ร่างขาวผ่องของนวลที่เปียกปอนลู่แนบไปกับสายฝนเผยให้เห็นสองเต้าอวบใหญ่ขนาดคัพดี ที่เบ่งบานเต็มที่ตั้งตระหง่านอยู่บนทรวงอกมันกระเพื่อมไหวขึ้นลงไปมาอย่างยั่วเย้าตามจังหวะการวิ่งของเธอ
ปลายยอดถันสีชมพูชูชันท้าทายสายตาลงมาด้านล่างคือ โหนกเนินอวบอิ่มที่เต็มไปด้วยขนอ่อนสีดำปกคลุมราวกับหลังเต่าที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำ มันนูนเด่นชัดเจน
ผิวพรรณนวลเนียนราวกับกลีบดอกบัวตัดกับสีของปุยขนอ่อนที่เปียกชื้นจากหยาดฝนโปรยปราย
พ่อเลี้ยงเกื้อยืนนิ่งงันราวกับถูกสะกดจ้องมองภาพเคลื่อนไหวตรงหน้าตาไม่กะพริบความหงุดหงิดงุ่นง่านที่สะสมมานานพลันมลายหายไปสิ้นแทนที่ด้วยความปรารถนาอันรุนแรง ที่พุ่งพล่านขึ้นมาในกายอย่างฉับพลัน
ภาพเรือนร่างของเด็กสาวผู้นี้ได้จุดไฟตัณหาที่ถูกกักเก็บมานานในจิตใจของเขาให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาวันที่สายฝนชะล้างความไร้เดียงสาของเนื้อนวลเผยให้เห็นเรือนร่างที่ผลิบานอย่างสมบูรณ์แบบ ต่อสายตาของพ่อเลี้ยงเกื้อ
ภาพของสองเต้าอวบใหญ่เต่งตึงมากเสียจนน่าเข้ามาบีบขยำให้แหลกคามือรับกับจุกสีชมพูหวานน่าดูดดึง กระเด้งขึ้นลงอย่างยั่วเย้า
สะโพกผายได้รูปที่ผายออกรับกับเอวคอดกิ่ว และโหนกเนินอวบอิ่ม น่าจับมากระแทกกระทั้นให้สาแก่ใจทุก ๆ อย่างที่ประกอบขึ้นมาเป็นหญิงสาววัยสะพรั่งที่ชื่อเนื้อนวลก็ได้ฝังลึกอยู่ในห้วงความคิดของหนุ่มใหญ่วัยกลัดมันไม่เคยจางหายไป
หลังจากเขาได้พินิจเห็นเรือนร่างที่อวบอิ่มน่าฟัดไปทั้งตัวของหล่อนพ่อเลี้ยงเกื้อก็เริ่มเปลี่ยนไปเขาไม่ได้หงุดหงิดงุ่นง่านกับการที่ภรรยาไม่ยอมร่วมหลับนอนด้วยเหมือนเคยแต่กลับใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในบ้านมากขึ้นกว่าเดิม
สายตาคมกริบของเขาคอยแอบมองนวลอยู่เสมอ ไม่ว่าเธอจะเดินไปทางไหน ทำอะไรอยู่ก็ตาม
ไม่ว่าจะเป็นยามที่นวลกำลัง ก้ม ๆเงย ๆ จัดดอกไม้ในแจกัน เนินอกโผล่ออกมานอกคอเสื้อครึ่งเต้าและยอดถันที่ชูชันทะลุเสื้อคอกระเช้า
หรือยามที่เธอกำลังกวาดบ้านถูเรือนเรือนร่างที่อ่อนช้อยยามเคลื่อนไหวก็ยิ่งขับเน้นให้ส่วนโค้งส่วนเว้าของเธอดูน่ามองชวนให้จินตนาการไปไกล
‘แม่เนื้อนวล...หน้าอกหน้าใจอวบโตขึ้นทุกวัน ช่างน่าบีบขยำให้มันมือเสียจริง’
พ่อเลี้ยงเกื้อคิดในใจอย่างหื่นกระหายเขามักจะแสร้งทำเป็นเดินผ่าน หรือแกล้งทำเป็นหันไปเห็นเธอโดยบังเอิญเพื่อให้ได้จ้องมองเรือนร่างของเธออย่างเต็มตา
ยามที่นวลเดินไปตักน้ำในบ่อหลังบ้านแผ่นหลังที่บอบบางและสะโพกที่ผายออกยามที่เธอเดินก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นส่ำ
ยิ่งเธอก้มตัวลงตักน้ำเสื้อผ้าที่เปียกปอนก็จะลู่แนบไปกับผิวเนื้อเผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวที่ชวนให้กลืนน้ำลาย
นวล ที่ยังคงใสซื่อไม่เคยรับรู้ถึงสายตาที่กำลังจ้องมองเธออยู่ลับ ๆเธอยังคงทำหน้าที่ของตัวเองอย่างขยันขันแข็งด้วยรอยยิ้มบริสุทธิ์และท่าทางที่อ่อนโยน
โดยไม่รู้เลยว่า ทุกการเคลื่อนไหวทุกอิริยาบถของเธอ ได้กลายเป็น “อาหารตาต้องห้าม” ของชายผู้เป็นนายไปเสียแล้ว
พ่อเลี้ยงเกื้อใช้สายตาของเขาเสพสุขกับเรือนร่างของนวลซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกๆ วันภาพที่เห็นในวันฝนตกได้จุดประกายความปรารถนาที่มอดไหม้ในจิตใจของเขาให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมและเขาก็ไม่คิดจะควบคุมมันอีกต่อไป