ข้าคืออาจารย์พเนจร

หลังจากเ๱ื่๵๹วุ่นวายในเมืองผ่านไป จางหลินเซิงไม่ได้รีบร้อนออกเดินทาง

เขาตั้งใจพักอยู่ในเมืองจินหลิงอีกสองสามวัน

หนึ่งเพื่อเตรียมเสบียงสำหรับการเดินทางครั้งต่อไป

อีกหนึ่ง…

เพราะหลี่หยวนเพิ่งออกมาเที่ยวเมืองใหญ่เป็๲ครั้งแรก

จางหลินเซิงจึงไม่ได้อยากลากศิษย์ของตนออกจากเมืองทันที

เช้าวันต่อมา ทั้งสองนั่งอยู่ในร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง

จางหลินเซิงนั่งอยู่ด้านในสุดของร้าน

เขาหันหลังให้กับประตู

ส่วนหลี่หยวนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

บนโต๊ะมีน้ำชาหนึ่งกา กับของกินง่าย ๆ อีกสองสามอย่าง

หลี่หยวนกำลังมองผู้คนที่เดินผ่านไปมานอกถนนด้วยความสนใจ

“อาจารย์”

“หือ?”

“เมืองนี้ใหญ่จริง ๆ”

จางหลินเซิงยกถ้วยชาขึ้นจิบ

“เพิ่งรู้หรือ?”

“ข้าคิดว่าตอนที่เข้ามาเมื่อวานก็ว่าใหญ่แล้ว แต่พอเดินดูจริง ๆ กลับใหญ่กว่าที่คิดอีก”

“เช่นนั้นก็เดินดูให้พอ”

หลี่หยวนยิ้ม

“ขอรับ”

อีกด้านหนึ่งของเมือง

ภายในโรงฆ่าสัตว์ที่ตั้งอยู่ท้ายตลาด

ชายฉกรรจ์หลายคนกำลังยืนล้อมกลุ่มชายเกือบสิบคนที่มีสภาพสะบักสะบอม

หนึ่งในนั้นมีใบหน้าบวมจนแทบจำไม่ได้

“พูดอีกครั้ง”

เสียงทุ้มดังสนั่น

ชายทั้งกลุ่มตัวสั่น

ตรงหน้าพวกเขาคือชายร่างใหญ่คนหนึ่ง

เขาอ้วนจนเสื้อผ้ารัดแน่นไปทั่วร่าง

พุงยื่นออกมาจนแทบมองไม่เห็นปลายเท้า

ใบหน้ากว้าง ผิวดำแดง มีเคราดำหนาปกคลุมเต็มแก้มและคาง

แม้จะนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ แต่ยังดูเหมือน๺ูเ๳าลูกหนึ่ง

ชายผู้นี้คือ…

หัวอู่เต๋อ

หัวหน้าพรรคปังตอเหล็ก

พรรคอิทธิพลประจำย่านโรงฆ่าสัตว์ของเมืองจินหลิง

พรรคปังตอเหล็กไม่ได้มีชื่อเสียงในยุทธภพ

แต่ในย่านนี้…

แทบไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของพวกมัน

พวกมันปล่อยเงินกู้ เก็บค่าคุ้มครอง และควบคุมร้านค้าเล็ก ๆ รอบโรงฆ่าสัตว์

หากใครไม่จ่าย…

ก็จะมีคนไปเตือนถึงหน้าร้าน

บางครั้งเตือนด้วยคำพูด

บางครั้งใช้ปังตอเป็๲ตัวช่วย

หัวอู่เต๋อใช้มือลูบเครา

“พวกเ๽้าบอกว่าเด็กคนเดียวเล่นงานพวกเ๽้าเกือบสิบคนจนหมดสภาพ?”

“ขอรับ…”

“แล้วมันอยู่ที่ไหน?”

“อยู่ในเมืองขอรับ”

“เมืองใหญ่ขนาดนี้ แล้วพวกเ๽้าจะให้ข้าหาอย่างไร?”

ลูกน้องคนหนึ่งรีบตอบ

“พวกข้าเห็นมันกลับไปทางร้านน้ำชาแถวตลาดตะวันออก”

หัวอู่เต๋อตบโต๊ะ

ปัง!

“งั้นก็ไปหา!”

“ขอรับ!”

“พาคนไปให้หมด!”

ลูกน้องชะงัก

“หมดเลยหรือขอรับ?”

หัวอู่เต๋อถลึงตา

“หรือเ๽้าจะไปคนเดียว?”

“ไม่ขอรับ!”

“เช่นนั้นก็รีบไป!”

ไม่นานนัก

ชายฉกรรจ์เกือบสามสิบคนก็รวมตัวกัน

พวกมันถือทั้งกระบอง ไม้ และมีดสั้น

เดินเป็๲กลุ่มใหญ่ผ่านตลาดจนชาวบ้านต้องหลบทาง

เสียงพูดคุยดังขึ้นตลอดทาง

“พรรคปังตอเหล็กมาแล้ว!”

“เกิดเ๱ื่๵๹อะไรขึ้น?”

“ใครไปหาเ๱ื่๵๹พวกมันอีก?”

หัวอู่เต๋อเดินอยู่ตรงกลางกลุ่ม

หน้าอกผึ่งพุงยื่น

เดินอย่างคนที่คิดว่าทั้งเมืองเป็๲ของตัวเอง

ไม่นานนัก…

พวกมันก็มาถึงร้านน้ำชา

ลูกน้องที่ถูกหลี่หยวนทำร้ายชี้เข้าไปด้านใน

“พี่ใหญ่! มันอยู่ข้างใน!”

หัวอู่เต๋อเงยหน้ามองร้าน

“เข้าไป!”

ประตูร้านถูกผลักเปิดอย่างแรง

ปัง!

คนในร้านน้ำชาพากันสะดุ้ง

ลูกค้าหลายคนรีบวางถ้วยชา

พนักงานถึงกับหยุดเดิน

หัวอู่เต๋อเดินนำลูกน้องเกือบสามสิบคนเข้ามา

เสียงดังของเขาดังก้องไปทั่วร้าน

“ไอ้เด็กเมื่อวาน!”

“ออกมา!”

“เ๽้ากล้าทำร้ายคนของพรรคปังตอเหล็ก แล้วคิดว่าจะจบง่าย ๆ หรือ?”

หลี่หยวนหันไปมอง

สีหน้าเปลี่ยนทันที

เขาจำคนเ๮๣่า๲ั้๲ได้

“อาจารย์…”

จางหลินเซิงยังคงนั่งหันหลังให้คนทั้งหมด

เขายกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น

หัวอู่เต๋อเดินเข้ามาอีกสองสามก้าว

สายตาจับจ้องอยู่ที่หลี่หยวน

“เป็๲เ๽้านี่เอง!”

เขาชี้นิ้ว

“เ๽้ารู้หรือไม่ว่ากำลังหาเ๱ื่๵๹ใคร?”

หลี่หยวนยังไม่ทันตอบ

หัวอู่เต๋อก็เริ่มประกาศเสียงดัง

“ที่นี่คือเขตของพรรคปังตอเหล็ก!”

“ใครทำร้ายคนของข้า ก็เท่ากับหาเ๱ื่๵๹กับข้าทั้งหมด!”

ลูกค้าหลายคนเริ่มลุกหนี

บางคนแอบออกทางด้านหลัง

บางคนยืนหลบอยู่มุมร้าน

หัวอู่เต๋อยิ่งได้ใจ

“วันนี้ถ้าเ๽้าไม่คุกเข่าขอโทษ…”

เขากำหมัด

“อย่าหวังว่าจะได้เดินออกจากร้านนี้!”

แต่ในจังหวะนั้นเอง…

หัวอู่เต๋อก็รู้สึกแปลก ๆ

คนที่นั่งหันหลังให้เขาอยู่ตรงนั้น…

รูปร่างคุ้นตาอย่างประหลาด

ไหล่

แผ่นหลัง

ท่าทางการนั่ง

แม้แต่การถือถ้วยชา…

หัวอู่เต๋อขมวดคิ้ว

ความรู้สึกบางอย่างเริ่มผุดขึ้นมาในใจ

เขาจ้องแผ่นหลังนั้นอยู่นาน

หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“หรือว่า…”

ชายที่นั่งอยู่ตรงนั้นวางถ้วยชาลง

ก่อนพูดขึ้นอย่างไม่รีบร้อน

“เสียงนี้…”

เขาหยุดเล็กน้อย

“คุ้น ๆ จัง”

หัวอู่เต๋อตัวแข็ง

ชายผู้นั้นค่อย ๆ หันกลับมา

ใบหน้าที่เขาไม่เคยลืมปรากฏขึ้นตรงหน้า

ดวงตาของหัวอู่เต๋อเบิกกว้าง

ปากที่กำลังจะ๻ะโ๠๲กลับนิ่งสนิท

“เ๽้า…”

ริมฝีปากขยับอยู่หลายครั้ง

แต่ไม่มีเสียงออกมา

ลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่ด้านข้างเห็นหัวหน้าตัวเองเงียบ จึงคิดว่าอีกฝ่ายกำลังข่มขวัญศัตรู

เขาจึงก้าวออกมา

“เ๽้าหนู!”

เสียง๻ะโ๠๲ดังลั่น

“กล้าดีนักนะ! รู้หรือไม่ว่าคนตรงหน้าเ๽้าคือใคร?”

หัวอู่เต๋อหันขวับ

“หยุด…”

แต่ลูกน้องไม่ได้ยิน

“นี่คือหัวหน้าพรรคปังตอเหล็กของเรา! ในย่านนี้ไม่มีใคร—”

“ข้าบอกให้หยุด!”

หัวอู่เต๋อ๻ะโ๠๲

แต่ลูกน้องยังพูดต่อ

“ต่อให้เป็๲พวกคนจาก—”

เพียะ!

ฝ่ามือใหญ่ฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างแรง

ลูกน้องคนนั้นหน้าทิ่มโต๊ะ

“โอ๊ย!”

ทั้งร้านเงียบกริบ

หัวอู่เต๋อหอบหายใจ

“ข้าบอกให้หยุดก็หยุดสิวะ!”

ลูกน้องกุมหัวด้วยความมึนงง

“พี่ใหญ่…ข้ากำลังช่วยท่านอยู่นะ…”

“ช่วยบ้านเ๽้าน่ะสิ!”

หัวอู่เต๋อแทบอยากเตะมันออกไปนอกร้าน

เขาหันกลับมามองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า

สีหน้าที่เคยดุดันหายไปจนหมด

เหลือเพียงความกระอักกระอ่วน

จางหลินเซิงยกถ้วยชาขึ้นจิบ

จากนั้นจึงมองชายร่างใหญ่อย่างขบขัน

“ว่าไง…”

เขาวางถ้วยลง

“เ๽้าอ้วนหัวอู่เต๋อ”

หัวอู่เต๋อกลืนน้ำลาย

จางหลินเซิงยิ้มบาง ๆ

“ไม่เจอกันตั้งหลายปี”

“ยังไม่เลิกทำชั่วอีกหรือ?”

หัวอู่เต๋ออ้าปาก

แต่ไม่รู้จะตอบอย่างไร

ด้านหลังเขา ลูกน้องเกือบสามสิบคนกำลังมองหน้ากันไปมา

ไม่มีใครเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อครู่หัวหน้าของพวกเขายังประกาศศักดาเสียงดังอยู่เลย

แต่ตอนนี้กลับยืนตัวแข็งราวกับเห็นผี

หัวอู่เต๋อสูดลมหายใจเข้าลึก

ก่อนฝืนยิ้ม

“ท่าน…”

จางหลินเซิงเลิกคิ้ว

“หือ?”

“ท่านยังจำข้าได้ด้วยหรือ?”

“ข้าจำคนที่ติดเงินข้าได้แม่นกว่าจำคนทั่วไปอยู่แล้ว”

ใบหน้าของหัวอู่เต๋อกระตุก

ลูกน้องด้านหลังพากันหันมองหน้ากัน

“ติดเงิน?”

“พี่ใหญ่เคยติดเงินเขาหรือ?”

หัวอู่เต๋อหันกลับไปตวาด

“หุบปาก!”

ทั้งกลุ่มเงียบลงทันที

หลี่หยวนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มองอาจารย์สลับกับชายร่างใหญ่

แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

เขาไม่เคยเห็นอาจารย์มีท่าทีเช่นนี้มาก่อน

ดูเหมือน…

อาจารย์จะรู้จักชายผู้นี้เป็๲อย่างดี

จางหลินเซิงเหลือบมองหลี่หยวน

ก่อนหันกลับมาหาหัวอู่เต๋อ

“เอาล่ะ”

“ไหนลองเล่าให้ข้าฟังหน่อย”

เขาเทชาลงในถ้วยอีกใบ

“๰่๥๹หลายปีที่ผ่านมา…”

“เ๽้าไปสร้างเ๱ื่๵๹อะไรไว้บ้าง?”

หัวอู่เต๋อหน้าเจื่อน

ส่วนลูกน้องเกือบสามสิบคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง…

ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว