ทันทีที่เล็กกลับมาถึงบ้าน..ก็มีรถฮอนด้าสีดำจอดอยู่หน้าบ้านก่อนเธอมาถึง...ภาพที่เธอเห็นคือแม่บัวนั่งอยู่บนแคร่กับกอล์ฟและคิม พวกเขาทั้ง 3 คนหันมามองหน้าเธอเป็ตาเดียวกัน แต่หนึ่งในนั้นคือแม่บัว ที่จ้องหน้าลูกสาวด้วยความไม่พอใจเป็อย่างมาก
"กลับมาแล้วหรอลูก แม่ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ!" แม่บัวกัดฟันฉีกยิ้มพูดกับเล็กด้วยน้ำเสียงเนิบๆ เหมือนกำลังควบคุมอารมณ์โกรธไว้อยู่ ซึ่งเล็กเองก็รู้ดีว่าท่าทางของแม่บัวนั้น คงกำลังโกรธเธอเื่กอล์ฟอยู่แน่ๆ
"ไม่เป็ไรครับแม่บัว เดี๋ยวผมว่าผมคุยกับเล็กเองดีกว่าครับ"
"เอ่อ..เเต่แม่ว่า…"
"ผมว่าผมอยากจะฟังจากปากเล็กมากกว่านะครับ ให้ผมคุยเถอะนะครับแม่บัว ผมว่าผมจัดการได้แม่บัวก็ไปทำธุระอื่นเถอะนะครับ..เห็นแม่บอกว่าจะไปในเมืองไม่ใช่หรอ ให้คิมขับรถไปให้ก็ได้นะครับ แม่บัวจะได้ไม่ต้องไปเรียกรถโดยสารไงครับ"
"ก็ดีนะ..งั้นน้ารบกวนคิมด้วยนะจ๊ะ"
"ครับ เชิญครับคุณน้า" คิมเดินนำหน้าแม่บัวไปที่รถพร้อมกับเปิดประตูรถให้ ทันทีที่รถขับออกไป เล็กก็รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดอะไรบางอย่าง ถึงแม้ว่าใบหน้าของกอล์ฟจะดูยิ้มแย้มให้กับเธอแต่ความตึงเครียดและอึดอัดนั้น มันก็ยังไม่หายไปจากใจเธออยู่ดี
"กลับมาแล้วหรอ มานั่งนี่ก่อนสิ กอล์ฟมีเื่จะคุยด้วย"
"พอดีเราเหนื่อยอ่ะเหงื่อท่วมเต็มตัวเลย อยากอาบน้ำ แล้วค่อยมาคุยแล้วกันนะ"
"นั่งกินข้าวในห้องอาหารแอร์เย็นฉ่ำขนาดนั้นน่ะ กอล์ฟว่าคงไม่น่าจะมีเหงื่ออะไรเยอะเเยะหรอกมั้ง มันน่าจะมีตอนที่เล็กวิ่งกลับมาที่บ้านนี่แหละจริงไหม" สายตาของกอล์ฟหันมองมาที่เล็กเขาฉีกยิ้มเบาๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในทางกลับกันในใจของเล็กตอนนี้มันร้อนรุ่มจนแทบทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เมื่อรู้ว่ากอล์ฟเห็นเธอนั่งกินข้าวอยู่กับเกม
"เล็กไปติวหนังสือกับเพื่อนแถวๆนี้ไม่ใช่หรอ แล้วทำไมเล็กกถึงไปนั่งป้อนข้าวกับผู้หญิงอีกคนอยู่ร้านอาหารในเมืองโน่นแหละ เอ้ะ!!..หรือว่า..เล็กดันมาเปลี่ยนที่ติวหนังสือกะทันหัน ใช่ป่ะ?"
"ฮ้ะ..อ๋อใช่ๆ..พอดีว่าเพื่อนอีกคนอยู่ในเมืองไง ก็เลยต้องไปเรียนหนังสือที่โน่น..ว่าเเต่ทำไมกอล์ฟถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ กลับไปแล้วไม่ใช่หรอ แล้วทำไมถึงกลับมาอีกล่ะ?"
"เป็เพื่อนกันน่ะ ต้องป้อนข้าว หยิกแก้ม กอดคอ จับไม้จับมือกันแบบนั้นด้วยหรอ กอล์ฟว่าเล็กกับผู้หญิงคนนั้นน่ะ มันดูเกินเพื่อนกันยังไงไม่รู้นะ เเค่เพื่อนจริงๆหรอ?" เล็กรู้สึกกระอักกระอ่วนในใจ เมื่อจู่ๆกอล์ฟก็ลุกขึ้นจากแคร่และเดินเข้ามาหาเธอใกล้ๆเพื่อจับพิรุธเื่เธอกับเกม แต่ด้วยความที่เล็กควบคุมสติตัวเองได้เธอจึงไม่หวั่นที่จะตอบคำถามกอล์ฟออกมาด้วยคำตอบที่ไม่เป็ความจริง
"ก็เพื่อนสนิทไง กอล์ฟไม่เคยจับมือ ทานข้าวหรือกอดคอกับเพื่อนสนิทหรอ..เอ้ะ?..หรือว่ากอล์ฟไม่มีเพื่อนสนิท?"
"เื่นั้นไม่ใช่ว่ากอล์ฟไม่เคยทำ กอล์ฟเคยเห็นนะคนที่เขาสนิทกันมากๆ แต่สิ่งที่เล็กทำกับผู้หญิงคนนั้นมันดูสนิทกันเกินเพื่อนไปหน่อยนะว่าไหม"
"ก็ปกติ เล็กก็สนิทกับทุกคนแบบนี้แหละ หมดธุระแล้วใช่ไหม เล็กจะได้ไปอาบน้ำพักผ่อน"
"ไม่ต้องอาบให้เสียเวลาหรอก เดี๋ยวไปอาบที่ลาวก็ได้" คำพูดของกอล์ฟ ทำให้เล็กที่กำลังเดินขึ้นบันไดต้องหยุดชะงักและหันมามองกอล์ฟด้วยใบหน้าที่สงสัยในประโยคนั้น
"ไปอาบที่ลาว?..หมายความว่าไง…."
"ก็หมายความว่ากอล์ฟยังไม่ได้ยกเลิกการเดินทางและเราก็จะเดินทางไปลาววันนี้ตอนเย็น ส่วนเสื้อผ้าของเล็กน่ะ แม่บัวเตรียมให้หมดแล้วเหลือแค่เล็กพร้อมและคิมกลับมารับเราสองคนแค่นั้นแหละ" สายตาที่แฝงรอยยิ้มก็กอล์ฟเปลี่ยนเป็ใบหน้าเรียบเฉย เขาหันมามองหน้าเล็กอย่างตรงไปตรงมาเพื่อที่จะเค้นเอาความจริงว่าเกมเป็ใคร ด้วยความที่กลัวว่าพิรุธจะออก เล็กจึงรีบเดินขึ้นบันไดไปบนบ้าน เเต่ทว่ากอล์ฟกลับดึงเเขนเธอไว้สุดแรงจนเธอเกือบล้ม
"ผู้หญิงคนนั้นน่ะ แค่เพื่อนจริงๆหรอ?"
"ผู้หญิงคนนั้นจะเป็อะไรอะไรมันก็ไม่เกี่ยวกับกอล์ฟ เพราะกอล์ฟไม่ใช่เ้าชีวิตเรา ไม่ต้องมาของคำสั่งเหมือนแม่เรา เราไม่ชอบ!!ปล่อย..เราจะขึ้นข้างบน"
"ไม่!!เล็กคงจะยังรู้จักเราไม่ดีพอ ว่าเราเป็คนยังไง เเต่เราขอบอดไว้ก่อนเลยว่า ถ้าเราถูกใจใคร ผู้หญิงคนนั้นจะต้องมีเราแค่คนเดียวเท่านั้น เล็กเข้าใจใช่ไหม?" เล็กสะบัดแขนกอล์ฟออก เพื่อแสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจก่อนจะรีบวิ่งขึ้นห้องไป เเต่ก็ไม่วายจะพ้นเพราะกอล์ฟเดินตามขึ้นมาด้วยและเค้าก็ได้เห็นรูปเล็กกับเกมบนหัวเตียง..ด้วยเวลาที่ฉุกละหุกมันทำให้เล็กเก็บรูปใบนั้นไม่ทัน
"คำว่าเพื่อนกันน่ะ ต้องสนิทมากแค่ไหนหรอ ถึงมีรูปจูบปากกันติดไว้บนหัวเตียงแบยนี้"
"นี่ขึ้นมาทำไมอ่ะ..ใครอนุญาตไม่ทราบ!!"
"กอล์ฟจะพูดเป็ครั้งสุดท้ายนะ เลิกยุ่งกับผู้หญิงในรูปซะ ถ้าไม่อยากให้เขาต้องเดือดร้อน เล็กรู้ใช่ไหมว่ากอล์ฟเป็ลูกใครและการตามหาผู้หญิงในรูปก็ไม่ใช่เื่ยากสำหรับคนอย่างกอล์ฟ หวังว่าพูดแค่นี้จะเข้าใจ" กอล์ฟเดินไปที่หัวเตียงพร้อมกับออกมา แล้วฉีกทิ้งต่อหน้าต่อตาของเล็กโดยไม่สนใจว่าคนตรงหน้าจะรู้สึกยังไง ไม่นานนักแม่บัวกับคิมก็กลับมา กอล์ฟจึงรีบเดินลงไปชั้นล่างเพื่อไม่ให้แม่บัวสงสัย
"กลับมาแล้วหรอครับแม่บัว ได้อะไรมาบ้างครับ มาเดี๋ยวช่วยถือ คิม ดูเเลแม่บัวดีหรือป่าวครับ บอกกอล์ฟได้นะเดี๋ยวกอล์ฟจัดการให้ครับ"
"คิมดูแลแม่ดีมากลูกกอล์ฟ วันนี้แม่ซื้อของมาทำกับข้าวเยอะเลยอยู่ทานข้าวกับแม่กับน้องก่อนไหมจ้ะ"
"ขอโทษด้วยแต่กอล์ฟกับเล็ก คงจะอยู่ทานข้าวด้วยไม่ได้แล้วล่ัครับ เพราะเลื่อนเวลาเดินทางของกอล์ฟถูกยกเลิก คือทางคุณพ่ออยากให้เดินทางเย็นวันนี้เลยครับ แม่บัวจะว่าอะไรไหมครับถ้ากอล์ฟจะไปกันเย็นนี้เลย"
"จะว่าอะไรล่ะ แม่ไม่ว่าอะไรหรอก แม่กับอยากรีบไปด้วยซ้ำ ยังไงก็อย่าลืมซื้อของฝากมาฝากแม่ด้วยนะและก็ แม่ฝากดูแลน้องด้วย อะไรที่ไม่ประสีประสาก็ช่วยบอก ช่วยสอนน้องแทนแม่ด้วยแล้วกันนะจ้ะ"
"ครับ..ขอบคุณครับแม่บัว" กอล์ฟรีบให้คิมยกกระเป๋าเสื้อผ้าของเล็กไปใส่ที่รถพร้อมกับนั่งคุยเล่นกับแม่บัวเพื่อรอเล็กลงมา ในขณะที่ชั้นล่างกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่ชั้นบนนั้นนั่งร้องไห้เรากลับจะขาดใจ เล็กหยิบรูปคู่ของเธอกับเกมขึ้นมาต่อให้ติดกัน เเต่มันก็ไม่สามารถต่อให้เป็เหมือนเดิมได้แล้วเพราะกอล์ฟนั้นได้ฉีกเอาส่วนหัวของเกมติดมือไปด้วย ตอนนี้เล็กไร้ที่พึ่งทางเดียวที่เธอจะใช้ชีวิตต่อได้ก็คือต้องทำตามที่แม่เธอพอและขัดคำสั่งไม่ได้เลย โชคชะตาของเล็กจะเป็ยังไงต่อไป ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
3K
