ตอนที่ 5: พันธมิตรปีศาจ
ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูเหล็กกล้าสีดำสนิทเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชร้างอาซาฮี บรรยากาศที่เคยเป็เพียงความตึงเครียดภายนอกก็แปรเปลี่ยนเป็ความหนาวเย็นที่แทรกซึมเข้าสู่กระดูก กลิ่นอับชื้นของปูนที่ผุพัง คาวสนิมของโลหะที่กัดกร่อน และกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงจนแสบจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นเหม็นเน่าจางๆ ที่ทำให้ท้องไส้ปั่นป่วน ราวกับกำลังบอกใบ้ถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้น ณ สถานที่แห่งนี้ แสงสลัวๆ จากโคมไฟที่แขวนอยู่บนเพดานสูงลิบ กะพริบเป็จังหวะเชื่องช้า ส่องสว่างเพียงบาง่ของทางเดินยาวเหยียดที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด
ผนังปูนที่เคยเป็สีขาวสะอาดตา บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยขูดขีดเป็เส้นสายยุ่งเหยิงราวกับมีใครพยายามจะหนีออกมาจากที่นี่อย่างบ้าคลั่ง เตียงเหล็กเก่าๆ ที่มีสายรัดขาดวิ่น ห้องขังเดี่ยวที่ประตูเปิดอ้าทิ้งไว้ ราวกับรอคอยการกลับมาของผู้ถูกจองจำ เอกสารทางการแพทย์ที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ส่งเสียงกรอบแกรบยามลมประหลาดพัดผ่าน และบางจุดก็มีของเหลวสีดำเหนียวหนืดไหลเป็ทาง ลากยาวจากห้องผู้ป่วยห้องหนึ่งไปยังอีกห้องหนึ่ง ราวกับร่องรอยของบางสิ่งที่เคยถูกลากผ่านไป
เหนือสิ่งอื่นใด... คือ ความเงียบ
มันไม่ใช่แค่ความเงียบธรรมดา แต่เป็ความเงียบที่หนักอึ้งและกดทับโสตประสาทจนเจ็บแก้วหู เป็ความเงียบที่ทำให้เสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังเต้นตึกตักอยู่ในอกดังราวกับเสียงกลอง เสียงหายใจแ่เบาของแต่ละคนก็ยังรู้สึกได้ชัดเจนในความเงียบนี้ มันเป็ความเงียบที่อึดอัด... ความเงียบที่เต็มไปด้วยเสียงกระซิบจากเงามืด และความเงียบที่พร้อมจะถูกทำลายลงได้ทุกเมื่อ
ทุกคนในกลุ่มแปดคนหยุดนิ่งอยู่ตรงทางเข้า เงียบกริบราวกับถูกสาป แม้แต่ผู้เล่นที่กล้าหาญที่สุดในกลุ่มของเรียวก็ยังแสดงอาการหวาดหวั่นออกมาทางสีหน้า ลูมิเองก็ตัวสั่นเล็กน้อย มิซากิกอดแขนเคนจิแน่นจนแทบจะจมหายไปในตัวเขา
แล้วมันก็มา...
จากสุดปลายทางเดินที่มืดมิด... ที่แสงไฟจากโคมไฟที่กะพริบส่องไปไม่ถึง... พวกเขาได้ยินมัน...
กริ๊ก... แกรก...
เสียงโลหะกระทบกันเป็จังหวะอย่างช้าๆ ... เสียงคล้ายลูกกุญแจที่กำลังแกว่งไกวไปมา... มันกำลังเคลื่อนที่เข้ามา... อย่างช้าๆ ... อย่างมั่นคง... ราวกับกำลังออกตรวจตราตามกิจวัตรประจำวันของผู้คุมที่เคยปฏิบัติมานับร้อยนับพันครั้ง
"ผู้คุมระเบียบ..." นัวร์พึมพำกับตัวเองเสียงเบาหวิว ราวกับกำลังท่องชื่อปีศาจที่กำลังจะปรากฏกาย เขารู้ว่านี่ไม่ใช่แค่ปีศาจ แต่เป็ "กลไก" ของด่านนี้ เป็ผู้ล่าที่ถูกออกแบบมาเพื่อลงโทษผู้ที่ทำลาย "ความเงียบ" และ "กฎระเบียบ"
นัวร์ไม่รอช้า เขาเปิดใช้งาน [ดวงตาแห่งความจริง] ในทันที!
คลื่นพลังงานสีแดงเข้มที่พุ่งพล่านจากร่างของสิ่งมีชีวิตในเงามืดนั้นปรากฏขึ้น รูปร่างของมันสูงโปร่งผิดมนุษย์ ร่างกายผอมบางจนดูเหมือนโครงกระดูกเดินได้ สวมชุดพยาบาลเก่าๆ ที่ขาดรุ่งริ่ง หน้ากากกระเบื้องเคลือบสีขาวเรียบสนิท ไร้ดวงตา มีเพียงรูกุญแจจำนวนมากที่เจาะอยู่ทั่วใบหน้า และที่ปลายนิ้วแต่ละนิ้วคือลูกกุญแจที่ขึ้นสนิม... ผู้คุมระเบียบ ตามที่ระบบแนะนำไว้ไม่มีผิด
แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือ [ดวงตาแห่งความจริง] ของนัวร์ยังแสดงข้อมูลเพิ่มเติมที่สำคัญยิ่ง:
กฎข้อแรก: อยู่ในเงามืดเสมอ กฎข้อสอง: ควบคุมเสียงจากอารมณ์และลมหายใจ นัวร์ประมวลผลข้อมูลที่เห็นได้อย่างรวดเร็ว เขารู้สึกปวดศีรษะจางๆ หลังจากการใช้งานสกิล แต่เขาก็ข่มมันไว้
"เงียบ" นัวร์กระซิบเสียงเบาหวิวที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางชี้ไปที่พื้นห้องที่ยังคงอยู่ในเงามืด และให้สัญญาณมือไปทางมิซากิและลูมิ "ลมหายใจ... ควบคุมมัน!"
ลูมิเข้าใจในทันที ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอรีบก้าวเข้าไปใกล้มิซากิและเคนจิที่กำลังยืนตัวสั่น แล้ววางมือลงบนบ่าของทั้งสองอย่างรวดเร็ว เธอหลับตาลงพร้อมกับหายใจเข้าลึกๆ อย่างช้าๆ เป็จังหวะ
ทันใดนั้นเอง นัวร์ก็เห็นความเปลี่ยนแปลงผ่าน [ดวงตาแห่งความจริง] ของเขา... มีแสงสีทองนวลตาที่อบอุ่นแผ่ออกมาจากตัวของลูมิ มันค่อยๆ โอบล้อมมิซากิและเคนจิเอาไว้ และสิ่งที่น่าทึ่งที่สุดก็คือ... คลื่นเสียงสีฟ้าที่เคยสั่นไหวรุนแรงจากหัวใจและลมหายใจของทั้งสองคน ค่อยๆ สงบลง... จางลง... จนเกือบจะนิ่งสนิท! แม้แต่ลมหายใจที่เคยหอบถี่ของมิซากิก็กลับมาเป็ปกติอย่างน่าเหลือเชื่อ!
ระบบปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีน้ำเงินจางๆ ขึ้นในมุมมองของนัวร์:
[ผู้เล่น ลูมิ ได้ใช้สกิล: สภาวะใจสงบ (Calm Mind) ]
[คำอธิบาย: ลดอัตราการเต้นของหัวใจและความตื่นตระหนกของผู้เล่นเป้าหมายอย่างรวดเร็ว ทำให้เสียงหัวใจและลมหายใจเบาลงชั่วคราว มีผลกับเป้าหมายที่ััได้สูงสุด 2 คน]
สกิลที่จำเป็ที่สุดในด่านนี้! นัวร์ประเมินลูมิใหม่ในทันที อุดมการณ์ที่น่ารำคาญของเธอ... บางทีอาจจะเป็ตัวกำหนดทิศทางของสกิลที่เธอได้รับ... สกิลที่เน้นการช่วยเหลือและสนับสนุนคนอื่น... ไม่ใช่แค่ตัวถ่วง แต่เป็ทรัพยากรที่มีค่าอย่างมหาศาล
เขาหันไปมองกลุ่มของเรียว เรียวกำลังจ้องมองการกระทำของลูมิด้วยความสนใจ ใบหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่ดวงตาของเขาก็ยังคงคมกริบ เขาคงประเมินสกิลของลูมิได้ไม่ต่างจากนัวร์
"ผู้คุมระเบียบ" กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เสียง กริ๊ก... แกรก... ดังชัดเจนขึ้น มันอยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึงห้าสิบเมตรแล้ว และยังคงเคลื่อนที่อยู่ในเงามืด นั่นหมายความว่ามันกำลัง "ฟัง" และ "หา" พวกเขาอยู่
นัวร์หันไปหามิซากิอีกครั้ง เขาชี้ไปที่ทางเดินด้านซ้ายมือ ซึ่งเป็ส่วนที่มืดมิดกว่าและมีทางเลี้ยวหักมุมไปทางอื่นหลายจุด แล้วทำท่า "สร้างเสียง" ด้วยการดีดนิ้วเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณให้มิซากิสร้างเสียงลวงตาจากทิศทางนั้น
มิซากิพยักหน้าเล็กน้อย ใบหน้ายังคงซีดเผือดแต่แววตากลับมุ่งมั่นกว่าเดิม เธอหลับตาลงเล็กน้อยแล้วดีดนิ้วเบาๆ ...
เคร้ง!
เสียงเหมือนเครื่องมือแพทย์ที่ทำจากโลหะตกกระทบพื้นกระเบื้องดังขึ้นจากทางเดินด้านซ้ายมือ! เป็เสียงที่ดึงดูดความสนใจได้เป็อย่างดี!
ระบบแจ้งเตือนขึ้นในมุมมองของนัวร์:
[ผู้เล่น มิซากิ ได้ใช้สกิล: เสียงลวงตา (Illusory Sound) ]
[คำอธิบาย: สร้างเสียงตาม้าในระยะ 50 เมตรจากตำแหน่งผู้ใช้ เป็การเบี่ยงเบนความสนใจของศัตรูที่มีโสตประสาทไว]
"ผู้คุมระเบียบ" ที่กำลังเคลื่อนที่ช้าๆ หยุดนิ่งทันที! ร่างสูงโปร่งของมันหัน "หน้ากากกระเบื้อง" ไปทางต้นเสียงนั้นทันที รูกุญแจบนใบหน้าของมันเรืองแสงสีเหลืองขุ่นๆ จางๆ ก่อนที่มันจะเปลี่ยนทิศทาง... พุ่งตรงไปทางเสียงนั้นอย่างบ้าคลั่ง! ความเร็วของมันเพิ่มขึ้นอย่างน่าใราวกับภาพติดตา
ตอนนี้! นัวร์ให้สัญญาณมืออย่างรวดเร็ว เป็สัญญาณให้ทุกคน "เคลื่อนที่" ไปตามทางเดินด้านขวาที่ยังคงอยู่ในเงามืดที่สุด
กลุ่มของนัวร์เริ่มเคลื่อนที่ก่อน ทุกคนคลานต่ำ เลาะเลียบไปตามแนวเตียงผู้ป่วยที่อยู่ทางขวา ห่างจากทางเดินหลักที่ศัตรูกำลังพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วที่สุด ทุกย่างก้าวเงียบกริบราวกับเงามืดที่เคลื่อนไหว ลูมิยังคงรักษา 'สภาวะใจสงบ' ไว้ ััของเธอบนบ่าของมิซากิและเคนจิเป็เหมือนสมอที่ยึดเหนี่ยวความตื่นตระหนกไว้
กลุ่มของเรียวก็เริ่มเคลื่อนที่ตามมาติดๆ อย่างมีระเบียบวินัยเช่นกัน พวกเขาก็คลานต่ำและเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง แม้จะไม่มีสกิลช่วยควบคุมเสียงหัวใจเต้น แต่พวกเขาก็เป็นักรบที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน การควบคุมสมาธิและความหวาดกลัวเป็สิ่งที่พวกเขาทำได้ดีอยู่แล้ว เรียวเดินนำทีมของเขาด้วยใบหน้าที่เยือกเย็น สายตาของเขากวาดมองสำรวจสภาพแวดล้อมตลอดเวลา ราวกับจะจับผิดนัวร์อยู่ตลอดเวลา
การเคลื่อนที่ของศัตรูที่มุ่งหน้าไปยังเสียงลวงด้วยความเร็วสูง ทำให้เกิดแรงสั่นะเืเบาๆ บนพื้นวอร์ดที่ผุพัง ทุกคนรับรู้ได้ถึงภัยคุกคามที่เฉียดผ่านไปอย่างใกล้ชิด
นัวร์ใช้ [ดวงตาแห่งความจริง] อีกครั้งอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตา เขามองเห็นเส้นทางสีเขียวแห่งความเงียบที่ทอดยาวไปจนถึงประตูบานหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขากำลังซ่อนตัว ประตูบานนั้นเรืองแสงสีทองจางๆ ในสายตาของเขา บ่งบอกถึง "คำใบ้" ที่ระบบเคยเอ่ยถึง บนประตูมีป้ายเก่าๆ ที่อ่านได้เลือนรางว่า "ห้องยา" นั่นคือเป้าหมายแรกของพวกเขา และที่สำคัญกว่านั้น เขายังเห็นคลื่นพลังงานสีแดงของ "ผู้คุมระเบียบ" กำลังวนเวียนอยู่บริเวณที่เสียงลวงถูกสร้างขึ้น มันกำลัง "ฟัง" และ "สำรวจ" ด้วยความสับสน
เรามีเวลาจำกัด นัวร์รู้ดี
เมื่อพวกเขาไปถึงหน้าประตูห้องยา นัวร์ให้สัญญาณ "หยุด" ทุกคนหยุดนิ่งราวกับรูปปั้น ใบหน้าของพวกเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ แต่อยู่ภายใต้การควบคุม
นัวร์ใช้ [ฝีเท้าไร้เสียง] ที่สะสมไว้ั้แ่ด่านแรก สกิลนี้ยังคงเป็ไพ่ตายส่วนตัวที่เขาไม่เคยเปิดเผยกับใคร เขาเปิดประตูห้องยาอย่างเงียบกริบราวกับสายลม ไม่มีการขยับของลูกบิด ไม่มีการเสียดสีของบานพับ ทันทีที่ประตูเปิดออก เขาก็รีบก้าวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ
ภายในห้องยาขนาดเล็กกว่าวอร์ดมาก กลิ่นยาฆ่าเชื้อเข้มข้นจนแสบจมูก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็กๆ เพียงบานเดียว เผยให้เห็นชั้นวางยาที่ว่างเปล่าส่วนใหญ่ และเคาน์เตอร์ยาวๆ ที่เต็มไปด้วยเอกสารเก่าๆ และขวดยาที่แตกละเอียด
นัวร์ไม่รอช้า เขาเปิดใช้งาน [ดวงตาแห่งความจริง] อีกครั้ง ในชั่วพริบตา เขามองเห็น "คำใบ้" ที่ซ่อนอยู่... บนชั้นวางยาที่เกือบจะว่างเปล่า มี "ขวดแก้วสีน้ำเงินเข้ม" ขวดหนึ่งเรืองแสงสีทองจางๆ และใต้เคาน์เตอร์ยาวๆ นั้น มี "กระดาษโน้ตเก่าๆ" แผ่นหนึ่งที่เรืองแสงเช่นกัน!
นั่นแหละ... เป้าหมาย!
นัวร์หันไปให้สัญญาณมือกับเคนจิที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องยาให้ตามเข้ามา เขารู้ว่าเคนจิมีสกิล [หลอมเงา] ที่สามารถซ่อนตัวได้อย่างสมบูรณ์แบบในเงามืด และเขา้าให้เคนจิเป็คนหยิบสิ่งของเ่าั้อย่างเงียบเชียบที่สุด
เคนจิคลานเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวังที่สุด เขาใช้สกิลของตัวเองหลอมรวมไปกับเงามืดใต้เคาน์เตอร์ทันที นัวร์ชี้ไปที่ขวดยาสีน้ำเงินเข้มบนชั้นวาง และกระดาษโน้ตใต้เคาน์เตอร์ เคนจิพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แม้ใบหน้าของเขาจะจางหายไปในเงามืดแล้ว แต่ก็รับรู้ได้ถึงความมุ่งมั่น
เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที มือที่มองไม่เห็นของเขาก็หยิบขวดยาสีน้ำเงินเข้มและกระดาษโน้ตขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ ไร้ซึ่งเสียงใดๆ
นัวร์คว้าขวดยามาตรวจสอบ มันเป็ขวดเปล่า มีฉลากที่ซีดจางเขียนว่า "สารระงับเสียง (Sonic Suppressant) " ส่วนกระดาษโน้ตที่เคนจิหยิบมานั้นเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า:
"เสียงรบกวน... มันมาจากเครื่องตรวจคลื่นหัวใจในห้องฉุกเฉิน มันทำงานตลอดเวลาแม้ไม่มีใครอยู่ แต่กลายเป็แหล่งพลังงานของพวกมัน สารระงับเสียงสามารถทำให้มันหยุดได้ช่างน่าเสียดาย... แต่มีข้อควรระวัง! สารนี้จะส่งผลเพียงชั่วคราวเท่านั้น และต้องอยู่ในระยะประชิดกับเครื่องมือ"
นัวร์ประมวลผลข้อมูลทั้งหมดในทันที:
มีอะไรผิดพลาดไปอย่างนั้นหรือ? นัวร์ขมวดคิ้ว เขารู้สึกปวดศีรษะจากผลข้างเคียงของการใช้ [ดวงตาแห่งความจริง] อย่างต่อเนื่อง แต่เขาก็พยายามเพ่งมองหาคำใบ้อื่นๆ รอบห้อง
และแล้ว... สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็น "ตู้เก็บยา" ตู้หนึ่งที่ถูกปิดล็อคอยู่ ตู้นั้นถูกพรางไว้ด้วยเงาและฝุ่นหนาเตอะ แต่ผ่าน [ดวงตาแห่งความจริง] ของเขา... ตู้นั้นเรืองแสงสีทองจางๆ! มันคือเป้าหมายที่แท้จริง!
ที่นี่สินะ... สารระงับเสียงตัวจริง!
นัวร์ก้าวเข้าไปที่ตู้ แต่แล้วเขาก็พบว่าตู้ถูกล็อคด้วยกุญแจที่ซับซ้อนเกินกว่าจะงัดแงะได้ง่ายๆ เขาหันไปมองกระดาษโน้ตอีกครั้ง มีรอยเปื้อนจางๆ เป็สัญลักษณ์แปลกๆ อยู่ที่มุมด้านล่างคล้ายแผนผังเล็กๆ ของตู้เซฟโบราณ
ในขณะที่นัวร์กำลังครุ่นคิดถึงวิธีเปิดตู้เก็บยาอยู่นั้น เสียง กริ๊ก... แกรก... ก็ดังใกล้เข้ามาจากทางเดินนอกห้องยา! ศัตรูกำลังกลับมาแล้ว! มันคงรู้ตัวแล้วว่าถูกหลอก!
ลูมิกับมิซากิที่อยู่ด้านนอกห้องยา ใบหน้าของพวกเธอซีดเผือด พวกเธอได้ยินเสียงที่ใกล้เข้ามาอย่างชัดเจน ลูมิให้สัญญาณมือกับนัวร์ว่า "อันตราย!"
นัวร์เหลือบมองไปที่ตู้ล็อค... แล้วมองไปที่ประตูห้องยา... เวลาของพวกเขากำลังจะหมดลงแล้ว!
"เคนจิ" นัวร์กระซิบเสียงเบาหวิว "นายอยู่กับลูมิและมิซากิ พยายามซ่อนตัวให้ดีที่สุด... ผมจะหาทางเปิดตู้นี่"
เคนจิพยักหน้าเล็กน้อย ร่างของเขาก็อันตรธานหายไปในเงามืดอีกครั้ง
นัวร์รู้ว่าเขาต้องทำอะไรบางอย่างที่รวดเร็วและเด็ดขาด เขาไม่มีเวลามางัดแงะกุญแจ เขาใช้ [ดวงตาแห่งความจริง] อีกครั้งอย่างรวดเร็วเพื่อมองหาจุดอ่อนของตู้ หรือกลไกการล็อคที่ซ่อนอยู่
และแล้ว... เขาก็เห็นมัน! ที่ด้านข้างของตู้เก็บยา มี "รอยแตกร้าว" เล็กๆ ที่ถูกซ่อนไว้ใต้ชั้นฝุ่นหนาเตอะ รอยร้าวนั้นเรืองแสงสีทองจางๆ ผ่านสกิลของเขา มันเป็จุดที่เปราะบางที่สุด!
ถ้าผลักแรงพอ... หรือใช้ของแข็งทุบ... นัวร์คิด
แต่เขาไม่มีของแข็งอะไรเลยในมือ!
ในขณะที่นัวร์กำลังมองหาทางอยู่นั้น เสียง กริ๊ก... แกรก... ก็ดังสนั่นที่หน้าประตูห้องยาแล้ว! ศัตรูพุ่งชนประตูอย่างแรงจนประตูสั่นะเื! มันกำลังพยายามเข้ามา!
ไม่มีเวลาแล้ว!
นัวร์เหลือบไปเห็นขวดแก้วเปล่าที่ใช้เป็ "คำใบ้" เมื่อครู่ มันตกอยู่บนพื้น เขาคว้ามันขึ้นมา!
ต้องทำลายมันในครั้งเดียว!
นัวร์รวบรวมพละกำลังทั้งหมด เขากำขวดแก้วเปล่าไว้แน่นแล้วเล็งไปที่รอยแตกร้าวที่เรืองแสงสีทองบนตู้!
เคร้ง!
เขาเหวี่ยงขวดแก้วฟาดลงไปที่รอยแตกร้าวอย่างแรงสุดกำลัง เสียงแก้วแตกดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับเสียงตู้เหล็กที่บิดเบี้ยว! รอยแตกร้าวขยายวงออกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่แผงด้านข้างของตู้จะเปิดออก เผยให้เห็น "ชั้นวางยา" ที่เต็มไปด้วย "ขวดแก้วสีน้ำเงินเข้ม" นับสิบขวด! ทุกขวดมีของเหลวสีน้ำเงินบรรจุอยู่เต็มเปี่ยม!
นัวร์รีบคว้าขวดเ่าั้มาอย่างรวดเร็ว เขากำมือแน่นรอบขวด "สารระงับเสียง" หลายขวด
แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง...
โครมมมมม!
ประตูห้องยาก็ถูกพังทลายลง! ร่างของสิ่งมีชีวิตตาบอดพุ่งทะลักเข้ามาในห้องยา มันส่งเสียงคำรามด้วยความกราดเกรี้ยว มันรู้แล้วว่าถูกหลอก และมันกำลังจะลงโทษพวกเขา!
"ผู้คุมระเบียบ" ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู ใบหน้ากากกระเบื้องเรียบสนิทของมันเงยขึ้นราวกับกำลัง "ดมกลิ่น" หรือ "ฟัง" อารมณ์ที่พุ่งพล่านจากผู้เล่นทุกคนที่อยู่ภายในห้อง รูกุญแจบนหน้ากากของมันเรืองแสงสีเหลืองขุ่นๆ สลับไปมาอย่างรวดเร็ว มันมองหาสัญญาณของ "ความไม่สงบ"
นัวร์หันกลับไปเผชิญหน้ากับมัน มือหนึ่งกำขวด "สารระงับเสียง" ไว้แน่น ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของสัตว์ร้ายที่กำลังพุ่งเข้ามาในระยะประชิด
ห้องฉุกเฉิน... ต้องไปห้องฉุกเฉิน! เขารู้ดีว่ามีเพียงห้องฉุกเฉินเท่านั้นที่จะมี "เครื่องตรวจคลื่นหัวใจ" นั่นอยู่ และสารระงับเสียงนี้จะใช้ได้ผลก็ต่อเมื่อไปถึงที่นั่นเท่านั้น!
แต่ในขณะที่นัวร์กำลังจะให้สัญญาณทีมถอย เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเขา
"แกคิดจะทำอะไร?"
เรียวยืนอยู่ตรงนั้นเอง เขาและทีมของเขาสี่คนได้เคลื่อนย้ายเข้ามาในห้องยาอย่างเงียบเชียบโดยที่นัวร์ไม่ทันสังเกต พวกเขาซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของห้อง รอคอยจังหวะที่เหมาะสม
"นายพบ 'สารระงับเสียง' แล้วสินะ" เรียวพูดต่อ ดวงตาของเขากวาดมองไปที่ขวดสีน้ำเงินในมือนัวร์ "ดูเหมือนว่าเราจะมีสิ่งที่้าแล้ว... คราวนี้บอกมาได้แล้ว ว่าเครื่องตรวจคลื่นหัวใจนั่นอยู่ที่ไหน"
ในขณะที่ทั้งสองผู้นำกำลังเผชิญหน้ากัน "ผู้คุมระเบียบ" ก็เริ่มเคลื่อนไหวช้าๆ มันยังคง "ฟัง" และ "ประเมิน" สถานการณ์ ใบหน้ากากกระเบื้องของมันหันไปมาระหว่างนัวร์กับเรียว ราวกับกำลังรอคอยให้ใครสักคนส่งเสียงที่ผิดเพี้ยนออกมา เพื่อที่มันจะได้ลงโทษ
บรรยากาศในห้องยาตึงเครียดถึงขีดสุด ภัยคุกคามจาก "ผู้คุมระเบียบ" กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ และภัยคุกคามจาก "พันธมิตร" ก็กำลังรอจังหวะหักหลัง
นี่คือหมากบนกระดานไร้เสียง... และนัวร์จะต้องเดินหมากให้ฉลาดที่สุด
...จบตอนที่ 5
184
