ความตั้งใจเป็นเทพเซียนด้วยตนเอง

ตอนที่ 46 การเริ่มต้นการเผชิญหน้า

แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาผ่านยอดไม้สูงใหญ่ในลานฝึกของนิกายหมอกมหาสมุทร ทำให้เกิดเงามืดและแสงสว่างที่สลับกันไปมา พื้นหินที่เรียบเนียนสะท้อนแสงแดดออกมาเป็นประกาย มีเพียงเสียงลมพัดเบาๆ และเสียงน้ำจากลำธารใกล้ๆ ที่สร้างบรรยากาศสงบเงียบในยามเช้า

ทันใดนั้น บรรยากาศที่เงียบสงบกลับถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ก้าวเข้ามาในลานฝึก ผู้ฝึกตนจากกลุ่มอื่นในนิกายเดินเข้ามาด้วยความมุ่งมั่นในสายตา พวกเขาเป็นกลุ่มที่มีชื่อเสียงในเรื่องความแข็งแกร่งและความเข้มงวดในการฝึกฝน กลุ่มนี้นำโดย เจี้ยนหาว ผู้ที่เป็นที่รู้จักในนิกายว่าเป็นผู้ฝึกตนที่เก่งกาจและไม่เคยยอมแพ้ต่อใคร

หลงเหยียนที่กำลังฝึกฝนอยู่กับหลี่ฉาง เหม่ยหลิน และเฟิงหลง หยุดการฝึกฝนและหันมามองกลุ่มผู้ฝึกตนที่เข้ามาในลานฝึก

เจี้ยนหาวก้าวเข้ามาใกล้หลงเหยียน และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "ข้าได้ยินว่าเจ้ามีฝีมือในการฝึกฝน ข้าอยากเห็นว่าเจ้าจะสามารถรับมือกับข้าได้หรือไม่"

หลงเหยียนยิ้มเบาๆ และตอบด้วยความสุภาพ "ข้ายินดีที่ได้มีโอกาสฝึกฝนร่วมกับท่านเจี้ยนหาว ข้าหวังว่าเราจะสามารถแลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์กันได้"

บรรยากาศในลานฝึกเต็มไปด้วยความตึงเครียด เพื่อนร่วมกลุ่มของหลงเหยียนยืนอยู่ใกล้ๆ เพื่อให้การสนับสนุนและเฝ้าดูการเผชิญหน้านี้ เจ้าขนเงินที่นั่งอยู่บนบ่าของหลงเหยียนกระโดดลงมาที่พื้นและวิ่งไปอยู่ใกล้ๆ เหม่ยหลิน มันรู้สึกถึงความตึงเครียดและเตรียมพร้อมที่จะช่วยเหลือเจ้านายของมัน

เจี้ยนหาวยกมือขึ้นเรียกให้กลุ่มของเขาหยุดเคลื่อนไหว เขาก้าวไปข้างหน้าและกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความท้าทาย "ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง มาดูกันว่าเจ้ามีฝีมือแค่ไหน"

หลงเหยียนก้าวไปข้างหน้า เตรียมพร้อมที่จะเริ่มการเผชิญหน้า เขามองไปที่เจี้ยนหาวด้วยสายตาที่มั่นคงและไม่ย่อท้อ "ข้าพร้อมแล้ว เริ่มเลยเถิด"

ทั้งสองฝ่ายยืนประจันหน้ากันในลานฝึก พื้นหินที่เรียบเนียนดูเหมือนจะเตรียมพร้อมสำหรับการปะทะที่กำลังจะเกิดขึ้น เสียงลมที่พัดผ่านต้นไม้ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันและความคาดหวัง เพื่อนร่วมกลุ่มของหลงเหยียนและเจี้ยนหาวต่างจับตาดูการเผชิญหน้านี้ด้วยความตื่นเต้น

บรรยากาศที่เคยสงบเงียบในลานฝึกเปลี่ยนไปเป็นบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความท้าทาย หลงเหยียนและเจี้ยนหาวต่างเตรียมพร้อมที่จะทดสอบฝีมือและความสามารถของตนเอง การเผชิญหน้านี้จะเป็นการทดสอบที่สำคัญที่จะชี้ชะตาว่าใครจะเป็นผู้ที่แข็งแกร่งกว่าในนิกายหมอกมหาสมุทร

แสงแดดสาดส่องผ่านใบไม้ที่ทอเงาอ่อนๆ ลงบนพื้นหินเรียบของลานฝึก เสียงน้ำจากลำธารที่ไหลผ่านทำให้บรรยากาศดูสงบเงียบ แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด เจี้ยนหาวและหลงเหยียนยืนประจันหน้ากันในลานฝึก ท่ามกลางสายตาของผู้ฝึกตนที่ยืนล้อมรอบ เฝ้าดูด้วยความตื่นเต้น

เจี้ยนหาวเป็นผู้เริ่มการต่อสู้ เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มือขวาของเขากวาดออกไปสร้างคลื่นพลังน้ำที่พุ่งตรงไปยังหลงเหยียน คลื่นพลังน้ำนี้มีพลังมหาศาลและดูเหมือนจะไม่มีทางที่หลงเหยียนจะหลบพ้น

หลงเหยียนไม่ย่อท้อ เขาใช้วิชาผสาน "เกลียวคลื่นมัจฉาพายุทะเล" ฝูงปลาเข็มที่สร้างขึ้นจากพลังปราณพุ่งออกมาจากมือของเขา เจาะผ่านคลื่นพลังน้ำของเจี้ยนหาวด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ น้ำที่ถูกปลายแหลมของปลาเข็มกระทบเกิดเสียงดังขึ้นพร้อมกับฝอยน้ำที่กระจายไปทั่ว

เสียงของการปะทะกันระหว่างพลังทั้งสองดังสนั่นหวั่นไหว เจี้ยนหาวไม่หยุดยั้ง เขาใช้พลังหมอกลวงตาสร้างหมอกหนาทึบปกคลุมลานฝึก สภาพแวดล้อมรอบๆ กลายเป็นทัศนวิสัยที่มองไม่เห็น หมอกที่ปกคลุมทำให้การมองเห็นของหลงเหยียนลดลง

หลงเหยียนปิดตาและใช้ประสาทสัมผัสอื่นๆ เพื่อรับรู้การเคลื่อนไหว เขาใช้วิชา "ย่างก้าวมัจฉา" ก้าวเดินอย่างรวดเร็วและแม่นยำผ่านหมอก หมอกที่ปกคลุมดูเหมือนจะไม่เป็นอุปสรรคสำหรับเขาเลย เจ้าขนเงินกระโดดขึ้นไปบนบ่าของหลงเหยียน มันคอยเฝ้าระวังให้เจ้านายของมันด้วยความระมัดระวัง

เจี้ยนหาวใช้หมอกเพื่อซ่อนการโจมตีของเขา เขาพุ่งเข้าใส่หลงเหยียนด้วยดาบน้ำที่เกิดจากการควบคุมน้ำ แต่หลงเหยียนใช้ความรวดเร็วและความแม่นยำในการหลบหลีก ดาบน้ำของเจี้ยนหาวพลาดเป้าและทำให้พื้นหินเกิดรอยแตกและฝอยน้ำกระเด็นขึ้นมา

หลงเหยียนใช้โอกาสนี้โจมตีกลับ เขาปลดปล่อยฝูงปลาเข็มอีกครั้ง พุ่งตรงไปยังเจี้ยนหาวที่อยู่ในหมอก ฝูงปลาเข็มเจาะผ่านหมอกและพุ่งเข้าใส่เจี้ยนหาว ทำให้เขาต้องถอยหลังไปหลายก้าว

เสียงของการปะทะและการเคลื่อนไหวดังขึ้นทั่วลานฝึก พลังปราณและพลังน้ำที่ถูกใช้ในการต่อสู้สร้างคลื่นแรงที่กระจายไปทั่ว พื้นหินที่เรียบเนียนถูกกระแทกจนเกิดรอยแตกและฝอยน้ำกระจายไปทั่ว

การต่อสู้ที่ดุเดือดนี้ทำให้ผู้ฝึกตนที่ยืนล้อมรอบต่างมองด้วยความตื่นเต้นและทึ่งในความสามารถของทั้งสองฝ่าย ลานฝึกที่เคยสงบเงียบกลายเป็นสนามรบที่เต็มไปด้วยพลังและความเข้มแข็ง

หลงเหยียนและเจี้ยนหาวยังคงต่อสู้กันด้วยความมุ่งมั่นและไม่ยอมแพ้ต่อกัน การต่อสู้ที่ดุเดือดนี้เป็นการทดสอบความสามารถและความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่าย และเป็นการแสดงให้เห็นถึงพลังและความมุ่งมั่นของพวกเขาในนิกายหมอกมหาสมุทร

แสงแดดที่สาดส่องผ่านใบไม้ใหญ่ที่ปกคลุมลานฝึกให้ร่มเงา เสียงน้ำจากลำธารที่ไหลอยู่ใกล้ๆ ยังคงสร้างบรรยากาศที่สงบเงียบ แต่ภายในลานฝึก การต่อสู้ที่ดุเดือดระหว่างหลงเหยียนและเจี้ยนหาวยังคงดำเนินไปอย่างรุนแรง

เจี้ยนหาวใช้วิชาหมอกลวงตาสร้างหมอกหนาทึบที่ปกคลุมลานฝึก ทำให้หลงเหยียนมองไม่เห็นศัตรู แต่เขายังคงใช้ประสาทสัมผัสอื่นๆ ในการหลบหลีกการโจมตีของเจี้ยนหาว แม้จะสามารถหลบได้ แต่การโจมตีของเจี้ยนหาวยังคงรุนแรงและต่อเนื่อง

ในขณะที่หลงเหยียนเริ่มเหนื่อยล้า เจ้าขนเงินก็กระโดดขึ้นมาบนบ่าของเขา ส่งเสียงร้องเบาๆ เพื่อเป็นกำลังใจ ทันใดนั้นเอง หลี่ฉางที่เฝ้าดูการต่อสู้อยู่ไม่ห่างก็ตัดสินใจเข้ามาช่วยเหลือ เขาก้าวออกมาจากกลุ่มผู้ชม และเรียกพลังปราณของตนเองออกมา

หลี่ฉางใช้พลังน้ำที่เขาถนัด สร้างกำแพงน้ำขนาดใหญ่ที่ป้องกันการโจมตีของเจี้ยนหาว น้ำที่ถูกควบคุมเป็นกำแพงปกคลุมหลงเหยียนและเจ้าขนเงิน สร้างความปลอดภัยให้กับพวกเขา

“หลงเหยียน ข้าจะช่วยเจ้า!” หลี่ฉางพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ เขายกมือขึ้นและควบคุมน้ำให้หมุนวนเป็นเกลียวขนาดใหญ่ พุ่งตรงไปยังเจี้ยนหาวที่อยู่ในหมอก

เจี้ยนหาวต้องถอยหลังไปเพื่อหลบหลีกการโจมตีของหลี่ฉาง เขามองไปที่หลี่ฉางด้วยความทึ่งและไม่พอใจ “เจ้าคิดว่าเจ้าจะช่วยเขาได้หรือ?”

หลี่ฉางไม่ตอบคำพูดนั้น แต่เขายังคงควบคุมน้ำให้โจมตีเจี้ยนหาวต่อไป พลังน้ำที่หมุนวนเป็นเกลียวทำให้หมอกที่ปกคลุมลานฝึกเริ่มกระจายออก ความสามารถในการควบคุมน้ำของหลี่ฉางทำให้เจี้ยนหาวต้องระมัดระวังมากขึ้น

หลงเหยียนได้โอกาสในการฟื้นฟูพลัง เขายืนขึ้นและเรียกพลังปราณของตนเองออกมา ฝูงปลาเข็มที่เขาสร้างขึ้นเริ่มรวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่ พุ่งตรงไปยังเจี้ยนหาวที่ยังคงอยู่ในหมอก

การโจมตีร่วมกันของหลงเหยียนและหลี่ฉางทำให้เจี้ยนหาวต้องถอยหลังไปหลายก้าว พื้นหินที่ลานฝึกถูกกระแทกและเกิดรอยแตกจากการโจมตีของทั้งสองฝ่าย เสียงการปะทะกันของพลังปราณและพลังน้ำดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“เจ้าเก่งมาก หลี่ฉาง ข้าขอบคุณเจ้ามาก” หลงเหยียนพูดด้วยความซาบซึ้ง

“ไม่ต้องขอบคุณข้า เราเป็นเพื่อนกัน ข้าจะไม่ยอมให้ใครมารังแกเจ้า” หลี่ฉางตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง

การช่วยเหลือจากหลี่ฉางทำให้การต่อสู้กลับมาสมดุล เจี้ยนหาวเริ่มรู้สึกว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ง่ายอย่างที่เขาคิด เขาตัดสินใจถอยหลังและยอมรับความพ่ายแพ้

“ข้าจะกลับไปเตรียมตัวให้พร้อม แล้วเราจะพบกันใหม่” เจี้ยนหาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด ก่อนจะหันหลังและเดินออกจากลานฝึก

การช่วยเหลือจากหลี่ฉางทำให้หลงเหยียนสามารถผ่านพ้นการต่อสู้ที่ดุเดือดนี้ได้ ทั้งสองคนมองหน้ากันและยิ้มให้กัน พวกเขารู้สึกถึงความผูกพันและความเป็นเพื่อนที่แน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น บรรยากาศในลานฝึกกลับมาสงบเงียบอีกครั้ง เพื่อนร่วมกลุ่มต่างมองดูด้วยความชื่นชมในความสามารถและความกล้าหาญของทั้งหลงเหยียนและหลี่ฉาง

บรรยากาศรอบลานฝึกที่เงียบสงบกลับมาอีกครั้งหลังจากการเผชิญหน้าที่ดุเดือด หลงเหยียนและหลี่ฉางยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบสงบ ขณะที่เพื่อนร่วมกลุ่มและศิษย์คนอื่นๆ ยืนมองด้วยความชื่นชมและทึ่งในความสามารถของพวกเขา

ลมพัดผ่านใบไม้ใหญ่ที่ร่มรื่น แสงแดดส่องผ่านกิ่งไม้ให้ความอบอุ่นและแสงสว่างแก่ลานฝึก ลำธารเล็กๆ ที่ไหลอยู่ใกล้ๆ ยังคงสร้างเสียงที่เงียบสงบและผ่อนคลาย แต่บรรยากาศที่สงบสุขนี้กลับเป็นเพียงพื้นหลังของการต่อสู้ที่เพิ่งสิ้นสุดลง