ณ วังั ที่นี้เป็สถานที่ ที่นับว่าสวยงามมากเหมือน์ของเทพชั้นสูงเลย ทางเดินเข้ามาเป็ถ้ำหินอ่อน สีฟ้าครามสลับขาว เดินออกมาซักพักจะพบกับต้นไม้ใบหญ้า ที่เขียวขจี ดอกไม้หลากสีที่แข่งกันบานราวกับมีชีวิต คล้ายกับดินแดนมหัศจรรย์ ก็ไม่ป่าน ตลอดทางเดินมาจะพบกับปราสาทหลังหนึ่งทำด้วยไม้พรต ศักสิทธิ์ทั้งหลัง ประดับกับต้นไม้ ใบ้หญ้าที่กำลังบานแล้ว ให้ความรู้สึกสวยงามลงตัวอย่างน่าแปลกใจ ด้านข้างทั้งซ้ายขวา มีน้ำตกที่ไหลลงมาจากเขาไม่ขาดสาย ทำให้ดูงามตา และสดชื่นยิ่งนัก
“ ท่านั” มีเสียงเรียกออกมาจากในปราสาท นั่นคือเสียงทหารรับใช้ คนสนิทของเ้าั มีนามว่า ลู่ิ “ ท่านหนีไปเที่ยวที่เมืองมนุษย์คนเดียวอีกแล้วใช่หรือไม่” "เหตุใดท่านไม่พาข้าน้อยไปด้วย ข้าน้อยเป็ห่วงนายท่านยิ่งนัก" เ้าักล่าวขึ้นอย่างหงุดหงิดใจ “ ข้าไม่พาเ้าไปก็ดีแล้ว วันนี้เจอแต่เื่อะไรก็ไม่รู้” ลู่ิทหารรับใช้กล่าวตอบ “นายท่านไปพบเจอเื่อะไรอย่างนั้นหรือ จึงทำให้รู้สึกหงุดหงิดใจถึงเพียงนี้” เ้าัพูดไปอย่างปัดๆ "ช่างมันเถอะ" ว่าแต่เ้าทำอะไรไว้ให้ข้ากินบ้าง ข้ายังไม่ได้กินอะไรเลย กะว่าจะไปลิ้มรสชาติอาหารเมืองมนุษย์ซักหน่อย แต่เกิดเื่ขึ้นซะก่อนข้าทำไว้หลายอย่างเลย ท่านลองเข้ามาชิมดูก่อน “อาจจะไม่ถูกปากเหมือน เมืองมนุษย์แต่ก็น่าจะ พอกินได้นะขอรับนายท่าน”
หลังจากที่เ้าักินอาหารเสร็จแล้ว ก็เตรียมจะไปอาบน้ำ เขาจึงสั่งให้ ลู่ิ นายทหารคนสนิทไปเตรียมถังอาบน้ำ สำหรับแช่อาบ ระหว่างรอเขาเดินไปยังห้องหนังสือ อยู่ๆมีคำสั่งบินตรงมายังเขา เป็คำสั่งจาก์ส่งลงมาให้เขาไปตรวจตราดูพื้นที่ตามเมืองต่างๆในเมืองมนุษย์ เนื่องจากบางพื้นที่ ที่ฝนฟ้าไม่ตกต้องตามฤดูกาลทำให้มนุษย์ เกิดภัยพิบัติจากการแห้งแล้งอดยาก บางพื้นที่มีฝนตกมากจนเกินไปทำให้เกิดน้ำท่วม ทำให้มนุษย์ใช้ชีวิตยากและเกิดการเคียดแค้น และมักจะมีไอมารชั่วร้ายแฝงออกมาอีกด้วย ์กลัวว่าจะทำให้เกิด หายนะจึงมีคำสั่งลงมาถึงเ้าัให้รีบตรวจสอบ
เ้าัถูกแต่งตั้งให้เป็เทพที่คอยปกปักรักษาดูแลมนุษย์ นั่นเป็หน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจาก์ พร้อมตำแหน่ง “เทพั” เป็เวลานานกว่า 3000 พันปีมาแล้ว ที่เขาทำหน้าที่นี้ ์มักจะมีภารกิจส่งให้เ้าัแบบนี้เป็ครั้งคราว แต่เมื่อไหร่ที่ว่างเ้าัก็จะชอบไปเที่ยวเล่นที่เมืองมนุษย์ เพื่อฆ่าเวลา ระหว่างรอทำภารกิจ ระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้นก็มีเสียงะโเรียก
“ นายท่าน” ข้าเตรียมน้ำอุ่นๆไว้ให้ท่าน แช่อาบแล้ว ขอรับ” เ้าัรีบตอบกลับทหารรับใช้ “ ข้ากำลังไป เ้าไปตระเตรียมที่นอนให้ข้าหน่อยแล้วกัน " "พรุ้งนี้เช้าข้าจะไปเมืองมนุษย์ อีกครั้ง เพื่อทำภารกิจที่ได้รับมอบหมาย เ้าเองก็เตรียมตัวด้วยนะ" " ข้าจะให้เ้าไปกับข้าด้วย”
เมื่อ ลู่ิได้ยินที่นายท่านสั่งก็รู้สึกดีใจ และ ตื่นเต้น แม้ว่าก่อนหน้านี้ เขาเองจะเคยไปเที่ยวเมืองมนุษย์กับนายท่านแล้วก็ตาม แต่ครั้งนี้เขารู้สึกแบบบอกไม่ถูก หรืออาจเพราะครั้งนี้เขาไม่ได้ลงไปเมืองมนุษย์นานเกินไป
เช้ารุ่งขึ้นลู่ิตื่นขึ้นั้แ่ยามหยิน ด้วยความตื่นเต้นเขารีบตระเตรียมสัมภาระต่างๆ ก่อนที่นายท่ายจะตื่นมา ในขณะนั้นเองเขาก็เห็น นายท่านของเขา กำลังเดินเข้ามาทางเขา
ลู่ิใเล็กน้อยจึงกล่าวถามนายท่าน “ นายท่านตื่นเร็วเช่นนี้ คงนอนไม่ค่อยหลับเป็แน่แท้
ท่านกังวลเื่ภัยพิบัติในโลกมนุษย์ อย่างนั้นหรอ”
“ ข้าเพียงอยู่ๆก็นอนไม่หลับพลันนึกถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นที่โลกมนุษย์ ก่อนหน้านี้ ”
เ้าัพูดด้วยเสียงราบเรียบ พรางหันไปถามลู่ิ
“ แล้วเ้าเก็บของเสร็จแล้วหรือยัง ได้เวลาที่เราต้องออกเดินทางกันแล้วนะ ”
“ ข้าอยากรีบไปกว่าจะถึงที่นั่นคงต้องใช้เวลาซักพัก"
166K
