ผู้พิชิตซอมบี้

“เรื่องนี้พูดแล้วก็ช่างยาวนานยิ่งนัก.......”

เมสันหลับตาลงพร้อมหวนรำลึกถึงอดีต

ท่าทางข้าต้องไปเตรียมป็อปคอร์นกับเครื่องดื่มมาแล้วมั้ง?

เอริคมองไปที่เมสันที่เตรียมเล่าเรื่องเก่า

แต่ท่าทางข้าน่าจะไม่ได้กินเพราะหลับก่อนงั้นข้าไปหยิบหมอนมานอนฟังแล้วกัน

เอริคคิดไปคิดมาก็รู้สึกความคิดหลังนั้นเข้าท่ากว่า

“เรื่องนี้เกิดเมื่อสมัยข้ายังเป็นเพียงพ่อค้าเล็กๆ....”

เมสันลืมตาพร้อมกับเล่าอย่างช้าๆ

เอริคเมื่อเห็นเมสันเริ่มเล่าก็ยืนฟังอย่างเงียบๆ

“สมัยนั้นข้ายังไม่มีความร่ำรวยและมีอำนาจเช่นนี้ข้าเพียงเปิดร้านแผงลอยขายอาหารเล็กๆอยู่ตามท้องถนน มีมิตรสหายมากมายตอนนั้นข้ามีความสุขกับชีวิตมากมาย....พูดไปแล้วช่วงนั้นก็ยังเยาส์ยิ่งนัก...เฮ้อ”

เมสันถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนเล่าต่อ

“ข้าได้ทำการค้าไปเรื่อยๆจนวันหนึ่งข้าได้เจอกับคนผู้หนึ่งจากหมู่บ้านใบไม้ม่วง.....”

หมู่บ้านใบไม้ม่วง?

จุดหมายแรกของการเดินทางของข้านี่นา?

เอริคค่อนข้างแปลกใจว่าเรื่องที่บิดาของเขาเล่ามีความเกี่ยวข้องกับจุดหมายของเขา

“คนผู้นั้นเป็นนักล่าสัตว์ฝีมือดีความสามารถด้านการต่อสู้ของเขาก็แข็งแกร่งอย่างมาก ...คนผู้นั้นมีนามว่า โทมัส เขาได้เล่าถึงการผจญภัยจากการเดินทางให้ข้าฟังมากมายพร้อมกับชวนข้าออกไปผจญภัยข้างนอก....หึหึตอนนั้นด้วยความเลือดร้อนของวัยหนุ่มใครบ้างไม่อยากออกไปท่องโลกกว้าง...สุดท้ายข้าก็ตัดสินใจที่จะปิดร้านแล้วออกไปค้าขายต่างแดน....มันเป็นการผจญภัยที่เสี่ยงตายและอันตรายอย่างมาก...ช่วงนั้นก็เป็นช่วงที่ข้าได้พบเจอกับพ่อบ้านหยางนั่นแหละ....หลังจากข้าผจญภัยอยู่หลายปีพร้อมกับมาแต่งงานที่บ้านเกิดหรือก็คือเมืองไผ่เขียวนี่...เมื่อข้าแต่งงานโทมัสก็ได้แยกทางไปเพื่อกลับบ้านเกิดที่หมู่บ้านใบไม้ม่วงและหลังจากนั้นข้าก็ไม่เจอโทมัสอีกเลยจนกระทั่ง...วันนึงเขาได้มาหาข้าพร้อมกับเด็กทารกคนนึง...ทารกหญิงคนนั้นก็คือ เอวา!!”

เมสันมองไปที่เอริคทันที

“จะ...จริงหรือขอรับ?”

เอริคแสดงสีหน้าตื่นตกใจราวกับดาวจะแตก

ซะ เมื่อ ไหร่!!

เอริคเบ้ปากในใจ

ท่านพ่อท่านคงลืมไปแล้วว่าตอนข้ายังเด็กท่านเมาแล้วก็บอกเรื่องนี้กับข้ามานานแล้ว!!

แต่ข้าก็ยังไม่แน่ใจว่าที่ท่านพูดเป็นความจริงรึไม่

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ข้าเว้นระยะห่างกับนางไว้อยู่

แต่ในเมื่อตอนนี้ความจริงได้รับการเปิดเผยแล้ว!!

ท่านพี่ข้ามาแล้ว!!

“อืม โทมัสได้ฝากลูกสาวไว้กับข้าแล้วออกไปผจญภัยพร้อมกับกล่าวว่าเมื่อพวกเจ้าทั้งสองโตขึ้นจะแต่งงานกัน”

เมสันกล่าวจบรวดเดียว

“ไม่มีปัญหาท่านพ่อ!”

เอริคตอบออกมาด้วยความหนักแน่น

“ท่านพ่อท่านพี่เอวารู้เรื่องนี้รึไม่?”

เอริคถามออกมา

“ไม่”

เมสันส่ายหน้าไปมา

“งั้นข้าคงรบกวนท่านฝากบอกนางด้วย”

เอริคคิดสักพักก่อนกล่าวออกมา

“อืม”

เมสันตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูเศร้า

“มีอะไรรึท่านพ่อ?”

เอริคมองไปที่พ่อของเขาด้วยความแปลกใจ

“พ่อของเอวา...โทมัส....เขาตายแล้ว”

เมสันถอนหายใจออกมา

“ตายแล้ว?”

เอริคเงียบไปทันที

เช่นนี้....ท่านพี่เอวาต้องโศกเศร้ามากแน่

“ข้ามีเรื่องจะขอร้องเจ้าอย่างนึง”

เมสันมองไปที่เอริคพร้อมกับกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เชิญท่านพ่อบอกมาได้เลยขอรับ”

เอริคพยักหน้า

“ข้าอยากให้เจ้าหาคนๆนึง”

“ใครงั้นรึขอรับ?”

เอริคถามออกมาด้วยความสงสัย

ท่านพ่อมีคนรู้......

หรือว่า?!

“อย่างที่เจ้าคิดอยู่นั้นแหละคนนั้นก็คือน้องชายของเอวา”

เมสันตอบออกมาด้วยท่าทีจริงจังอย่างมาก

“แค่น้องชาย?”

“ใช่เพราะตอนที่เขาตายข้าก็ได้ส่งคนไปสืบที่หมู่บ้านใบไม้ม่วงก็พบว่ามีภรรยาและลูกอีกคนของเขาอยู่ที่นั่น”

“แต่น่าเสียดายที่ภรรยาของโทมัสได้เสียชีวิตไปเมื่อปีก่อน”

“เหลือก็แต่เพียงลูกชายของเขาเท็น”

“เท็น?”

เอริคทวนชื่อซ้ำอยู่ในใจก่อนจะตอบพ่อเขากลับไป

“ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ข้าจะต้องพาเขากลับมาให้ได้ขอรับท่านพ่อ!”

“อืมต้องฝากเจ้าแล้ว”

“ถ้างั้นข้าขอตัวลา”

พูดจบเอริคก็เดินออกจาห้องไปทิ้งไว้เพียงเมสันอยู่คนเดียวในห้อง

เมสันเงยหน้ามองเพดานพร้อมพึมพำออกมา

“สหายข้าเจ้าจงนอนหลับอย่างสงบเถอะครอบครัวของเจ้าข้าสัญญาว่าจะดูแลพวกเขาเหมือนสายเลือดข้าเลย”

เมสันสลัดความเศร้าทิ้งไปก่อนจะทำงานต่อ

.

.

กุบกับๆ

เอริคได้ขี่ม้าออกมาที่นอกเมือง

แฮร่ๆกรรรรร

เมื่อเห็นเอริคซอมบี้2-3 ตัวพุ่งเข้าใส่เขาราวกับเห็นอาหารอันโอชะ!!

เอริคเพียงสะบัดดาบออกไปโดยไม่หันไปมอง

ฉัวะ! ฉัวะ!

เพียงแค่ 2ดาบก็ได้ทำให้ซอมบี้ถูกตัดเป็นชิ้นๆ

ระดับพลังของเอริคตอนนี้ใกล้ที่จะก้าวข้ามระดับที่2ไปในอีกไม่นานแล้ว

“อืมมมมม มีปัญหาแล้ว”

เอริคขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยความหนักใจ

“ข้ารู้ชื่อ....แต่.....”

แต่....แต่ข้าไม่รู้จักหน้าเขา!!

เอริคยิ่งคิดยิ่งหนักใจ

จะให้กลับไปถามท่านพ่อก็กลัวเสียหน้า....

บ้าเอ้ย!รู้งี้ไม่ทำเท่ก่อนออกมาก็ดี!!

“เฮ้อ”

เอาไว้ถึงที่หมายค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน.....

เอริคถอนหายหายใจออกมาด้วยความท้อแท้

.

.

ทางด้านของเซน...

“เร่งมือๆ”

เซนกำลังนอนอาบแดดด้วยความสบายพร้อมกับมองทหารของกองกำลังมังกรทมิฬทำการกวาดล้างเมืองอยู่

“เฮ้อ หน้าที่สั่งการแบบนี้ช่างสบายจริงๆ”

เซนพูดออกมาด้วยความสบาย

“ท่านเซนขอรับมีข้อความจากท่านเอริคมาถึงท่านขอรับ”

ทหารคนหนึ่งเข้ามาโค้งตัวทำความเคารพพร้อมกับรายงาน

“ท่านพี่?”

เซนได้ยินก็รู้สึกแปลกใจ

ไม่ใช่ว่าเหลืออีก 3วันก่อนจะถึงกำหนดที่ตั้งไว้ไม่ใช่รึ?

ตอนนี้เซนยังไม่รู้ว่าเอริคนั้นได้ออกจากเมืองไปแล้วทำให้เขาคิดว่าเอริคจะให้เร่งเวลาในการกวาดล้างให้สั้นลง

“เอามาให้ข้า”

“ขอรับ”

ทหารยื่นกระดาษที่เขียนข้อความจากเอริคไว้ส่งให้เซน

เซนรับมาพร้อมกับเริ่มอ่านข้อความในนั้นเมื่ออ่านจบเขาก็เผากระดาษทิ้งก่อนหยิบกระดาษอีกแผ่นมาเขียนข้อความ

“นำข้อความนี้ไปให้ท่านพี่ลูคัสกับท่านพี่เอวา”

เซนเขียนข้อความเสร็จก็ส่งข้อความไปให้ทหารพร้อมกับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง