ทริปท่องเที่ยวอดีตของเซวียเสี่ยวหรั่น [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        เหลียนเซวียนหยุดชะงักหันมามองนาง ใช้ดวงตาไร้ประกายแทนคำถาม

        เซวียเสี่ยวหรั่นประคองแขนเขากระซิบบอก "ข้าจะตามอยู่หลังท่านไม่ไปไหนซี้ซั้ว"

        ตาของเขามองไม่เห็นข้างล่างมีแต่กองหินระเกะระกะ กับวัชพืชมากมาย เธอตามมาย่อมช่วยพาเขาหลบเลี่ยงได้

        เหลียนเซวียนรู้ว่านางเป็นห่วงเลยไม่พูดมากอยากตามก็ตามเถอะ หลุมแห่งนี้นอกจากในโพรงนั้น ก็ไม่รู้ว่ามีงูประเภทไหนอยู่บ้างแต่ที่แน่ๆ ไม่มีกลิ่นอายของสัตว์ชนิดอื่น คะเนว่าแถบนี้น่าจะเป็นถิ่นของงู

        งูตัวเดียวเท่านั้นเขามั่นใจว่าปกป้องนางได้

        ทั้งสองลงไปในหลุมอย่างระมัดระวังเดินอ้อมหินใหญ่สองสามก้อน กลิ่นเหม็นคาวโชยมาในอากาศ

        "แหวะ เหม็นจัง" เซวียเสี่ยวหรั่นบ่นพึมพำ

        ปากโพรงทั้งชื้นแฉะและเหนียวหนึบสองด้านปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำเขียวครึ้ม

        ยิ่งใกล้ปากโพรงเท่าไรเห็ดหุยซินก็ยิ่งเปล่งแสงสีแดงเรืองรองอย่างน่าอัศจรรย์

        เหลียนเซวียนมุ่นคิ้วขมวดพวกเขาเดินกันมาขนาดนี้ แต่งูที่อยู่ในโพรงลึกกลับไม่ขยับเขยื้อน

        "ท่านว่า เพราะใกล้จะเข้าฤดูหนาว การตอบสนองของงูก็เลยช้าลงรึเปล่า"

        เซวียเสี่ยวหรั่นยืนพึมพำอยู่ด้านหลังพวกเขายืนอยู่ครู่ใหญ่แล้ว แต่ไม่มีความเคลื่อนไหวจากในโพรงแม้แต่น้อย

        ก็อาจเป็นไปได้เหลียนเซวียนยังคงนิ่งงัน

        "ไม่อย่างนั้นให้ข้าเข้าไปขุดเห็ดก่อน ส่วนท่านก็จับตามองอยู่ข้างๆดีหรือไม่"

        ให้ยืนรองูออกมาเฉยๆไม่เป็นการเสียเวลาไปหน่อยหรือ เซวียเสี่ยวหรั่นอยากให้วันหนึ่งมีสักสี่สิบแปดชั่วโมงถึงจะพอใช้แต่ไม่จำเป็นต้องมาเสียเวลากับสถานที่เหม็นเน่าแบบนี้

        เหลียนเซวียนขมวดคิ้วสัมผัสอย่างละเอียดครู่หนึ่งถึงค่อยๆ ผงกศีรษะ

        ดวงตาของเซวียเสี่ยวเปล่งประกาย "งั้นท่านรอสักครู่ ข้าจะไปหยิบของ"

        เธอหมุนตัวปีนขึ้นไปข้างบนไม่ได้เข้าไปพงหญ้าด้านข้าง

        ไม่ช้าก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของนางตึงๆๆ

        เซวียเสี่ยวหรั่นกลับลงมาในหลุมถือไม้เสี้ยมปลายแหลมมาด้วยท่อนหนึ่ง

        "นี่คือไม้สำหรับขุดดินโดยเฉพาะ เอาใช้มาขุดเห็ดก็เหมาะ เห็ดชนิดนี้ควรต้องขุดขึ้นมาทั้งรากใช่หรือไม่"

        เธอถามก่อน

        เหลียนเซวียนพยักหน้าน้อยๆเขาเครียดไปทั้งตัว มือขวากุมมีดคอยระวังอยู่ทุกขณะจิต

        เซวียเสี่ยวหรั่นย่อตัวลงไปค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปในโพรงที่มีความสูงราวครึ่งตัวคนยิ่งเข้าไปใกล้เท่าไรกลิ่นคาวก็ยิ่งรุนแรง

        เธอกลั้นหายใจหยิบไม้ขึ้นมาขุดลงไปที่ด้านข้างของเห็ดหุยซิน

        โดยทั่วไปแล้วพื้นดินที่สามารถปลูกเห็ดมักจะร่วนซุยไม้ปลายแหลมจึงแซะเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

        พอออกแรงงัดจากด้านบนเห็ดแพนั้นก็ขยับขึ้นมา

        สีหน้าของเธอเผยความยินดีดึงไม้ท่อนั้นออกมา แล้วเสียบไปด้านข้างต่อ จนกระทั่งดินรอบโคนต้นถูกขุดจนหลวม

        เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มหน้าบานเอื้อมมือไปหมายจะยกเห็ดทั้งแพออกมา

        เสียง "ตึง" จากด้านหลังทำให้เธอหลุดจากภวังค์แห่งความยินดีเหลียนเซวียนกำลังเตือนสติเธอ

        เสียง "ฟ่อๆ" คล้ายมีคล้ายไม่มีแว่วมาจากในโพรง เซวียเสี่ยวหรั่นขนลุกซู่ในพริบตา

        งูออกจากโพรงแล้ว

        เซวียนอยากถอยหลังแต่เธอกำลังนั่งคู้เข่าอยู่ และปากโพรงก็สูงแค่ครึ่งตัวคน คิดจะถอนตัวออกจากถ้ำก็สายไปแล้ว

        หัวใจเธอเต้นโครมครามหันสเปรย์พริกที่ถืออยู่ในมือซ้ายพ่นเข้าไปด้านในอย่างแรง หลังจากนั้นก็กลั้นหายใจแล้วรีบคลานออกมาจากโพรง

        วิ่งไปแล้วหลายเมตรถึงกล้าหายใจแบบเต็มที่

        มีดในมือของเหลียนเซวียนยังคอยจังหวะพร้อมซัดออกไปทุกเมื่อแต่รอแล้วรอเล่า

        งูตัวนั้นกลับหยุดก่อนที่จะถึงปากโพรงเพียงเล็กน้อยท่าทางลังเลไม่กล้าเลื้อยออกมาด้านนอก

        งูตัวนี้เป็นอะไรไป?

        ดูเหมือนว่าแม่นางผู้นั้นจะทำอะไรบางอย่างก่อนออกมาจากโพรง

        กลิ่นคาวในอากาศค่อยๆเปลี่ยนเป็นฉุนแสบจมูกอย่างรุนแรง เหลียนเซวียนนิ่วหน้า

        "ฮัดชิ้วๆ"

        แม่นางข้างกายเขาจามครั้งแล้วครั้งเล่า พอกลิ่นนั่นมาปะจมูก เหลียนเซวียนก็รีบถอยไปหลายก้าว

        "แค่กๆ" เซวียเสี่ยวหรั่นฉุนจนน้ำตาไหล "บ้าฉิบ ขนาดกลั้นหายใจแล้วแท้ๆ"

        แต่กลับยังหนีกลิ่นฉุนรุนแรงนั้นไม่พ้น

        กลิ่นพริก? เหลียนเซวียนไอสองสามครั้งอย่างอดไม่ไหว นางพกพาของพรรค์นี้ติดตัวมาด้วย?

        แต่งูที่อยู่ด้านในกลับไม่ยอมเลื้อยออกมาคงจะถูกกลิ่นเผ็ดฉุนรมจนไม่กล้าขยับเขยื้อนมาด้านหน้าแล้วกระมัง

        "แค่กๆ" เซวียเสี่ยวหรั่นสำลักอีกหลายหนจนตาแดงก่ำถึงจะหยุด

        "งูตัวนั้นไม่เลื้อยออกมา? ฮ่าๆคงไม่แสบร้อนจนตายอยู่ในนั้นแล้วหรอกนะ นี่คือพริกป่นที่มีระดับความเผ็ดสูงสุดเชียวนะฮ่าๆ"

        เซวียเสี่ยวหรั่นขอบตาแดงน้ำตายังเปื้อนอยู่บนพวงแก้ม แต่มุมปากกลับทอยิ้มเบิกบานปานบุปผา

        เหลียนเซวียนมุมปากกระตุกแม้ว่าเขาจะได้กลิ่นเพียงเล็กน้อย แต่กลิ่นที่พุ่งออกมานั้นเรียกได้ว่าผิดปรกติ

        "แหะๆ เมื่องูไม่ออกมาแล้ว งั้นข้าเข้าไปขุดเห็ดก่อนพวกเราจะได้รีบไปจากที่นี่เสียที" เซวียเสี่ยวหรั่นคิดจะเดินเข้าไปอีกครั้ง

        เหลียนเซวียนยื่นมือมาขวางพลางส่ายหน้าช้าๆ

        งูตัวนั้นไม่เข้ามาแต่ก็ไม่ถอยหนี แม้กลิ่นความเผ็ดจะทรมานแค่ไหน แต่ผลที่ใช้ได้กับงูยังมีข้อจำกัด

        "งู... ยังอยู่หรือ" เซวียเสี่ยวหรั่นทำตาปริบๆประหม่าเล็กน้อย "ไม่เห็นจะได้ผลอะไรเลย"

        ตนเองถูกรมแทบตายดูท่ากลิ่นที่คนยากจะรับได้ไม่อาจใช้ได้ผลกับงู

        เหลียนเซวียนมองนางปราดหนึ่งวิธีของนาง แท้จริงแล้วไม่เลว แม้ว่าจะไม่ได้ผล แต่ก็สกัดกั้นงูได้สำเร็จหากนางเผชิญหน้ากับงูเพียงลำพัง เพียงฉวยโอกาสเช่นตอนนี้ก็สามารถหนีเอาตัวรอดจากการตามโจมตีของงูได้อย่างง่ายดาย

        "แล้วตอนนี้จะทำอย่างไร รองูออกมาต่อไปหรือ" เซวียเสี่ยวหรั่นกลัดกลุ้มเล็กน้อย

        เหลียนเซวียนไม่ตอบแต่คิ้วตาฉายแววฉงน

        ออกมาแล้ว?

        เหลียนเซวียนเกร็งมือขวาปามีดออกไปชั่วพริบตานั้นลำแสงเยียบเย็นก็สะท้อนวาบพุ่งเข้าสู่เป้าหมาย

        เซวียเสี่ยวหรั่นเห็นภาพเหตุการณ์ฉากนี้ก็อ้าปากตะลึงตาค้าง

        ขณะหันกลับไปมองก็เห็นงูลายสีดำแดงขนาดใหญ่ถูกมีดปักกลางศีรษะอยู่หน้าปากถ้ำ เลือดงูยังไหลย้อยจากหัวของมัน

        "ว้าว..." เซวียเสี่ยวหรั่นเปล่งเสียงอุทาน

        นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาปามีดใช้เวลาเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น มีดก็ปักเข้ากลางหัวงูพอดี เขาทำได้อย่างไร?

        ยิ่งไปกว่านั้นยังอยู่ภายใต้สถานการณ์ที่ตามองไม่เห็นช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ สีหน้าของเซวียเสี่ยวหรั่นเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

        หลังจากปามีดออกไปแล้วร่างกายของเหลียนเซวียนก็อ่อนแอลงทันควัน หากไม่ใช่เพราะมือถือไม้เท้าอยู่ก็พร้อมล้มลงไปได้ทุกเมื่อ

        "ไม่เสียแรงที่เป็นจอมยุทธ์" เซวียเสี่ยวหรั่นชมเปาะไม่ขาดปากถ้าเธอมีความสามารถแบบนี้บ้าง คงไม่ต้องวิตกว่าชาตินี้จะขาดเนื้อกินแล้ว

        เหลียนเซวียนสีหน้าบึ้งตึงพยายามประคับประคองร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงด้วยพลังความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยมไหนเลยจะมีเวลาไปสนใจนาง

        "งูตัวนี้แลดูน่ากลัวจัง ลายสีแดงสลับดำ ลำตัวไม่หนาแบบงูเหลือม แต่ยาวมาก" เซวียเสี่ยวหรั่นค่อยๆ เดินเข้าไป มองงูตายบนพื้นด้วยความรังเกียจ

        นั่นคืองูโซ่อัคคีมีพิษ ดุร้าย เคลื่อนไหวรวดเร็ว

        แต่ความเคลื่อนไหวของมันยามออกมาจากโพรงเชื่องช้าอย่างเห็นได้ชัดแสดงว่ากลิ่นเผ็ดร้อนจากสเปรย์มีผลต่อมัน

        เซวียเสี่ยวหรั่นใช้ไม้เขี่ยๆงูตาย จนแน่ใจว่ามันไม่อาจขยับเขยื้อนได้แล้วจริงๆถึงเข้าไปขุดเห็ดหุยซินออกมาอย่างระมัดระวัง

        "หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด... " เธอนับเห็ดในมือทั้งดอกเล็กดอกใหญ่มีทั้งหมดเจ็ดดอก "เห็ดหุยซินเจ็ดดอก พอให้ท่านใช้ถอนพิษหรือไม่"