หวนลิขิตร้ายเปลี่ยนชะตารัก (นิยายแปล) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 20 คุณหนูโปรดกรุณา (1)

        “ในเมื่อไม่ใช่เจ้า เช่นนั้นเจ้าก็ลองบอกมา ตั้งแต่ฮูหยินผู้เฒ่าให้เจ้าเป็นคนดูแลยาอวี้จือหนิงลู่เกา นอกจากเจ้าแล้ว ยังมีผู้ใดเคยแตะต้องพวกมันอีกหรือไม่” กู้อวิ๋นหวงขมวดคิ้ว เอ่ยทักขึ้นมาหลังมองเจียงเย่ว์เหยาแล้ว

        “ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ไม่ใช่ข้า ไม่ใช่ข้า…” เฉินซื่อมองกู้เจิ่น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความวิงวอน ขอให้เขาช่วยนาง

        “หญิงชั้นต่ำ เจ้าวางยาทำร้ายจวินเอ๋อร์ จิตใจชั่วร้าย ไม่รีบยอมรับผิดโดยเร็ว ยังคิดจะขอความเมตตาให้นายท่านช่วย!” อินซื่อสองตาเกรี้ยวกราด มองเฉินซื่อที่กล้าใช้สายตาแบบนั้นมองกู้เจิ่น นางพุ่งขึ้นไปข้างหน้า ยกมือขึ้นฟาดหน้าเฉินซื่อสองฉาด นางออกแรงหนักหน่วง สะบัดเฉินซื่อชนเก้าอี้จนพลิกคว่ำ ล้มลงไปกองกับพื้น

        อินซื่อราวกับยังไม่สาแก่ใจ หันไปทำความเคารพฮูหยินผู้เฒ่ากู้อย่างแข็งกระด้าง “ฮูหยินผู้เฒ่ายังรออะไรอยู่หรือเจ้าคะ บัดนี้หลักฐานก็เห็นอยู่ทนโท่แล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าอย่าได้ลืมว่าคนที่หญิงชั้นต่ำผู้นี้ทำร้ายคือหลานสาวของท่านนะเจ้าคะ!”

        “ท่านย่า จวินเอ๋อร์เสียโฉมแล้ว ต่อไปถ้าไม่ได้แต่งเข้าตระกูลดีๆ ก็ไม่อาจช่วยเหลือเกื้อกูลจวนอัครเสนาบดีได้นะเจ้าคะ...” กู้หมิงจวินพูดตัดพ้ออย่างรู้เวลา

        ฮูหยินผู้เฒ่ากู้สีหน้าเคร่งเครียด มือจับที่พักแขน คิดจะใช้อุบายแกล้งเป็นลมอีกรอบ แต่อินซื่อกลับเอ่ยขึ้นเสียงเย็นเฉียบ “ถ้าฮูหยินผู้เฒ่าร่างกายไม่แข็งแรง นายท่านเองก็ลำบากใจเอ่ยปากลงโทษหญิงชั้นต่ำผู้นี้ไม่ได้ เช่นนั้นผู้น้อยก็ไม่ถือสาขอรับหน้าที่จัดการแทน ฮูหยินยังป่วยไม่หายดี ผู้น้อยมารับหน้าที่นี้แทน งานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าเกรงว่าคงต้องล่าช้าแล้วละเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านว่าจะต้องตามตัวพี่หญิงจูมารับช่วงจัดการงานเลี้ยงต่อหรือไม่เจ้าคะ”

        “ใครก็ได้ จับตัวสาวใช้ชั้นต่ำผู้นี้ออกไป ลงโทษโบยยี่สิบไม้!” ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ตะคอกเสียงโมโห

        ซุนหมอมอได้ยินคำสั่งก็ปฏิบัติตามทันที รีบขึ้นไปข้างหน้า ปิดปากของเฉินซื่อ ลากนางออกไปข้างนอกพร้อมกับหมอมออีกสองคน

        “รอเดี๋ยว” เจียงเย่ว์เหยากำลังจะขยับตัว อินซื่อก็หัวเราะเสียงเย็นแล้วหันมองนาง “เฉินซื่อเป็นสตรีธรรมดาคนหนึ่ง รู้หนังสือไม่กี่คำ กลัวก็แต่เรื่องนี้ยังมีคนบงการอยู่เบื้องหลังละสิไม่ว่า ถ้าผู้น้อยจำไม่ผิด นางเด็กชั้นต่ำนี่ก็เหมือนจะรู้เรื่องวิชาแพทย์อยู่พอควร...”

        เจียงเย่ว์เหยาชักเท้าที่ก้าวออกไปกลับมา “บ่าวเปล่านะเจ้าคะ”

        “นอกจากวันนั้นที่จิ่งซื่อจื่อมาเยี่ยมเยือนจวน ท่านย่าเรียกเย่ว์เหยามายังเรือนเล่อโซ่วแล้ว วันอื่นๆ นางก็อยู่ที่เรือนชิงจื่อตลอด อีกทั้งวันนั้นน้องหญิงสามก็อยู่ด้วย ถ้าจะบอกว่านางเป็นคนบงการ ก็ไม่มีหลักฐานยืนยัน” กู้อวิ๋นหวงบอกเป็นเชิงให้เจียงเย่ว์เหยายืนกลับมา

        เจียงเย่ว์เหยามองเฉินซื่อที่ถูกพวกซุนหมอมอลากตัวไป นึกภาพไม้โบยลงไปบนร่างของนางยี่สิบครั้ง...เจียงเย่ว์เหยาก็หลุบตาลง ถอยมายืนด้านหลังกู้อวิ๋นหวง

        อินซื่อแค่นเสียงเยาะอย่างดูแคลน

        พวกซุนหมอมอเห็นว่าหมดเรื่องแล้ว ก็รีบลากเฉินซื่อออกไป อินซื่อส่งสายตาให้หลานอวี่สาวใช้คนสนิทข้างกาย หลานอวี่จึงเดินตามออกไปทันที ฮูหยินผู้เฒ่ากู้เห็นดังนั้น สีหน้าก็ยิ่งไม่น่าดูชม แต่ในเรื่องนี้ อินซื่อเป็นฝ่ายถือเหตุผลเหนือกว่า ฮูหยินผู้เฒ่ากู้จำต้องยอมเป็นใบ้ฝืนกินยาขม กลืนความไม่พอใจลงไป เวลานี้เอง จู่ๆ นางก็นึกถึงความดีของหนิงหว่านโหรวขึ้นมา ไม่ว่าใครจะถูกจะผิด หนิงหว่านโหรวก็ไม่เคยต่อล้อต่อเถียงนางเช่นนี้!

        เสียงไม้โบยดังแว่วมาจากในลานเรือน เสียงแล้วเสียงเล่า แค่ฟังก็ทำให้คนรู้สึกเจ็บแล้ว

        เพื่อเลี่ยงไม่ให้เฉินซื่อเผลอเอ่ยคำที่ไม่ควรพูดออกมา ซุนหมอมอจึงเอาผ้าอุดปากของนางไว้ ไม้กระดานแผ่นหนาตีลงบนร่างของนาง ถูกหมอมอสองคนออกแรงกดตัวไว้ แม้กระทั่งจะดิ้นขัดขืนนางก็ยังดิ้นไม่ได้ทำได้เพียงเงยหน้าขึ้น เส้นเลือดบนหน้าผากและลำคอขึ้นปูดนูน แววตาเต็มไปด้วยความชิงชังและสิ้นหวัง

        มีหลานอวี่ดูอยู่ข้างๆ ซุนหมอมอก็ไม่กล้าให้คนเบามือผ่อนปรน เพิ่งโบยไปได้ครึ่งหนึ่ง เฉินซื่อก็เป็นลมสลบเหมือด ซุนหมอมอจึงมองหลานอวี่ คิดจะขอความเห็นใจ ทว่าหลานอวี่พูดกลั้วหัวเราะขึ้นเบาๆ “เคราะห์ดีที่คุณหนูสามของเรามากบุญวาสนา มิเช่นนั้น หญิงชั้นต่ำผู้นี้ตายไปร้อยรอบก็ยังไม่พอชดใช้!”

        ซุนหมอมอจำต้องกลืนถ้อยคำขอความเมตตาที่จ่ออยู่ตรงปากกลับลงไป ยกน้ำเย็นจัดกะละมังหนึ่งขึ้นสาดปลุกเฉินซื่อ แล้วโบยนางต่อ