มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“ฟู่ววว” ฉินเฉานั่งบนโซฟาในอพาร์ทเมนท์ พ่นไอสีขาวออกมา ในตอนนี้เองควันสีดำได้ถูกปล่อยออกมาจากร่างกายจากกะโหลกด้านซ้าย กระโดดไปมาในอพาร์ทเมนท์

จากการฝึก ‘กฎความลับทั้ง 9’ เขาได้ก้าวเข้าสู่ ‘ขั้นหลอมลมปราณ’ อย่างไรก็ตามดูเหมือนสภาพจะหยุดอยู่ที่นี่ ไม่ว่าเขาจะพยายามหนักมากขนาดไหน เขาก็ไม่สามารถหาทางเข้าสู่ขั้น ‘กำเนิดจิต’ ได้ หนังสือกฎความลับทั้ง 9 นี้ที่โรซี่ได้ให้เขาเป็นส่วนที่เหลือ มันอธิบายแค่จะเป็นผู้ฝึกตนแต่ละขั้นยังไงแค่นั้น

แต่หนังสือนี่ไม่ได้บอกวิธีว่าจะข้ามผ่านแต่ละขั้นได้ยังไง

ตอนนี้ฉินเฉากระหายที่จะแข็งแกร่งเร็ว ๆ แม้ว่าตอนนี้เขาจะแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปอย่างมากแล้วก็ตาม แต่เขายังคงไม่มีพลังที่จะยืนหยัดต่อหน้าปืนได้ ครั้งสุดท้ายที่แม่น้ำซ่งเจียง ปืนตำรวจรุ่น 54 ก็แทบจะคร่าชีวิตไป

ในตอนนั้น ถ้าตำรวจไม่ได้เล็งที่ไหล่แต่เป็นที่หัวล่ะก็ เทพปีศาจในอนาคตนี้กลัวว่าเขาจะถูกพรากชีวิตไปโดยกระสุนปืนที่มีราคาเพียงเล็กน้อย

ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป เป็นที่แน่นอนว่าในโลกของผู้ฝึกตนจะต้องหัวเราะเยาะเขา

ในตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับฉินเฉาก็คืออาจารย์ที่ดีที่จะสอนเขา

เมื่อคิดเกี่ยวกับสิ่งนี้ ในใจทันใดนั้นก็ปรากฏรูปร่างที่ยั่วยวนชวนให้งงงวยขึ้น นั่นเป็นเพราะโรซี่เธอเป็นปีศาจสาวจากนรก

แต่เขาไม่รู้ว่าทำไม หลายวันมานี้ปีศาจสาวสวยโรซี่ถึงไม่ปรากฏตัวให้เขาเห็นเลย ฉินเฉาไม่ได้กลิ่นที่คุ้นเคยมานานแล้ว

หรือว่าเธอยังโกรธเขาอยู่? เธอไม่สนใจเขาแล้ว?

“โรซี่!” ฉินเฉาตะโกนเสียงดัง

อุณหภูมิภายในห้องทันใดนั้นก็ลดต่ำลง ทำให้ฉินเฉาหายใจออกมาเป็นไอหมอก กระจกในห้องเริ่มกลายเป็นฝ้า ในขณะเดียวกัน ไฟกะพริบไปมา ราวกับว่ามีพลังที่เข้มข้นรวมอยู่ที่นี่

ประตูสีดำทันใดนั้นก็ปรากฏตรงหน้าของฉินเฉา สาวผมทองกางเกงหนัง พร้อมกับเอวที่อ้อนแอ้น รีบก้าวออกมาจากประตู

“คุณลูกค้าที่รัก คุณเรียกทูตจากนรกเหรอ?”

“เธอไม่ใช่โรซี่!” ฉินเฉาเพ่งมอง มองปีศาจสาวที่สวยพอ ๆ กับโรซี่อย่างสงสัย

“อุ๊ย!” ปีศาจสาวนางนั้นบิดร่างกายของเธอ แล้วก็ม้วนตัวเขาสู่วงแขนของฉินเฉา กลิ่นเหมือนกับดินห่อหุ้มจมูกฉินเฉา “เค้าสุภาพแล้วก็นุ่มนวลกว่ายัยโรซี่คนนั้น ลูกค้าที่รัก ฉันสามารถให้ทุกสิ่งที่คุณต้องการ ตราบเท่าที่คุณเซ็นสัญญากับฉัน!”

“โทษที ฉันจะพูดกับโรซี่เท่านั้น” ขณะที่กอดร่างกายที่นุ่มนิ่มในอ้อมแขน ไม่น่าเชื่อว่าในใจจะไม่ปรากฏความต้องการแม้แต่น้อย แม้ว่าปีศาจสาวนางนี้จะไม่ได้มีกรงเล็บ แต่ในใจของฉินเฉารู้สึกขัดแย้ง

เขาไม่รู้ว่า โรซี่ได้ฝังตัวเองลงไปในใจแล้ว

“ชิ เธอมีดีอะไรกัน” ปีศาจสาวนางนั้นกลอกตาแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ว่าคุณเกลียดเธอหรอกเหรอ? คุณกล่าวกระทั่งคาถาขับไล่เธอ เพื่อความพอใจของลูกค้า เราจึงต้องเปลี่ยนผู้ทำสัญญา”

“นั่นเป็นเรื่องระหว่างเราสองคน ฉันแค่ต้องการเจอเธอ” ฉินเฉาแย้ง

“มันก็ไม่เหมือนกันเหรอ ต่อให้มีหรือไม่มีโรซี่ ไม่ใช่ว่าคุณต้องการข้ามผ่านการฝึกของคุณหรอกเหรอ ถ้าคุณขอร้อง ฉันสามารถช่วยคุณได้!” แม้ว่าปีศาจสาวนางนี้จะมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่ในใจของเธอกับแอบด่าโรซี่อย่างไม่จบสิ้น

ยัยปีศาจโรซี่ให้ประโยชน์เจ้าเด็กนี่มากไปแล้ว

“โอ้” ทันใดนั้นฉินเฉาก็แสยะยิ้ม เขาพูดคำหนึ่งกับปีศาจสาวนางนี้ “ไปซะ”

“คุณลูกค้าที่รักอย่าใจร้ายนักสิ.”

“อยากให้ฉันใช้คาถาขับไล่เหรอ?”

“ฮึ่ม” ในที่สุดปีศาจสาวก็เปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริง ใบหน้าที่ไม่แยแสแล้วเหยียดหยาม เธอยืนขึ้นจากอ้อมแขนของฉินเฉาแล้วพูดว่า “มนุษย์หน้าโง่ ถ้าอยากเจอยัยโรซี่ก็รอไปเถอะ”

เมื่อพูดเสร็จ เธอสะบัดมือแล้วเรียกประตูนรก จากนั้นหายไปจากห้องของฉินเฉา

ห้องกลับไปสู่ความเงียบเหมือนเดิม ฉินเฉาถอนหายใจ เหมือนว่าเขาจะรู้สึกแย่มาก แต่เขาไม่รู้ว่าทำไม เขาไม่สามารถละโรซี่ไปจากใจเขาได้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ในตอนนี้เอง ทันใดนั้นก็มีคนเคาะประตูห้องเขา ฉินเฉายืนขึ้นแล้วเดินไปที่ประตู

“ใครน่ะ!”

“พี่ฉินเฉา หนูเอง!” เสียงหวาน ๆ แล้วรู้สึกเหน็ดเหนื่อยของหลี่นาดังเข้ามาในห้อง

‘ทำไมหลี่นาถึงมาหาฉันตอนกลางคืนอย่างนี้ล่ะ? หรือแม่ของเธอจะไปธุระอีกแล้ว เธอเลยมาหาอาหารกิน?’

สำหรับสาวน้อยนางนี้ ฉินเฉาไม่มีทางเลือกอื่น เขาเปิดประตู

“สาวน้อย แม่ของเธอไปทำงานอีกแล้วเหรอ.”

ภาพที่เขาเห็นที่หน้าประตูแทบทำให้ลูกตาของฉินเฉาถลนออกจากเบ้า หลี่นาใส่ชุดนอนเปิดไหล่ มองฉินเฉาด้วยสายตายั่วยวน พร้อมกับแก้มที่เป็นสีแดง แล้วการยั่วยวนที่ใสซื่อ

“พี่ฉินเฉา หนูอยากเป็นของพี่!”

ฉินเฉาคว้าสาวน้อยที่เหมือนจะกินยากำหนัดเข้าไป เข้ามาในห้อง จากนั้นปิดประตู

“พี่ฉินเฉา อย่ากังวล”

ฉินเฉาไม่พูดอะไร พร้อมกับใบหน้าที่เย็นชาเขากดหลี่นาลงบนโซฟา จากนั้นยกมือขึ้นตบก้นที่ชี้โด่งของเธอ

“อ๊า!” สาวน้อยร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“โรซี่! ให้ตายเถอะ! ทำไมเธอถึงชอบปลอมตัวอยู่เรื่อยเลยเวลามาหาฉัน?”

“ฮิฮิ น่าเบื่อจริง นายมองออกอีกแล้ว!” หลี่นาหันหัวกลับมาแล้วส่งสายตาเจ้าชู้ใส่ฉินเฉา จากนั้นร่างกายของเธอเปลี่ยนแปลง รูปร่างของเธอกลายเป็นอีกคนอย่างสมบูรณ์

“นายมันคนใจร้าย แต่ก็ขอบคุณที่ยังจำฉันได้อยู่” ปีศาจสาวเหมือนกับไม่มีกระดูก เธอโน้มตัวแล้วขึ้นคร่อมฉินเฉา จากนั้นมือทั้งคู่ของเธอกอดเขาไว้ “ครั้งล่าสุดนายใช้คาถาไล่ฉัน รู้มั้ย ฉันโกรธจริง ๆ นะ แต่ยังดีที่นายอัญเชิญฉัน ๆ จะยกโทษให้แค่ครั้งนี้เท่านั้น แต่”

ทันใดนั้นเธอก็ยื่นนิ้วที่เย็นเป็นน้ำแข็งของเธอแล้วแตะริมฝีปากของฉินเฉาอย่างนุ่มนวล “ฉันไม่อยากได้ยินคำพูดนั้นออกมาจากปากนายอีก ไม่อย่างนั้นนายจะไม่ได้เห็นฉันอีก”

“ตกลง” มุมปากของฉินเฉาโค้งขึ้น

“แต่ในการเจอกันของเราในอนาคต เธอไม่ได้รับอนุญาตให้สั่งฉัน สิ่งที่ฉันไม่อยากทำ เธอไม่สามารถบังคับฉันได้”

“ฉันตกลง” โรซี่เอาหน้าแนบกับหูของฉินเฉา ทันใดนั้น ไม่รู้ว่าหนักหรือเบา เธอหยิกหูฉินเฉา จากนั้นกระซิบใกล้หูเขา “แต่ฉันเกลียดจริง ๆ ที่ต้องทำข้อตกลงกับนาย”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” ฉินเฉาหัวเราะ “โรซี่ มันยากจริง ๆ ที่เราจะพบกันอีกครั้ง ทำไมเธอไม่ช่วยฉันแก้ปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ หน่อยล่ะ!”

“ฮึ่ม!” โรซี่ลุกพรวดออกจากตัวฉินเฉา กลอกตาของเธอจากนั้นนั่งลงบนโซฟาแล้วคร่ำครวญว่า “ฉันรู้ว่านายเป็นคนใจร้าย นายต้องการทำสิ่งไม่ดีแน่ ๆ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมนายถึงอัญเชิญฉันมา บอกมา นายอยากล่อลวงสาวน้อยข้างห้องใช่มั้ย? ถ้าใช่ นายก็แค่ขอพรกับฉัน ฉันจะทำให้ความปรารถนาของนายเป็นจริง!”

“ไม่ ไม่ ไม่ ฉันแค่ต้องการข้ามผ่าน ‘ขั้นหลอมลมปราณ’ เพื่อกลายเป็น ‘เสนาธิการปีศาจ’ ก็แค่นั้นเอง มันไม่มีคนสอนฉันได้ ดังนั้นฉันจึงไม่รู้ว่าจะข้ามผ่านไปอีกขึ้นยังไง”

“เสียใจด้วย มันเป็นความลับของแต่ละคน ฉันก็ไม่สามารถช่วยได้” โรซี่ยิ้มอย่างอ่อนหวาน “ฉันเป็นปีศาจจากนรกจากแดนชำระบาปของฝั่งตะวันตก เกี่ยวกับการฝึกตนฉันไม่รู้มากมายนักหรอก อย่างไรก็ตาม ถ้านายขอพรกับฉันล่ะก็ ฉันจะช่วยนาย!”

“ขอพร” ฉินเฉารู้ ในที่สุดปีศาจสาวก็เปิดไพ่แล้ว “ฉันต้องจ่ายอะไรสำหรับคำขอ วิญญาณของฉัน?”

หน้าของโรซี่กลายเป็นจริงจัง เธอยืนขึ้น จากนั้นขณะที่เผชิญหน้ากับฉินเฉา เธอก็พูดออกมาทีละคำ

“ใช่แล้ว การจัดการกับวิญญาณมนุษย์เป็นความสามารถของปีศาจเรา ฉันไม่รู้ว่าเคยได้ยินเรื่องทางแยกของปีศาจบ้างมั้ย ถ้านายถือกระดูกของแมวขณะที่ถ่ายรูป จากนั้นใส่มันไว้ในกล่องที่เต็มไปด้วยดินจากสุสาน แล้วจากนั้นฝังมันไว้ในทางแยก ไม่นานปีศาจก็จะปรากฏออกมาแล้วยื่นข้อเสนอให้กับนาย”

“เมื่อปีศาจปรากฏ นายสามารถขอพรกับปีศาจ จากนั้นปีศาจก็ทำตามความปรารถนาของนาย นายสามารถกลายเป็น เศรษฐี ทรงพลัง หรือทุกสิ่งที่ต้องการ แต่สิ่งที่ต้องจ่ายมีแค่วิญญาณของตัวเองเท่านั้น ในจุดนี้ นายมีเวลาที่จะเพลิดเพลินกับความปรารถนาของนายได้เพียงแค่ 10 ปี เท่านั้น หลังจากนั้น จะมีไข่ปีศาจออกมาเอาวิญญาณของนายไป”

“นั่นก็จะเกิดกับฉันใช่มั้ย?” ฉินเฉามองโรซี่อย่างลึกซึ้ง “ถ้าฉันขอพรกับเธอ หลังจากนั้น 10 ปี ไข่ปีศาจก็จะมาเอาวิญญาณของฉันลากลงไปนรก?”

“นายไม่เหมือนกัน” โรซี่ส่ายหัวแล้วพูด “นายเกิดมาพร้อมกับกายาปีศาจ พลังวิญญาณของนายไม่เคยมีมาก่อน ไม่อย่างนั้น นายคิดว่าแค่ประคำลูกเล็ก ๆ จะขับไล่เทพปีศาจที่อยู่มานับพัน ๆ ปีได้เหรอ? มันเป็นเพราะวิญญาณของนาย พลังของมันแข็งแกร่ง ประคำนั่นก็แค่เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาในการช่วยขับไล่วิญญาณของหลัวเต๋อเท่านั้น”

“เพราะฉะนั้น ในสายตาของเราวิญญาณของนาย นรกของพวกเรามีแผนอื่น เราสามารถให้พรนายได้ 10 ข้อ ทุกครั้งที่เราเติมเต็มความปรารถนาของนาย วิญญาณของนายจะถูกเอาไปแค่ 1 ใน 10 จนกระทั่งความปรารถนาของนายถูกเติมเต็มจนครบ 10 ครั้ง ธุรกิจของเราจึงเสร็จสิ้น ในตอนนั้นไข่ปีศาจจะมาเอาวิญญาณของนายไป”

“ถ้าอย่างนั้นฉันก็เป็นลูกค้าที่พิเศษมาก ๆ เลยสิ” ฉินเฉาขมวดคิ้วแล้วถาม “จะเป็นยังไงถ้าฉันขอพรแค่ 9 ข้อ? ไม่ขอข้อที่สิบ ไม่ใช่ว่าความพยายามของเธอจะเสียเปล่าหรอกเหรอ?”

“การแลกเปลี่ยนเป็นธุรกิจที่มีความเสี่ยง นายไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?” โรซี่ตอบอย่างฉลาด แต่ในสายตาของเธอซ่อนร่องรอยที่คลุมเครือไว้ พรก็เหมือนยาเสพติด ความโลภของมนุษย์ ถ้าพรข้อแรกถูกเติมเต็ม พวกเขาต้องถามหาข้อที่ 2 อย่างแน่นอน

“ตอนนี้ นายไม่อยากถามฉันสำหรับพรข้อแรกของนายเหรอ? ตราบเท่าที่นายขอ ฉันจะช่วยนายผ่านขั้นหลอมลมปราณ ทำให้นายเข้าสู่ขั้นกำเนิดจิต!”

“ฮ่า ๆ ลืมมันเถอะ” ฉินเฉาส่ายมือปฏิเสธ “ฉันเชื่อว่าฉันมีทางเข้าสู่ขั้นกำเนิดจิต ฉันไม่ต้องการใช้วิญญาณเพื่อแลกกับพร”

ในใจของฉินเฉาปรากฏภาพฮัวเหนียง หญิงสาวอกโต ปีศาจงูนางนี้ฝึกฝนมานับร้อยปี ทำอย่างไรถึงจะเข้าสู่ขั้นกำเนิดจิตควรจะเป็นเรื่องง่าย ๆ ของเธอ

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ยากก็คือเขาไม่รู้ว่าปีศาจงูนางนี้อยู่ที่ไหน แต่ถ้าชะตาของพวกเขาตรงกัน พวกเขาจะต้องได้เจอกันอีกแน่นอน

“สักวัน นายต้องมาขอพรกับฉัน” โรซี่มองฉินเฉาอย่างลึกซึ้ง จากนั้นร่างกายของเธอกลายเป็นควันแล้วหายไปจากอพาร์ทเมนท์แห่งนี้

จบตอน#