ชื่อ มิคาเอล (Michael) แปลว่า “เสมือนพระเ้า” เป็หนึ่งในสี่อัครทูต์องค์สำคัญ ซึ่งเป็ผู้ปกป้องบัลลังก์ของพระเ้า
อีกสามองค์คือ แกเบรียล (Gabriel) ราฟาเอล (Raphael) และยูเรียล (Uriel)
แต่มิคาเอลถูกกล่าวถึงในฐานะหัวหน้าทูต์ เป็ผู้บัญชาการกองทัพของพระเ้าในการต่อสู้อันยิ่งใหญ่กับซาตานและั สุดท้ายสามารถขับไล่พวกมันออกจากแดน์ไปได้
อาวุธสำคัญของมิคาเอลคือดาบที่มีไว้ฟาดฟันความชั่วร้าย และโล่ซึ่งมีไว้ปกป้องมวลมนุษยชาติ
นอกจากนี้ยังมีพลังในการรักษาอาการาเ็ได้อีกด้วย
ตามปกติเทพเ้า มนุษย์ และปีศาจ ย่อมดำรงอยู่แยกออกจากกัน เพื่อเป็การรักษาความสมดุลของเอกภพ ด้วยว่าหากเทพและปีศาจทำากันเต็มรูปแบบ อาจเกิดหายนะที่ไม่อาจหยั่งคาดได้ สุดท้ายแม้แต่จักรวาลอาจสูญสลายไป โลกมนุษย์จึงเป็เหมือนรัฐกันชนให้เหล่าผู้มีพลังทั้งสองฝ่ายใช้ทำาเย็นต่อกัน
หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งลงมามีบทบาทตุ่์มากเกินไป อีกฝ่ายก็จะส่งกำลังมารักษาดุลยภาพทันที
ข้อมูลพวกนี้ไหลเข้าสู่สมองของผมราวกับดาวน์โหลดด้วยเน็ต 5G
ว่าแต่ตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน
“เ้าอยู่ในร่างของเราทูต์ผู้แข็งแกร่งที่สุด”
ผมรู้สึกเหมือนกับรับรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ควบคุมตัวเองไม่ได้
เหมือนถูกผีอำ
“แล้วทำไมท่านไม่ไปสู้เองละครับ” ผมถามแบบอ้อมแอ้ม
“หากไม่มีจุดเกาะเกี่ยวกับโลกมนุษย์ ข้าฯ ย่อมไม่อาจใช้พลังได้เต็มที่ หรือในทางกลับกันก็อาจใช้พลังที่รุนแรงจนโลกนี้สลายไป”
ถึงขยับตัวไม่ได้ แต่ผมก็รู้สึกเหมือนกำลังกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่
“แล้วระหว่างเราใครเป็คนต่อสู้ครับ”
“ย่อมเป็ข้าฯ หรือเ้าจะสู้กับปีศาจนั่นด้วยตนเอง”
“ไม่เป็ไรครับ เอ่อ อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะครับ ผมขอถามอะไรสักอย่างหนึ่ง”
“ว่ามา”
“ถ้าสู้แพ้ละครับ”
“ข้าฯก็กลับ์”
“แล้วผมละครับ”
“ตาย”
คราวนี้แม้แต่น้ำลายก็กลืนไม่ลง
“เ้าไม่ต้องห่วง แม้แต่ซาตานหรือั ข้าฯก็เคยปราบลงได้”
“ถ้าอย่างนั้นเราใช้วิธีเดียวกับตอนที่ท่านสู้กับซาตานหรือัได้ไหมครับ”
“อาจจะได้ แต่มนุษย์คงต้องตายไปเกือบทั้งโลก”
งานเข้าละผม
แต่ไม่แน่ผมอาจกำลังฝัน เดี๋ยวคงสะดุ้งตื่นในห้องนอน
แม่เคยบอกว่าอย่านอนกลางวันมากไป
“เ้าไม่ได้ฝันหรอกเทวินเอ๋ย”
“ท่านรู้ความคิดของผมด้วย”
“ไม่ทั้งหมดดอก แต่ตอนนี้เราเชื่อมถึงกันข้าฯ ย่อมรู้ได้”
“ถ้าอย่างนั้นทำไมผมไม่รู้ความคิดของท่านละครับ”
“ข้าฯ ปิดกั้นไว้เอง หากสิ่งที่ข้าฯ รู้ตรงเข้าสู่สมองของเ้าทันที จิตใจของเ้าอาจรับไม่ได้จนวิปลาสไปเลย”
ถ้าไม่ฝัน นี่เป็เื่มหัศจรรย์ที่สุดที่ผมเคยพบเห็นมาแล้ว
แม้แต่อเวนเจอร์เอนด์เกมยังชิดซ้าย
“อย่าคิดอะไรฟุ้งซ่านไป เ้าพร้อมนะ”
“พร้อม ผมจะทำอะไรได้หรือครับ”
“รวบรวมสมาธิให้ดี ยิ่งเ้ามีสติมากเท่าไหร่ พลังของข้าฯ ก็ยิ่งมากเท่านั้น”
ผมพยายามทันที
“พุทโธ พุทโธ พุทโธ”
เอ๊ะนี่มันคำสวดภาวนาของศาสนาพุทธ แต่ท่านมิคาเอลเป็เทวดาของศาสนาคริส แล้วจะได้ผลไหมเนี่ย
“ใช้ได้ พระสิทธัตถพุทธเ้าคงไม่ว่าอะไรดอก เอาละเราจะปรากฏตัวแล้ว”
ทันใดนั้นผมก็รู้สึกว่ากำลังลอยอยู่บนฟ้า
มองไปข้างล่างเห็นปีศาจในทีวีกำลังไล่ทำลายตัวเมือง
มีคนาเ็ล้มตายมากมาย
“อย่ากลัว หากเรากำจัดปีศาจนั่นได้ ชีวิตของผู้คนจะไม่สูญเสียไปกว่านี้”
ผมชักโมโหเ้าปีศาจนั่นเสียแล้ว
“ดีมากเทวิน เ้าเป็ชายชาตรีผู้หนึ่ง”
ในมุมมองของคนธรรมดา
สัตว์ประหลาดนั่นตัวใหญ่เหลือเกิน
มันสูงประมาณตึกสิบชั้น
อยู่ ๆ มันก็โผล่มากลางเมืองนิวยอร์ก แล้วทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า
กองทัพสหรัฐส่งกำลังทหารเข้าโจมตีด้วยอาวุธทันสมัยที่มี แต่ไม่ว่าจะเป็ปืนกล ปืนใหญ่ติดรถ หรือะเิ ก็ทำอะไรมันไม่ได้เลย
ตอนแรกกำลังทหารพยายามไม่ให้การโจมตีกระทบกระเทือนถึงประชาชนและสิ่งปลูกสร้างมากเกินไป แต่เมื่อไม่สามารถหยุดเ้าปีศาจนั่นได้ ฝูงบิน เอฟ-22 แรพเตอร์ จึงยิงขีปนาวุธแบบอากาศสู่พื้นเข้าใส่มัน เสียงะเิดังสนั่นพื้นดินสั่นะเื สิ่งปลูกสร้างที่อยู่ใกล้ ๆ พังทลาย
แต่กลับไม่ระคายเ้าปีศาจนั่นสักน้อย
มันเพียงแค่ช้าลงแล้วเริ่มอาละวาดอย่างดุร้ายกว่าเดิม
หากยังทำอะไรมันไม่ได้ ท่านประธานาธิบดีอาจจำเป็ต้องสั่งให้ใช้อาวุธนิวเคลียร์ ซึ่งย่อมคร่าชีวิตผู้คนที่หนีไม่ทันมากมาย แล้วยังผลกระทบจากกัมมันตภาพรังสีอีก
“จอร์จ เราจะทำยังไงดี” (หมายเหตุภาษาอังกฤษ)
เสียงะโของหญิงสาวรูปร่างกะทัดรัดแข็งแรง ดังแข่งกับเสียงะเิและเสียงตึกพังทลาย
ผมสีบรอนซ์ทองของเธอสยายออกจากแรงลมปะทะของขีปนาวุธที่ห่างไปเกือบหนึ่งกิโลเมตร
“ผมไม่รู้เหมือนกัน เมื่อเช้าเครื่องยังทำงานได้อยู่เลย พลังที่ส่งออกไปเหมือนจะไม่พอ” (หมายเหตุเหมือน้า)
“แต่นี่เป็เครื่องกำเนิดพลังงานที่แรงที่สุดของเราแล้วนะ”
เครื่องกำเนิดพลังงานนี้สามารถสร้างพลังงานได้ 1,000 PJ (หนึ่งพันเพตะจูล) ซึ่งเป็พลังงานประมาณสามพันเท่าของะเิที่อเมริกาทิ้งใส่ญี่ปุ่นสมัยาโลกทั้งสองลูกรวมกัน
“คัทย่า (Katya) เราต้องรีบหนี ปีศาจนั่นกำลังมาทางนี้แล้ว”
“ไม่จอร์จฉันจะลองเปิดเครื่องอีกที”
เ้าั์สิบชั้นนั่นเหมือนรู้อะไรบางอย่าง มันมุ่งตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว
ด้วยขนาดของมัน ก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็ข้ามระยะทางหนึ่งกิโลเมตร
“คัทย่ามันมาแล้ว”
จอร์จมองเห็นเงาทะมึนบังแสงอาทิตย์จนหมด ชายหนุ่มรีบะโออกมาจากบริเวณนั้นทันที
เสียงะเิดังสนั่นอีกครั้งเมื่อปีศาจั์กระทืบเท้าเข้าใส่ตัวอาคารที่ทั้งสองกับพวกอยู่ ร่างของคัทย่ากระเด็นไปฟาดกับกำแพงตึก คนอื่น ๆ พากันวิ่งหนีเอาตัวรอดไปคนละทิศละทาง
“จอร์จ” แม้จะจุกเสียดแค่ไหน คัทย่าก็ะโเรียกชื่อชายหนุ่มคนรักสุดเสียง
แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา เพราะจอร์จสติแตกวิ่งหนีไปทางไหนก็ไม่รู้
ปีศาจั์นั่นยกเท้าขึ้นมาอีกครั้ง
“คัทย่ามองเห็นความตายอยู่ตรงหน้า”
ทันใดก็มีแสงสว่างวาบบนท้องฟ้าสูงขึ้นไปหลายร้อยเมตร เหมือนดวงอาทิตย์อีกดวงหนึ่งปรากฏตรงนั้น แสงสว่างจ้าทำให้ปีศาจั์นั่นชะงักไปครู่หนึ่ง
อัครทูต์มิคาเอล ลอยตัวอยู่บนท้องฟ้า สองมือจับดาบเล่มใหญ่เท่ารถบรรทุกสิบล้อสิบกว่าคัน ฟันผ่าลงมากลางหัวของเ้าปีศาจนั่น คมดาบและแสงสว่างแยกร่างของมันออกเป็สองส่วน พลังที่เหลือสร้างรอยลึกไปในพื้นดินนับร้อยเมตร
“ทำได้ดีมากเทวิน หากคุมพลังไม่อยู่ ดาบนี้อาจทำลายเมืองไปมากกว่าที่เ้าปีศาจนั้นทำเสียอีก”
เทวินใจหายวาบ
“ถ้าอย่างนั้นเราก็จะกลายเป็ผู้รายไปเลยสิครับ”
“ระหว่างคนดีหรือคนร้าย บางครั้งกั้นไว้ด้วยเส้นบาง ๆ เท่านั้น”
“ทำไมเหมือนผมจะเป็ลม”
“เ้าใช้พลังของร่างมนุษย์จนหมดสิ้นแล้ว เราจะส่งเ้าที่บ้าน”
เทวินยังไม่ทันได้ตอบอะไรก็หมดสติไป
“วิน วิน ลูกทำไมนอนกลางวันอีกแล้ว เดี๋ยวก็ฝันร้ายหรอก”
ผมงัวเงียสะดุ้งตื่น ความรู้สึกแรกที่ััคือ เหนื่อยเหมือนวิ่งจากเชียงใหม่ไปกรุงเทพฯ ปวดตามเนื้อตัวเหมือนไถนาแข่งกับควายมา
“ตายละตัวร้อนจี๋เลย ทำไมอยู่ ๆ ก็เป็ไข้ เอาผ้าชุบน้ำเช็ดตัวซะนะ เดี้ยวแม่หายาลดไข้มาให้”
แปบเดียวแม่ผมก็มาพร้อมยาและปรอทวัดไข้
“สี่สิบองศา ถ้าเย็นนี้ไข้ไม่ลดต้องไปโรงพยาบาลนะ”
“ไม่เป็ไรหรอกครับแม่ แต่ผมฝันประหลาด ๆ”
“ฝันอะไรหรือ”
“ไม่มีอะไรมากหรอกครับ”
“กินยาแล้วนอนพักซะ”
“ครับแม่”
เมื่อกี้ยังว่าเรานอนมากอยู่เลย
นึกถึงความฝันเมื่อกี้แล้วตลกดี
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ผมลุกไม่ไหวต้องคลำ ๆ จนพบแล้วหยิบมารับสาย ไม่ทันได้ดูว่าใครโทรมา
“คุณไม่ได้ฝันหรอกนะคะ”
หา นี่ผมฝันซ้อนฝันเลยเหรอ นี่มันหนัง Inception ชัด ๆ หรือจะลองหยิกตัวเองแบบในละครดีหว่า
“ไม่ต้องลองให้เจ็บตัวหรอกค่ะ คุณเทวินทำได้ดีมาก ทางองค์การของเราจึงมอบแต้มสะสมให้หนึ่งร้อยแต้ม สามารถรวบรวมให้ครบหนึ่งพันแต้ม เพื่อแลกแก้วน้ำเก็บอุณหภูมิได้นะคะ”
นี่มันบ้าไปกันใหญ่แล้ว
“ไม่บ้าหรอกค่ะ แต่คุณใช้พลังงานในการประทับขององค์เทพอย่างมาก เพราะร่างกายของคุณยังไม่แข็งแกร่งพอและยังไม่ชินด้วย ในโอกาสของการประทับครั้งแรกทางเราจะมอบรางวัลพิเศษให้ถึงบ้านทันที ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ คุณเทวินพักผ่อนมาก ๆ รอการติดต่อจากทางเราอีกทีนะคะ”
“เดี๋ยว ๆ นี่เื่อะไรกันครับ”
ตู๊ด ๆ ๆ สายวางไปอย่างรวดเร็ว
เสียงกริ่งดังขึ้น
“พิซซ่ามาส่งแล้วครับ”
แม่ผมออกไปหน้าบ้าน
“บ้านนี้ไม่ได้สั่งนะ ผิดบ้านหรือเปล่า”
“ไม่ผิดหรอกครับ นี่บ้านคุณเทวินใช่ไหมครับ”
“ใช่ค่ะ”
“นี่เป็ของสมนาคุณสำหรับคุณเทวินครับ ไม่ต้องชำระเงิน ว่าแต่คุณพี่สาวรับซอสพริกเพิ่มไหมครับ”
“อุ้ย พี่เพ่ออะไรกันคะ ดิฉันเป็แม่ของคุณเทวินค่ะ”
“ขอโทษครับ คุณแม่ยังดูสาวมาก งั้นผมแถมซอสให้เป็พิเศษเลยครับ”
เสียงปิดประตูดังขึ้น แล้วแม่ผมก็เดินฉีกยิ้มหิ้วถุงใส่พิซซ่ากล่องใหญ่เข้ามาในบ้าน
“วินลูก พิซซ่ามาส่งแนะ เขาว่าเป็รางวัลอะไรสักอย่าง”
ผมพยายามกะย่องกะแย่งลุกขึ้นมา
“กินก่อนแล้วค่อยนอนพักนะลูก”
แม้จะเหนื่อยและปวดเมื่อยตัวขนาดหนัก แต่กลิ่นพิซซ่านั่นหอมยั่วใจเหลือเกิน
ว่าแล้วผมก็ฟาดไปสามชิ้นเหนาะ ๆ
จากนั้นก็หลับไปหนึ่งคืนเต็ม ๆ
กลับไม่ฝันแม้แต่นิดเดียว
โฮ่ง ๆ ๆ เสียงเ้าจ้อนเห่าอยู่หน้าบ้าน ปลุกผมขึ้นมาอย่างทรมาน
น่าส่งไปอยู่เกาหลีจริง ๆ
พอยันตัวลุกขึ้น รู้สึกว่าเรี่ยวแรงกลับมานิดนึง แต่ยังมีอาการปวดเมื่อย
ผมเดินลงมาจากห้องนอนชั้นบน
“ไอ้จ้อนถ้ายังไม่หยุดเห่าตรูจะออกไปเตะไข่มรึงเดี๋ยวนี้”
“โฮ่ง ๆ ๆ”
“แหนะไอ้นี่วอนซะแล้ว”
ว่าแล้วผมก็เปิดประตูบ้านออกไปมองหาไข่ไอ้จ้อนมัน
แมวตัวเท่าลูกหมาตัวหนึ่งนั่งอยู่บนรั้วบ้าน
ไอ้จ้อนวิ่งไป ๆ มา ๆ พยายามเห่าอยู่ตรงนั้น
พอผมเดินเข้าไปหามันก็รีบวิ่งมาะโรอบ ๆ ตัว ทำหน้าเหมือนชวนไปช่วยกันไล่แมว
ผมมองขนาดตัวแมวนั่นแล้ว คิดว่าไม่เสี่ยงดีกว่า แม้จะได้เปรียบสองต่อหนึ่ง แต่อาจเืสาดกลับมาได้ทั้งคู่
“ไปไอ้จ้อนเข้าบ้าน นั่นแมวหรือเสือก็ไม่รู้ตัวขนาดนั้น”
เ้าจ้อนมองไปที่แมวตัวนั้นอีก แต่พอเห็นว่าผมไม่เอาด้วยแน่ ก็ทำหน้าละห้อยกลับเข้าบ้าน
ผมมานั่งที่โต๊ะกินข้าว
แม่กดเปิดทีวีเก่า ๆ ของบ้านเรา แล้วเดินเข้าครัวไป
“ข่าวที่ยังคงเป็กระแสวันนี้นะคร้าบ ก็ยังไม่พ้นเหตุการณ์ที่เทวดาที่ฝรั่งเรียกกันว่ามิคาเอลต่อสู้กับสัตว์ประหลาดั์เมื่อวาน ซึ่งท่านเทวดาใช้ดาบฟันผ่ากลางเ้าสัตว์ประหลาดนั้นในทีเดียว กล้องหลายพันตัวในพื้นที่สามารถจับภาพไว้ได้ แต่มีรายงานว่ากล้องบางตัวเซ็นเซอร์ถึงกับพังเพราะแสงจากการโจมตีของท่านเทวดา”
ผมนั่งนิ่งอยู่คนเดียว นี่เป็ความจริง ผมไม่ได้ฝันไป
“สำหรับซากของสัตว์ประหลาดั์ที่เหลือจากการเผาไหม้ ทางการสหรัฐนำไปเก็บรักษาไว้ และจะมีการตรวจพิสูจน์ที่มาที่ไปว่ามันคืออะไรกันแน่ เดี๋ยวเรามาฟังผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์กันคร้าบ”
“It’s North Korea weapon. I’m absolutely sure.”
ภาพหญิงชราร่างอ้วนคนหนึ่งะโเสียงดังใส่กล้อง
“เอาเป็ว่าเราไปฟังท่านอื่นก่อนจะเป็ปัญหาระหว่างประเทศดีกว่าคร้าบ”
แม่ผมเดินมาพร้อมกะเพราคลุก
“แม่เอาผัดกะเพราที่เหลือผัดกับข้าวให้ แถมไข่ดาวให้อีกสองฟองจะได้หายไข้ไว ๆ”
“ขอบคุณครับแม่”
ตอนนั้นเกือบเที่ยงแล้ว พ่อผมไปทำงานแต่เช้า
ผมรีบจัดการกะเพราคลุกอย่างเร็ว แล้วกินยาลดไข้ที่แม่บังคับมาอีกหนึ่งเม็ด จากนั้นกลับเข้าไปในห้องนอน
บัตรประหลาดสีเทานั่นวางอยู่บนเตียง
ผมหยิบมาพลิกดูด้านหลัง
มีเบอร์โทร 0000xxxxxxx อยู่
ดูยังไงก็เบอร์พวกหลอกลวงชัด ๆ
แต่เมื่อเื่สัตว์ประหลาดกับเทวดานั่นเป็เื่จริง ยังไงผมก็ต้องโทรไป
“ขณะนี้เรากำลังให้บริการลูกค้าท่านอื่น กรุณารอสักครู่จะโอนสายไปยังเ้าหน้าที่ผู้เกี่ยวข้อง”
นี่ผมกำลังทำอะไร หรือผมเพี้ยนไปแล้ว
“สวัดดีค่ะคุณเทวินไม่ทราบคุณมีอาการข้างเคียงอย่างไรบ้างคะ”
มีคนรับจริงด้วย เป็เสียงผู้หญิงคนเดิม
“อาการข้างเคียงอะไรครับ”
“อาการจากการประทับทรงครั้งแรกไงคะ”
“ประทับทรงเหรอครับ”
“นี่แสดงว่าคุณมีอาการเบลอจากการใช้พลังงานอย่างหนักในคราวเดียว แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ อาการส่วนใหญ่จะหายไปเองภายในหนึ่งสัปดาห์ คุณเทวินต้องดื่มน้ำและทานของหวานให้มาก ๆ และห้ามดื่มเหล้าสูบบุหรี่โดยเด็ดขาด”
“เหล้ากับบุหรี่มีผลต่อการประทับทรงด้วยเหรอครับ”
“ไม่มีหรอกค่ะ แต่มันไม่ดี”
อ้าว
“เดี๋ยวรบกวนคุณเทวินถือสายรอสักครู่นะคะ เหมือนพ่อปู่จะ้าติดต่อคุณเทวินค่ะ”
พ่อปู่เป็ใครกัน
“ขอบคุณที่ถือสายรอดิฉันจะโอนสายให้พ่อปู่ทางวิดีโอคอลนะคะ”
จากนั้นผมก็มองเห็นอีกฝ่าย
ชายแก่สวมชุดสูทสีเทาเข้มเน็กไทสีเทาอ่อน
“สวัสดีขอรับคุณเทวิน คุณทำได้ดีมากสำหรับการประทับทรงครั้งแรก”
“นี่มันเื่อะไรกันครับ ผมงงไปหมดแล้ว”
“เื่นี้ต้องขออภัยจริง ๆ เพราะเหตุการณ์มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เราจึงไม่มีโอกาสได้พูดคุยทำความเข้าใจกัน แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ผมจะขออธิบายตรงนี้เลยละกัน ไม่ทราบว่าคุณเทวินรู้จักการประทับทรงหรือไม่ขอรับ”
“พอรู้บ้างครับ”
แม้จะเป็เด็กรุ่นใหม่ แต่สังคมแบบไทยไทยที่ผมเติบโตมา เื่สิ่งลี้ลับทั้งหลายเป็เื่ที่พบเห็นจนชินตามาก น้ำส้วมผุดคนยังแห่ไปตักมาดื่มกันได้
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ยากแล้ว ขอสรุปว่าคุณเทวินมีร่างกายที่เหมาะสมกับการเป็ร่างทรงมาก ๆ คนหนึ่ง”
“ผมนี่เหรอครับ”
“แน่นอนที่สุดเลยครับผมรับรอง เพราะหากไม่เป็อย่างนั้นร่างกายของคุณต้องะเิเป็จุณไปแล้วตอนที่ประทับทรงท่านอัครทูต์มิคาเอล”
ผมหน้าซีด แหมตอนแรกไม่มีการเตือนกันเลย
“ครับ แต่ก่อนประทับ ท่านมิคาเอลได้มาหาคุณแล้ว ท่านมั่นใจว่าคุณมีความเหมาะสมไม่เช่นนั้นท่านก็ไม่ยอมมาประทับร่างหรอกครับ”
ฟังแล้วใจชื้นขึ้นมาหน่อย
“แล้วสัตว์ประหลาดั์นั่นหละครับ”
“ตอนนี้ทางองค์การเรากำลังตรวจสอบอย่างละเอียด เพราะเลขาของฝ่ายปีศาจออกแถลงการณ์ปฏิเสธความเกี่ยวข้องกับเหตุที่เกิดขึ้นแล้ว ถ้าเป็จริงก็อาจเป็พวกนอกแถวที่นาน ๆ จะโผล่ออกมา หรือไม่ก็อาจเป็พวกปีศาจนอกระบบก็ได้”
ยิ่งฟังผมยิ่งรู้สึกว่าอยู่ในหนังหรือการ์ตูนสักเื่
“สำหรับรายละเอียดมีมากกว่านี้อีกมาก เอาไว้ทางองค์การจะค่อย ๆ แจ้งให้คุณเทวินทราบ ่นี้คุณเทวินต้องดูแลรักษาสุขภาพให้ดี พักผ่อนมาก ๆ ทางที่ดีไปเล่นเวทก็ดีนะครับ”
“อันหลังนี่ไม่เกี่ยวกับการเข้าทรงแต่ดีกับสุขภาพใช่ไหมครับ”
“ปล่าว เกี่ยวกับการเข้าทรงเต็ม ๆ เลยละครับ ถ้าร่างกายคุณแข็งแรง คราวหน้าจะหายจากอาการข้างเคียงเร็วขึ้นครับ”
ผมเหวออีกแล้ว
“คราวหน้า ยังมีคราวหน้าอีกเหรอครับ”
“ความจริงก็ไม่อยากให้มี แต่ถ้าจำเป็ก็ต้องทำ ตอนนี้ทางเราพบคุณเทวินเพียงคนเดียวที่สามารถประทับทรงร่างเทพที่มีพลังงานสูง โดยที่แทบไม่ต้องฝึกฝนเลย”
“เอ่อ ถ้าผมไม่ทำได้ไหมครับ”
“ก็ได้ครับ แต่มนุษย์อาจตายไปเป็ล้าน ๆ คน กว่าจะปราบปีศาจลงได้สักหนึ่งตัว”
ฟังอย่างนี้ถ้าปฏิเสธผมคงกลายเป็คนบาปไปเลย
“งั้น ถ้าทำแล้วผมจะได้อะไรครับ”
“โอเปอเรเตอร์ยังไม่แจ้งเื่การสะสมคะแนนแลกแก้วอีกหรือครับ”
“แจ้งแล้วครับแต่...”
“งั้นก็ดีแล้วครับ คุณเทวินสะสมคะแนนไว้หากได้แก้วแล้วไม่ชอบ ส่งมาให้ผมได้นะครับ ผมสะสมอยู่”
ผมงี้อึ้งไปอีก
“กระผมขอรบกวนเวลาของคุณเทวินแค่นี้ อ้อ เกือบลืมท่านอัครทูต์มิคาเอลมีของขวัญมอบให้คุณเทวินนะครับ”
“อะไรเหรอครับ”
“ว่าตามผมนะครับ”
อีกแล้ว หวังว่าคงไม่หลอกให้ผมทำอะไรอีกนะ
“ไม่หรอกครับ ว่าตามชัด ๆ นะครับ ข้าพเ้า”
“ข้าพเ้า”
“ขอรับพลัง”
“ขอรับพลัง”
“ที่ท่านอัครทูต์มิคาเอลประทานให้”
“ที่ท่านอัครทูต์มิคาเอลประทานให้”
พอพูดจบร่างกายของผมก็เปล่งแสงสีเงินจาง ๆ ออกมาวูบหนึ่ง จากนั้นอาการเหน็ดเหนื่อยปวดเมื่อยก็หายเป็ปลิดทิ้ง
นี่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้ว
ผมเคยได้พูดคุยกับอัครทูต์มิคาเอลจริง ๆ ด้วย