำให้นางรู้สึกหวั่นไหวทว่าคนที่เนี่ยหลีชอบกลับมิใช่นาง แต่เป็นเยี่ยจื่ออวิ๋น

        เซียวหนิงเอ๋อร์ดวงตาทอแววผิดหวัง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงถาม “เช่นนั้น เยี่ยจื่ออวิ๋นก็ชอบเจ้าด้วยหรือไม่?”

        เยี่ยจื่ออวิ๋นในตอนนี้ยังไม่รู้จักอะไรเกี่ยวกับตัวเนี่ยหลีแค่ไม่เกลียดเขาก็นับว่าดีมากแล้ว เนี่ยหลีส่ายหน้ายิ้มแย้มและกล่าวอย่างเชื่อมั่น “นางจะต้องชอบข้าอย่างแน่นอน!”

        เซียวหนิงเอ๋อร์จ้องมองเนี่ยหลีแล้วหัวเราะ ที่แท้เนี่ยหลีก็รักเขาข้างเดียวไม่ทราบว่าเขาไปหาความเชื่อมั่นเช่นนี้มาจากไหนกล้าคิดว่าผู้หญิงถือตัวเช่นเยี่ยจื่ออวิ๋นจะชอบเขาได้หรือ? มิใช่เซียวหนิงเอ๋อร์คิดว่าเนี่ยหลีไม่คู่ควรกับเยี่ยจื่ออวิ๋นทว่าคนทั้งสองไม่มีโอกาสได้ทำความเข้าใจกันโอกาสที่ทั้งสองจะได้เป็นคู่กันนั้นจึงน้อยยิ่งนักเยี่ยจื่ออวิ๋นยังไม่รู้จักเนี่ยหลีแต่อย่างใด ดังนั้นนางย่อมต้องไม่มีความรู้สึกพิเศษใดๆต่อเนี่ยหลีอย่างแน่นอน แต่หากวันหนึ่งข้างหน้า เยื่ยจื่ออวิ๋นรู้จักเนี่ยหลีดีพอแล้วนางอาจจะหลงรักเขาจริงๆ ก็ได้

        จนถึงเวลานี้ ยังไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงพรสวรรค์ของเนี่ยหลี อย่างไรก็ตามสักวันหนึ่งเนี่ยหลีจะต้องเจิดจรัสอย่างแน่นอนถึงเวลานั้นเกรงว่าแม้แต่สตรีเย่อหยิ่งเช่นเยี่ยจื่ออวิ๋นก็อาจจะถูกเนี่ยหลีปราบเอาได้

        ในสายตาของผู้อื่นเนี่ยหลียังคงเป็นเพียงเด็กหนุ่มไม่ได้เรื่องคนหนึ่งจากครอบครัวชนชั้นสูงมีเพียงเซียวหนิงเอ๋อร์ที่ล่วงรู้ว่าความสามารถของเนี่ยหลีนั้นมากมายเกินกว่าผู้คนจะนึกถึงได้เนี่ยหลีจะต้องกลายเป็นผู้ควบคุมจิตอสูรระดับตำนานเช่นท่านเยี่ยโม่ได้ในอนาคตข้างหน้าอย่างแน่นอน

        ในใจของเซียวหนิงเอ๋อร์ขัดแย้งอยู่ครู่หนึ่ง หากอาการเจ็บป่วยไม่ได้รับการรักษาข้าก็จะทิ้งห่างจากเพื่อนๆ ที่มีพรสวรรค์ในวัยเดียวกันในเมื่อบุคคลที่ช่วยนางเป็นเนี่ยหลี ก็ไม่ยากที่จะยอมรับได้ นางกัดฟันเริ่มปลดกระดุมเสื้อของตน

        เห็นการกระทำของเซียวหนิงเอ๋อร์ เนี่ยหลีอดเขินอายขึ้นมาไม่ได้เขาถูจมูกและพูดว่า “นี่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ข้าเป็นคนซื่อนะ”

        เขาจ้องมองเซียวหนิงเอ๋อร์ค่อยๆ ปลดเสื้อของตนร่างของนางเปี่ยมเสน่ห์ชวนมองยากจะบรรยายได้

        เซียวหนิงเอ๋อร์จ้องมองเนี่ยหลีขณะครุ่นคิด นางเป็นหญิงต่ำช้าหรือไม่?

        หากมิใช่เพื่อการรักษาตัว นางคงไม่ยอมเป็นฝ่ายเริ่มถอดเสื้อผ้าอาภรณ์ของตนเป็นแน่ขณะปลดกระดุม สองมือสั่นระริก ภายในใจก็บังเกิดความขัดแย้งจนมองเห็นได้

        เนี่ยหลีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ข้ารู้ว่านี่เป็นไปเพื่อการรักษาเจ้าดังนั้นข้าจึงคิดมากเกินไปมิได้ข้าไม่อาจปล่อยให้ความหวังของเซียวหนิงเอ๋อร์ต้องแหลกสลายลงเพราะโรคร้าย

        บรรยากาศรอบด้านเปี่ยมด้วยมนต์เสน่ห์ กระดุมเม็ดแรกจากนั้นก็กระดุมเม็ดที่สอง ผิวขาวผ่องนวลเนียนเริ่มมองเห็นรำไร ค่อยๆกระจ่างขึ้นใต้แสงจันทร์

        เมื่อกระดุมเม็ดที่ห้าถูกปลดลงส่วนโค้งเว้าสมบูรณ์แบบของเซียวหนิงเอ๋อร์เผยออกมาเต็มที่ทรวงอกของนางมีผ้าพันรอบผืนใหญ่ ส่วนอกนูนอิ่มงดงาม แม้เนี่ยหลีกลับมาเกิดใหม่เห็นภาพฉากเช่นนี้ก็อดที่จะต้องกลืนน้ำลายลงท้องมิได้เขาคิดย้อนกลับไปยังชีวิตหนหลัง แม้ชุดที่เซียวหนิงเอ๋อร์สวมใส่ปกปิดมิดชิดเงาร่างของนางนับว่าเร่าร้อนยิ่ง เพียงชำเลืองมองคราเดียวนางก็สามารถกระตุ้นให้บุรุษมากมายคลั่งได้แล้ว

        ไม่นาน เซียวหนิงเอ๋อร์ก็จะเติบโตกลายเป็นสตรีที่เปี่ยมเสน่ห์ดึงดูดใจบุคลิกสูงส่งเย็นชาของนางยังคงทำให้บุรุษมากมายคิดอยากเอาชนะ

        เนี่ยหลีสงบจิตใจลง สองตาจับซี่โครงของเซียวหนิงเอ๋อร์ ที่บริเวณซี่โครงซี่ล่างมีรอยจ้ำที่ดูน่าสะพรึงกลัวอยู่ไม่น้อยแม้มีขนาดเพียงนิ้วหัวแม่มือ สีของรอยจ้ำนี้กลับเข้มนักหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสงสารเซียวหนิงอ

        แม่นางน้อยแสนงามและน่าสงสารผู้นี้ทนต่อความเจ็บปวดยิ่งยวดปานนี้ได้อย่างไรกัน?เขาถามกับตัวเอง

        เนี่ยหลีวางนิ้วลงบนบริเวณรอยจ้ำและเริ่มนวดอย่างเบามือผิวของเซียวหนิงเอ๋อร์เย็นเยียบราวน้ำแข็ง เรือนร่างได้ส่วน มีผิวนุ่มลื่นสัมผัสผ่านมือหัวใจก็หวั่นไหว เขาเอนศีรษะเหลือบมองใบหน้าของเซียวหนิงเอ๋อร์ นางหน้าแดงก่ำแล้ว แทบเหมือนคนเมาสุรา ส่งผลให้ดูงดงามยากจะบรรยายเมื่อมองจากด้านบนลงไป เห็นไหล่ขาวงามราวหยกของเซียวหนิงเอ๋อร์ และยังได้กลิ่นกายหอมอ่อนของอิสตรี

        ทุกอย่างเงียบสงบ ต่างฝ่ายต่างมิได้พูดจา ป่าไม้ก็เงียบสงบ

        เซียวหนิงเอ๋อร์รับรู้ได้ถึงความอุ่นจากฝ่ามือของเนี่ยหลีแต่เล็กจนถึงบัดนี้นี่เป็นครั้งแรกที่มีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งมาสัมผัสใกล้ชิดกับเรือนร่างของนางเวลานี้เสื้อตัวสั้นของนางกึ่งเปลือยออก เผยให้เห็นผิวพรรณข้างในทำให้นางขวยเขินยิ่ง แม้หัวใจของนางแข็งแกร่ง อยู่ภายใต้ราตรีเงียบสนิทในใจของนางเหงาหงอยยิ่ง ขณะพบกับความเจ็บปวดเจียนตายจากรอยจ้ำเหล่านี้นางเคยคิดอยากจะพึ่งพาใครสักคน ทว่าในครอบครัว ไม่ว่าจะเป็นพี่น้องหรือบิดานางมักรู้สึกห่างเหิน เนี่ยหลีเวลานี้เป็นเพียงคนเดียวที่นางรู้สึกว่าพึ่งพาได้

        นางเผยเรือนร่างงดงามต่อหน้าเนี่ยหลีดวงตาของนางก็ชำเลืองมองไปทางเนี่ยหลีและพบว่าเนี่ยหลีเวลานี้กำลังจดจ่ออยู่กับการนวดบริเวณรอยจ้ำท่าทางเคร่งขรึมจริงจังของเขาทำให้นางรู้สึกพอใจ ทว่าในเวลาเดียวกันก็รู้สึกค่อนข้างงวยงง

        ขณะที่นิ้วหัวแม่มือของเนี่ยหลีกำลังนวดคลึงบริเวณรอยจ้ำเขาบังเอิญแตะถูกต้นแขนขาวผ่องราวหยกของเซียวหนิงเอ๋อร์เป็นบางครั้งสัมผัสตรึงใจทำให้ผู้คนไขว้เขว ต่อให้เป็นเนี่ยหลีก็ตามจิตใจของเนี่ยหลีหวนกลับไปคิดถึงภาพระหว่างตนกับเยี่ยจื่ออวิ๋นในค่ำคืนแห่งความดื่มด่ำ

        เยี่ยจื่ออวิ๋นในเวลานั้นเติบโตกว่าเซียวหนิงเอ๋อร์ในเวลานี้ทว่าเซียวหนิงเอ๋อร์ขณะนี้ยังเพิ่งเป็นเด็กสาวหากนางเติบโตขึ้นก็คงไม่ต่างจากเยี่ยจื่ออวิ๋นมากนัก

        เสน่ห์และความงามของเยี่ยจื่ออวิ๋นปรากฎขึ้นในใจของเนี่ยหลีเป็นบางครั้งและเขาก็จดจำได้ว่าเยี่ยจื่ออวิ๋นต้องตายเพื่อช่วยชีวิตเขาไว้ ดังนั้นเมื่อเขาเกิดใหม่ เนี่ยหลีย่อมไม่อาจปล่อยนางไปได้ คิดถึงตรงนี้จิตใจของเนี่ยหลีจึงสงบลงในที่สุด

        ขณะที่เนี่ยหลีตั้งใจนวดบริเวณรอยจ้ำด้วยนิ้วหัวแม่มืออย่างระวัง เขาต้องกดลงบนบริเวณจุดประสาทสำคัญๆหลายจุด เพราะร่างสมบูรณ์งดงามของเซียวหนิงเอ๋อร์ บางครั้งนวดถูกจุดประสาทที่ไวต่อความรู้สึกและยังรับรู้ถึงความอวบอิ่มทำให้เนี่ยหลีต้องขวยเขินอยู่บ้าง

        เซียวหนิงเอ๋อร์รู้สึกถึงคลื่นความร้อนที่ถ่ายทอดมาจากมือของเนี่ยหลีขณะเคลื่อนไปรอบชายโครงของนางบางครั้งก็รู้สึกชาสบายมือของเนี่ยหลีบางครั้งแตะถูกยอดอกที่ยังไม่เคยมีบุรุษผู้ใดได้สัมผัสทำให้สองแก้มของนางแดงก่ำ ภาพที่นางกำลังแก้มแดงขวยเขินชวนมองยิ่งความงดงามและเสน่ห์ของแม่สาวน้อยผู้นี้สามารถทำให้ผู้คนไม่อาจทำอะไรต่อไปได้อีก คิดอยากแต่จะดึงนางเข้าสู่อ้อมกอด

        นี่ช่างเป็นเรื่องทารุณเหลือแสน หลังจากนวดครึงอยู่ครู่ใหญ่เนี่ยหลีจึงผ่อนลมหายใจออกมา ยิ้มแย้มกล่าว “เสร็จแล้ว!”

        เมื่อรู้สึกว่ามือของเนี่ยหลีเคลื่อนห่างออกไปเซียวหนิงเอ๋อร์รู้สึกคล้ายงวยงง นางต้องยอมรับ เคล็ดวิธีการนวดของเนี่ยหลีช่างน่าอัศจรรย์นักช่วยให้นางพ้นจากความเจ็บปวดที่ทรมานมาเป็นเวลาแสนนาน

        “ขอบคุณ” เซียวหนิงเอ๋อร์กระซิบกระซาบขณะเริ่มติดกระดุมเสื้อเห็นผิวขาวผ่องกับสัดส่วนตระการตาค่อยๆ หายลับไปจากสายตาอารมณ์แกว่งขึ้นแกว่งลงของเนี่ยหลีจึงค่อยสงบลง

        เนี่ยหลีกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “หลายวันนี้พักผ่อนให้มากๆนี่จะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้ ข้าจะมานวดให้เจ้าทุกๆ สามวันอีกสักสองสามครั้งสาเหตุของอาการเจ็บป่วยของเจ้าก็จะหายไป ก่อนถึงระดับทองแดงอย่ามาฝึกพลังวิญญาณกลางดึกกลางดื่นอีก การดูดซับพลังจันทรามากเกินไปหากเจ้าไม่อาจประสานกับมันได้ อาจส่งผลร้ายแรงได้!”

        “อืม” เซียวหนิงเอ๋อร์พยักหน้าจะอย่างไรนางก็ไม่กล้าฝึกอีกแล้ว หากมิใช่เพราะเนี่ยหลีนางวาดภาพออกทีเดียวว่าสถานการณ์จะย่ำแย่ลงถึงเพียงใดในอนาคตข้างหน้าความพยายามทั้งหมด ความบากบั่นทั้งหมดของนางก็คงจะสูญเปล่า

        เห็นเซียวหนิงเอ๋อร์ไม่มีเรื่องอะไรอีก เนี่ยหลีจึงลุกขึ้น “ได้เวลาที่ข้าต้องกลับไปแล้ว”

        “อ้อ”

        นางบอกไม่ได้ว่าขณะนี้ตนรู้สึกอย่างไรเซียวหนิงเอ๋อร์พยักหน้าและนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น “เนี่ยหลีเจ้าช่วยข้า หากมีสิ่งใดที่เจ้าต้องการให้ข้าช่วยในอนาคต ข้าจะช่วยเจ้าอย่างเต็มที่!”

        เห็นสีหน้าจริงจังของเซียวหนิงเอ๋อร์ เนี่ยหลียิ้ม เขาพยักหน้าพูด “ตกลง หากอีกหน่อยข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า ข้าจะมาหาเจ้า!”

ความจริงก็คือเนี่ยหลีช่วยเซียวหนิงเอ๋อร์ก็เพราะสงสารนาง เขาไม่เคยคิดถึงสิ่งตอบแทนใดๆ

        เนี่ยหลีหมุนตัวจากไป เงาร่างของเขาค่อยๆ หายลับเข้าป่าไป

        เซียวหนิงเอ๋อร์จ้องมองเงาที่จากไปของเนี่ยหลีนางยังยืนอยู่ตรงจุดเดิมเป็นเวลานานรู้สึกว่าอาการเจ็บป่วยในร่างกายบรรเทาลงไปเป็นอันมาก อารมณ์ของนางก็กลับมาสดชื่นอีกครั้ง

        “เนี่ยหลี แท้จริงแล้วเจ้าเป็นคนแบบไหนกัน?” เซียวหนิงเอ๋อร์พึมพำเฝ้ามองเนี่ยหลีจากด้านหลัง เมื่อไม่สามารถมองเห็นเขาอีกแล้วนางจึงหมุนตัวและออกเดินไปทางประตูสนามฝึก

        ค่ำคืนเย็นชื่นราวสายน้ำ แสงจันทร์กระจ่างโปรยปรายลงมาราวผ้าคลุมบางเบาผืนหนึ่ง