จางซิ่วอิงหายไปในครัวไม่นานอย่างที่เธอว่าไว้ก่อนจะกลับมาพร้อมข้าวขาวเรียงเม็ดสวยร้อน ๆ สองจาน กับอาหารจานผัดหนึ่งจาน และต้มอีกหนึ่งวันนี้เธออยากกินหมูสามชั้นต้มพร้อมน้ำจิ้มแซ่บซี๊ดเหมือนโลกก่อนจึงทำเพิ่มขึ้นมาอีกจานเมื่ออาหารพร้อมสรรพบนโต๊ะแล้ว ร่างบางจึงเดินไปเข็นรถให้สามีที่นั่งอยู่ภายในห้องโถงให้มาทานข้าวด้วยกัน
กลิ่นอาหารลอยคลุ้งเต็มบ้านจนกระทบเข้ากับจมูกของหยางซีห่าวกลิ่นหอมที่ไม่คุ้นเคยช่วยเรียกน้ำย่อยในกระเพาะชายหนุ่มได้เป็อย่างดี
“ฉันมีเวลาทำอาหารไม่มาก เลยมีแต่อาหารง่าย ๆ คุณลองทานดูนะคะว่าถูกปากหรือเปล่า?”เสียงใสกล่าวกับสามีขณะที่พาเขาไปยังโต๊ะอาหาร
แม้จะรู้สึกเหน็ดเหนื่อยไปบ้างเพราะต้องออกแรงมากรถเข็นในยุคนี้ไม่ได้สะดวกหรือเข็นเองได้เหมือนยุคที่เธอจากมา การเคลื่อนย้ายจึงต้องออกแรงมากหน่อยแต่ก็ไม่ได้ปริปากบ่นเพราะเธอเต็มใจ สำหรับสาวสองที่ตายมาแล้วชาติหนึ่งการได้อยู่ร่วมบ้าน ได้ดูแลคนรักเช่นนี้เป็สิ่งที่เธอเต็มใจทำ
“ผมไม่เื่มากอยู่แล้ว คุณนั่งเถอะ”หยางซีห่าวเป็ทหารที่ถูกฝึกมาอย่างหนัก ภารกิจเสี่ยงตายล้วนผ่านมาไม่น้อยอาหารการกินล้วนเป็เื่ยากลำบาก ฉะนั้นอาหารที่ภรรยาทำมีหรือจะไม่ถูกปาก
ั์ตาคมกวาดมองอาหารที่คนเป็ภรรยาพึ่งกล่าวว่ากลัวจะไม่ถูกปากเขาอย่างนึกทึ่งมีแต่จานเนื้อทั้งนั้น แถมหน้าตาอาหารก็นับได้ว่าไม่ได้หาได้ทั่วไป ผัดผักที่ถูกผัดด้วยน้ำมันจนใบสีเขียวมันวาวใช่ว่าทุกบ้านในชนบทจะกล้าใช้น้ำมันสิ้นเปลืองเช่นนี้แล้วไหนจะหมูสามชั้นต้มชิ้นยาวที่ถูกหั่นเป็ชิ้นพอดีคำกับน้ำจิ้มสีแดงจัดดูแปลกตานั่นอีกดูอย่างไรก็น่าทานกว่าโรงอาหารในค่ายเป็ไหน ๆ
จางซิ่วอิงยิ้มบางให้กับคนทานง่าย อย่างน้อยเขาไม่ได้ตำหนิว่าเธอฟุ่มเฟือยหลังจากเห็นอาหารบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยเนื้อก่อนจะนึกบางสิ่งขึ้นมาได้พอดีจึงเอ่ยถามขึ้น “คุณมียามาด้วยหรือเปล่าคะ?”
“อยู่ในกระเป๋าครับ”
หยางซีห่าวมองร่างบางที่ค่อนข้างสดใสมีชีวิตชีวากว่าครั้งสุดท้ายที่พบกันมากทีเดียวย่างก้าวของภรรยานั้นแน่วแน่มั่นคงอย่างที่เขาเองไม่เคยเห็น แถมยังดูแข็งแรง ไหล่บางที่เหยียดตรงไม่ได้ห่องุ้มต่างจากตอนนั้นที่อ่อนแอราวกับจะปลิวไปตามลมได้ทุกเมื่อ
หญิงสาวจัดยาให้สามีเรียบร้อยแล้วจึงเดินกลับมานั่งฝั่งตรงข้ามเขาอีกครั้งดวงตาคู่เรียวเหลือบมองหน้าของคนรักครั้งหนึ่งก่อนจะคีบหมูสามชั้นต้มที่หั่นเป็ชิ้นพอดีคำวางบนข้าวของสามีอย่างใส่ใจ
“ทานข้าวให้อิ่มท้องเสียก่อนค่ะ แล้วเดี๋ยวฉันจะขอดูแผลของคุณหน่อยส่วนคุณสงสัยอะไรค่อยถามในตอนนั้นนะคะ”ริมฝีปากได้รูปวาดยิ้มเบาบาง มองสบตาของสามีด้วยแววตาใสซื่อ ก่อนจะลงมือคีบอาหารทานด้วยความหิวโหยร่างกายนี้คล้ายกำลังฟื้นฟู เมื่อเริ่มคุ้นชินกับมื้ออาหารที่ตรงเวลาแล้วพอวันนี้เลยมื้ออาหารมาเพียงเล็กน้อยก็หิวจนตาลายเสียแล้ว
รอยยิ้มของภรรยาในวันนี้ช่างต่างจากที่ผ่านมาจนพาลให้หัวใจแกร่งสั่นไหวมือหนากำตะเกียบแน่น ก่อนจะก้มหน้าทานอาหารตรงหน้าเพียงเงียบ ๆ
ทว่าทันทีที่อาหารคำแรกเข้าปากรสชาติแปลกใหม่แต่กลมกล่อมละมุนลิ้นอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อนส่วนน้ำจิ้มรสจัดที่ใช้ทานคู่กับหมูสามชั้นต้มนั้นก็เปรี้ยวเผ็ดและมีรสเค็มตามมาเล็กน้อยชายหนุ่มนึกทึ่งกับรสมือของภรรยาไม่น้อย เขารู้สึกชื่นชอบอาหารทุกจานบนโต๊ะแม้แต่ข้าวขาวที่อยู่ตรงหน้ายังอร่อยอย่าบอกใคร
จางซิ่วอิงที่เห็นสามีขยับตะเกียบโกยอาหารเข้าปากเร็วขึ้นก็รู้สึกพอใจแม้อาหารจะเป็เพียงแค่ผัดผักใส่หมูง่าย ๆที่ไม่ได้ปรุงรสอะไรมากมายเขายังทานโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ ทานง่ายเสียจริง
หลังมื้ออาหารจบลงหญิงสาวจึงให้สามีทานยาหลังอาหารส่วนเธอเก็บจานไปล้าง พร้อมทั้งจะเข้าครัวไปต้มน้ำขิงมาดื่มก่อนนอนสักหน่อยเพราะรู้สึกถึงอากาศที่ค่อนข้างหนาวกว่าทุกวัน
“ดื่มน้ำขิงหน่อยสิคะ!”จางซิ่วอิงยื่นแก้วน้ำขิงที่มีไอร้อนลอยอยู่ให้สามีส่วนอีกมือก็ถือของตัวเองแก้วหนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อเรียกกล่องปฐมพยาบาลออกมาจากในมิติ จัดเตรียมผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าของสามีที่ซื้อเตรียมไว้วางเรียงบนที่นอนอย่างเป็ระเบียบ จากนั้นจึงไปเอาน้ำอุ่นใส่กะละมังถือมาไว้ในห้องนอนเพื่อให้สามีได้เช็ดเนื้อเช็ดตัว
หยางซีห่าวถูกภรรยาเข็นเข้ามาภายในห้องนอนกลิ่นหอมภายในห้องที่เป็กลิ่นเดียวกับกลิ่นกายเธอลอยมากระทบจมูกจนเผลอสูดเข้าจนเต็มปอดอันที่จริงไม่ใช่เพียงห้องนี้ที่เปลี่ยนไป เขาสังเกตได้ั้แ่เข้ามาในรั้วบ้านแล้วทุกสิ่งทั้งรอบบริเวณบ้าน ในบ้านและห้องนี้ล้วนไม่เหมือนเดิม
ชายหนุ่มมองสิ่งที่ภรรยาจัดเตรียมไว้รอก็รู้สึกอุ่นซ่านในอกก่อนจะเหลือบมองร่างบอบบางที่กำลังเข็นรถของเขามาหยุดอยู่ข้างเตียงด้วยความรู้สึกขอบคุณตลอดเวลาที่ปฎิบัติหน้าที่สิ่งที่เขาห่วงที่สุดคือ จางซิ่วอิง
เพราะเธอทั้งบอบบางและขี้กลัวทั้งยังเจ็บป่วยอยู่บ่อยครั้ง แต่ดูภรรยาในตอนนี้สิจางซิ่วอิงทั้งดูแข็งแรงและสดใสกว่าทุกครั้งที่เขาพบเจอ ไมได้ดูขี้โรคแต่อย่างใดเพียงเท่านี้ก็บรรเทาความรู้สึกผิดในใจชายหนุ่มลงไปมากทีเดียว
“คุณเช็ดตัวเองได้ไหมคะ? หรืออยากให้ฉันช่วย”
“ผมทำเองได้ครับ คุณไปอาบน้ำเถอะ”อากาศเย็นขึ้นมากแล้วเขาเกรงว่าหากร่างบางอาบน้ำช้ากว่านี้จะทำให้เธอล้มป่วยเอาได้ส่วนเื่ทำความสะอาดร่างกายนั้นไม่ได้ยากเย็นอะไรสำหรับเขาอยู่แล้ว
จางซิ่วอิงส่งเสียงตอบรับในลำคอก่อนจะหยิบชุดสำหรับเปลี่ยนและผ้าเช็ดตัวเดินออกจากห้องไปโดยไม่ลืมปิดประตูเพื่อให้ความเป็ส่วนตัวกับสามี
หลังจากชายหนุ่มเปลื้องผ้าออกจนหมดแล้วผิวกายแกร่งเต็มไปด้วยาแจากการเสียสละ มีทั้งแผลที่หายดีแล้วและแผลที่พึ่งจะแห้งเมื่อไม่นานมานี้แต่ที่หนักสุดเห็นว่าจะเป็ขาขวาที่ยังคงมีเืซึมออกมาจากาแจนทะลุออกมานอกผ้าพันแผล
มือหนาหยิบผ้าผืนเล็กนุ่มมือขึ้นมาบิดน้ำก่อนทำความสะอาดเนื้อตัวจนสะอาดอย่างรวดเร็ว เขาหยิบชุดที่ภรรยาเตรียมไว้ให้ขึ้นมาใส่ััเย็นสบายของเนื้อผ้าแม้จะไม่ได้ดีเลิศเช่นคนในเมืองใส่ แต่ก็นับว่าภรรยานั้นใส่ใจไม่น้อยทั้งขนาดยังพอดีกับตัวเขามากทีเดียว พลันริมฝีปากหยักยกยิ้มมีความสุข
“คุณ! ฉันเข้าไปได้ไหมคะ?”มือเรียวเคาะลงบนประตูสองสามครั้ง ก่อนจะเอ่ยขออนุญาตสามี
“เข้ามาเถอะครับ”
จางซิ่วอิงเปิดประตูเข้ามาก็เป็ตอนที่สามีนั้นจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วเขาอยู่ในชุดใหม่ที่เธอเตรียมไว้ให้ นับว่าเธอเก่งกาจไม่น้อยที่สามารถกะเกณฑ์ขนาดเสื้อผ้าจากความทรงจำได้พอดิบพอดีเช่นนี้พลันหญิงสาวหยิบเก้าอี้มาวางตรงหน้าเขา ก่อนจะยกท่อนขาข้างขวาขึ้นมาวางไว้บนเก้าอี้โดยมีเ้าตัวให้ความร่วมมือเป็อย่างดีจึงช่วยเบาแรงเธอได้มาก
“ฉันขอดูแผลหน่อยนะคะระหว่างนี้คุณมีอะไรอยากถามฉันไหม?”หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มจาง ๆ ประดับไว้อยู่ตลอดเธอเห็นสีหน้าแปลก ๆของเขาก็เดาเอาว่าคนเป็สามีคงอยากจะพูดอะไรสักอย่างเสียงหวานจึงเปิดประเด็นขึ้นทันที
หยางซีห่าวมองภรรยาที่กำลังพับขากางเกงเขาขึ้นทีละทบอย่างใจเย็นก่อนจะหยิบกล่องยาลักษณะแปลกตามาไว้ข้าง ๆ ใช้กรรไกรสีเงินวาววับที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนค่อย ๆ ตัดผ้าพันแผลอันเก่าออกจากขาของเขาอย่างระมัดระวัง
“คุณดู…เปลี่ยนไปนะ”เสียงทุ้มถามออกไปในที่สุด
จางซิ่วอิงหยุดมือเธอเหลือบมองสีหน้าของสามีครู่หนึ่งก่อนจะคลี่ยิ้มเบาบางแล้วจัดการแผลของเขาต่อ “แล้วแบบนี้ไม่ดีหรือคะ?”
เธอตัดสินใจแล้วว่าชาตินี้จะร่วมหัวจมท้ายกับเขาแต่ก็้าแน่ใจเสียก่อนว่าซีห่าวในตอนนี้นั้นรู้สึกอย่างไรกับภรรยาคนนี้ของเขากันแน่เพราะทั้งเขาและเธอในตอนนี้นั้นช่างแตกต่างจากชาติก่อนโดยสิ้นเชิง
“ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น เพียงแต่…”ยอมรับว่าการกลับบ้านครั้งนี้ทำให้เขารู้สึกแปลกใจและนึกทึ่งกับหลายสิ่งที่เปลี่ยนไปโดยเฉพาะภรรยา แต่นั่นก็เป็สิ่งที่ดีทั้งต่อตัวเธอเองและครอบครัวของเราไม่ใช่หรืออย่างไร
จางซิ่วอิงได้ฟังน้ำเสียงติดขัดของคนเป็สามีก็ยิ้มขำก่อนจะช้อนั์ตาขึ้นมองสบกับดวงตาคู่นั้นของเขาช้า ๆแล้วถามประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“สามี! คุณเชื่อใจฉันไหมคะ?”
209
![ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777289170_32656129.webp)
