Santianamarir เซนเทียน่ามารีอาร์ 1 (ผู้ฟูมฟักจากโลกต้องห้าม)

วินาศสันตะโร

        นอกจากเหล่าเด็กปีหนึ่งที่อยู่ในสนามเหล่าสิ่งกีดขวางในข้างต้นก็ต่างถูกพลังเวทย์พวกเด็กๆ ทำให้มีชีวิตขึ้น เพื่อเป็นตัวช่วยในการต่อสู้อีกด้วย 

        พวกมันต่างพุ่งเข้าหาทำร้ายเป้าหมายที่พวกมันต้องการเนย่าหลบคมมีดที่บินผ่านหน้าไปปักคนที่อยู่ข้างหลังเธอได้อย่างหวุดหวิดทั้งหน้าหลังเธอตอนนี้มีแต่คนปองร้ายไม่หยุด 

        เนย่าอันเชิญบารามอสธาตุพฤษาขึ้นมามัดตรึงคู่ต่อสู้หลายคนรวมถึงพวกสิ่งของที่อาละวาดคลั่งไล่ทำร้ายเหล่าลูกมังกรเองก็ต่างปล่อยอาวุธใส่กันคล้ายกำลังทำสงครามขนาดย่อม 

        เกิดไฟโหมไหม้ไปทั่วบริเวณจนยากจะหาที่หลบซ่อนเซนดรินชัดอาวุธเข้าทำร้ายเพื่อนร่วมรุ่นจนบาดเจ็บไปอีกสองรายหนึ่งในนั้นยอมหมอบมังกรแล้วหายตัวไปแต่โดยดี  

        ทางด้านฮาร์มต้องดิ้นรนเอาตัวรอดจากลูกมังกรถึงสองตัวที่รุมทึ้งเขาง้าวอนธการเกี่ยวคอลูกมังกรได้ตัวหนึ่งก็เหวี่ยงไปชนกับกำแพงอัฒจันทร์เสียงดังสนั่นก่อนลูกมังกรจะสลบและผู้ฟูมฟักยอมหมอบออกไปจากสนามไปอีกคนเป็นเช่นนี้ครั้งแล้วครั้งเล่าจนกระทั่ง...

        “เธอกับฉันได้เวลาตัดสินแล้วเนย่า” เมื่อคู่ต่อสู้ลดจำนวนจนออกไปจากสนามเกือบหมดก็เป็นอีกครั้งที่ลาร์เฟียเข้ามาท้าประลองกับเด็กมนุษย์อีกรอบในครั้งนี้เนย่าบาดเจ็บค่อนข้างสาหัส การรักษาตัวเองทำได้ไม่ดีเสียแล้ว 

        ลาร์เฟียประกาศก่อนจะส่งอาวุธเข้ารัดคอเนย่าแต่ก็ถูกชูม่าพ่นลูกไฟน้อยๆ ใส่จนมันขาดสะบั้นในทันทีแม้ลูกไฟจากหมัดน้อยจะเล็กจ้อยแต่พลังทำลายก็ไม่ต่างจากอาวุธเวทย์ที่แข็งแกร่ง

        “อย่าคิดจะทำอะไรยายหนูเชียว เห็นข้าตัวเล็ก ๆแบบนี้ข้าวิ่งไวมากบอกเลย” ชูม่าพยายามเบี่ยงเบนความสนใจด้วยการทำลายอาวุธของลาร์เฟียที่ส่งมาหาเนย่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล้วออกวิ่งไปมาเพื่อให้ลาร์เฟียสับสน

        ครั้งนี้เซนดรินไม่อาจเข้ามาขวางได้อีกแล้วเพราะกำลังพยายามไล่จับลูกมังกรที่เหลือให้พวกมันหมอบจนออกไปจากสนามให้ไวที่สุดจึงเป็นโอกาสดีที่ลาร์เฟียจะได้ทำตามอำเภอใจแม้เห็นโอกาสชนะอยู่ตรงหน้าที่จะจับเจ้าหมัดน้อยให้ยอมหมอบแต่คนที่เธออยากสู้ด้วยจริงๆ ไม่ใช่เจ้าหมัดจิ๋วนี่ แต่เป็นคนที่กำลังพยายามรักษาตัวเองอยู่ต่างหาก

        “ใครจะไปวิ่งไล่ตามแกกันเจ้าหมัดมังกรบ้า” ลาร์เฟียสบถและแม้จะฟาดอาวุธส่งไปกี่ครั้งเจ้าหมัดจิ๋วก็ทำอาวุธเธอเสียหายจนเข้าไม่ถึงเป้าหมาย

        “ไม่น่ารักเลยนะยายหนูหัวส้ม” ชูม่าส่งเสียงยียวนในขณะที่งัดหลายกระบวนท่าเข้าต่อกรกับลาร์เฟียความไวและตัวเล็กทำให้ชูม่าได้เปรียบและไม่ถูกจับได้

        “ถอยไปลาร์เฟีย!” เป็นเนย่าที่พลักลาร์เฟียให้พ้นทางจากการถูกร่างลูกมังกรหล่นลงมาใส่แม้จะบาดเจ็บจากการถูกรุมทำร้ายแต่เมื่อเห็นว่าลาร์เฟียไม่ปลอดภัยก็ยังไม่วายพยายามจะเข้าช่วยเหลือ

        “ยายโง่เอ้ย! ฉันให้เธอมาสู้กับฉันไม่ใช่ให้มาช่วยนะ” ลาร์เฟียที่ล้มลงไปตะโกนอย่างหัวเสียใส่คนที่ผลักเธอเมื่อหันไปก็พบว่าเนย่ากำลังกอดรัดกับลูกมังกรอยู่ สภาพไม่ต่างจากถูกหมาใหญ่ฟัดจะสงสารหรือสมเพชดีนะ 

        “ไว้เหลือแค่เธอกับฉันค่อยมาสู้กัน” เนย่าตอบโต้แล้วเธอก็ถูกลูกมังกรที่กำลังยื้อยุดอยู่หิ้วไปโยนไว้ข้างสนาม

        “น่าโมโหจริง” ลาร์เฟียบ่นอย่างหัวเสียเพราะโอกาสที่จะได้สู้กับเด็กมนุษย์ไม่ใช่เรื่องง่ายถ้าหากเหลือแค่เธอกับเนย่าก็คงจะถูกเซนดรินเข้ามาขวางอยู่ดีเธอจึงถอดใจอีกรอบไปไล่กำจัดคนอื่นให้ออกไปนอกสนามแทน

        “เนย่าเป็นอะไรไหม” ฮาร์มเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วงก่อนจะหลบตัวต่อที่เกิดจากเกล็ดน้ำแข็งที่พุ่งตรงมาหาเขาได้อย่างหวุดหวิดก่อนจะเขาเข้ายื้อลูกมังกรที่หิ้วเนย่ามาทิ้งให้หมอบลงจนผู้ฟูมฟักและตัวมันออกนอกสนามไปชูม่ารีบก็วิ่งมาหาเนย่าเร็วจี๋ เขาพลาดโอกาสที่จะได้โชว์เท่ไปเสียได้

        “ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง” เนย่าหอบหายใจ สภาพเธอตอนนี้แย่เอามาก ๆการวบรวมสมาธิเพื่อรักษาตัวเองทำได้ยากจริง ๆ 

        “ฉันจะสร้างเกราะไว้ให้เธอตรงนี้เพื่อรักษาตัวก่อน” ฮาร์มหยิบเศษใบไม้ออกจากหัวของเนย่าพร้อมกับรวบรวมพลังเพื่อสร้างเกราะ

        “ไม่เอา ทำอย่างนั้นนายเองก็จะถูกโจมตีเช่นกันยังเหลือคนเก่ง ๆ อีกหลายคนฉันไม่อยากให้นายบาดเจ็บ” แต่เนย่าก็ตะปบมือของฮาร์มไว้ได้ทันก่อนจะที่เขาจะได้ช่วยป้องกันเธอ

        “เธอเป็นห่วงฉันหรือ” ฮาร์มเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

        “นายเป็นมังกรของฉัน ก็ต้องเป็นห่วงสิ” เนย่าซึ่งกำลังบาดเจ็บส่งยิ้มน้อย ๆมาให้คนถามอย่างอ่อนแรง

        “อึก!” จู่ ๆ ฮาร์มก็สำลักเลือดกองโต 

        “ฮาร์ม นายเป็นอะไรไป” เนย่าร้อนใจที่จู่ ๆฮาร์มก็เกิดบาดเจ็บทั้งที่ก่อนหน้านั้นไม่มีอาการใด ๆ

        “ยายหนูมังกรของเธออีกก็คนกำลังแย่นะ” ชูม่าร้องทักเมื่อเขาหันไปเจอเซนดรินที่ถูกดาบน้ำแข็งของคู่ต่อสู้แทงเข้าเต็มอกจนเลือดอาบ

        “เซนดริน!” เนย่ารีบผุดลุกขึ้นเพื่อเข้าไปช่วยเซนดรินแต่ทว่าถูกฮาร์มรั้งเอาไว้เขาเองก็บาดเจ็บไม่ต่างกัน

        “ท่านเซนดริน!” ลาร์เฟียเมื่อเห็นว่าเซนดรินถูกทำร้าย เธอก็ถึงตัวเขาเป็นคนแรกพร้อมประคองร่างเขาไว้แล้วก่อนใช้อาวุธของเธอดึงลูกมังกรของคู่ต่อสู้จนมันลงไปนอนหมอบกับพื้นแล้วออกจากสนามไป

        “ไม่ต้องห่วงฉัน ไปดูเนย่าก่อน” เซนดรินที่ทรุดกองอยู่บนพื้นบอกให้ลาร์เฟียไปดูเนย่าก่อนเพราะดูเหมือนผู้ฟูมฟักเขาจะสะบักสะบอมไม่น้อย

        “ฉันไม่ช่วยยัยนั่นหรอกท่านบาดเจ็บก็ดีฉันจะได้ไล่เด็กนั่นออกไปนอกสนาม” ลาร์เฟียลุกขึ้นเธอปล่อยเซนดรินก่อนจะก้าวออกไปหาเป้าหมายที่กำลังบาดเจ็บ

        “อย่านะลาร์เฟีย” เซนดรินปราม เขาเกาะขาลาร์เฟียไว้ได้ทันแม้การบาดเจ็บของเขาจะรักษาได้รวดเร็วแต่ถ้าถูกรบกวนก็ไม่อาจจะหายได้ในทันที

        “เจ็บขนาดนี้ท่านยังห่วงเด็กนั่นอยู่อีกนอกจากเนย่าไม่คิดจะช่วยท่านแล้ว ยังเป็นห่วงฮาร์มมากกว่าท่านไม่เห็นหรือ” ลาร์เฟียชี้ให้เห็นว่าเนย่าไม่ได้คิดจะเข้ามาช่วยเหลือเซนดรินเลยแต่เนย่ากลับดูแลฮาร์มที่สภาพบาดเจ็บไม่ต่างจากเขา

            “อยู่กับฉันก่อนเนย่า ฮึก!” ฮาร์มยกมือกุมหน้าอกมีเลือดไหลออกทางปากและจมูกไม่หยุดส่วนอีกมือก็ยื้อเนย่าไว้ไม่ให้ลุกหนีจากเขาไป

        “นายเป็นอะไร บอกฉันสิ” เนย่าแม้เป็นห่วงเซนดรินแต่เมื่อเห็นว่ามีลาร์เฟียดูแลอยู่จึงไม่ไปตามคำขอของฮาร์ม ที่ดูเหมือนอาการบาดเจ็บจะทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ

        “ยายหนูท่าไม่ดีแล้วนะไอ้หนูนี่ไม่ได้บาดเจ็บมาก่อนแน่รึเปล่าเนี่ย” ชูม่าเองที่สังเกตอาการอยู่เริ่มรู้สึกกังวลที่อยู่ ๆ เจ้าเด็กหน้านิ่งก็มีอาการคล้ายกับคนที่บาดเจ็บภายในอย่างหนัก

        ดวงตาข้างหนึ่งของฮาร์มเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างยากจะควบคุม‘มันต้องไม่ใช่แบบนี้ ไม่ใช่เวลานี้เขาควบคุมมันได้นี่นาและเคยควบคุมมันมาตลอด’ 

        “อะ โอ้ย!” เนย่าละมือจากฮาร์ม ก่อนจะกุมมือขวาของตัวเอาไว้จู่ ๆ มันก็เริ่มปวดแสบปวดร้อน ‘ไม่นะ หัตถามังกรเริ่มมีปฏิกิริยามันจะแสดงอำนาจของมันตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด’ เนย่ารับรู้ถึงความแข็งหนาของเกร็ดที่เริ่มลามเลียขึ้นมาเรื่อยๆ 

        “เนย่าถอยออกมาเร็วเข้า” เซนดรินร้องเตือนแผลเขาสมานดีแล้วจึงรีบตรงมาหาเธอ โดยมีลาร์เฟียประคองเขาเข้ามาด้วย

        “เซนดริน นายไม่เป็นไรนะแต่ฮาร์มเขา…” เนย่าเงยหน้าขึ้นไปมองเซนดรินที่เพิ่งเข้ามาถึงและพยายามจะบอกอาการบาดเจ็บของคนที่คุกเข่าอยู่แต่แล้ว...

        “ถอยออกไปเนย่า!” เซนดรินพุ่งเข้าหาร่างเนย่าก่อนบังเธอไว้จากแรงระเบิดที่ปะทุขึ้นจากร่างของฮาร์ม

อีกด้านหนึ่งบนอัฒจันทร์

        “เด็กนั่นบาดเจ็บตอนไหนกันนะ” เฮริสที่สังเกตการณ์ในสนามเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าฮาร์มที่อยู่กับเนย่าได้รับบาดเจ็บจนกระอักเลือดออกมากองโต

        “เนย่าเจ็บขนาดนี้เห็นทีกลับเข้าโรงเรียนได้ต้องจัดการเจ้าเด็กพวกนั้นให้หลาบจำเสียบ้าง” รีสกอดอกบ่นอย่างขัดใจเพราะเนย่าของเขาบาดเจ็บยับเยินจากการถูกรุ่มทำร้ายแบบไม่ยุติธรรม

        “พรึ่บ!!” จู่ ๆ ชีน่าก็คว้ามือของรีสแล้วบีบโดยแรง

        “เจ้าเป็นอะไรชีน่า” รีสหันไปมองคนข้าง ๆ ที่นั่งก้มหน้าตัวสั่น อุณหภูมิบนร่างสูงขึ้นราวกับร่างเธอถูกต้มด้วยน้ำเดือดๆ

        “รีส! หยุดข้า... หยุดข้าที” ชีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

        “ชีน่า...ชีน่า.. มองข้า !” รีสร้อนรนเมื่อเห็นคนรักไม่ได้สติและมีอาการแปลกๆ ดวงตาสีทับทิมสวยบัดนี้หลายเป็นสีดำจนมืดสนิทไร้แววใด ๆก่อนร่างงามจะพุ่งตัวลงไปในสนาม

        “นั่นคู่เจ้าทำบ้าอะไร กฎจะเปลี่ยนให้ฆ่ากันนะ” เฟย์รินหันไปถามรีสที่กำลังตกตะลึงอยู่และเขาไม่รอช้ารีบพุ่งตามลงไปทันที

ขณะเดียวกัน

        ร่างของฮาร์มเริ่มแปรสภาพเกล็ดแข็งหน้าสีดำลามเลียใบหน้าแขนและขาของเขาก่อนปีกใหญ่ๆ จะกางสยายอย่างเต็มที่ สติพล่าเลือนเต็มที  ‘มันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้ ไม่ใช่เลย’

        เมื่อแรงประทุจากการกลายร่างของฮาร์มปรากฏเซนดรินที่เข้ากำบังร่างของเนย่าไว้ก็ถูกกระตุ้นให้ต้องกลายร่างตามสัญชาตญาณสองมังกรจึงประจันหน้ากัน โดยเนย่านั้นถูกกำบังไว้ด้วยร่างมังกรของเซนดรินสองมังกรดำและทองพุ่งเข้าใส่กันทันที

        “ยายหนูไหวรึเปล่า” ชูม่าร้องถามเมื่อเห็นว่าสถานการณ์วุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ และเนย่าก็ดูทรมานเหลือเกิน

        “ฉันเจ็บเหลือเกินชูม่า แขนของฉันเหมือนมันจะขาดอยู่แล้ว” เนย่ากุมแขนขวาเอาไว้เธอเจ็บปวดจนนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นสนาม

        “ยายหนูแข็งใจไว้นะคงจะเป็นเพราะเจ้าหนูฮาร์มเกิดถูกบางอย่างควบคุมจึงมีจิตคิดทำร้าย หัตถามังกรคงรับรู้ได้” ชูม่าอธิบายสาเหตุ

        “ก๊าสสสสสสสสสส” เสียงมังกรคำรามลั่น สองมังกรสีแดงและชมพูบินวนอยู่เหนือสนามประลอง

        “นั่นการ์รอล กับมังกรของรุ่นพี่ไซรินพวกเขามาเพราะรับรู้ว่าฉันอยู่ในอันตราย” เนย่านอนแผ่กับพื้นสนามมองขึ้นไปบนท้องฟ้าก็เห็นมังกรสีแดงและชมพูบินวนไปรอบๆ พร้อมกับคำรามอย่างกระวนกระวายใจ

        “วุ่นวายกันถึงขนาดนี้เชียวรึดีที่เรเนรอสคืนร่างเป็นปีศาจเงือกไป ไม่เช่นนั้นได้ร่วมวงด้วยแน่ เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย” ชูม่าผู้รอบรู้ถึงกับคิดไม่ตกทำไมถึงเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นได้

        “ชูม่าช่วยห้ามเซนดรินกับฮาร์มก่อนเราอยู่ในการประลองถ้าขืนเป็นเช่นนี้จะเกิดเรื่องใหญ่” แม้จะเจ็บปวดจนน้ำตานอง แต่เนย่าก็ยังเป็นห่วงสองมังกรที่กำลังต่อสู้กันเอง

        “ใจเย็นก่อนนะยายหนู เจ้ามาหลบตรงนี้ ก่อนไหวไหม” ชูม่าลงมาให้กำลังใจ แล้วให้เนย่าค่อย ๆคลานเข้ามาหลบข้างสนามก่อนเพื่อให้พ้นรัศมีต่อสู้ของฮาร์มและเซนดริน

        “อ้าวแล้วแม่ปุยลงมาในสนามทำไมล่ะนี่เจ้าปุยก็ลงมาด้วย ยายหนู อย่างนี้เขตภารกิจก็ถูกเปลี่ยนให้ฆ่ากันแล้วน่ะสิ” ชูม่าเหลือบไปเห็นสองวูฟวิงค์กำลังยื้อยุดกันอยู่จึงหันไปถามคนที่นอนคุดคู้

        “อย่ามัวนอนอยู่นะ ลุกขึ้นไปห้ามมังกรของเธอซะแล้วก็ไล่หมาเธอออกไปด้วย” ลาร์เฟียหายตัวมาโผล่ข้าง ๆ เนย่าพลางร้องสั่งเมื่อเห็นว่ามีแต่คนของเนย่าที่สร้างแต่เรื่องวุ่นวายนี้

        “ไม่เห็นรึไงว่ายายหนูเจ็บอยู่เป็นผู้ฟูมฟักเงาก็ทำหน้าที่มั่งซิ” ชูม่าชี้หน้าลาร์เฟียพร้อมโวยวายยายหนูของเขาเจ็บจะแย่ยายเด็กไร้มารยาทยังมายืนออกคำสั่งอยู่อีก นิสัยไม่ดีเลยจริงๆ

        “เขาฟังฉันที่ไหนเล่าถ้าท่านเซนดรินฟังฉันจะมายืนบังคับยายนี่อยู่ทำไม” ลาร์เฟียโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้ เธอทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่เคยเห็นเซนดรินในร่างนี้มาก่อนแต่ก็พอรู้ว่าเป็นเพราะเด็กมนุษย์จะถูกทำร้ายจึงต้องใช้ร่างจริงเพื่อปกป้อง

        “ท่านเนย่า รวบรวมสมาธิก่อน อำนาจของหัตถามังกรมีมากเกินไปท่านอาจควบคุมไม่ได้รวบรวมสมาธิให้มั่นแล้วทำให้มันสงบก่อนขอรับ” บาร์รามหายตัวเข้ามาในสนามแล้วช้อนร่างเนย่าไว้แนบอก

        “คุณบาร์ราม หนูเจ็บ” เนย่าสะอื้นเมื่อเห็นบาร์ราม

        “ท่านทำได้แน่ จำที่ข้าเคยสอนได้หรือไม่ขอรับ” บาร์รามปลอบร่างเล็กที่มอมแมมเหงื่อไหลจนชุ่มใบหน้าด้วยความเจ็บปวดแต่เนย่าก็พยักหน้ารับเร็ว ๆ แล้วพยายามรวบรวมสมาธิตามที่บาร์รามบอก

        “แล้วนายลงมาในสนามกันหมดอย่างนี้ข้างนอกไม่โกลาหลวุ่นวายไปหมดเรอะ” ชูม่ามองไปรอบ ๆ ก็พบว่าผู้ปกปักทั้งสามลงมาในสนามพร้อมล้อมเขาเอาไว้หมดแล้วส่วนยายหนูหัวส้มก็ถอยออกไปดูเชิงอยู่ เพราะมีคนเข้ามาปกป้องเนย่าเพิ่มขืนเธอโวยวายวู่วามอาจถูกเล่นงานเอาได้

        “ไม่หรอกน่า บาร์รามหยุดเวลาไว้ทั้งหมดแล้วข้างนอกสนามนั่นไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรอกมังกรสองตนนั่นที่ติดพันธะกับเด็กมนุษย์ถึงลงมาไม่ได้ไง เพราะถูกอาณาเขตเวลาของบาร์รามครอบไว้ทำได้แค่สังเกตการณ์จากข้างนอก ก่อนอื่นฉันว่าจับชีน่าก่อนดีกว่าแรงเยอะขนาดนั้นเหมือนรีสจะเอาไม่อยู่แล้วนะส่วนมังกรสองตนนั่นค่อยให้เนย่าจัดการหลังจากอาการเจ็บปวดทุเลา” เฟย์รินเสนอ

        “ชีน่า ลงมาทำอะไรคะ” เนย่าเอ่ยถามเสียงอ่อน

        “ไม่รู้สิอยู่ๆ ก็คลุ้มคลั่ง รีสกำลังไล่จับอยู่” เฮริสตอบแทน

        “อำนาจจุมพิตมังกรเกินควบคุมสินะแสดงว่าที่นี่จะต้องมีจุมพิตมังกรมากว่าหนึ่งเมื่อมันรวมกันจึงเกิดการต่อต้านในร่างกาย คงจะเรียกหากันเพื่อรวมดวงจิตเป็นแน่” ชูม่าวิเคราะห์เสียงเครียด

        “แล้วดวงจิตอีกหนึ่งอยู่ไหน” เนย่าเอ่ยถาม อาการเจ็บปวดเริ่มเบาบางบ้างแล้ว

        “ยายหนูคิดว่าทำไมไอ้หนูฮาร์มถึงมีสภาพนั้นได้ล่ะ” ชูม่าเอ่ยถามกลับ

        “ไม่จริง ฮาร์มมีจุมพิตมังกรเช่นนั้นเขาก็เคยตายมาก่อนน่ะสิ” เธอจำได้เรื่องจุมพิตมังกรคือการฝากดวงจิตเอาไว้ในวิญญาณของอีกฝ่ายซึ่งอาจทำให้คนที่ถูกฝากเอาไว้ตายเพราะชีน่าก็เกือบตายแต่มีอีรอสไปพบร่างเสียก่อนจึงรักษาร่างเอาไว้แต่เหตุใดฮาร์มถึงยังดูเป็นปกติมาก

        “เรื่องนั้นไว้ทีหลัง ตอนนี้หยุดเรื่องบ้า ๆนี่กันก่อน วินาศสันตะโรหมดแล้ว”