เธอนะใจร้าย heartless

งานเลี้ยงพบปะผู้บริหารจัดขึ้นที่โรงแรมหรู่กลางใจเมือง คิมหันษ์ที่เมื่อคุยกับธุระนักธุกิจด้วยกันในงานเลี้ยงเสร็จ แต่เมื่อมองหารักษ์ที่เดินมาด้วยกันกลับไม่เจอ

เบื่อๆ เลยถือแก้วไวน์เดินออกมารับลมที่ระเบียง แต่ไม่คิดว่าจะเห็นรักษ์กับน่านฟ้ายืนคุยกันอยู่ก่อนแล้ว ไม่ได้ตั้งใจจะมาแอบฟังหนืออะไรแต่กลับเดินมาได้ยินเข้าพอดี

‘รักษ์ขอบคุณพี่ฟ้านะคับที่มางานเป็๲เพื่อนรักษ์’ 

‘ไม่ต้องขอบคุณพี่หร่อก พี่เคยบอกแล้วใช่ไหมสำหรับรักษ์พี่เต็มใจทำให้ทุกอย่าง’ 

‘แม้แต่แกล้งเป็๲แฟนรักษ์ พี่ก็เต็มใจทำ อย่าถามพี่ว่าทำไมพี่ถึงทำแบบนี้รักษ์ก็รู้ดี….. ว่าพี่รัก’ 

‘พี่ฟ้า’ มือเล็กที่ถูกมือใหญ่กอบกุมไว้ค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุม

‘แล้วนี่รักษ์จะกลับเลยเลยไหมคับ ’ เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังจะปฏิเสธความรู้สึกกัน น่านฟ้าเลยเปลี่ยนเ๱ื่๵๹คุย

‘คับ แต่เดียวขอรักษ์ไปบอกคิมก่อนนะคับ’ 

แต่พอเดินเข้าไปในงานกลับเจอกับคิมหันษ์ที่เอาแต่ดื่ม รักษ์ห้ามก็ไม่ฟัง จนต้องให้น่านฟ้ากลับไปก่อนโดยตนจะไปส่งคิมหันษ์ที่คอนโดเอง

‘คิมนะคิม เราบอกว่าอย่าดื่มเยอะก็ไม่เชื่อเรา’ 

‘หึ แล้วไหนกุญแจรถ’ มือเล็กควานหากุญแจรถในกระเป๋ากางเกงของเพื่อนรัก

‘ไม่เอา ปล่อยเราไม่กลับ’ 

‘คิมถ้านายไม่กลับเราจะทิ้งนายไว้ตรงนี้แล้วนะ’ เมื่อได้ยินอย่างนั่นร่างใหญ่กลับถล่มเข้่มากอดเอวคนร่างบางเอาไว้แน่นจนแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น

‘มีอะไรให้ช่วยไหมคับคุณผู้ชาย’ พนักงานโรงแรมที่ยืนอยู่แถวนั่นเข้ามาสอบถามเมื่อเห็นว่าผมพยุงร่างจองคิมไว้ไม่ไหวแล้ว

เมื่อหาเท่าไหร่ก็หากุญแจรถไม่เจอ เลยให้พนักงานโรงแรมช่วยมาพยุงร่างคนตัวโต และด้วยคำแนะนำของพนังานเลยพาคนเมามาเปิดห้องให้นอนที่โรงแรม กว่าจะโยนคนที่เอาแต่จะทิ้งตัวใส่กีนให้ขึ้นไปนอนลงบนเตียงได้ก็เล่นเอาเหนื่อยหอบกันเลยทีเดียว

‘คิม เราจะกลับแล้วนะนายนอนนี่ไปก่อน แล้วเดี่ยวพรุ่งนี้เรามารับกลับ’ รักษ์ที่นั่งอยู่ข้างคนเมาริมขอบเตียงนอนพูดบอกออกไป

‘นี่ได้ยินเราไหม ช่างเหอะ เดี่ยวเราโทรบอกน้องรินทร์ให้ คงเป็๲ห่วงแย่แล้วเที่ยงคืนกว่าแล้วนายยังไม่กลับ เห้อ คิมนะคิม’ ถอนหายใจออกมาเมื่อคนเมาไม่มีการตอบสนองใดๆ ต่อคำพูดของคนเลย และด้วยกลัวน้องชายจะเป็๲ห่วงเลยหยิบมือถือของตนขึ้นมากดโทรหาน้องชายแต่กลับถูกมือใหญ่ดึงมือที่กำลัจะกดโทรหารินทร์ไว้

‘นี่คิม นายนอนดีๆ ซิ อย่าดึงมือเรา’ แต่แทนที่คนเมาจะปล่อยกลับลุกขึ้นมานั่งข้างๆ กัน อย่างคนมีสติครบ

‘อะ! นี่นายหลอกเราเหรอคิม นายนี่มันจริงๆ เลยนะ’ รักษ์โมโหจะลุกออกไป แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นร่างบางกลับถูกฉุดรั่งจนล้มลงมาบนเตียงกว้างด้วยกันทั้งคู่ คนตัวโตกว่าอาศัยจังหวะที่รักษ์เผลอ ใช่ร่างตัวเองกักขังร่างบางไว้ใต้ร่างของตนแล้วจับข้อมือบางสองข้างกดไว้กับเตียงนอน

‘สารภาพมา’ คนที่คร่อมอยู่บนร่างบางมองคนใต้ร่างไม่ว่างตา คิมหันษ์ใช้ดวงตาคมดุดันมองคนใต้ร่าง

‘สารภาพอะไร’ รักษ์ทำใจแข็งสู้กลับเมื่อเห็นว่าคนเป็๲เพื่อนทำหน้าดุใส่ตน

‘ก็สารภาพมาว่านายหลอกเราทำไม ปิดบังอะไรเราอยู่ก็พูดมาซิ’ 

‘เราไปหลอกอะไรนาย’ ยังคงเถียงกลับไม่ลดละ

‘รักษ์ นายกำลังจะทำให้เราโมโห’ เสียงเข้มใส่ใต้ร่าง

‘นี่ปล่อยนะ ปล่อยเรา’ ร่างบางพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุม

‘ไม่’ คิมหันษ์ตวาดเสียงดังลั่นจนคนใต้ร่างหลับตาปี่ด้วยทั้งกลัวเสียงดัง ทั้ง๻๷ใ๯ที่คนเป็๞เพื่อนไม่เคยเสียงดังใส่กันแบบนี้มาก่อนเลย คิมหันษ์เงียบไปเมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างกลัวจนตัวสั่นน้อยๆ แล้วพยายามใช่สติสงบอารมณ์ขุ่นมัวของตัวเองเอาไว้

‘ความจริงแล้วนายรู้สึกอะไรอยู่กันแน่ เลิกหลอกกันสักที… รักษ์คับบอกคิมเถอะ นะ นะคับ’ สายตาเ๽็๤ป๥๪ที่ส่งออกไปให้สะกดคนที่กำลังค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ เพื่อสบมองกันอีกครั้ง

‘นายทำมันพังเองนะคิม แล้วนายจะมาเรียกร้องเอาอะไรจากเราตอนนี้วะ’ ตอบกลับเสียงเบาอย่างคนหมดแรง

‘เราขอโทษที่ประชดนาย ขอโทษที่ดึงหนูรินทร์เข้ามาเกี่ยวด้วย ขอโทษ ให้โอกาสเราเถอะนะรักษ์ นะให้โอกาสเรานะนะ” เมื่อหมดหนทางแล้วก็ได้แต่อ้อนวอนขอความรักจากคนที่ตนรักมาแสนนาน

‘เลิกทำแบบนี้ซักที นายพูดแต่ว่านายขอโทษ ขอโทษ แล้วความรู้สึกของน้องรินทร์ละ นายจะเอาน้องเราไปไว้ที่ไหน’ 

‘เราจะคุยกับหนูรินทร์เอง น้องต้องเข้าใจเราซิ เชื่อคิมนะรักษ์ ได้โปรด’ 

‘ มันไม่ทันแล้วคิม พอเถอะ เราไม่ได้รักนาย และนายก็ไม่ได้รักเรา นายแค่หลงมันแค่ความอยากเอาชนะในตัวนายมากกว่า ’ บอกออกไปเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมให้อารมณ์ความรู้สึกอยู่เหนื่อเหตุผลเด็ดขาด

‘ ไม่จริง เลิกหลอกตัวเองซักทีได้ไหม ’ มือใหญ่บีบไปบนเรียวคางของรักษ์ ไม่ให้หันหน้าหนีกัน แล้วจะกดจูบลงไปบนเรียวปากอิ่มแดง แต่รักษ์กลับเม้มปากตัวเองเอาไว้จนแน่น ไม่ยอมให้จูบ

‘เราขอแค่จูบได้ไหม ให้เราพิสูจน์สิ่งที่นายพูด’ ปากหนากดลงมาไปบนปากของคนใต้ร่าง แต่ไม่โดน เมื่อรักษ์พลิกใบหน้าหนีไม่ยอมรับจูบ

‘แล้วนายจะเสียใจกับสิ่งที่นายทำ’ จมูกโด้งไล้เคล้าคลอไปบนแก้มเนียน จูบซับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเนียนขาว

มือของคิมค่อยๆ ปล่อยคางของเพื่อนให้เป็๞อิสระ จ่องมองคนที่ตนรัก ปล่อยร่างตัวเองทิ้งตัวลงไปนอนข้างๆ คนเป็๞เพื่อนแล้วร้องไห้ออกมาเบาๆ มือบางลูกไปบนแผ่นหลังกว้างเบาๆ อย่างปลอบประโลม

‘เรารักนายรักษ์ ’ กระซิบบอกออกไปแ๶่๥เบาทำเอาคนใจแข็งน้ำตาไหลอ่าบแก้มอีกครั้ง

‘อย่าเ๯็๢ป๭๨เพราะเราอีกเลยนะ คิม’ 

……………………………….